Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 17 mei 2016 om 18:59
Hey Bloem. Zoals ik eerder al vertelde, ben ik al een hele tijd (5 jaar zoiets) opgebrand. Is het een BO / CVS / iets anders ? Daar zijn we nog altijd niet uit. Ook bij ons weegt het nu wel stilaan enorm op onze relatie. Ik ben niet wie ik wil zijn en loop (of beter "hang") vaak ietwat gefrustreerd rond. Man is zijn geduld kwijt en vraagt eigenlijk zelf ook best veel aandacht (die ik niet altijd kan opbrengen en vice versa dus). Dat er geen echte oorzaak gevonden wordt voor die ellenlange lijst aan kwalen en kwaaltjes, weegt op ons beiden. Hij kan zijn leven ook niet on hold blijven zetten en zoekt dus zijn vrije tijd steeds vaker elders door te brengen (met vrienden / collega's/familie...). Op zich stoort mij dat niet, ik ben graag alleen en heb de rust ook nodig om mij enigszins een beetje op te laden. Maar zo groei je als koppel natuurlijk steeds meer uit elkaar.
Ik heb me dan ook voorgenomen toch wat meer op zoek te gaan naar leuke dingen die we samen kunnen doen. Terug een beetje het vlammetje aanwakkeren. Ik denk dat het tijd is...
Ik heb me dan ook voorgenomen toch wat meer op zoek te gaan naar leuke dingen die we samen kunnen doen. Terug een beetje het vlammetje aanwakkeren. Ik denk dat het tijd is...
dinsdag 17 mei 2016 om 21:00
@Gele suikerspin. geheel gelijk. absoluut op alle fronten haha, laatste maanden voor terugval veel stress in thuissituatie geweest wat weerslag had op mij, hierdoor de terug val, 1 heftige paniek aanval, toen 1,5 week AD proberen waar ik nog veel zieker van werd, toen hop daarna de EMDR erachteraan, daar nog erg ziek van geweest, dus hyperventilatie is daar zeker een uitwerking van. Die ademhalings oefeningen werken bij mij tot nog toe goed, als ik voel dat er wat komt opzetten moet ik 3x in en uit ademen op de juiste manier (soms iets meer) en dan zakt het af, mijn adrenaline is nog vrij hoog, daarom sochtends en eind van de middag even meditatie doen. vanmiddag even een uurtje lekker bij de paarden geweest rustig aan gedaan niet gereden maar ff gepoetst . Mijn psych heeft een Gschema gemaakt zodat ik wat meer uit de depri momenten kom, wat opzich best nuttig was. denk dat ik een beetje van beide therapeuten moet gaan profiteren, de een voor de gedachten ombuig theorie kant, de ander voor praktische oefeningen kant.
@Bloem kan me voorstellen dat het effect heeft op je relatie, je focust je nu veel op jezelf, en je verandert misschien ook wel, je vriend houd rekening met jou, en klinkt hier en daar misschien wat precies met dingetjes, waar jij nu minder energie voor hebt,misschien hebben jij en je vriend even een love boost nodig,
@Bloem kan me voorstellen dat het effect heeft op je relatie, je focust je nu veel op jezelf, en je verandert misschien ook wel, je vriend houd rekening met jou, en klinkt hier en daar misschien wat precies met dingetjes, waar jij nu minder energie voor hebt,misschien hebben jij en je vriend even een love boost nodig,
dont be afraid to build youre own path
dinsdag 17 mei 2016 om 21:34
Jade en Gele Suikerspin, zo’n heel aanwezig en soms overslaand hart, dat heb ik ook heel lang gehad. Voelt heel onrustwekkend, en toch is er helemaal niks ergs aan de hand, een gek gevoel. Nu is het eindelijk weg, al steekt het heel af en toe nog eens heel even de kop op. Toch wel een symptoom dat ik ondertussen zo ongeveer van het lijstje kan schrappen. Voor hyperventilatie/hoog ademen (wat veel minder is maar ook af en toe nog eens van zich laat horen) heb ik relaxatietherapie gevolgd bij de kine, dat heeft wel geholpen. Niet dat ze me écht nieuwe dingen leerde, maar toch, ‘verplicht worden’ er een hele tijd lang bewust mee bezig te zijn, heeft resultaat gehad.
Is er hier eigenlijk wel iemand die géén last van hyperventilatie in één of andere vorm heeft?!
Bloem, dat omgaan met andere mensen wanneer je genoeg hebt aan jezelf, dat is een bekend vraagstuk. Ik merk dat ik sinds m’n burnout nog véél meer alleentijd nodig heb dan voordien (en dat was al veel), en dat zelfs mensen waar ik echt dichtbij sta en die ik doodgraag heb, me echt te veel kunnen zijn. M’n introvertie is alleen maar gegroeid, zo lijkt het wel. Alleen ikzelf en m’n eigen hoofd is vaak al meer dan genoeg, en interactie met ’normaal functionerende mensen' kan zo druk en invasief zijn, zelfs wanneer ze op zich niet echt druk doen. Wat ik echt vervelend vind (en dat hoor ik ook in jouw verhaal over je vriend) is dat ik me soms zo ongelooflijk kan ergeren om bijna niks aan mensen die ik doodgraag heb (m’n ouders zijn daar het beste voorbeeld van). Nu ja, met een burnout is nu eenmaal soms het minste te veel, en het lijkt me echt niet makkelijk voor anderen om zich daarin te kunnen inleven.
Herkenning dus, maar geen oplossing
Hier gaat het ondertussen best wel okee denk ik, het kabbelt wat, niet uitgesproken goed, niet uitgesproken slecht. Ik zit een beetje te wachten tot er nog eens iets gebeurt, een groeispurtje in m’n herstel of zoiets, maar voorlopig lijkt het nog niet te komen. Tja, geduld is het codewoord zeker?
Is er hier eigenlijk wel iemand die géén last van hyperventilatie in één of andere vorm heeft?!
Bloem, dat omgaan met andere mensen wanneer je genoeg hebt aan jezelf, dat is een bekend vraagstuk. Ik merk dat ik sinds m’n burnout nog véél meer alleentijd nodig heb dan voordien (en dat was al veel), en dat zelfs mensen waar ik echt dichtbij sta en die ik doodgraag heb, me echt te veel kunnen zijn. M’n introvertie is alleen maar gegroeid, zo lijkt het wel. Alleen ikzelf en m’n eigen hoofd is vaak al meer dan genoeg, en interactie met ’normaal functionerende mensen' kan zo druk en invasief zijn, zelfs wanneer ze op zich niet echt druk doen. Wat ik echt vervelend vind (en dat hoor ik ook in jouw verhaal over je vriend) is dat ik me soms zo ongelooflijk kan ergeren om bijna niks aan mensen die ik doodgraag heb (m’n ouders zijn daar het beste voorbeeld van). Nu ja, met een burnout is nu eenmaal soms het minste te veel, en het lijkt me echt niet makkelijk voor anderen om zich daarin te kunnen inleven.
Herkenning dus, maar geen oplossing
Hier gaat het ondertussen best wel okee denk ik, het kabbelt wat, niet uitgesproken goed, niet uitgesproken slecht. Ik zit een beetje te wachten tot er nog eens iets gebeurt, een groeispurtje in m’n herstel of zoiets, maar voorlopig lijkt het nog niet te komen. Tja, geduld is het codewoord zeker?
woensdag 18 mei 2016 om 10:24
Lastig om alles te onthouden en op iedereen te reageren. Mijn hersens zijn nog niet oké.
Bedankt voor het welkom. Ook mijn 'hallo' aan iedereen
Ik vind dat jullie nog heel veel doen hoor, super knap! Uiteten gaan lukt mij nog niet.
Ik vind dat je je grenzen stelt, dat een 3 gangen diner, nog niet lukt juist heel goed.
Dat je alweer op vakantie kan gaan en buiten de deur komt is toch al super!
Ik denk soms ook dat de omgeving hoopt dat je alweer meer kunt, omdat ze je het gunnen zeg maar. Wat dan juist averechts werkt, dat pushen en aan je trekken.
Zelf probeer ik het wel altijd van de positieve kant te brengen merk ik aan mezelf. Ik zeg dan wat wel lukt, bijvoorbeeld wandelen in het bos en als ik me goed voel doen we een drankje.
Ik hou de verwachtingen heel laag. Anders moet ik mezelf en de ander teleurstellen en dat kost bij mij veel energie (verdriet/frustratie)
Ook stel ik mijn grenzen bij vriendinnen, ja, gezellig om af te spreken, kom je een uurtje bij mij op de thee?
Naar de ander toe gaan is nog te stressvol en té lang was in het begin helemaal te vermoeiend.
Leuke dingen doe ik dus echt binnen mijn grenzen. Ik heb mijn omgeving dan ook heel goed geïnstrueerd, hihi
Grapje, heb het goed uitgelegd en aangeven hoe ze konden helpen.
En die etentjes en drankjes in de stad die komen wel weer, maar niet het komende jaar.
(Heb ik in t begin gezegd)
Toen ik hyperventilatie/paniek aanvallen had en het zo erg was dat ik continu het idee had flauw te gaan vallen, zweverig, niet op aarde zijn gevoel, heb ik overal de stekker uit getrokken, ook uit de therapie.
Het was ook het advies van zowel de fysio en de therapeut. Kom maar terug als je er aan toe bent.
Ik ben toen heel klein gaan leven, eten, slapen, waar het kon bewegen (wat amper lukte) sociaal netwerk (mensen die je helpen en steunen) die 4 dingen waren het advies van de therapeut en het heeft mij erg geholpen.
Zelf snap ik het concept, helemaal overoververmoeid zijn, nog geen kopje koffie bij wijze van spreken op kunnen tillen en dan wekelijks of maandelijks naar therapie gaan, niet.
Voor mij was dat niet haalbaar, ik zou dan nog meer over mijn grens gaan en het alleen maar erger maken, en het herstel nog langer.
De signalen van mijn lichaam heb ik dus zo geïnterpreteerd. Noodrem in trappen. (Was ik natuurlijk ook veeeeelste laat mee) Het was moeilijk en ook eng, wat als ik nooit meer dit, nooit meer dat kan doen. Maar bij mij heeft die totale, nee ik doe dat allemaal even niet meer erg geholpen. Het lukte bij mij gewoon ook allemaal niet meer, dus het was ook niet alleen maar een keuze. Ik moest de stekker er wel uit trekken.
Het betekent wel dat ik nu alles weer moet opbouwen, maar dat gaat eigenlijk best goed. Gaat wel langzaam maar zonder al te veel horten en stoten.
Iedereen is anders en de weg naar herstel loopt ook bij iedereen anders, kijk naar hoeveel verschillende therapieën we allemaal hebben!
Ik vind dat iedereen op zijn eigen manier heel goed bezig is!
Bedankt voor het welkom. Ook mijn 'hallo' aan iedereen
Ik vind dat jullie nog heel veel doen hoor, super knap! Uiteten gaan lukt mij nog niet.
Ik vind dat je je grenzen stelt, dat een 3 gangen diner, nog niet lukt juist heel goed.
Dat je alweer op vakantie kan gaan en buiten de deur komt is toch al super!
Ik denk soms ook dat de omgeving hoopt dat je alweer meer kunt, omdat ze je het gunnen zeg maar. Wat dan juist averechts werkt, dat pushen en aan je trekken.
Zelf probeer ik het wel altijd van de positieve kant te brengen merk ik aan mezelf. Ik zeg dan wat wel lukt, bijvoorbeeld wandelen in het bos en als ik me goed voel doen we een drankje.
Ik hou de verwachtingen heel laag. Anders moet ik mezelf en de ander teleurstellen en dat kost bij mij veel energie (verdriet/frustratie)
Ook stel ik mijn grenzen bij vriendinnen, ja, gezellig om af te spreken, kom je een uurtje bij mij op de thee?
Naar de ander toe gaan is nog te stressvol en té lang was in het begin helemaal te vermoeiend.
Leuke dingen doe ik dus echt binnen mijn grenzen. Ik heb mijn omgeving dan ook heel goed geïnstrueerd, hihi
Grapje, heb het goed uitgelegd en aangeven hoe ze konden helpen.
En die etentjes en drankjes in de stad die komen wel weer, maar niet het komende jaar.
(Heb ik in t begin gezegd)
Toen ik hyperventilatie/paniek aanvallen had en het zo erg was dat ik continu het idee had flauw te gaan vallen, zweverig, niet op aarde zijn gevoel, heb ik overal de stekker uit getrokken, ook uit de therapie.
Het was ook het advies van zowel de fysio en de therapeut. Kom maar terug als je er aan toe bent.
Ik ben toen heel klein gaan leven, eten, slapen, waar het kon bewegen (wat amper lukte) sociaal netwerk (mensen die je helpen en steunen) die 4 dingen waren het advies van de therapeut en het heeft mij erg geholpen.
Zelf snap ik het concept, helemaal overoververmoeid zijn, nog geen kopje koffie bij wijze van spreken op kunnen tillen en dan wekelijks of maandelijks naar therapie gaan, niet.
Voor mij was dat niet haalbaar, ik zou dan nog meer over mijn grens gaan en het alleen maar erger maken, en het herstel nog langer.
De signalen van mijn lichaam heb ik dus zo geïnterpreteerd. Noodrem in trappen. (Was ik natuurlijk ook veeeeelste laat mee) Het was moeilijk en ook eng, wat als ik nooit meer dit, nooit meer dat kan doen. Maar bij mij heeft die totale, nee ik doe dat allemaal even niet meer erg geholpen. Het lukte bij mij gewoon ook allemaal niet meer, dus het was ook niet alleen maar een keuze. Ik moest de stekker er wel uit trekken.
Het betekent wel dat ik nu alles weer moet opbouwen, maar dat gaat eigenlijk best goed. Gaat wel langzaam maar zonder al te veel horten en stoten.
Iedereen is anders en de weg naar herstel loopt ook bij iedereen anders, kijk naar hoeveel verschillende therapieën we allemaal hebben!
Ik vind dat iedereen op zijn eigen manier heel goed bezig is!
woensdag 18 mei 2016 om 10:57
Mooi gezegd Suikerspin. Het is gewoon een lang proces van vallen en opstaan. Ik ben momenteel weer wat dingetjes aan het uitproberen maar overschat mijzelf en mijn energieniveau nog regelmatig. Ook dat perfectionisme, dat overkritisch zijn, is er bijna niet uit te krijgen. Laatst was ik naar de kapper geweest (een rustige salon, geen harde muziek dus dat lukt me wel). Jammer genoeg had de kapster het helemaal niet goed geknipt, kruin eruit en te groot verschil in de kortste en langste laag waardoor ik een soort Feyenoord-matje had . Dat begon pas na een week op te vallen. Vier weken heb ik me eraan gestoord en heb het nu heel subassertief door een andere kapster laten corrigeren, maar het lijkt in ieder geval weer ergens op.
Ik ben trouwens ook best graag op mezelf. In het begin omdat ik niemand zien kon (behalve 1x per week naar de psych, wat al erg veel moeite kostte), maar nu omdat ik gewoon niet altijd de energie heb om sociaal te doen met mensen die ik niet goed ken of niets mee heb (schoonfamilie enzo). Ik ben maar gestopt me daar schuldig over te voelen, kost ook alleen maar energie.
Ik ben trouwens ook best graag op mezelf. In het begin omdat ik niemand zien kon (behalve 1x per week naar de psych, wat al erg veel moeite kostte), maar nu omdat ik gewoon niet altijd de energie heb om sociaal te doen met mensen die ik niet goed ken of niets mee heb (schoonfamilie enzo). Ik ben maar gestopt me daar schuldig over te voelen, kost ook alleen maar energie.
donderdag 19 mei 2016 om 14:05
Welkom Suikerspin en Rascalles!
Wauw Bloem, wat een mooi compliment kreeg ik van jou. Dank je wel! Het voelt zelf bij vlagen absoluut niet zo, maar ik denk dat ik inderdaad over het algemeen veel meer rust en balans heb weten te creëren.
Ik herken waar je tegenaan loopt in je relatie. Hier speelt dat ook zo nu en dan. Hij kan het redelijk goed accepteren dat ik soms veel tijd voor mezelf nodig heb of veel van me af moet praten. Het lastige is dat hij zichzelf nogal eens wegcijfert en dan heb ik het niet altijd door (en hij zelf vaak ook te laat) dat we allebei over zijn grenzen zijn gegaan. Soms is hij er ook gewoon zo klaar mee dat het nog altijd niet 100% met me gaat. Zeker als ik een terugval heb, ook voor hem is dat moeilijk.
Ik probeer er dan op te letten dat ik me wat vaker inhou en probeer hem dan wat meer te laten praten. Dat doet hij uit zichzelf niet zo makkelijk. Of ik ga koken als het eigenlijk zijn beurt is, dat soort dingen. Niet altijd even makkelijk om te doen, maar ik vind het fijn om iets terug te kunnen doen en hem te laten merken ik hem heel erg waardeer.
De laatste dagen is hier veel geschreven over hyperventilatie. Ik heb dat niet gauw, maar de laatste tijd heb ik er flink last van. Ik krijg mijn adem al een paar weken niet echt onder controle, hij zakt soms naar beneden maar schiet net zo makkelijk weer omhoog. Vorige week kreeg ik zelfs een flinke hyperventilatieaanval, dat was behoorlijk schrikken. Ik heb geen idee hoe ik het onder controle krijg.
Na een paar rotte weken gaat het nu weer beter (al begon toen die hoge ademhaling). Ik moet niet te druk doen, maar ook niet te rustig. Ik heb veel behoefte aan gezelschap, aan dingen doen, aan bezig zijn. Maar ik heb ook dagen gehad dat ik 's ochtends op de bank ging zitten en er niet vanaf te branden was. Ik twijfel of het moeheid is of vooral doelloosheid. Ik heb wel een schema, maar eerlijk gezegd heb ik weer weinig zin in solliciteren en alles wat daarbij komt kijken. Mijn schema helpt wel, maar ik vind het niet te vergelijken met een baan hebben. Ik ben gewoon echt geen persoon om geen doel en geen structuur te hebben, en ik heb ook (net) niet voldoende zelfdiscipline om goed met zo'n schema om te gaan.
Ik vind het ook saai en voel me best wel eenzaam overdag zo zonder collega's om me heen. Ik spreek wel wat mensen overdag, via whatsapp of ik ga langs bij een parttime werkende vriendin, maar da's toch anders. Toen ik me minder fit voelde, had ik meer behoefte aan rust. Nu lijkt het er dus op dat ik weer meer energie heb en loop ik tegen dit soort dingen aan. Ik moet ook weer niet té veel doen, dat heb ik ook al gemerkt, maar de dingen die eerst werkten, werken nu minder goed en ik moet zoeken naar een nieuwe balans. Moeilijk hoor.
Wauw Bloem, wat een mooi compliment kreeg ik van jou. Dank je wel! Het voelt zelf bij vlagen absoluut niet zo, maar ik denk dat ik inderdaad over het algemeen veel meer rust en balans heb weten te creëren.
Ik herken waar je tegenaan loopt in je relatie. Hier speelt dat ook zo nu en dan. Hij kan het redelijk goed accepteren dat ik soms veel tijd voor mezelf nodig heb of veel van me af moet praten. Het lastige is dat hij zichzelf nogal eens wegcijfert en dan heb ik het niet altijd door (en hij zelf vaak ook te laat) dat we allebei over zijn grenzen zijn gegaan. Soms is hij er ook gewoon zo klaar mee dat het nog altijd niet 100% met me gaat. Zeker als ik een terugval heb, ook voor hem is dat moeilijk.
Ik probeer er dan op te letten dat ik me wat vaker inhou en probeer hem dan wat meer te laten praten. Dat doet hij uit zichzelf niet zo makkelijk. Of ik ga koken als het eigenlijk zijn beurt is, dat soort dingen. Niet altijd even makkelijk om te doen, maar ik vind het fijn om iets terug te kunnen doen en hem te laten merken ik hem heel erg waardeer.
De laatste dagen is hier veel geschreven over hyperventilatie. Ik heb dat niet gauw, maar de laatste tijd heb ik er flink last van. Ik krijg mijn adem al een paar weken niet echt onder controle, hij zakt soms naar beneden maar schiet net zo makkelijk weer omhoog. Vorige week kreeg ik zelfs een flinke hyperventilatieaanval, dat was behoorlijk schrikken. Ik heb geen idee hoe ik het onder controle krijg.
Na een paar rotte weken gaat het nu weer beter (al begon toen die hoge ademhaling). Ik moet niet te druk doen, maar ook niet te rustig. Ik heb veel behoefte aan gezelschap, aan dingen doen, aan bezig zijn. Maar ik heb ook dagen gehad dat ik 's ochtends op de bank ging zitten en er niet vanaf te branden was. Ik twijfel of het moeheid is of vooral doelloosheid. Ik heb wel een schema, maar eerlijk gezegd heb ik weer weinig zin in solliciteren en alles wat daarbij komt kijken. Mijn schema helpt wel, maar ik vind het niet te vergelijken met een baan hebben. Ik ben gewoon echt geen persoon om geen doel en geen structuur te hebben, en ik heb ook (net) niet voldoende zelfdiscipline om goed met zo'n schema om te gaan.
Ik vind het ook saai en voel me best wel eenzaam overdag zo zonder collega's om me heen. Ik spreek wel wat mensen overdag, via whatsapp of ik ga langs bij een parttime werkende vriendin, maar da's toch anders. Toen ik me minder fit voelde, had ik meer behoefte aan rust. Nu lijkt het er dus op dat ik weer meer energie heb en loop ik tegen dit soort dingen aan. Ik moet ook weer niet té veel doen, dat heb ik ook al gemerkt, maar de dingen die eerst werkten, werken nu minder goed en ik moet zoeken naar een nieuwe balans. Moeilijk hoor.
donderdag 19 mei 2016 om 15:01
Haha Stokstaartje Je moet jezelf nu een beetje heruitvinden hè.
Bovendien is het vooralsnog dansen op een slappe koord : zien dat je genoeg te doen hebt, maar ook niet te veel, je grenzen opzoeken maar er niet (te veel) over gaan, voldoende prikkels opzoeken, maar er niet door overweldigd raken,...
En een nieuwe baan zoeken is heel wat hè. Veel succes ermee xx
Sorry lieve mensen dat ik telkens maar op 1 iemand reageer, maar ik kan niet goed "multi-replyen"
Je moet jezelf nu een beetje heruitvinden hè. Bovendien is het vooralsnog dansen op een slappe koord : zien dat je genoeg te doen hebt, maar ook niet te veel, je grenzen opzoeken maar er niet (te veel) over gaan, voldoende prikkels opzoeken, maar er niet door overweldigd raken,...
En een nieuwe baan zoeken is heel wat hè. Veel succes ermee xx
Sorry lieve mensen dat ik telkens maar op 1 iemand reageer, maar ik kan niet goed "multi-replyen"
donderdag 19 mei 2016 om 17:00
Ach dat multi replyen vind ik ook lastig. Ik had deze week een kleine terugval. Toch teveel gedaan. Kwam niet vooruit op de fiets en weer mega prikkelbaar. Vanmorgen met moeite naar mijn werk gegaan. Moest mezelf echt onder de douche zetten. Gelukkig steunt mijn vriend me dan en probeer me te focussen op wat direct voor me ligt ipv een lange werkdag.
Uiteindelijk wat taken uit handen gegeven aan een collega en toen ging het een stuk beter. Daar was ik wel erg blij mee!
Hoe doen jullie dat met het herkennen van de signalen bij jezelf?
Uiteindelijk wat taken uit handen gegeven aan een collega en toen ging het een stuk beter. Daar was ik wel erg blij mee!
Hoe doen jullie dat met het herkennen van de signalen bij jezelf?
donderdag 19 mei 2016 om 22:04
@stokstaartje heel logisch hoor!! Als je energie hebt wil je er ook wat mee, en je baan is toch vaak je doel op een dag what keeps you going!
Vandaag ben ik bij "adem" therapeut geweest en super veel nuttige tips gekregen. Veel oefeningen ook in houdingen rechtop schouders naar achter krijg je meer lucht in je buik. Niet op je hakken maar op je tenen staan ontspant je buik e.d e.d e.d heel tevreden over. Je lijf blijft eigenlijk door die ongemerkt snelle ademhaling in se vluchtstand staan.
@unpac goed toch dat je je grenzen aangeeft daar gaat het allemaal om! Bij signalen dat iets te druk word meteen even liggen ademhaling goed of indd dingen schrappen grenzen trekken e.d
Vandaag ben ik bij "adem" therapeut geweest en super veel nuttige tips gekregen. Veel oefeningen ook in houdingen rechtop schouders naar achter krijg je meer lucht in je buik. Niet op je hakken maar op je tenen staan ontspant je buik e.d e.d e.d heel tevreden over. Je lijf blijft eigenlijk door die ongemerkt snelle ademhaling in se vluchtstand staan.
@unpac goed toch dat je je grenzen aangeeft daar gaat het allemaal om! Bij signalen dat iets te druk word meteen even liggen ademhaling goed of indd dingen schrappen grenzen trekken e.d
dont be afraid to build youre own path
zaterdag 21 mei 2016 om 11:07
He dames! Het is weer een hele tijd geleden dat ik reageerde. Merk dat BO steeds minder ruimte in mijn leven inneemt, en daarom steeds minder mee volg en schrijf. Al vind ik het nog steeds fijn om te lezen hoe het met iedereen gaat.
Aan alle nieuwe schrijvers: welkom! Dit is echt een plekje voor herkenning, erkenning en elkaar een hart onder de riem steken.
@Bloem: fijn dat het beter gaat en je hebt zo te lezen een therapievorm gevonden die bij je past. Eentje waarbij je met beide voetjes op de grond blijft. Tof idee om een campertje te huren, lijkt mij heerlijk zo aan het strand staan.
Manlief en ik hebben ook een dergelijke periode gehad, allebei chagrijnig en kleine opmerkingen die kwetsend aankomen. We hebben hier meerdere gesprekken over gehad (die waren wel heel vermoeiend, maar luchten ook op). Manlief is toen ook meer dingen zonder mij gaan doen, weekendje weg en zelfs hele week op vakantie geweest met z'n beste vriend. Ik vond die tijd voor mezelf heel prettig en hij heeft zich kunnen 'uitleven'. Na deze uitlaatklep, kon hij weer de lieve en zorgzame vriend zijn, die ik zo nodig had/heb(!).
@Naoko: geduld is inderdaad het 'codewoord', al is het fijn om te lezen dat het momenteel kabbelt, dat is toch al prettiger dan hoogtes en dieptes.
@Stokstaartje: fijn zo'n 'luxeprobleem'. Het is inderdaad een kwestie van jezelf weer uitvinden. Wat vind je leuk om te doen en hoe zorg je ervoor dat je niet over je grenzen gaat.
@Jade: dat zijn echt heel interessante oefeningen die je met je therapeut doet. Ik merk dat ik nog steeds heel veel heb aan gewoon op mijn ademhaling letten, daar word ik al rustig van.
@iedereen: jullie zijn elk op jullie eigen manier echt super goed bezig!
Onze puppy is er nu 10 weken oud. Het is een cocker en echt een schatje. Op moeilijke dagen kijk ik graag opbeurende filmpjes van dieren, dat is nu niet nodig. Onze kleine schat zorgt voor instant happiness. En ze doet vaak rare dingen, zo heeft ze een rubbere ring als speeltje, als ze die oppakt, sukkelt ze met haar voorpootje in het gat van de ring. Heel grappig, ze doet zich geen pijn hoor, maar wat een bron van optimisme
1 juni ben ik een jaar voltijds aan het werk. Wat is dat snel gegaan! Merk dat ik nog altijd veel meer recuperatietijd nodig heb dan 'normaal', al is mijn BO steeds meer op de achtergrond. Vorige week een promotie afgeslagen, dat is echt nog teveel uitdaging.
Dikke en heel veel
Aan alle nieuwe schrijvers: welkom! Dit is echt een plekje voor herkenning, erkenning en elkaar een hart onder de riem steken.
@Bloem: fijn dat het beter gaat en je hebt zo te lezen een therapievorm gevonden die bij je past. Eentje waarbij je met beide voetjes op de grond blijft. Tof idee om een campertje te huren, lijkt mij heerlijk zo aan het strand staan.
Manlief en ik hebben ook een dergelijke periode gehad, allebei chagrijnig en kleine opmerkingen die kwetsend aankomen. We hebben hier meerdere gesprekken over gehad (die waren wel heel vermoeiend, maar luchten ook op). Manlief is toen ook meer dingen zonder mij gaan doen, weekendje weg en zelfs hele week op vakantie geweest met z'n beste vriend. Ik vond die tijd voor mezelf heel prettig en hij heeft zich kunnen 'uitleven'. Na deze uitlaatklep, kon hij weer de lieve en zorgzame vriend zijn, die ik zo nodig had/heb(!).
@Naoko: geduld is inderdaad het 'codewoord', al is het fijn om te lezen dat het momenteel kabbelt, dat is toch al prettiger dan hoogtes en dieptes.
@Stokstaartje: fijn zo'n 'luxeprobleem'. Het is inderdaad een kwestie van jezelf weer uitvinden. Wat vind je leuk om te doen en hoe zorg je ervoor dat je niet over je grenzen gaat.
@Jade: dat zijn echt heel interessante oefeningen die je met je therapeut doet. Ik merk dat ik nog steeds heel veel heb aan gewoon op mijn ademhaling letten, daar word ik al rustig van.
@iedereen: jullie zijn elk op jullie eigen manier echt super goed bezig!
Onze puppy is er nu 10 weken oud. Het is een cocker en echt een schatje. Op moeilijke dagen kijk ik graag opbeurende filmpjes van dieren, dat is nu niet nodig. Onze kleine schat zorgt voor instant happiness. En ze doet vaak rare dingen, zo heeft ze een rubbere ring als speeltje, als ze die oppakt, sukkelt ze met haar voorpootje in het gat van de ring. Heel grappig, ze doet zich geen pijn hoor, maar wat een bron van optimisme
1 juni ben ik een jaar voltijds aan het werk. Wat is dat snel gegaan! Merk dat ik nog altijd veel meer recuperatietijd nodig heb dan 'normaal', al is mijn BO steeds meer op de achtergrond. Vorige week een promotie afgeslagen, dat is echt nog teveel uitdaging.
Dikke en heel veel
Always believe that something wonderful is about to happen.
zaterdag 21 mei 2016 om 12:44
He allemaal, ben ik ook weer eens!
Hier net als Vienna steeds minder op het forum, blijkbaar heb steeds iets minder behoefte aan steun en herkenning en dat zie ik dan maar als een goed teken .
Stokstaart: goed om te lezen dat je last hebt van goed gaan, haha.
Bloem hier ook soort van relatie gedoe, maar dan misschien juist omdat het beter gaat met mij. Ik denk weer helderder en vind weer dingen. Eerst was het makkelijk: ik was een soort altijd aanwezige en dus altijd bereikbare vrouw die haar rust haalde uit langzaam lekkere dingen koken, een wasje draaien hielp mij ook, of samen eindeloos serietjes kijken toen ik dat eenmaal weer kon.
Nu werk ik weer en heb dus vaak geen puf om te koken, ik doe ook wel weer eens wat 's avonds al is dat nog echt wel heel erg spannend en dus beperkt, maar toch. Ik ben erg bezig met waar ik me goed bij voel, sterker nog: dat is op dit moment de belangrijkste vraag bij alles dat ik doe. En dat rijmt niet altijd meer met wat hij in zijn hoofd heeft. Best wel lastig dus om weer in mijn kracht te komen, voor mij en voor hem. Bij jou misschien juist een heel ander verhaal maar misschien geef jij ook zonder dat je het in de gaten hebt weer wat meer tegengas? Heb je meer in de gaten waar je wel of geen zin in hebt? Ben je je grenzen weer wat meer aan het aangeven?
Unpocoloco: het aangeven van grenzen in het werk is een lastige merk ik. Juist een van de redenen dat ik in een BO kwam was dat ik altijd alles heel goed en snel wil doen. Op dit moment, ik werk al een tijd weer 32 uur, voel ik soms wel dat dingen teveel zijn maar het wordt, hoe sterker ik word, steeds lastiger lijkt het wel om op de rem te trappen. En juist daar schuilt het gevaar denk ik.
Ik doe wat jij doet: niet te ver vooruitkijken, dingen nemen zoals ze op dat moment zijn en niet vast vooruit gaan panieken. Dat helpt wel.
Ook vind ik het soms lastig wanneer ik best weer een beetje kan en mag rekken om verder te komen en wanneer dat echt niet goed is.
Meestal is de terugval die gepaard gaat met tranen en een boel snot wel een teken . En dan achteraf weer analyseren, wat is er mis gegaan en kan ik daar wat aan doen.
Het gewone leven zonder BO heeft natuurlijk ook zijn ups en downs, ik probeer langzaam maar zeker niet meer alles in verhouding tot die BO te zien. Ook ben ik ondertussen blij dat ik hem gekregen heb en en nog mee worstel. Ik zie mijn leven van voor de BO echt als een leven waar ik niet meer naar terug wil. Grappig omdat het van buiten er nog precies zo uitziet.
Ik ben alleen echt wakker geworden, gedwongen naar mezelf te kijken, gas terug te nemen (voorgoed), te kijken waar mijn passie ligt, waar mijn kracht, wat ik doe omdat het nu eenmaal moet en wat ik eigenlijk zou willen doen.
Niet dat ik dit nu allemaal weet en toepas, het is werk in uitvoering, maar alleen al het nieuwe bewustzijn...ik wil niet jubelen, maar eigenlijk een klein beetje ook wel.
Goeie dag vandaag
Iedereen: hele dikke knuffel!
Hier net als Vienna steeds minder op het forum, blijkbaar heb steeds iets minder behoefte aan steun en herkenning en dat zie ik dan maar als een goed teken .
Stokstaart: goed om te lezen dat je last hebt van goed gaan, haha.
Bloem hier ook soort van relatie gedoe, maar dan misschien juist omdat het beter gaat met mij. Ik denk weer helderder en vind weer dingen. Eerst was het makkelijk: ik was een soort altijd aanwezige en dus altijd bereikbare vrouw die haar rust haalde uit langzaam lekkere dingen koken, een wasje draaien hielp mij ook, of samen eindeloos serietjes kijken toen ik dat eenmaal weer kon.
Nu werk ik weer en heb dus vaak geen puf om te koken, ik doe ook wel weer eens wat 's avonds al is dat nog echt wel heel erg spannend en dus beperkt, maar toch. Ik ben erg bezig met waar ik me goed bij voel, sterker nog: dat is op dit moment de belangrijkste vraag bij alles dat ik doe. En dat rijmt niet altijd meer met wat hij in zijn hoofd heeft. Best wel lastig dus om weer in mijn kracht te komen, voor mij en voor hem. Bij jou misschien juist een heel ander verhaal maar misschien geef jij ook zonder dat je het in de gaten hebt weer wat meer tegengas? Heb je meer in de gaten waar je wel of geen zin in hebt? Ben je je grenzen weer wat meer aan het aangeven?
Unpocoloco: het aangeven van grenzen in het werk is een lastige merk ik. Juist een van de redenen dat ik in een BO kwam was dat ik altijd alles heel goed en snel wil doen. Op dit moment, ik werk al een tijd weer 32 uur, voel ik soms wel dat dingen teveel zijn maar het wordt, hoe sterker ik word, steeds lastiger lijkt het wel om op de rem te trappen. En juist daar schuilt het gevaar denk ik.
Ik doe wat jij doet: niet te ver vooruitkijken, dingen nemen zoals ze op dat moment zijn en niet vast vooruit gaan panieken. Dat helpt wel.
Ook vind ik het soms lastig wanneer ik best weer een beetje kan en mag rekken om verder te komen en wanneer dat echt niet goed is.
Meestal is de terugval die gepaard gaat met tranen en een boel snot wel een teken . En dan achteraf weer analyseren, wat is er mis gegaan en kan ik daar wat aan doen.
Het gewone leven zonder BO heeft natuurlijk ook zijn ups en downs, ik probeer langzaam maar zeker niet meer alles in verhouding tot die BO te zien. Ook ben ik ondertussen blij dat ik hem gekregen heb en en nog mee worstel. Ik zie mijn leven van voor de BO echt als een leven waar ik niet meer naar terug wil. Grappig omdat het van buiten er nog precies zo uitziet.
Ik ben alleen echt wakker geworden, gedwongen naar mezelf te kijken, gas terug te nemen (voorgoed), te kijken waar mijn passie ligt, waar mijn kracht, wat ik doe omdat het nu eenmaal moet en wat ik eigenlijk zou willen doen.
Niet dat ik dit nu allemaal weet en toepas, het is werk in uitvoering, maar alleen al het nieuwe bewustzijn...ik wil niet jubelen, maar eigenlijk een klein beetje ook wel.
Goeie dag vandaag
Iedereen: hele dikke knuffel!
zaterdag 21 mei 2016 om 13:08
Ik zie dat er al van alles gezegd is, maar vind het wel zo'n herkenbaar onderwerp! Ik heb een burnout van zo'n 2,5 jaar gehad, welke begon aan het eind van een zware opleiding. Dat het 'simpel' is en je gewoon moet mediteren vind ik eerlijk gezegd onzin (of zeg maar gewoon dikke vette bullshit.) Een onderdeel van herstel kan het zeker zijn, maar naast ontspannen en tot rust komen moet je op een gegeven ook weer tot actie komen. Daar gaat het vaak mis, want dit moet voorzichtig opgebouwd worden. En wat wil je eigenlijk doen met je tijd en op welke manier? Waar wordt jij gelukkig van? Dit is niet hetzelfde als bij je buurvrouw, dus alleen jij weet dit. En de samenwerking van lichaam en geest is natuurlijk ontzettend belangrijk. Van lichamelijke beweging ga je je geestelijk beter voelen, mits je dit ver onder de grens van overbelasting houd. Perfectionisten gaan vaak te hard. Toen ik na een tijd weer mocht gaan sporten mocht ik maar 2 minuten roeien bijvoorbeeld, zelf was ik voor minstens een half uur gegaan. Meestal heeft zoals jij zelf al zegt het hoofd de overmacht en druk je hierdoor je gevoel weg. Probeer naar beiden te luisteren en dan zelf de regie te nemen en bewust te beslissen waar naar te luisteren. Als het simpel zou zijn, zouden niet zoveel mensen overbelastingsproblemen hebben. Daarbij is er niet voor niks haptonomie, psychomotorische therapie, ergotherapie, fysiotherapie, psychotherapie, muziektherapie, noem maar op...
Oja en wat mensen van je vinden wordt geloof ik steeds minder belangrijk, als jij tevreden met jezelf zou zijn. Vaak denk je dat mensen iets van je vinden, terwijl je dat zelf juist vind. Ook dit is iets wat je niet 'eventjes' oplost, maar kijk naar wat jijzelf anders wilt hebben en maak een plan. Hoe bereik je dit? En heb je dit bereikt en iemand vind hier iets van? Hun probleem!
Oja en wat mensen van je vinden wordt geloof ik steeds minder belangrijk, als jij tevreden met jezelf zou zijn. Vaak denk je dat mensen iets van je vinden, terwijl je dat zelf juist vind. Ook dit is iets wat je niet 'eventjes' oplost, maar kijk naar wat jijzelf anders wilt hebben en maak een plan. Hoe bereik je dit? En heb je dit bereikt en iemand vind hier iets van? Hun probleem!
zaterdag 21 mei 2016 om 14:24
Ik val hier ook even in. Ik ben het topic gaan lezen vanaf het begin,nog niet alles gelezen maar wat een herkenning al!
Ik ben in feb.uitgevallen met extreme paniek en angst. Al snel bleek dat ik behoorlijk bo ben. Na wekem dp en dr, angst om gek of ziek te worden gaat het geestelijk iets betee. Dwz minder paniek. Daar voor in de plaats is er wel een hele vervelende onrust terug gekomen.
Ik zit met het volgende en hoop op herkenning. Ik heb nogal wat lichamelijke klachten. Zo n dag of 3 pw lig ik wel plat met extreme nekpijn en hoofdpijn. Duidelijk spanning en vermoeidheid . Daar zijn de laatste tijd maagklachten bij gekomen. Brandend gevoel in mn keel, schouder en rugpijn. Ik heb al eens een ech gehad die was goed. Duidelijk maag volgens de ha. En ik merk dat ik hier weer heel erg op gefocust ben. Googlen, piekeren, continue op mn lijf en elk pijntje gericht. Afleiding helpt niet echt.
Herkenbaar en hoe gaan jullie hier mee om ?
Dank je wel !
Ik ben in feb.uitgevallen met extreme paniek en angst. Al snel bleek dat ik behoorlijk bo ben. Na wekem dp en dr, angst om gek of ziek te worden gaat het geestelijk iets betee. Dwz minder paniek. Daar voor in de plaats is er wel een hele vervelende onrust terug gekomen.
Ik zit met het volgende en hoop op herkenning. Ik heb nogal wat lichamelijke klachten. Zo n dag of 3 pw lig ik wel plat met extreme nekpijn en hoofdpijn. Duidelijk spanning en vermoeidheid . Daar zijn de laatste tijd maagklachten bij gekomen. Brandend gevoel in mn keel, schouder en rugpijn. Ik heb al eens een ech gehad die was goed. Duidelijk maag volgens de ha. En ik merk dat ik hier weer heel erg op gefocust ben. Googlen, piekeren, continue op mn lijf en elk pijntje gericht. Afleiding helpt niet echt.
Herkenbaar en hoe gaan jullie hier mee om ?
Dank je wel !
zaterdag 21 mei 2016 om 14:56
Hallo, welkom!
Ik begrijp je niet goed, heeft de huisarts aangeven dat je iets met je maag hebt of was alles goed?
Spanning uit zich bij iedereen anders, bij jou dus in deze klachten.
Als je je zorgen maakt terug naar de huisarts, telefonisch kan meestal ook als heen gaan te vermoeiend is.
Het beste is als de huisarts, een professional, een vriendin of jij zelf je een google verbod op legt
Als je het forum leest, zie je dat iedereen lichamelijke klachten heeft en dat die bij de meeste op een gegeven moment ook weer over gaan.
Blijven herhalen, er is niks, de dokter heeft me onderzocht, er is niks.
En bij erge twijfel, contact met de ha.
Klinkt makkelijker dan het is, dat weet ik. Ik hoopte je te bemoedigen.
Veel sterkte
Ik begrijp je niet goed, heeft de huisarts aangeven dat je iets met je maag hebt of was alles goed?
Spanning uit zich bij iedereen anders, bij jou dus in deze klachten.
Als je je zorgen maakt terug naar de huisarts, telefonisch kan meestal ook als heen gaan te vermoeiend is.
Het beste is als de huisarts, een professional, een vriendin of jij zelf je een google verbod op legt
Als je het forum leest, zie je dat iedereen lichamelijke klachten heeft en dat die bij de meeste op een gegeven moment ook weer over gaan.
Blijven herhalen, er is niks, de dokter heeft me onderzocht, er is niks.
En bij erge twijfel, contact met de ha.
Klinkt makkelijker dan het is, dat weet ik. Ik hoopte je te bemoedigen.
Veel sterkte
zaterdag 21 mei 2016 om 23:31
Ha nieuwelingen en 'oude' bekenden!!
Kheb al even niks meer laten horen, 'lekker' druk met vanalles regelen voor ons nieuwe huis , voor t klussen straks als we de sleutel hebben en binnenkort maar eens starten met verhuisdozen inpakken:-)!
Dit weekend bewust geen plannen, want liep mezelf af en toe voorbij, dus even weekendje lekker vt-wonen magazines doorbladeren en m'n eigen moodboards maken:-)
En daarnaast gewoon werken , 3 dagen nog steeds, wat uitstekend bevalt!! Ik leef echt en werk erbij, in plaats van andersom:-)
Ik vind t heel erg fijn om te zien dat mijn gestarte forum nog steeds zoveel mensen steunt en helpt! Al bijna 2jr lang bestaat deze topic:-), helaas dus ook een teken dat er steeds weer nieuwe mensen zijn die helaas in een burnout belanden ..
Ik belandde er in de zomer van 2013 in, alweer bijna 3jr geleden.. Een jaar later startte ik deze topic.. Gelukkig kan ik ook zeggen, dat ik alweer ruim een jaar helemaal aan t werk ben! Hetzij 24u, maar wel fysiek en mentaal werk, dus ik gun mezelf de andere vrije dagen en heb daardoor een fijne balans gevonden! Soms op m'n extra vrije dag ga ik lekker oppassen op m'n neefje of nichtjes , soms wat meer het huishouden of andere klusjes, maar soms ook helemaal niks/ ontspannen dingen..! Ik denk dat die balans voor mij, voor altijd nodig is, ik ben gevoeliger voor prikkels en situaties, dat is wie ik ben, en door deze balans te houden, me er bewust van te zijn, en goede afwisseling te hebben in dingen doen en ontspanning, voel ik me goed!
@bloem, ik noemde m'n burnout weleens de ultieme relatietest. je leert nieuwe kanten van elkaar kennen, door behoorlijk extreme momenten die je met elkaar beleefd én doordat de verhoudingen wat scheef worden, je patent moet idd een tijd lang meer doen in huis en veel, heel veel geduld met je hebben... Soms gaat dat goed, soms niet. Ik ken iemand die toen wel uit elkaar is gegaan, maar 2-3jr later weer samen is gekomen.. Het is een heftige periode!
Mijn vriend heeft zoveel geduld gehad, me op m'n slechts gezien, wist als enige hoe het écht met me ging, doordat we samenwoonden. Kwam soms direct naar huis vanuit werk, als ik me zooo ellendig voelde en echt niet meer wist of t ooit goedkwam enz.
Dat hij ook echt enorm moe was, nadat t eindelijk beter ging met me.., dat is nu pas na ruim een jaar aardig bijgetrokken, maar zorgt ook voor prikkelbaarheid vanuit zijn kant en korter lontje. En vooral op momenten dat ik neigde naar een terugval of een virusje had oid, waarbij we beiden 'bang' waren dat t misschien weer terugweg.. Het kost voor allebei erg veel energie, als iemand van wie je houdt, niet goed in zijn/haar vel zit.
Ik deed het net als stokstaartje denk ik... Sowieso ben ik denk ik niet echt vaak chagrijnig geweest, dat scheelt misschien al, maar wel een lange periode heel hulpbehoevend en heel snel verdrietig. Dus probeerde ik hem met kleine dingen te verrassen (naast m'n waardering uitspreken). Met een klein kaartje, soms echt via de post, of lekkere maaltijd maken, huis opvrolijken met bloemen, en toch ook echt wel humor... Ondanks dat ik me slecht voelde, humor gebruiken. En al deze dingen geven jezelf ook weer energie!
Ik denk en vind, humor 1 van de belangrijkste dingen in een relatie, samen kunnen lachen!
Jullie komen er vast samen uit! Blijf praten, lachen en huilen samen! Dikke knuffel
Kheb al even niks meer laten horen, 'lekker' druk met vanalles regelen voor ons nieuwe huis , voor t klussen straks als we de sleutel hebben en binnenkort maar eens starten met verhuisdozen inpakken:-)!
Dit weekend bewust geen plannen, want liep mezelf af en toe voorbij, dus even weekendje lekker vt-wonen magazines doorbladeren en m'n eigen moodboards maken:-)
En daarnaast gewoon werken , 3 dagen nog steeds, wat uitstekend bevalt!! Ik leef echt en werk erbij, in plaats van andersom:-)
Ik vind t heel erg fijn om te zien dat mijn gestarte forum nog steeds zoveel mensen steunt en helpt! Al bijna 2jr lang bestaat deze topic:-), helaas dus ook een teken dat er steeds weer nieuwe mensen zijn die helaas in een burnout belanden ..
Ik belandde er in de zomer van 2013 in, alweer bijna 3jr geleden.. Een jaar later startte ik deze topic.. Gelukkig kan ik ook zeggen, dat ik alweer ruim een jaar helemaal aan t werk ben! Hetzij 24u, maar wel fysiek en mentaal werk, dus ik gun mezelf de andere vrije dagen en heb daardoor een fijne balans gevonden! Soms op m'n extra vrije dag ga ik lekker oppassen op m'n neefje of nichtjes , soms wat meer het huishouden of andere klusjes, maar soms ook helemaal niks/ ontspannen dingen..! Ik denk dat die balans voor mij, voor altijd nodig is, ik ben gevoeliger voor prikkels en situaties, dat is wie ik ben, en door deze balans te houden, me er bewust van te zijn, en goede afwisseling te hebben in dingen doen en ontspanning, voel ik me goed!
@bloem, ik noemde m'n burnout weleens de ultieme relatietest. je leert nieuwe kanten van elkaar kennen, door behoorlijk extreme momenten die je met elkaar beleefd én doordat de verhoudingen wat scheef worden, je patent moet idd een tijd lang meer doen in huis en veel, heel veel geduld met je hebben... Soms gaat dat goed, soms niet. Ik ken iemand die toen wel uit elkaar is gegaan, maar 2-3jr later weer samen is gekomen.. Het is een heftige periode!
Mijn vriend heeft zoveel geduld gehad, me op m'n slechts gezien, wist als enige hoe het écht met me ging, doordat we samenwoonden. Kwam soms direct naar huis vanuit werk, als ik me zooo ellendig voelde en echt niet meer wist of t ooit goedkwam enz.
Dat hij ook echt enorm moe was, nadat t eindelijk beter ging met me.., dat is nu pas na ruim een jaar aardig bijgetrokken, maar zorgt ook voor prikkelbaarheid vanuit zijn kant en korter lontje. En vooral op momenten dat ik neigde naar een terugval of een virusje had oid, waarbij we beiden 'bang' waren dat t misschien weer terugweg.. Het kost voor allebei erg veel energie, als iemand van wie je houdt, niet goed in zijn/haar vel zit.
Ik deed het net als stokstaartje denk ik... Sowieso ben ik denk ik niet echt vaak chagrijnig geweest, dat scheelt misschien al, maar wel een lange periode heel hulpbehoevend en heel snel verdrietig. Dus probeerde ik hem met kleine dingen te verrassen (naast m'n waardering uitspreken). Met een klein kaartje, soms echt via de post, of lekkere maaltijd maken, huis opvrolijken met bloemen, en toch ook echt wel humor... Ondanks dat ik me slecht voelde, humor gebruiken. En al deze dingen geven jezelf ook weer energie!
Ik denk en vind, humor 1 van de belangrijkste dingen in een relatie, samen kunnen lachen!
Jullie komen er vast samen uit! Blijf praten, lachen en huilen samen! Dikke knuffel
zaterdag 21 mei 2016 om 23:49
Pfff, sorry dat ik op niemand reageer, maar herkent iemand het niet kunnen slapen? Het niet op die manier moe zijn maar in je hoofd (koppijn) en lichamelijk (trillen etc).
En het na een paar uur gezellig hebben gehad , rustig gedaan maar door (positieve) energie die het heeft gekost s morgens niet wakker kunnen worden?
En het na een paar uur gezellig hebben gehad , rustig gedaan maar door (positieve) energie die het heeft gekost s morgens niet wakker kunnen worden?
zondag 22 mei 2016 om 07:57
Hee Inge leuk hoor dat je nog es van je laat horen! Altijd goed voor de moraal hier
Gelukkig net een erg fijne week gehad met lief. Het scheelt dat ie weer werkt, vind ik toch fijner, overdag lekker zelfstandig mijn ding doen en 's avonds bijkletsen en cocoonen samen. Paar keer lekker gekookt, en veel geknuffeld, en gevreeen, haha, helpt ook natuurlijk, had ik de laatste maanden niet onwijs vaak energie voor/zin in. Nou ja goed.
Rondbontje, jazeker dat herkennen we allemaal wel denk ik, ik ben nu juist veel te vroeg wakker al... Vanaf 06:00, op een zondag, hmm, ben er maar uitgegaan, even theetje en hier berichtje typen en wie weet dat ik zo nog een uurtje pak.
@dharmasally, thanks voor je ervaring!
@Beel en Vienna, wow, positieve berichten hee, goed!!
@rascalles, die fysieke klachten horen er helemaal bij helaas. Die heeft iedereen wel hier, of gehad. Zelf heb ik voornamelijk nog last van belabberde energie/conditie, maar in het begin ook veel rugpijn, hartkloppingen, spierpijn (overal), hoofdpijn, maag/darmklachten, haaruitval, gewichtverlies, ehhh... vast nog meer. Dan weer dit, dan weer dat. En soms nog steekt iets weer de kop op. In het begin van het topic, pagina 5-6 of 7 ofzo, noemt iedereeen zijn klachten op, dat kom je vast nog wel tegen als je alles aan t lezen bent.
Poehee, huiswerk van psycholoog voor deze week is mijn doelen formuleren... Gisteren veel aan zitten denken, en ik werd me er toch een partijtje enthousiast van, al die dingen waar ik zo naar uitkijk om ze weer te kunnen, helemaal hyper van de adrenaline, hartkloppingen, kon echt de slaap niet vatten! Echt suf is dat he, dat je op enge dingen zo lichamelijk reageert a-la, maar dat leuke dingen je ook zo laten stuiteren, pff... En nu ik weer een beetje energie hebt komt mijn enthousiasme vaker weer boven, leuke eigenschap, maar ook wel een beetje een valkuil nu als ik er zo hyper van wordt.
nou, nog ff in bed kruipen, wie weet val ik nog even in slaap.
xx
Gelukkig net een erg fijne week gehad met lief. Het scheelt dat ie weer werkt, vind ik toch fijner, overdag lekker zelfstandig mijn ding doen en 's avonds bijkletsen en cocoonen samen. Paar keer lekker gekookt, en veel geknuffeld, en gevreeen, haha, helpt ook natuurlijk, had ik de laatste maanden niet onwijs vaak energie voor/zin in. Nou ja goed.
Rondbontje, jazeker dat herkennen we allemaal wel denk ik, ik ben nu juist veel te vroeg wakker al... Vanaf 06:00, op een zondag, hmm, ben er maar uitgegaan, even theetje en hier berichtje typen en wie weet dat ik zo nog een uurtje pak.
@dharmasally, thanks voor je ervaring!
@Beel en Vienna, wow, positieve berichten hee, goed!!
@rascalles, die fysieke klachten horen er helemaal bij helaas. Die heeft iedereen wel hier, of gehad. Zelf heb ik voornamelijk nog last van belabberde energie/conditie, maar in het begin ook veel rugpijn, hartkloppingen, spierpijn (overal), hoofdpijn, maag/darmklachten, haaruitval, gewichtverlies, ehhh... vast nog meer. Dan weer dit, dan weer dat. En soms nog steekt iets weer de kop op. In het begin van het topic, pagina 5-6 of 7 ofzo, noemt iedereeen zijn klachten op, dat kom je vast nog wel tegen als je alles aan t lezen bent.
Poehee, huiswerk van psycholoog voor deze week is mijn doelen formuleren... Gisteren veel aan zitten denken, en ik werd me er toch een partijtje enthousiast van, al die dingen waar ik zo naar uitkijk om ze weer te kunnen, helemaal hyper van de adrenaline, hartkloppingen, kon echt de slaap niet vatten! Echt suf is dat he, dat je op enge dingen zo lichamelijk reageert a-la, maar dat leuke dingen je ook zo laten stuiteren, pff... En nu ik weer een beetje energie hebt komt mijn enthousiasme vaker weer boven, leuke eigenschap, maar ook wel een beetje een valkuil nu als ik er zo hyper van wordt.
nou, nog ff in bed kruipen, wie weet val ik nog even in slaap.
xx
zondag 22 mei 2016 om 09:02
Rondbontje, ik slaap best goed maar word heel vroeg wakker, rond 530u. Ik heb dan wel een uur of 7 geslapen maar word eigenlijk altijd uitgeput en trillend wakker. En de laatste paar dagen ook heel onrustig en wazig.
Het ging eigenlijk best goed de afgelopen week maar nu voelt het weer echt als een terugval. En dat maakt me dan weer angstig. Bang dat het nooit meer overgaat en ik ergens doorgedraaid in een inrichting beland. Zoiets.
Bloem, ik lees je graag , fijn dat je hier ook bent vanmorgen Hier ook heel veel spierpijn. Mn benen zijn een drama. Stijf, pijn. Hele zware armen. Heel erg veel nek en hoofdpijn.
Het vervelende is dat alles wat ik deed om me geestelijk wat beter te voelen zoals wandelen , met ons huis bezig, dat lukt nu gewoon niet omdat ik zo ontzettend moe ben. Totaal op. Ik wist een paar dagen terug niet meer hoe mn telefoon werkte !! Ik kon het niet bedenken. Ik kreeg van mijn psych een boek mee van een journaliste die over haar Burn Out is gaan schrijven en man wat herkenbaar ! Zij ging ook na haar diagnose aan de slag met haar herstel. Veel wandelen, fietsen, regelmaat, gezond eten, weinig afspreken buiten de deur. Zat ook erg in de derealisatie. Na 6 weken was de derealisatie weg , wat rustiger in haar hoofd en stortte ze volledig in.
Wat bij mij nu vooral speelt is de onrust. Dat geagiteerde gevoel. Hoe gaan jullie daar mee om ? Ik snap dat ik moet accepteren maar ik word zo moe van het accepeteren soms. Ik merk dat mn gedachten dan ook weer op hol gaan. Herkenbaar ?
Ik ben blij dat ik hier mee ben gaan lezen en fijn dat ik mee mag schrijven. Het steunt me echt.
Het ging eigenlijk best goed de afgelopen week maar nu voelt het weer echt als een terugval. En dat maakt me dan weer angstig. Bang dat het nooit meer overgaat en ik ergens doorgedraaid in een inrichting beland. Zoiets.
Bloem, ik lees je graag , fijn dat je hier ook bent vanmorgen Hier ook heel veel spierpijn. Mn benen zijn een drama. Stijf, pijn. Hele zware armen. Heel erg veel nek en hoofdpijn.
Het vervelende is dat alles wat ik deed om me geestelijk wat beter te voelen zoals wandelen , met ons huis bezig, dat lukt nu gewoon niet omdat ik zo ontzettend moe ben. Totaal op. Ik wist een paar dagen terug niet meer hoe mn telefoon werkte !! Ik kon het niet bedenken. Ik kreeg van mijn psych een boek mee van een journaliste die over haar Burn Out is gaan schrijven en man wat herkenbaar ! Zij ging ook na haar diagnose aan de slag met haar herstel. Veel wandelen, fietsen, regelmaat, gezond eten, weinig afspreken buiten de deur. Zat ook erg in de derealisatie. Na 6 weken was de derealisatie weg , wat rustiger in haar hoofd en stortte ze volledig in.
Wat bij mij nu vooral speelt is de onrust. Dat geagiteerde gevoel. Hoe gaan jullie daar mee om ? Ik snap dat ik moet accepteren maar ik word zo moe van het accepeteren soms. Ik merk dat mn gedachten dan ook weer op hol gaan. Herkenbaar ?
Ik ben blij dat ik hier mee ben gaan lezen en fijn dat ik mee mag schrijven. Het steunt me echt.
zondag 22 mei 2016 om 10:05
@rascales, Dat trillend en uitgeput herken ik ook van de eerste weken! Erg vervelend hè.
De onrust vind ik ook lastig, inderdaad die gedachten, ik kan je helaas geen tips geven. Misschien iemand anders ons wel?
@bloem, wat fijn dat je een fijne week hebt gehad! Is het ook wel een beetje fijn gevoel dat je weer enthousiast wordt? Of krijg je er juist daarna weer een onrustig gevoel van? (Buiten/na het hyper worden om bedoel ik dan)
De onrust vind ik ook lastig, inderdaad die gedachten, ik kan je helaas geen tips geven. Misschien iemand anders ons wel?
@bloem, wat fijn dat je een fijne week hebt gehad! Is het ook wel een beetje fijn gevoel dat je weer enthousiast wordt? Of krijg je er juist daarna weer een onrustig gevoel van? (Buiten/na het hyper worden om bedoel ik dan)
