Psyche
alle pijlers
Ik had het me zo anders voorgesteld...
woensdag 1 juni 2016 om 21:49
Ik had het me allemaal zo anders voorgesteld. Ik ben heel erg lang psychisch behoorlijk ziek geweest en sinds een jaar of vijf weet ik eindelijk redelijk hoe ik daarmee om moet gaan. Zo goed en zo kwaad als het gaat ben ik aardig stabiel. Ik ben gestopt met mijn destructieve gedrag en meestal voel ik me best oké. Ik ga weer naar school, ik heb mijn leven wel aardig op de rit. Maar bij het kleinste beetje stress lijkt alles als een kaartenhuis in elkaar te storten. Emoties handelen gaat ook nu nog steeds niet goed, de manier van omgaan met mijn emoties is ontzettend kinderlijk en explosief. Daarnaast ben ik lichamelijk beperkt en nu ik sinds kort stage loop, loop ik daar gigantisch tegenaan.
Afgelopen week heb ik gesproken met iemand in mijn nabije omgeving die ook een psychische beperking heeft. Zij is als een moeder voor me, dus eigenlijk ga ik met alles naar haar toe en ik heb op dit moment best een fikse terugval, dus ging ik naar haar toe. Zij had het over acceptatie. Acceptatie dat ik altijd gevoelig zal blijven voor depressies (ik ken tenslotte niet anders, ik was als basisschoolkind al vaak depressief), acceptatie dat mijn emoties heftig zijn en dat ik daar op een bepaalde manier mee omga en acceptatie dat ik misschien nu al presteer op de toppen van mijn kunnen: misschien zit er gewoon niet meer in voor mij. Zij is nu aardig stabiel, maar de enige manier waarop dat haar lukt is doordat ze niet meer werkt. Zij moest stoppen met werken en weet dat ze nooit meer zal kunnen werken.
Ik ga na de zomer naar het HBO, maar als ik heel eerlijk naar mezelf kijk, weet ik dat die stress veel en veel teveel voor me zal zijn. Ik ben heel erg perfectionistisch en ik haal nu vooral cijfers boven de 8 op het MBO, maar ik vind dat ik dat op het HBO nog steeds moet kunnen. Mijn cijfers zijn namelijk mijn zelfvertrouwen, en zonder die hoge cijfers blijft daar niets van over. Ik heb al zo gigantisch gefaald in eigenlijk al het mogelijke, dat ik toch in elk geval ergens de beste in moet zijn. HBO? Leuk idee, en qua intelligentie zou ik dat wel aan moeten kunnen, maar stress is funest voor mij dus eerlijk gezegd geloof ik er bij voorbaat al niet in.
Op stage probeer ik zo goed mogelijk te presteren, maar eigenlijk loop ik voortdurend tegen mijn grenzen aan en ga er keihard overheen omdat ik me van mijn beste kant wil laten zien. Eigenlijk is het veel te zwaar maar ik weiger om dat toe te geven. Ik functioneer het beste als ik die dingen allemaal niet hoef. Maar ik wil dat gewoon niet. Ik ben zo bang dat ik mijn hele toekomstbeeld moet bijstellen en het doet zoveel pijn, want ik heb het gevoel dat ik heel erg veel moet opgeven omdat het gewoon niet kan met hoe ik functioneer. Maar waar haal ik mijn zelfwaardering uit, mijn voldoening, als ik niet naar school ga, niet werk, en een gezin stichten met mijn psychische functioneren er waarschijnlijk ook nooit inzit?
Ik ben opnieuw 100% afgekeurd bij de herkeuringen voor Wajong. Ik had dat zo ontzettend niet verwacht. Ze wilden me goedkeuren en toen ik daar vervolgens een gesprek had, hebben ze me alsnog afgekeurd. Hoewel het fijn is omdat het heel veel stress scheelt, doet het heel veel pijn omdat ik om me heen alleen maar hoor dat het bijna onmogelijk is om in de Wajong te blijven, en mij keuren ze al na één gesprek af. Ben ik zo’n hopeloos geval? Komt het nooit meer goed?
Ik had met me allemaal zo anders voorgesteld. Het is vechten tegen de bierkaai en ik ben doodmoe. Ik ben al mijn hele leven in gevecht met mezelf en misschien wordt het gewoon nooit beter dan het nu is omdat ik al alles doe wat binnen mijn macht ligt om stabiel te blijven. Het doet zo ontzettend veel pijn en ik wil niet eens denken aan hoe ongelooflijk ik mijn moeder teleurgesteld heb en nog ga teleurstellen als blijkt dat dit het inderdaad gewoon is. Ik ben doodsbang voor de toekomst.
Sorry, ik weet niet wat ik met dit topic wil en respect als je het hele verhaal gelezen hebt. Ik denk dat ik vooral van me af wilde schrijven. Ik ben zo verdrietig dat het allemaal zo ingewikkeld is.
Afgelopen week heb ik gesproken met iemand in mijn nabije omgeving die ook een psychische beperking heeft. Zij is als een moeder voor me, dus eigenlijk ga ik met alles naar haar toe en ik heb op dit moment best een fikse terugval, dus ging ik naar haar toe. Zij had het over acceptatie. Acceptatie dat ik altijd gevoelig zal blijven voor depressies (ik ken tenslotte niet anders, ik was als basisschoolkind al vaak depressief), acceptatie dat mijn emoties heftig zijn en dat ik daar op een bepaalde manier mee omga en acceptatie dat ik misschien nu al presteer op de toppen van mijn kunnen: misschien zit er gewoon niet meer in voor mij. Zij is nu aardig stabiel, maar de enige manier waarop dat haar lukt is doordat ze niet meer werkt. Zij moest stoppen met werken en weet dat ze nooit meer zal kunnen werken.
Ik ga na de zomer naar het HBO, maar als ik heel eerlijk naar mezelf kijk, weet ik dat die stress veel en veel teveel voor me zal zijn. Ik ben heel erg perfectionistisch en ik haal nu vooral cijfers boven de 8 op het MBO, maar ik vind dat ik dat op het HBO nog steeds moet kunnen. Mijn cijfers zijn namelijk mijn zelfvertrouwen, en zonder die hoge cijfers blijft daar niets van over. Ik heb al zo gigantisch gefaald in eigenlijk al het mogelijke, dat ik toch in elk geval ergens de beste in moet zijn. HBO? Leuk idee, en qua intelligentie zou ik dat wel aan moeten kunnen, maar stress is funest voor mij dus eerlijk gezegd geloof ik er bij voorbaat al niet in.
Op stage probeer ik zo goed mogelijk te presteren, maar eigenlijk loop ik voortdurend tegen mijn grenzen aan en ga er keihard overheen omdat ik me van mijn beste kant wil laten zien. Eigenlijk is het veel te zwaar maar ik weiger om dat toe te geven. Ik functioneer het beste als ik die dingen allemaal niet hoef. Maar ik wil dat gewoon niet. Ik ben zo bang dat ik mijn hele toekomstbeeld moet bijstellen en het doet zoveel pijn, want ik heb het gevoel dat ik heel erg veel moet opgeven omdat het gewoon niet kan met hoe ik functioneer. Maar waar haal ik mijn zelfwaardering uit, mijn voldoening, als ik niet naar school ga, niet werk, en een gezin stichten met mijn psychische functioneren er waarschijnlijk ook nooit inzit?
Ik ben opnieuw 100% afgekeurd bij de herkeuringen voor Wajong. Ik had dat zo ontzettend niet verwacht. Ze wilden me goedkeuren en toen ik daar vervolgens een gesprek had, hebben ze me alsnog afgekeurd. Hoewel het fijn is omdat het heel veel stress scheelt, doet het heel veel pijn omdat ik om me heen alleen maar hoor dat het bijna onmogelijk is om in de Wajong te blijven, en mij keuren ze al na één gesprek af. Ben ik zo’n hopeloos geval? Komt het nooit meer goed?
Ik had met me allemaal zo anders voorgesteld. Het is vechten tegen de bierkaai en ik ben doodmoe. Ik ben al mijn hele leven in gevecht met mezelf en misschien wordt het gewoon nooit beter dan het nu is omdat ik al alles doe wat binnen mijn macht ligt om stabiel te blijven. Het doet zo ontzettend veel pijn en ik wil niet eens denken aan hoe ongelooflijk ik mijn moeder teleurgesteld heb en nog ga teleurstellen als blijkt dat dit het inderdaad gewoon is. Ik ben doodsbang voor de toekomst.
Sorry, ik weet niet wat ik met dit topic wil en respect als je het hele verhaal gelezen hebt. Ik denk dat ik vooral van me af wilde schrijven. Ik ben zo verdrietig dat het allemaal zo ingewikkeld is.
woensdag 1 juni 2016 om 22:31
Lieverd, maak jij het leven niet veel te zwart/wit voor jezelf? Waar zijn alle tinten grijs gebleven?
Ik snap dat de beoordeling van het UWV erg tegenvalt. Maar jij bent niet jouw psychische gesteldheid. Jouw psychische gesteldheid is slechts een deel van jou. Het label zegt niets over jou als persoon, het zegt alleen iets over jouw ziekte.
Je wil graag een HBO-opleiding doen, maar je weet dat alle stress die daarbij hoort niet goed voor je is. Gelukkig zijn er in deze tijd heel veel wegen die naar Rome leiden. Als een gewone opleiding jou teveel stress geeft, misschien kun je dan eens gaan praten over een ander traject? Je kunt de opleiding vragen of je het langzamer mag doen, op grond van ziekte kan men namelijk vertraging toestaan. Dat haalt wat druk van de ketel. Ook kun je overwegen om het vak voor vak aan te pakken bij een schriftelijke opleiding (al dan niet met bijeenkomsten, daar is best wat keus in tegenwoordig).
Kortom, wat ik je mee wil geven is om niet te denken in "het kan wel" of "het kan niet", maar te zoeken naar oplossingen waarbij je kunt zeggen "ik doe het op mijn manier".
En dat geldt niet alleen voor jouw studie, maar dat is eigenlijk overal toepasbaar. Misschien is een stressvolle carrière met 60-urige werkweken inderdaad niet voor jou weggelegd. Maar dat wil niet zeggen dat jij helemaal niets kan doen! Er is vast iets wat wel bij jou past, op jouw denkniveau en binnen jouw stress-grenzen. Je hebt alleen nog niet ontdekt wat dat precies zal zijn. Gelukkig heb jij je hele werkende leven nog voor je om daar achter te komen, ik schat nog een jaar of 50 zeker
Een traditioneel gezin past misschien minder goed bij jouw ziektebeeld op dit moment. Maar misschien tref jij wel een geweldige partner, die met liefde alle stressvolle ouderschapstaken van je overneemt. Misschien kun je de juiste ondersteuning inschakelen, zodat jij voldoende ontlast wordt om toch die liefdevolle gezellige mamma te kunnen zijn. Misschien wordt er wel een nieuwe therapie ontdekt waardoor jij straks gewoon super in je vel zit, en dit allemaal helemaal geen rol meer speelt.
Probeer het leven wat meer te nemen zoals het komt, en denk wat vaker "hoe pak ik dit aan zodat het voor mij wel goed voelt". En zoek daar hulp bij, als je het zelf even niet ziet.
Ik snap dat de beoordeling van het UWV erg tegenvalt. Maar jij bent niet jouw psychische gesteldheid. Jouw psychische gesteldheid is slechts een deel van jou. Het label zegt niets over jou als persoon, het zegt alleen iets over jouw ziekte.
Je wil graag een HBO-opleiding doen, maar je weet dat alle stress die daarbij hoort niet goed voor je is. Gelukkig zijn er in deze tijd heel veel wegen die naar Rome leiden. Als een gewone opleiding jou teveel stress geeft, misschien kun je dan eens gaan praten over een ander traject? Je kunt de opleiding vragen of je het langzamer mag doen, op grond van ziekte kan men namelijk vertraging toestaan. Dat haalt wat druk van de ketel. Ook kun je overwegen om het vak voor vak aan te pakken bij een schriftelijke opleiding (al dan niet met bijeenkomsten, daar is best wat keus in tegenwoordig).
Kortom, wat ik je mee wil geven is om niet te denken in "het kan wel" of "het kan niet", maar te zoeken naar oplossingen waarbij je kunt zeggen "ik doe het op mijn manier".
En dat geldt niet alleen voor jouw studie, maar dat is eigenlijk overal toepasbaar. Misschien is een stressvolle carrière met 60-urige werkweken inderdaad niet voor jou weggelegd. Maar dat wil niet zeggen dat jij helemaal niets kan doen! Er is vast iets wat wel bij jou past, op jouw denkniveau en binnen jouw stress-grenzen. Je hebt alleen nog niet ontdekt wat dat precies zal zijn. Gelukkig heb jij je hele werkende leven nog voor je om daar achter te komen, ik schat nog een jaar of 50 zeker
Een traditioneel gezin past misschien minder goed bij jouw ziektebeeld op dit moment. Maar misschien tref jij wel een geweldige partner, die met liefde alle stressvolle ouderschapstaken van je overneemt. Misschien kun je de juiste ondersteuning inschakelen, zodat jij voldoende ontlast wordt om toch die liefdevolle gezellige mamma te kunnen zijn. Misschien wordt er wel een nieuwe therapie ontdekt waardoor jij straks gewoon super in je vel zit, en dit allemaal helemaal geen rol meer speelt.
Probeer het leven wat meer te nemen zoals het komt, en denk wat vaker "hoe pak ik dit aan zodat het voor mij wel goed voelt". En zoek daar hulp bij, als je het zelf even niet ziet.
woensdag 1 juni 2016 om 23:02
quote:Zebra123 schreef op 01 juni 2016 @ 22:31:
En een baan met weinig stress, die bestaan ook. Dat zal dan misschien onder je niveau zijn maarja helemaal geen baan lijkt me voor jou ook niet goed.Het hoeft helemaal niet onder niveau te zijn. De mogelijkheden voor flexibel werken nemen toe, waarbij men steeds meer wordt afgerekend op resultaat ipv inzet. Voor TO is dat een ideale ontwikkeling, want dat geeft haar de vrijheid om werk te doen dat ze leuk vindt en dat bij haar past, terwijl ze de balans tussen werk en prive ook goed in de gaten kan houden.
En een baan met weinig stress, die bestaan ook. Dat zal dan misschien onder je niveau zijn maarja helemaal geen baan lijkt me voor jou ook niet goed.Het hoeft helemaal niet onder niveau te zijn. De mogelijkheden voor flexibel werken nemen toe, waarbij men steeds meer wordt afgerekend op resultaat ipv inzet. Voor TO is dat een ideale ontwikkeling, want dat geeft haar de vrijheid om werk te doen dat ze leuk vindt en dat bij haar past, terwijl ze de balans tussen werk en prive ook goed in de gaten kan houden.
donderdag 2 juni 2016 om 00:01
quote:Magick88 schreef op 01 juni 2016 @ 23:11:
Wat is er mis met MBO??
Helemaal prima toch!
Er is niks mis met het mbo. Maar like, in groep 8 komt de Cito-toets. Dan gaan ze je niveau bepalen. In mijn ogen ligt de focus op school veel te veel op "zo hoog mogelijk zodat je zo hoog mogelijk kan studeren". Dus vanaf groep 8 hoor je eigenlijk al "je gaat dat niveau doen. En daarna kun je zus en zo". En dat is een beeld wat gaat groeien en vormen in je hoofd.
En als het dan niet blijkt te kunnen, dan moet je gewoon echt even rouwen denk ik. Zegt niks over het MBO, of dat er geen andere opties zijn. Maar je moet toch eerst dat oude plaatje kwijtraken denk ik. Tenminste dat merk ik heel erg.
Wat is er mis met MBO??
Helemaal prima toch!
Er is niks mis met het mbo. Maar like, in groep 8 komt de Cito-toets. Dan gaan ze je niveau bepalen. In mijn ogen ligt de focus op school veel te veel op "zo hoog mogelijk zodat je zo hoog mogelijk kan studeren". Dus vanaf groep 8 hoor je eigenlijk al "je gaat dat niveau doen. En daarna kun je zus en zo". En dat is een beeld wat gaat groeien en vormen in je hoofd.
En als het dan niet blijkt te kunnen, dan moet je gewoon echt even rouwen denk ik. Zegt niks over het MBO, of dat er geen andere opties zijn. Maar je moet toch eerst dat oude plaatje kwijtraken denk ik. Tenminste dat merk ik heel erg.
donderdag 2 juni 2016 om 00:08
Lieve to,
Allereerst: ik weet hoe moeilijk dit proces is, ik ben er zelf ook doorheen gegaan.
Daarom is mijn eerste vraag: heb jij nog therapie? Dat kan namelijk helpen. Inzicht in je emoties en in je gedachten kan veel ruimte bieden in de toekomst.
Ook ik ben vanaf de basisschool al bekend met depressies. En ook ik zit in de Wajong. Als ik het zo lees, heb jij een Wajong waarbij je wel naar school gaat. Dat is een ander soort Wajong. UWV geeft die sneller af bij jongeren met beperking die een opleiding doen, zodat ze (en jij dus ook!!) straks betere kansen op de arbeidsmarkt hebben. Met hulp van het UWV kun je daarna op zoek naar een baan die bij jou past. En dat kan echt: ik had binnen een paar maanden zo'n baan gevonden! En nee, dat is niet lang geleden.
Het kan dus echt. Maar acceptatie is daarvoor wel heel belangrijk. Werk daaraan, dan komt de rest vanzelf.
Allereerst: ik weet hoe moeilijk dit proces is, ik ben er zelf ook doorheen gegaan.
Daarom is mijn eerste vraag: heb jij nog therapie? Dat kan namelijk helpen. Inzicht in je emoties en in je gedachten kan veel ruimte bieden in de toekomst.
Ook ik ben vanaf de basisschool al bekend met depressies. En ook ik zit in de Wajong. Als ik het zo lees, heb jij een Wajong waarbij je wel naar school gaat. Dat is een ander soort Wajong. UWV geeft die sneller af bij jongeren met beperking die een opleiding doen, zodat ze (en jij dus ook!!) straks betere kansen op de arbeidsmarkt hebben. Met hulp van het UWV kun je daarna op zoek naar een baan die bij jou past. En dat kan echt: ik had binnen een paar maanden zo'n baan gevonden! En nee, dat is niet lang geleden.
Het kan dus echt. Maar acceptatie is daarvoor wel heel belangrijk. Werk daaraan, dan komt de rest vanzelf.
donderdag 2 juni 2016 om 00:15
Deels herkenbaar al was ik vermoedelijk al wat ouder toen ik vanwege de zevende depressie op rij gedeeltelijk afgekeurd werd voor het werk wat ik deed. Ik had mijn carriere toen al een eindje op de rit en de status en het geld (en ook het uitdagende werk) gaven veel voldoening. Het is voor mij een proces van jaren geweest om te leren accepteren dat dat er voor mij niet meer in zat. Mensen begrepen het ook niet want ik was goed in mijn werk en in de periodes tussen de depressies ging het vaak langere tijd goed, dus mensen stimuleerden me om vooral niet op te geven. En ik werd ook (gedeeltelijk) afgekeurd terwijl ik dat niet had verwacht.
Maar je kunt qua talent en techniek en mentaliteit wel een topvoetballer en de nieuwe Johan Cruijff zijn, als je een chronische enkelblessure krijgt, verander je van topscorer toch in bankzitter. Dat is nu eenmaal de pech en het kruis waar sommige mensen mee te maken krijgen. Je hebt het niet allemaal zelf voor het uitkiezen.
En dan moet je gaan leren om het op die bank ook naar je zin te hebben.
Inmiddels, na zo'n vijf jaar ben ik daar een heel eind in geslaagd. Ik werk parttime in een veel minder zware functie. Ik ben nu zeg maar de assistent van diegene die ik vroeger was en werk nog maar een derde van de uren. En inmiddels ben ik daar heel erg blij mee, want ik heb veel minder stress en druk en vermoeidheid. Dat, in combinatie met de goede medicatie, zorgt ervoor dat ik tot nu de achtste depressie buiten de deur heb weten te houden. Dat mijn oude collega's inmiddels in prachtige huizen wonen en op verre en dure reizen gaan, of veel maatschappelijk succes hebben doet me niets (meer). Ik doe het op woensdag en vrijdag heel rustig aan en doe een middagdutje en hoewel ik dat nodig heb om de rest van de week overeind te blijven, voelt dat inmiddels vooral ook als een enorme luxe.
Ik kan je dus aanraden om verder te gaan in het acceptatie proces en jezelf niet met onnodige stress op te zadelen. Je bent zo te horen slim en gemotiveerd genoeg om ook met je beperkingen een zinvolle invulling te geven aan je leven en iets te gaan doen dat wel binnen je mogelijkheden ligt.
Maar je kunt qua talent en techniek en mentaliteit wel een topvoetballer en de nieuwe Johan Cruijff zijn, als je een chronische enkelblessure krijgt, verander je van topscorer toch in bankzitter. Dat is nu eenmaal de pech en het kruis waar sommige mensen mee te maken krijgen. Je hebt het niet allemaal zelf voor het uitkiezen.
En dan moet je gaan leren om het op die bank ook naar je zin te hebben.
Inmiddels, na zo'n vijf jaar ben ik daar een heel eind in geslaagd. Ik werk parttime in een veel minder zware functie. Ik ben nu zeg maar de assistent van diegene die ik vroeger was en werk nog maar een derde van de uren. En inmiddels ben ik daar heel erg blij mee, want ik heb veel minder stress en druk en vermoeidheid. Dat, in combinatie met de goede medicatie, zorgt ervoor dat ik tot nu de achtste depressie buiten de deur heb weten te houden. Dat mijn oude collega's inmiddels in prachtige huizen wonen en op verre en dure reizen gaan, of veel maatschappelijk succes hebben doet me niets (meer). Ik doe het op woensdag en vrijdag heel rustig aan en doe een middagdutje en hoewel ik dat nodig heb om de rest van de week overeind te blijven, voelt dat inmiddels vooral ook als een enorme luxe.
Ik kan je dus aanraden om verder te gaan in het acceptatie proces en jezelf niet met onnodige stress op te zadelen. Je bent zo te horen slim en gemotiveerd genoeg om ook met je beperkingen een zinvolle invulling te geven aan je leven en iets te gaan doen dat wel binnen je mogelijkheden ligt.
donderdag 2 juni 2016 om 00:38
En ik lees trouwens bij jou ook nog een aantal dingen die je echt kunt en zou moeten aanpakken met therapie. Je zelfbeeld laten afhangen van je prestaties en je zorgen maken over hoe teleurgesteld je moeder in je zal zijn. Dat zijn ook dingen die ik me herinner van toen ik begin 20 was. Maar therapie en ouder worden hebben me daar grotendeels vanaf geholpen en ik leef nu voor mezelf. Scheelt op zich ook heel veel stress.
Natuurlijk doet het pijn. Ik heb ook staan janken op de stoep van het UWV toen die arts na 1 gesprek al besloot dat ik gedeeltelijk werd afgekeurd. Voelde als een enorme diskwalificatie. Tegenwoordig dank ik god elke dag op mijn blote knietjes dat ik in dit land woon waar er voor me gezorgd wordt en waar ik niet gedwongen wordt om over mijn grenzen te gaan. En binnen de mogelijkheden die ik wel heb, werk ik mijn uurtjes en heb ik een baas die niet meer zonder me wil.
Natuurlijk doet het pijn. Ik heb ook staan janken op de stoep van het UWV toen die arts na 1 gesprek al besloot dat ik gedeeltelijk werd afgekeurd. Voelde als een enorme diskwalificatie. Tegenwoordig dank ik god elke dag op mijn blote knietjes dat ik in dit land woon waar er voor me gezorgd wordt en waar ik niet gedwongen wordt om over mijn grenzen te gaan. En binnen de mogelijkheden die ik wel heb, werk ik mijn uurtjes en heb ik een baas die niet meer zonder me wil.
donderdag 2 juni 2016 om 01:44
Mag ik zeggen, heel off topic dat jouw avi me super raakt, op een verkeerde manier. (die kunstenaar ken ik, ben geen fan)
Buiten dat ben je goed bezig, je kent je grenzen. Ga daar niet overheen. Als je nu aan een HBO studie zou beginnen, zou je dat aankunnen?
Neem een MBO niet als 'te min', best een goed begin. Laat je niet gek maken, jij weet zelf wat je aankunt. En misschien kan je best meer maar zit dat er nu niet in en doe je het met een omweg, prima toch?
Links of rechtsom, je komt er wel!
Buiten dat ben je goed bezig, je kent je grenzen. Ga daar niet overheen. Als je nu aan een HBO studie zou beginnen, zou je dat aankunnen?
Neem een MBO niet als 'te min', best een goed begin. Laat je niet gek maken, jij weet zelf wat je aankunt. En misschien kan je best meer maar zit dat er nu niet in en doe je het met een omweg, prima toch?
Links of rechtsom, je komt er wel!
donderdag 2 juni 2016 om 04:26
Ik weet nog het moment dat ik me besefte dat mijn leven er heel anders uit zou gaan zien dan 'normaal'. Ik heb er weken om gejankd, ik was een jaar of 16. Ik wist bv dat mijn familie er niet voor me zou zijn en dat kwam ook uit. Ik heb er altijd alleen voor gestaan, al heb ik een vriend sinds mijn 18e, mijn familie is nooit onderdeel geweest van mijn volwassen leven.
Ik heb chronisch ptss en nog wat dingetjes. Ik heb wel gewerkt en gestudeerd maar ik heb echt een choas-cv. Ik ben vier studies begonnen, 1 WO, 2 HBO en 1 MBO. Allemaal niet afgemaakt. De laatste was de SPH, die heb ik zelfs bijna afgemaakt. Toen was de koek helaas op. Ik had toen een goeie baan, een mooie cv en ik zat halverwege de vierde, toen de man met de hamer kwam. Ik was 32.
Nu ben ik volledig afgekeurd, ik ben 41. Ik moest herkeurd worden, maar ik kreeg een brief dat ik niet hoefde te komen. Ik ga niet meer goedgekeurd worden. Ik ben al een keer eerder volledig afgekeurd, in 2001, maar dat heb ik terug laten draaien. Ja, dat kan. Toen ging ik de ww in en heb daarna nog 4,5 jaar gewerkt en gestudeerd.
Als ik terugkijk, kan ik niet zeggen, goh dat zou ik helemaal anders doen als ik de kans had. Het gaat zoals het gaat, je neemt beslissingen en weet niet waar het schip gaat stranden. Ik wilde gewoon werken en studeren. Maar ik heb op mijn 20e een intake gedaan bij de riagg toendertijd en ze raadden me toen aan om een intensieve dagbehandeling te volgen, van 18 maanden, elke dag van 9-4. Omdat ik zoveel last had van de symptomen van ptss. Ik ben nogal een doorzetter en ik vond dat advies belachelijk. Wie gaat er nu 1,5 jaar in dagbehandeling op zijn 20e, nadat je altijd gewoon normaal gefunctioneerd hebt? Ik dacht dat zij gek waren geworden.
Maar uiteindelijk hadden ze wel gelijk over de ernst van mijn problemen, ik heb wel een dsm vol problemen. Geen persoonlijkheidsstoornis en ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen. Alleen, ik heb ook een karakter dat zwakte niet toestaat voor mezelf en anderen altijd voorop stelt. En dat is een gevaarlijke combinatie. De lat leg ik standaard te hoog, ook al weet ik dat ik dat doe. Ik wil niet onder doen voor anderen. Ook al heb ik een ernstige stoornis, ik kan heel wat hoor. Ik weet ook nog veel, ik heb ontzettend veel geleerd op al die studies, opleidingen en werkplekken. Maar ja, in de 'ratrace' val ik na een tijdje om van overprikkeling, oververmoeidheid en depressie. De geest is inmiddels veel sterker dan mijn lichaam, wat er maar achter aan moet hobbelen. Waardoor ik nu meerdere chronische problemen heb.
Ik heb geen therapeut, ik heb mijn eigen berenput doorgespit de afgelopen tien jaar. Had toch niet veel anders te doen. Ik ben nogal eigenzinnig. Met therapie kan ik niet zoveel meer bereiken helaas en ik ben een strebertje. Als ik er niet door aan het werk kan, vind ik het vrij onzinnig. Ik ben nu dus ook de acceptatie aangegaan, dat is niet iets wat je in korte tijd doet. Ik ben daar ook nog niet klaar mee. Ik wil gewoon per se onderdeel van de samenleving blijven maar heb veel problemen. Die los ik dan wel op, iklijk ze te verzamelen. Ik heb ook steeds nieuwe angsten, ik creer die gewoon in mijn brein. Doe ik niet expres. Maar die moet ik dan weer aanpakken.
Ik ben het zo gaan zien, mijn brein heeft wat kapotte onderdelen. Die verpesten de boel soms. Maar die onderdelen zijn niet de persoon die ik ben. De mens die ik ben, is heel sterk en optimistisch. Ik geef nooit op, ook al heb ik alleen maar tegenwind. Laatst bv, ben ik mijn moeder op gaan zoeken, die ik al 20 jaar niet gezien had. Ze is bij de man gebleven die mij jarenlang sexueel misbruikt heeft. Ik heb haar vergeven, ik wilde dat heel graag. Dat was een hele lange weg, voordat ik aan haar deur stond. En nu, wil ze me niet meer zien. Dat was even slikken. Toch heb ik dat nu wel een plek gegeven, en kan ik ermee leven.
Alles went. Dat is echt waar. Je zult wel moeten en dat is maar goed ook. Blijf ademen, ene voet voor je andere en nooit opgeven. Dat is wat ik doe. Een mens kan ontzettend veel aan en overleven, ik had nooit verwacht dat ik de problemen aan zou kunnen. Maar ik sta er nog steeds. Ik moet gewoon in mezelf blijven geloven, wat er ook gebeurt. Dat raad ik jou ook aan. Je weet nog niet welke stormen je zult moeten doorstaan, maar er zullen stormen zijn. Ze komen en gaan, ze gaan altijd weer voorbij.
Leven is voor mensen zoals wij, soms een ware kunst. Wordt dus een levenskunstenaar. Dan kun je trots op jezelf zijn. Steek jezelf veren in de kont, als het goed gaat. En troost jezelf, als het niet goed gaat, dat betere tijden er altijd weer aankomen. Veel sterkte en doe je best, hou je kop omhoog.
Ik heb chronisch ptss en nog wat dingetjes. Ik heb wel gewerkt en gestudeerd maar ik heb echt een choas-cv. Ik ben vier studies begonnen, 1 WO, 2 HBO en 1 MBO. Allemaal niet afgemaakt. De laatste was de SPH, die heb ik zelfs bijna afgemaakt. Toen was de koek helaas op. Ik had toen een goeie baan, een mooie cv en ik zat halverwege de vierde, toen de man met de hamer kwam. Ik was 32.
Nu ben ik volledig afgekeurd, ik ben 41. Ik moest herkeurd worden, maar ik kreeg een brief dat ik niet hoefde te komen. Ik ga niet meer goedgekeurd worden. Ik ben al een keer eerder volledig afgekeurd, in 2001, maar dat heb ik terug laten draaien. Ja, dat kan. Toen ging ik de ww in en heb daarna nog 4,5 jaar gewerkt en gestudeerd.
Als ik terugkijk, kan ik niet zeggen, goh dat zou ik helemaal anders doen als ik de kans had. Het gaat zoals het gaat, je neemt beslissingen en weet niet waar het schip gaat stranden. Ik wilde gewoon werken en studeren. Maar ik heb op mijn 20e een intake gedaan bij de riagg toendertijd en ze raadden me toen aan om een intensieve dagbehandeling te volgen, van 18 maanden, elke dag van 9-4. Omdat ik zoveel last had van de symptomen van ptss. Ik ben nogal een doorzetter en ik vond dat advies belachelijk. Wie gaat er nu 1,5 jaar in dagbehandeling op zijn 20e, nadat je altijd gewoon normaal gefunctioneerd hebt? Ik dacht dat zij gek waren geworden.
Maar uiteindelijk hadden ze wel gelijk over de ernst van mijn problemen, ik heb wel een dsm vol problemen. Geen persoonlijkheidsstoornis en ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen. Alleen, ik heb ook een karakter dat zwakte niet toestaat voor mezelf en anderen altijd voorop stelt. En dat is een gevaarlijke combinatie. De lat leg ik standaard te hoog, ook al weet ik dat ik dat doe. Ik wil niet onder doen voor anderen. Ook al heb ik een ernstige stoornis, ik kan heel wat hoor. Ik weet ook nog veel, ik heb ontzettend veel geleerd op al die studies, opleidingen en werkplekken. Maar ja, in de 'ratrace' val ik na een tijdje om van overprikkeling, oververmoeidheid en depressie. De geest is inmiddels veel sterker dan mijn lichaam, wat er maar achter aan moet hobbelen. Waardoor ik nu meerdere chronische problemen heb.
Ik heb geen therapeut, ik heb mijn eigen berenput doorgespit de afgelopen tien jaar. Had toch niet veel anders te doen. Ik ben nogal eigenzinnig. Met therapie kan ik niet zoveel meer bereiken helaas en ik ben een strebertje. Als ik er niet door aan het werk kan, vind ik het vrij onzinnig. Ik ben nu dus ook de acceptatie aangegaan, dat is niet iets wat je in korte tijd doet. Ik ben daar ook nog niet klaar mee. Ik wil gewoon per se onderdeel van de samenleving blijven maar heb veel problemen. Die los ik dan wel op, iklijk ze te verzamelen. Ik heb ook steeds nieuwe angsten, ik creer die gewoon in mijn brein. Doe ik niet expres. Maar die moet ik dan weer aanpakken.
Ik ben het zo gaan zien, mijn brein heeft wat kapotte onderdelen. Die verpesten de boel soms. Maar die onderdelen zijn niet de persoon die ik ben. De mens die ik ben, is heel sterk en optimistisch. Ik geef nooit op, ook al heb ik alleen maar tegenwind. Laatst bv, ben ik mijn moeder op gaan zoeken, die ik al 20 jaar niet gezien had. Ze is bij de man gebleven die mij jarenlang sexueel misbruikt heeft. Ik heb haar vergeven, ik wilde dat heel graag. Dat was een hele lange weg, voordat ik aan haar deur stond. En nu, wil ze me niet meer zien. Dat was even slikken. Toch heb ik dat nu wel een plek gegeven, en kan ik ermee leven.
Alles went. Dat is echt waar. Je zult wel moeten en dat is maar goed ook. Blijf ademen, ene voet voor je andere en nooit opgeven. Dat is wat ik doe. Een mens kan ontzettend veel aan en overleven, ik had nooit verwacht dat ik de problemen aan zou kunnen. Maar ik sta er nog steeds. Ik moet gewoon in mezelf blijven geloven, wat er ook gebeurt. Dat raad ik jou ook aan. Je weet nog niet welke stormen je zult moeten doorstaan, maar er zullen stormen zijn. Ze komen en gaan, ze gaan altijd weer voorbij.
Leven is voor mensen zoals wij, soms een ware kunst. Wordt dus een levenskunstenaar. Dan kun je trots op jezelf zijn. Steek jezelf veren in de kont, als het goed gaat. En troost jezelf, als het niet goed gaat, dat betere tijden er altijd weer aankomen. Veel sterkte en doe je best, hou je kop omhoog.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
donderdag 2 juni 2016 om 05:47
quote:Woldertje schreef op 02 juni 2016 @ 05:35:
Accepteren dat HBO er niet in zit voor jou.
Kan het nog korter? Heb je zelf een HBO diploma? Enzo? Ik snap dat je het kort wilt houden maar ik ben altijd nieuwsgierig naar de beweegredenen achter een reactie. Moest je zelf op een dag accepteren dat HBO er niet in zat? Ik kan dat niet hoor. Ik accepteer pas als ik mijn geest en lichaam helemaal uitgeput heb. Ik weet dat dat raar is maar wie weet is To ook zo. Dan is jouw reactie wel erg kort door de bocht, vind je zelf ook niet?
Ik geef graag adviezen maar ik probeer altijd om het bij mezelf te houden. Daarom vertel ik over mijn leven en waarom ik de keuzes heb gemaakt die ik heb gemaakt. Ik heb het gevoel dat men daar meer aan heeft dan een soort opdrachtgevend advies. Mensen kiezen namelijk altijd zelf wat ze willen doen. En als je je beweegredenen uitlegt, waarom jij bv hebt geaccepteerd dat HBO niet haalbaar voor je is, denk ik dat iemand daar wel iets aan heeft. Dan kan iemand zijn/haar situatie met de jouwe vergelijken en daar iets uithalen. Maar zoals jij het stelt, daar gaat toch niemand naar luisteren?
De mix van verschillende reacties, is ook geweldig hoor, daar niet van. Jij mag reageren zoals je wilt natuurlijk. Ik vraag me dan alleen af, waar zo'n korte reactie vandaan komt, die best een emotionele lading voor iemand kan hebben maar die jij in 1 zin omschrijft. Bijzonder. Ik zou dat niet kunnen, ik eindig altijd met zoiets als sterkte! en een ofzo. Ach, ieder zijn stijl, toch?
Accepteren dat HBO er niet in zit voor jou.
Kan het nog korter? Heb je zelf een HBO diploma? Enzo? Ik snap dat je het kort wilt houden maar ik ben altijd nieuwsgierig naar de beweegredenen achter een reactie. Moest je zelf op een dag accepteren dat HBO er niet in zat? Ik kan dat niet hoor. Ik accepteer pas als ik mijn geest en lichaam helemaal uitgeput heb. Ik weet dat dat raar is maar wie weet is To ook zo. Dan is jouw reactie wel erg kort door de bocht, vind je zelf ook niet?
Ik geef graag adviezen maar ik probeer altijd om het bij mezelf te houden. Daarom vertel ik over mijn leven en waarom ik de keuzes heb gemaakt die ik heb gemaakt. Ik heb het gevoel dat men daar meer aan heeft dan een soort opdrachtgevend advies. Mensen kiezen namelijk altijd zelf wat ze willen doen. En als je je beweegredenen uitlegt, waarom jij bv hebt geaccepteerd dat HBO niet haalbaar voor je is, denk ik dat iemand daar wel iets aan heeft. Dan kan iemand zijn/haar situatie met de jouwe vergelijken en daar iets uithalen. Maar zoals jij het stelt, daar gaat toch niemand naar luisteren?
De mix van verschillende reacties, is ook geweldig hoor, daar niet van. Jij mag reageren zoals je wilt natuurlijk. Ik vraag me dan alleen af, waar zo'n korte reactie vandaan komt, die best een emotionele lading voor iemand kan hebben maar die jij in 1 zin omschrijft. Bijzonder. Ik zou dat niet kunnen, ik eindig altijd met zoiets als sterkte! en een ofzo. Ach, ieder zijn stijl, toch?
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
donderdag 2 juni 2016 om 07:06
Dank voor de reacties. Ik heb een ontzettende kutnacht gehad en ik ben nu onderweg naar stage, dus ik kan nu verder niet uitgebreid reageren, maar ik ga dat vandaag nog wel proberen. Na stage en nadat ik vanmiddag nog even bijgeslapen heb waarschijnlijk. Ik wilde dat even zeggen zodat jullie weten dat ik niet verdwenen ben.
donderdag 2 juni 2016 om 07:39
TO je maakt je eigen werkelijkheid met de opvattingen en gedachten die je hebt. Je veroordeelt jezelf steeds. Je maakt het zo voor jezelf heel moeilijk en voor anderen ook om op een leuke manier met je om te gaan. Mijn advies: investeer in een therapie waarbij je je eigen gedachten leert te beheersen. NLP is zo'n therapie. Het kan, ik heb op die manier ook met een paar "gedachtenmonsters" af kunnen rekenen die mij jaren dwars zaten.
Love is the meaning of life
donderdag 2 juni 2016 om 08:02
Gewoon een
Misschien kun je zoals al eerder gezegd je hbo in delen halen.
Verder werk ikzelf heerlijk 'onder mijn niveau' maar ben toch blij dat ik ook op mijn niveau heb kunnen werken en studeren en dat dat mijn eigen keuze is.
Dus ik snap je gevoel heel goed.
Io vind wat hiltje schrijft een mooie: Dat het zo mooi is dat zelfs een best strenge instantie jouw grenzen bewaakt.
Ik vind je mentaliteit mooi te lezen en ik hoop dat je je snel anders voelt.
En wat fijn dat je die persoon in je leven hebt met wie je goed kunt praten.
Misschien kun je zoals al eerder gezegd je hbo in delen halen.
Verder werk ikzelf heerlijk 'onder mijn niveau' maar ben toch blij dat ik ook op mijn niveau heb kunnen werken en studeren en dat dat mijn eigen keuze is.
Dus ik snap je gevoel heel goed.
Io vind wat hiltje schrijft een mooie: Dat het zo mooi is dat zelfs een best strenge instantie jouw grenzen bewaakt.
Ik vind je mentaliteit mooi te lezen en ik hoop dat je je snel anders voelt.
En wat fijn dat je die persoon in je leven hebt met wie je goed kunt praten.
donderdag 2 juni 2016 om 08:40
quote:Sapsorrow schreef op 02 juni 2016 @ 05:47:
[...]
Kan het nog korter? Heb je zelf een HBO diploma? Enzo? Ik snap dat je het kort wilt houden maar ik ben altijd nieuwsgierig naar de beweegredenen achter een reactie. Moest je zelf op een dag accepteren dat HBO er niet in zat? Ik kan dat niet hoor. Ik accepteer pas als ik mijn geest en lichaam helemaal uitgeput heb. Ik weet dat dat raar is maar wie weet is To ook zo. Dan is jouw reactie wel erg kort door de bocht, vind je zelf ook niet?
Ik geef graag adviezen maar ik probeer altijd om het bij mezelf te houden. Daarom vertel ik over mijn leven en waarom ik de keuzes heb gemaakt die ik heb gemaakt. Ik heb het gevoel dat men daar meer aan heeft dan een soort opdrachtgevend advies. Mensen kiezen namelijk altijd zelf wat ze willen doen. En als je je beweegredenen uitlegt, waarom jij bv hebt geaccepteerd dat HBO niet haalbaar voor je is, denk ik dat iemand daar wel iets aan heeft. Dan kan iemand zijn/haar situatie met de jouwe vergelijken en daar iets uithalen. Maar zoals jij het stelt, daar gaat toch niemand naar luisteren?
De mix van verschillende reacties, is ook geweldig hoor, daar niet van. Jij mag reageren zoals je wilt natuurlijk. Ik vraag me dan alleen af, waar zo'n korte reactie vandaan komt, die best een emotionele lading voor iemand kan hebben maar die jij in 1 zin omschrijft. Bijzonder. Ik zou dat niet kunnen, ik eindig altijd met zoiets als sterkte! en een ofzo. Ach, ieder zijn stijl, toch?
Ik heb nooit HBO gekund. Zelfs geen MBO... Ook door psychische problemen.
Ik accepteer bepaalde dingen heel makkelijk. Dat ik niet meer kan werken bijvoorbeeld. En ook dat ik niet kan studeren en dus geen goede baan ooit zal hebben. Maar mijn chronische ziekte accepteer ik dan weer niet.
Waarom zou ik het mezelf moeilijk maken door dingen die gewoon niet gaan niet te accepteren?
[...]
Kan het nog korter? Heb je zelf een HBO diploma? Enzo? Ik snap dat je het kort wilt houden maar ik ben altijd nieuwsgierig naar de beweegredenen achter een reactie. Moest je zelf op een dag accepteren dat HBO er niet in zat? Ik kan dat niet hoor. Ik accepteer pas als ik mijn geest en lichaam helemaal uitgeput heb. Ik weet dat dat raar is maar wie weet is To ook zo. Dan is jouw reactie wel erg kort door de bocht, vind je zelf ook niet?
Ik geef graag adviezen maar ik probeer altijd om het bij mezelf te houden. Daarom vertel ik over mijn leven en waarom ik de keuzes heb gemaakt die ik heb gemaakt. Ik heb het gevoel dat men daar meer aan heeft dan een soort opdrachtgevend advies. Mensen kiezen namelijk altijd zelf wat ze willen doen. En als je je beweegredenen uitlegt, waarom jij bv hebt geaccepteerd dat HBO niet haalbaar voor je is, denk ik dat iemand daar wel iets aan heeft. Dan kan iemand zijn/haar situatie met de jouwe vergelijken en daar iets uithalen. Maar zoals jij het stelt, daar gaat toch niemand naar luisteren?
De mix van verschillende reacties, is ook geweldig hoor, daar niet van. Jij mag reageren zoals je wilt natuurlijk. Ik vraag me dan alleen af, waar zo'n korte reactie vandaan komt, die best een emotionele lading voor iemand kan hebben maar die jij in 1 zin omschrijft. Bijzonder. Ik zou dat niet kunnen, ik eindig altijd met zoiets als sterkte! en een ofzo. Ach, ieder zijn stijl, toch?
Ik heb nooit HBO gekund. Zelfs geen MBO... Ook door psychische problemen.
Ik accepteer bepaalde dingen heel makkelijk. Dat ik niet meer kan werken bijvoorbeeld. En ook dat ik niet kan studeren en dus geen goede baan ooit zal hebben. Maar mijn chronische ziekte accepteer ik dan weer niet.
Waarom zou ik het mezelf moeilijk maken door dingen die gewoon niet gaan niet te accepteren?
donderdag 2 juni 2016 om 08:53
quote:Woldertje schreef op 02 juni 2016 @ 08:40:
[...]
Ik heb nooit HBO gekund. Zelfs geen MBO... Ook door psychische problemen.
Ik accepteer bepaalde dingen heel makkelijk. Dat ik niet meer kan werken bijvoorbeeld. En ook dat ik niet kan studeren en dus geen goede baan ooit zal hebben. Maar mijn chronische ziekte accepteer ik dan weer niet.
Waarom zou ik het mezelf moeilijk maken door dingen die gewoon niet gaan niet te accepteren?
Ja dat is waarschijnlijk een verschil in karakter en achtergrond enzo, denk ik. Ook al heb ik een chronische psychische aandoening, ik ben nogal calvinistisch en hard opgevoed en je kunt pas niet werken als je hoofd twee meter van je romp gescheiden is. Daardoor bleef ik altijd alles volhouden tot op het bot. Dus tot ik zo depressief was, dat ik op het station stond te twijfelen of ik in of onder de trein zou springen. Ik heb me maar 1 keer ziek gemeld met de mededeling dat ik te depressief was om te komen. Nou, dat heeft tot mijn ontslag geleid daar. Je kunt het maar beter voor je houden he, tegenwoordig.
Ook al kan ik zelf prima accepteren dat ik een psychische aandoening heb, de wereld is er minder makkelijk mee. Ik kan er heel open over zijn. Je zou zeggen, dat mensen dat kunnen waarderen nee dus. Er is nog steeds veel stigma rondom psychische ziekte. Het zelf accepteren, is stap1 maar de wereld ermee gewend maken, pfff, da's een heel ander verhaal. Daarom denk ik dat psychische ziekte toch iets lastiger te accepteren is, men doet er echt heel moeilijk over, zeker als je werk hebt en er is niet zoveel begrip voor als je zou hopen.
Maar waarom kun jij je chronische ziekte niet accepteren, daar kun je toch ook niks aan doen? Ik snap niet dat je de rest zo makkelijk accepteert, ik vind die namelijk veel moeilijker. Natuurlijk is studeren en werken voor mij moeilijker maar hee, als jij een achterstand hebt, zul je harder moeten werken dan de rest. No problemo vind ik dat, heb ik ook altijd gedaan eigenlijk. Ik kon alleen maar werken, na mijn werkdag, kon ik alleen nog maar op de bank hangen. Helemaal overprikkeld en emotioneel uitgeput. En ja, na jaren en jaren, gaat dat natuurlijk een keer mis. Maar ik heb net zo lang volgehouden tot ik echt niet meer kon.
Dus die snap ik niet, ik vind, werken en studeren, heb je toch zelf in de hand, al is het een beetje. Maar een chronische ziekte, daar tegenover sta je machteloos. Ik heb dus ook een chronische ziekte, alleen een psychische. Daarom kan ik dat nu ook accepteren. Eerst was het zo, dat ik dacht dat ik gewoon een depressie moest overwinnen, nu weet ik dat ze altijd terug zullen komen. Maar ja, dat zit ook in mijn familie helaas, weet ik nu. Ik heb niet alleen maar een kutkarakter.
Maar bedankt voor je aanvulling trouwens, ik ben nogal een aagje, sorry.
[...]
Ik heb nooit HBO gekund. Zelfs geen MBO... Ook door psychische problemen.
Ik accepteer bepaalde dingen heel makkelijk. Dat ik niet meer kan werken bijvoorbeeld. En ook dat ik niet kan studeren en dus geen goede baan ooit zal hebben. Maar mijn chronische ziekte accepteer ik dan weer niet.
Waarom zou ik het mezelf moeilijk maken door dingen die gewoon niet gaan niet te accepteren?
Ja dat is waarschijnlijk een verschil in karakter en achtergrond enzo, denk ik. Ook al heb ik een chronische psychische aandoening, ik ben nogal calvinistisch en hard opgevoed en je kunt pas niet werken als je hoofd twee meter van je romp gescheiden is. Daardoor bleef ik altijd alles volhouden tot op het bot. Dus tot ik zo depressief was, dat ik op het station stond te twijfelen of ik in of onder de trein zou springen. Ik heb me maar 1 keer ziek gemeld met de mededeling dat ik te depressief was om te komen. Nou, dat heeft tot mijn ontslag geleid daar. Je kunt het maar beter voor je houden he, tegenwoordig.
Ook al kan ik zelf prima accepteren dat ik een psychische aandoening heb, de wereld is er minder makkelijk mee. Ik kan er heel open over zijn. Je zou zeggen, dat mensen dat kunnen waarderen nee dus. Er is nog steeds veel stigma rondom psychische ziekte. Het zelf accepteren, is stap1 maar de wereld ermee gewend maken, pfff, da's een heel ander verhaal. Daarom denk ik dat psychische ziekte toch iets lastiger te accepteren is, men doet er echt heel moeilijk over, zeker als je werk hebt en er is niet zoveel begrip voor als je zou hopen.
Maar waarom kun jij je chronische ziekte niet accepteren, daar kun je toch ook niks aan doen? Ik snap niet dat je de rest zo makkelijk accepteert, ik vind die namelijk veel moeilijker. Natuurlijk is studeren en werken voor mij moeilijker maar hee, als jij een achterstand hebt, zul je harder moeten werken dan de rest. No problemo vind ik dat, heb ik ook altijd gedaan eigenlijk. Ik kon alleen maar werken, na mijn werkdag, kon ik alleen nog maar op de bank hangen. Helemaal overprikkeld en emotioneel uitgeput. En ja, na jaren en jaren, gaat dat natuurlijk een keer mis. Maar ik heb net zo lang volgehouden tot ik echt niet meer kon.
Dus die snap ik niet, ik vind, werken en studeren, heb je toch zelf in de hand, al is het een beetje. Maar een chronische ziekte, daar tegenover sta je machteloos. Ik heb dus ook een chronische ziekte, alleen een psychische. Daarom kan ik dat nu ook accepteren. Eerst was het zo, dat ik dacht dat ik gewoon een depressie moest overwinnen, nu weet ik dat ze altijd terug zullen komen. Maar ja, dat zit ook in mijn familie helaas, weet ik nu. Ik heb niet alleen maar een kutkarakter.
Maar bedankt voor je aanvulling trouwens, ik ben nogal een aagje, sorry.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-
donderdag 2 juni 2016 om 10:50
Je moet een beetje vechten voor je recht om niet perfect te zijn is het niet? Tegelijkertijd blijf je jezelf veroordelen omdat je blijft kijken door andermans ogen. Je moet nog wat zelfvertrouwen krijgen, denk ik. Probeer vooral goed te worden in dingen die je leuk vindt en die je erg goed liggen en besteed aan de rest nét voldoende aandacht om anderen niet (heel erg) tegen je in te nemen.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
donderdag 2 juni 2016 om 10:58
Vind ik ook, retrostar, en iedereen is wel ergens goed in. Op een dag ga ik vast geld verdienen met 1 van mijn vaardigheden, ik oefen ze iig wel veel. Bv dingen restylen (bv meubels), tuinieren (moestuinieren vooral), koken, zingen, mooie dingen maken (ik maak vooral lampen en lichtkunstwerkjes), veel beppen met de mensen hier (geeft ook oefening van sociale vaardigheden), veel leren over dierverzorging (ik heb 9 huisdieren. Ja, 9, ja ), mensen adviseren op gebied van dierverzorging (ik heb een plukhond en een Teddy kruising konijn en scheer/pluk/kam die zelf).
Ik heb laatst wat ideetjes ingediend over de wijk waar ik in woon. 1 idee hebben ze gewoon gerealiseerd! Ik ben er megatrots op. En mijn andere idee, vinden ze interessant genoeg om in een vergadering te bespreken. Ik heb met jongeren gewerkt namelijk en er zijn hier wat hangjongeren waar men last van heeft, nou, ik weet wel ongeveer wat jongeren leuk vinden. Ik heb een jonge geest. Dus zo zorg ik dat ik mezelf scherp hou en onderdeel van de samenleving.
En je weet maar nooit of ik nog ergens mijn eigen geld kan gaan verdienen, daarom zit ik niet stil achter de geraniums hoor. Ik hou mezelf zoveel mogelijk bezig, ook omdat dat depressie kan voorkomen. Ik ga af en toe op pinterest kijken om ideeen op te doen. Voor van alles en nog wat. Op facebook volg ik groepen die met dierenwelzijn te maken hebben maar ook bv Amnesy International. Daar schrijf ik af en toe mails/brieven voor, voor de acties die ze houden. Geeft me toch het gevoel dat ik uitmaak en er mag zijn.
Ik heb laatst wat ideetjes ingediend over de wijk waar ik in woon. 1 idee hebben ze gewoon gerealiseerd! Ik ben er megatrots op. En mijn andere idee, vinden ze interessant genoeg om in een vergadering te bespreken. Ik heb met jongeren gewerkt namelijk en er zijn hier wat hangjongeren waar men last van heeft, nou, ik weet wel ongeveer wat jongeren leuk vinden. Ik heb een jonge geest. Dus zo zorg ik dat ik mezelf scherp hou en onderdeel van de samenleving.
En je weet maar nooit of ik nog ergens mijn eigen geld kan gaan verdienen, daarom zit ik niet stil achter de geraniums hoor. Ik hou mezelf zoveel mogelijk bezig, ook omdat dat depressie kan voorkomen. Ik ga af en toe op pinterest kijken om ideeen op te doen. Voor van alles en nog wat. Op facebook volg ik groepen die met dierenwelzijn te maken hebben maar ook bv Amnesy International. Daar schrijf ik af en toe mails/brieven voor, voor de acties die ze houden. Geeft me toch het gevoel dat ik uitmaak en er mag zijn.
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-