Psyche
alle pijlers
Omgaan met hypochondrische vader
dinsdag 10 mei 2016 om 22:24
Hoi allemaal,
Mijn vader heeft extreme hypochondrie en ik vind het steeds moeilijker om mee om te gaan. Ik wil graag mijn verhaal kwijt en ben benieuwd of een van jullie ook ervaring heeft met een hypochondrisch familielid of vriend. Lotgenoten dus
De hypochondrie was altijd redelijk onder controle (is mijn ervaring), maar sinds eind vorig jaar/begin dit jaar begint de hypochondrie uit de hand te lopen. Er gaat inmiddels bijna geen dag voorbij of hij belt met de mededeling dat het echt niet meer gaat en dat het misschien wel de laatste keer is dat we elkaar spreken. De eerste keer schrok ik, maar inmiddels is het normaal. Ik vind het vreselijk om mijn vader zo te horen. Ik probeer hem op rationele wijze te laten inzien dat er niks is, maar er lijkt geen enkele rem meer te zitten op zijn overtuiging echt lichamelijk ziek te zijn. De drie ziekenhuizen waar hij onder behandeling is/was zagen geen reden tot verdere onderzoeken. Hij belt meerdere keren per week (soms zelfs meerdere keren per dag) de huisarts, huisartsenpost of 112.
Hij loopt bij een psycholoog (waar ik inmiddels ook contact mee heb), psychiater en krijgt cognitieve gedragstherapie en groepstherapie. Alleen... hij zegt regelmatig af omdat hij zicht te slecht voelt en accepteert in zijn algemeenheid niet dat zijn problemen een psychische oorzaak hebben. De familie probeert hem te bewegen serieus werk te maken van de behandelingen bij de psycholoog, maar tot nu toe blijft hij zich fixeren op zijn lichamelijke klachten en doet ondertussen helemaal niks meer. Zo gaat zijn conditie enorm achteruit en kost alles steeds meer moeite. Voor hem nog een aanwijzing dat de kanker inmiddels al heel ver gevorderd is.
De machteloosheid en frustratie begint ons parten te spelen. Ik kan bijvoorbeeld steeds moeilijker begrip opbrengen. Elke keer hetzelfde gesprek voeren, geen enkele motivatie van mijn vaders kant om aan zijn stoornis te werken en toch ook het schuldgevoel. Moet ik niet meer doen? Wat als er nou echt wat is? We proberen hem samen met de psycholoog ervan te overtuigen dat opname de enige juiste optie is. Jullie begrijpen dat dat voor hem he-le-maal geen optie is. Wij zien echter geen andere uitweg meer.
Pfff, het lucht al op dit op te schrijven. Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen met een hypochonder. Hoe gingen of gaan jullie met die persoon om? Wat werkte goed qua stellen van grenzen?
Mijn vader heeft extreme hypochondrie en ik vind het steeds moeilijker om mee om te gaan. Ik wil graag mijn verhaal kwijt en ben benieuwd of een van jullie ook ervaring heeft met een hypochondrisch familielid of vriend. Lotgenoten dus
De hypochondrie was altijd redelijk onder controle (is mijn ervaring), maar sinds eind vorig jaar/begin dit jaar begint de hypochondrie uit de hand te lopen. Er gaat inmiddels bijna geen dag voorbij of hij belt met de mededeling dat het echt niet meer gaat en dat het misschien wel de laatste keer is dat we elkaar spreken. De eerste keer schrok ik, maar inmiddels is het normaal. Ik vind het vreselijk om mijn vader zo te horen. Ik probeer hem op rationele wijze te laten inzien dat er niks is, maar er lijkt geen enkele rem meer te zitten op zijn overtuiging echt lichamelijk ziek te zijn. De drie ziekenhuizen waar hij onder behandeling is/was zagen geen reden tot verdere onderzoeken. Hij belt meerdere keren per week (soms zelfs meerdere keren per dag) de huisarts, huisartsenpost of 112.
Hij loopt bij een psycholoog (waar ik inmiddels ook contact mee heb), psychiater en krijgt cognitieve gedragstherapie en groepstherapie. Alleen... hij zegt regelmatig af omdat hij zicht te slecht voelt en accepteert in zijn algemeenheid niet dat zijn problemen een psychische oorzaak hebben. De familie probeert hem te bewegen serieus werk te maken van de behandelingen bij de psycholoog, maar tot nu toe blijft hij zich fixeren op zijn lichamelijke klachten en doet ondertussen helemaal niks meer. Zo gaat zijn conditie enorm achteruit en kost alles steeds meer moeite. Voor hem nog een aanwijzing dat de kanker inmiddels al heel ver gevorderd is.
De machteloosheid en frustratie begint ons parten te spelen. Ik kan bijvoorbeeld steeds moeilijker begrip opbrengen. Elke keer hetzelfde gesprek voeren, geen enkele motivatie van mijn vaders kant om aan zijn stoornis te werken en toch ook het schuldgevoel. Moet ik niet meer doen? Wat als er nou echt wat is? We proberen hem samen met de psycholoog ervan te overtuigen dat opname de enige juiste optie is. Jullie begrijpen dat dat voor hem he-le-maal geen optie is. Wij zien echter geen andere uitweg meer.
Pfff, het lucht al op dit op te schrijven. Ik ben heel benieuwd naar jullie ervaringen met een hypochonder. Hoe gingen of gaan jullie met die persoon om? Wat werkte goed qua stellen van grenzen?
dinsdag 10 mei 2016 om 23:02
Wat hier hielp, is of negeren of vreselijk hard zijn.
Dat eerste is al lastig, en dat laatste moet je echt kunnen, zelfs als je bij wijze van, je hart hoort/voelt breken. Het doel is daarbij eigenlijk een soort van schok effect te creeeren, waardoor ze even met beide benen teruggezet worden.
Ik wens je vreselijk veel succes.
/knuffel
Dat eerste is al lastig, en dat laatste moet je echt kunnen, zelfs als je bij wijze van, je hart hoort/voelt breken. Het doel is daarbij eigenlijk een soort van schok effect te creeeren, waardoor ze even met beide benen teruggezet worden.
Ik wens je vreselijk veel succes.
/knuffel
dinsdag 10 mei 2016 om 23:13
Dank voor jullie reacties! Hij denkt zelf kanker te hebben, de vorm verschilt per periode. Ik weet dat opname niet afgedwongen kan worden. Daarom proberen we hem ervan te overtuigen dat het voor hem beter is, maar dat is erg moeilijk.
De psycholoog stelde ook voor om grenzen te stellen en afspraken te maken over het contact en waar we dan over praten. Zo blijft de rolverdeling helder (psycholoog = hulpverlener, familie = familie).
Ik ben dus eigenlijk vooral op zoek naar ervaringen en eventueel tips van andere mensen dan een psycholoog die hier mee te maken hebben gehad in hun omgeving. Die dus wel de familierelatie hebben met de hypochonder.
De psycholoog stelde ook voor om grenzen te stellen en afspraken te maken over het contact en waar we dan over praten. Zo blijft de rolverdeling helder (psycholoog = hulpverlener, familie = familie).
Ik ben dus eigenlijk vooral op zoek naar ervaringen en eventueel tips van andere mensen dan een psycholoog die hier mee te maken hebben gehad in hun omgeving. Die dus wel de familierelatie hebben met de hypochonder.
dinsdag 10 mei 2016 om 23:25
Geen ervaring maar ik wil je echt op het hart drukken om jezelf niet te vergeten!
Kan me voorstellen dat je onvoorwaardelijk van je vader houdt maar dat deze situatie je opslokt.
Heb jaren lang een depressieve (suïcidale) moeder gehad als kind en weet wat zoiets met je doet.
Sterkte en ik hoop echt dat het niet je leven beheerst. ( hoe hard dit ook klinkt)
Kan me voorstellen dat je onvoorwaardelijk van je vader houdt maar dat deze situatie je opslokt.
Heb jaren lang een depressieve (suïcidale) moeder gehad als kind en weet wat zoiets met je doet.
Sterkte en ik hoop echt dat het niet je leven beheerst. ( hoe hard dit ook klinkt)
woensdag 11 mei 2016 om 02:07
DIt doet me heel erg veel denken aan mijn opa (moederskant) destijds, die was ook hypochonder. Hij dacht altijd dat hij flauw zou vallen of dat zijn hartritme niet klopte (woordspeling mooi meegenomen) of dat bij een verkoudheidsvirus zijn laatste uur had geslagen.
Hij was behoorlijk lastig voor mijn oma, en mijn moeder (zijn dochter) om hiermee om te gaan. De kerel was echt bang en liet dat in alles merken.
Het enige wat je kan doen is echte, dreigende gevaren leren onderscheiden van geveinste, of ingebeelde klachten. Op die manier kun je gepast reageren in echte nood, en juist niet bij de andere onzin. Aangezien mijn oma constant met hem heeft gewoond, leerde ze na een aantal jaren bepaalde patronen herkennen en was relatief goed in staat zijn fantasieën van de werkelijkheid te scheiden.
En dus kon ze hem streng berispen/terechtwijzen/geruststellen bij de valse alarmen, en bij de echte snel een arts inschakelen (hij leed trouwens aan ischemie, diabetes, en een paar andere ernstige aandoeningen - daar niet van, maar het merendeel van zijn ziektebeeld was toch wel verzonnen).
Misschien is dat een optie voor jou ook en de andere familieleden.Ik weet niet of je constant met hem woont, maar zo ja, is het des te makkelijker.
Over geneeskundige of alternatieve geneeswijzen weet ik vrijwel niks, dus daar zeg ik ook niets over.Veel succes iig.
Hij was behoorlijk lastig voor mijn oma, en mijn moeder (zijn dochter) om hiermee om te gaan. De kerel was echt bang en liet dat in alles merken.
Het enige wat je kan doen is echte, dreigende gevaren leren onderscheiden van geveinste, of ingebeelde klachten. Op die manier kun je gepast reageren in echte nood, en juist niet bij de andere onzin. Aangezien mijn oma constant met hem heeft gewoond, leerde ze na een aantal jaren bepaalde patronen herkennen en was relatief goed in staat zijn fantasieën van de werkelijkheid te scheiden.
En dus kon ze hem streng berispen/terechtwijzen/geruststellen bij de valse alarmen, en bij de echte snel een arts inschakelen (hij leed trouwens aan ischemie, diabetes, en een paar andere ernstige aandoeningen - daar niet van, maar het merendeel van zijn ziektebeeld was toch wel verzonnen).
Misschien is dat een optie voor jou ook en de andere familieleden.Ik weet niet of je constant met hem woont, maar zo ja, is het des te makkelijker.
Over geneeskundige of alternatieve geneeswijzen weet ik vrijwel niks, dus daar zeg ik ook niets over.Veel succes iig.
woensdag 11 mei 2016 om 08:11
Een patient van mij heeft dit en erkent dit ook. Hij wordt behandeld door psycholoog én psychiater. We hebben hem inmiddels zo ver dat hij 2 weken moet wachten voor hij belt met een klacht. En als ik merk dat het weer om geruststelling gaat ipv echt wat schuif ik de afspraak een paar dagen op.
Op zijn hoogtij dagen zat hij 2-3x per week bij de HA, wekelijks bij mij of de TA, bij wat specialisten, dagelijks bij een sportschool met fysio.
Op zijn hoogtij dagen zat hij 2-3x per week bij de HA, wekelijks bij mij of de TA, bij wat specialisten, dagelijks bij een sportschool met fysio.
woensdag 11 mei 2016 om 09:13
Dus ik denk ook dat er een behoorlijke portie egoisme en egocentrie speelt.
Ken de man niet in zijn dagelijks gedrag maar als hij zichzelf ongelukkig maakt dan hoeft niet zijn hele omgeving meegesleept te worden.
Iemand van 40-50 heeft sowieso het grootste deel van zijn leven erop zitten dus de dood is realistisch gesproken niet zo ver meer weg. Een meer volwassen houding zou aan te bevelen zijn. Iedereen verliest alles; dat is gewoon een feit. Deal ermee; de meesten doen dat op hun eigen manier en maken niet hun omgeving gek.
Ken de man niet in zijn dagelijks gedrag maar als hij zichzelf ongelukkig maakt dan hoeft niet zijn hele omgeving meegesleept te worden.
Iemand van 40-50 heeft sowieso het grootste deel van zijn leven erop zitten dus de dood is realistisch gesproken niet zo ver meer weg. Een meer volwassen houding zou aan te bevelen zijn. Iedereen verliest alles; dat is gewoon een feit. Deal ermee; de meesten doen dat op hun eigen manier en maken niet hun omgeving gek.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
woensdag 11 mei 2016 om 16:33
quote:retrostar schreef op 11 mei 2016 @ 09:13:
Dus ik denk ook dat er een behoorlijke portie egoisme en egocentrie speelt.
Ken de man niet in zijn dagelijks gedrag maar als hij zichzelf ongelukkig maakt dan hoeft niet zijn hele omgeving meegesleept te worden.
Iemand van 40-50 heeft sowieso het grootste deel van zijn leven erop zitten dus de dood is realistisch gesproken niet zo ver meer weg. Een meer volwassen houding zou aan te bevelen zijn. Iedereen verliest alles; dat is gewoon een feit. Deal ermee; de meesten doen dat op hun eigen manier en maken niet hun omgeving gek.WTF?
Dus ik denk ook dat er een behoorlijke portie egoisme en egocentrie speelt.
Ken de man niet in zijn dagelijks gedrag maar als hij zichzelf ongelukkig maakt dan hoeft niet zijn hele omgeving meegesleept te worden.
Iemand van 40-50 heeft sowieso het grootste deel van zijn leven erop zitten dus de dood is realistisch gesproken niet zo ver meer weg. Een meer volwassen houding zou aan te bevelen zijn. Iedereen verliest alles; dat is gewoon een feit. Deal ermee; de meesten doen dat op hun eigen manier en maken niet hun omgeving gek.WTF?
woensdag 11 mei 2016 om 17:19
Heeft hij er ook last van als hij bezig is en dus zijn aandacht aan iets anders besteedt dan aan hoe zijn lichaam aanvoelt? Misschien zou je dat eens kunnen testen door hem mee te nemen naar iets wat hij leuk vindt (restaurant, stad o.i.d.). De kans is groot dat hij door zijn plezier helemaal niet stilstaat bij enge ziektes. Op het moment dat hij niets meer gaat doen en dus alleen thuis gaat zitten, zal hij zich nóg bewuster worden van wat hij voelt in zijn lichaam, wat zijn angst voor enge ziektes alleen maar bevestigd en op zo'n manier wordt het een soort self fulfilling prophecy.
Of proberen hem te 'belonen' als hij naar de psychiater/psycholoog is geweest door hem een dagje mee te nemen om iets leuks te doen. Lijkt me erg lastig voor jou ook, je moet een hoop geduld hebben om hier steeds mee geconfronteerd te worden.
Of proberen hem te 'belonen' als hij naar de psychiater/psycholoog is geweest door hem een dagje mee te nemen om iets leuks te doen. Lijkt me erg lastig voor jou ook, je moet een hoop geduld hebben om hier steeds mee geconfronteerd te worden.
anoniem_206374 wijzigde dit bericht op 11-05-2016 17:22
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
% gewijzigd
I'm a goal digger.
woensdag 11 mei 2016 om 19:22
quote:retrostar schreef op 11 mei 2016 @ 09:03:
Iemand die van de zijnen houdt zal niet zijn geliefden gek maken met zijn angsten en depressies.Heb je ook wel eens iemand van dichtbij meegemaakt met zo'n beeld. Ik wel en wel ruim 17 jaar. Laat ik het zo zeggen, je wenst het niemand toe. Het is zwaar voor de omgeving, maar nog vele malen zwaarder voor iemand zelf.
Iemand die van de zijnen houdt zal niet zijn geliefden gek maken met zijn angsten en depressies.Heb je ook wel eens iemand van dichtbij meegemaakt met zo'n beeld. Ik wel en wel ruim 17 jaar. Laat ik het zo zeggen, je wenst het niemand toe. Het is zwaar voor de omgeving, maar nog vele malen zwaarder voor iemand zelf.
woensdag 11 mei 2016 om 21:31
Mijn schoonvader heeft er last van. Volgens vriend en schoonmoeder al jaren, vanaf dat hij jong was. Maar het loopt inmiddels de spuigaten uit. Hij laat zich binnenstebuiten keren door doktoren, allemaal prive want via het ziekenfonds lukt niet. Is bij een cardioloog, endocrinoloog etc allemaal al geweest. Darmonderzoek, hartfilmpjes etc. Hij mankeert niets lichamelijks.
5 jaar geleden is mijn schoonzus, dochtet van mijn schoonouders aan kanker overleden. Dat heeft de hypochondrie tig keer erger gemaakt. Hij was onder behandeling van een psycholoog en zat aan de antidepressiva, maar daar is hij op eigen houtje mee gestopt. Jammer, want toen ging het een stuk beter.
Wij proberem hem nu over te halen weer naar de psycholoog te gaan.
Ik snap niet hoe zijn vrouw het uit houdt. Echt bewondering voor haar. Hij doet niets anders als zuchten en steunen en zichzelf ziek praten. Heeft nergens meer lol in. Geniet ook niet van de kleinkinderen. Wil nooit uit, hij heeft geen hobby. Gelukkig werkt hij nog, maar over 3 jaar kan hij met pensioen en dan vrezen wij dat het helemaal erg gaat worden.
5 jaar geleden is mijn schoonzus, dochtet van mijn schoonouders aan kanker overleden. Dat heeft de hypochondrie tig keer erger gemaakt. Hij was onder behandeling van een psycholoog en zat aan de antidepressiva, maar daar is hij op eigen houtje mee gestopt. Jammer, want toen ging het een stuk beter.
Wij proberem hem nu over te halen weer naar de psycholoog te gaan.
Ik snap niet hoe zijn vrouw het uit houdt. Echt bewondering voor haar. Hij doet niets anders als zuchten en steunen en zichzelf ziek praten. Heeft nergens meer lol in. Geniet ook niet van de kleinkinderen. Wil nooit uit, hij heeft geen hobby. Gelukkig werkt hij nog, maar over 3 jaar kan hij met pensioen en dan vrezen wij dat het helemaal erg gaat worden.
woensdag 11 mei 2016 om 22:36
zondag 29 mei 2016 om 22:57
Hallo Fabulouse,
Na wat spitten op het internet over hoe om te gaan met een naaste met hypochondrie kwam ik jouw topic tegen.
Ik reageer eigenlijk nooit op topics maar aangezien jouw verhaal lijkt alsof het over mijn vader gaat doe ik het deze x dus wel.
Wil graag mijn verhaal vertellen en zou ook graag tips uitwisselen...
Mocht je geinterresseerd zijn kun je mailen naar 12345naalsa@gmail.com
Na wat spitten op het internet over hoe om te gaan met een naaste met hypochondrie kwam ik jouw topic tegen.
Ik reageer eigenlijk nooit op topics maar aangezien jouw verhaal lijkt alsof het over mijn vader gaat doe ik het deze x dus wel.
Wil graag mijn verhaal vertellen en zou ook graag tips uitwisselen...
Mocht je geinterresseerd zijn kun je mailen naar 12345naalsa@gmail.com