Zwanger
alle pijlers
Zwanger en afstuderen/scriptie schrijven HELP!
woensdag 1 juni 2016 om 16:59
Hallo lieve dames,
Ik ben op dit moment nou ik dit schrijf (1 juni 2016) 7 weken zwanger. Ik zal mijn situatie proberen kort en krachtig maar zo helder mogelijk uit te leggen want ik kan wel wat advies gebruiken.
Ik ben 27 jaar en ben bezig met afstuderen, ik moet nog 2 maanden knallen. Ik loop fulltime stage, heb een bijbaan in de avond uren ernaast, moet een stagedossier maken en een complete scriptie schrijven. Ik merk nu tijdens mijn zwangerschap dat dit alles te veel voor mij word! Ik ben elke dag fysiek (misselijk en ontzettend moe) niet optimaal en ook mentaal (keuzes maken tussen het houden of het laten weghalen) heel moe.
Ik merk dat ik op stage mijzelf moeilijk kan concentreren, ik kan mijzelf niet toezetten om een scriptie te maken die nu binnen een week moet af zijn (concept versie).
Ik date nu een anderhalf jaar met een jongen. We hebben (nog) geen vaste relatie. Hij is de vader van ons kind. Gelukkig is het geen 'weglopertje' en steunt hij mij waar kan. Hij neigt zelf misschien iets meer naar laten weghalen en ik sta er 50/50 in. 7 juni hebben wij de echo en na de echo gaan wij samen alles op een rijtje zetten en dan een beslissing nemen. We hebben het er samen wel over gehad wat we moeten doen als we het kind houden..
Mijn toekomst plannen waren dat ik goed ging afstuderen, een goede baan kan vinden in mijn werkveld van 40 uur per week en mijn carrière opbouwen. Veel reizen en even genieten van de eerste jaren als jonge vrouw die werkt aan haar toekomst. Vandaar dat de zwangerschap een harde klap was in mijn gezicht. Wanneer ik het kindje hou is de kans groot dat ik in het begin werkloos zou zijn, omdat de kans ontzettend klein is dat mensen een zwangere vrouw gaan aannemen voor een nieuwe marketing functie.
Ik raak ontzettend erg in de knoei met mijn scriptie en ik functioneer ook niet goed (naar mijn mening) op stage. Ik wil geen spijt krijgen van een keus, welke keuze dat ook mag worden.
Dames zouden jullie je mening kunnen geven over de situatie waarin ik nu zit? Ik stel dat zeer op prijs, want ik weet het even niet meer. Alvast bedankt voor jullie reacties. (P.S. Het is toch nog een beetje een lang verhaal geworden...)
Ik ben op dit moment nou ik dit schrijf (1 juni 2016) 7 weken zwanger. Ik zal mijn situatie proberen kort en krachtig maar zo helder mogelijk uit te leggen want ik kan wel wat advies gebruiken.
Ik ben 27 jaar en ben bezig met afstuderen, ik moet nog 2 maanden knallen. Ik loop fulltime stage, heb een bijbaan in de avond uren ernaast, moet een stagedossier maken en een complete scriptie schrijven. Ik merk nu tijdens mijn zwangerschap dat dit alles te veel voor mij word! Ik ben elke dag fysiek (misselijk en ontzettend moe) niet optimaal en ook mentaal (keuzes maken tussen het houden of het laten weghalen) heel moe.
Ik merk dat ik op stage mijzelf moeilijk kan concentreren, ik kan mijzelf niet toezetten om een scriptie te maken die nu binnen een week moet af zijn (concept versie).
Ik date nu een anderhalf jaar met een jongen. We hebben (nog) geen vaste relatie. Hij is de vader van ons kind. Gelukkig is het geen 'weglopertje' en steunt hij mij waar kan. Hij neigt zelf misschien iets meer naar laten weghalen en ik sta er 50/50 in. 7 juni hebben wij de echo en na de echo gaan wij samen alles op een rijtje zetten en dan een beslissing nemen. We hebben het er samen wel over gehad wat we moeten doen als we het kind houden..
Mijn toekomst plannen waren dat ik goed ging afstuderen, een goede baan kan vinden in mijn werkveld van 40 uur per week en mijn carrière opbouwen. Veel reizen en even genieten van de eerste jaren als jonge vrouw die werkt aan haar toekomst. Vandaar dat de zwangerschap een harde klap was in mijn gezicht. Wanneer ik het kindje hou is de kans groot dat ik in het begin werkloos zou zijn, omdat de kans ontzettend klein is dat mensen een zwangere vrouw gaan aannemen voor een nieuwe marketing functie.
Ik raak ontzettend erg in de knoei met mijn scriptie en ik functioneer ook niet goed (naar mijn mening) op stage. Ik wil geen spijt krijgen van een keus, welke keuze dat ook mag worden.
Dames zouden jullie je mening kunnen geven over de situatie waarin ik nu zit? Ik stel dat zeer op prijs, want ik weet het even niet meer. Alvast bedankt voor jullie reacties. (P.S. Het is toch nog een beetje een lang verhaal geworden...)
woensdag 1 juni 2016 om 17:04
Ik zou contact opnemen met het FIOM en je laten begeleiden in deze keuze. Als ik je zo hoor is de situatie niet ideaal en ben je er zelf niet echt blij mee. Dus dat zou maken dat ik neig naar abortus, in jouw situatie.
Maar als je bang bent dat je spijt krijgt zou ik contact opnemen met het FIOM en samen met hen tot een besluit komen. Zij kunnen je erbij helpen.
Sterkte. Komt vast wel goed
Maar als je bang bent dat je spijt krijgt zou ik contact opnemen met het FIOM en samen met hen tot een besluit komen. Zij kunnen je erbij helpen.
Sterkte. Komt vast wel goed
woensdag 1 juni 2016 om 17:05
Ik heb mijn wo master afgerond met scriptie en stage toen ik flink zwanger was. Toen ik 35 weken was, was ik klaar.
Doorbikkelen, dat is het enige dat je moet doen. Ben je misselijk? Neem een tasje mee opgevouwen in je zak zodat je overal kunt overgeven (ja ervaring!) stel duidelijke grenzen, bijv overdag is studie tijd en savonds baby/ zorgen maak tijd of zoiets. Ik deed aan zwangerschapsyoga zodat ik 2 uur per week echt enkel met de baby bezig was, de rest ging toch vooral om studie, stage en werk want ik werkte ook, al was het niet veel. Accepteer de situatie zoals die is.
Je kunt het wel! Ik deed het ook zonder vertraging met hard werken en wat geluk. Is het zwaar? Ja! Maar studeren met baby is nog zwaarder zoniet onmogelijk dus laat dat een goede motivatie zijn
en succes!!
Edit, ik lees te snel zie ik, je twijfelt over de baby. Misschien eens met een onafhankelijk iemand alles op een rijtje zetten?
Doorbikkelen, dat is het enige dat je moet doen. Ben je misselijk? Neem een tasje mee opgevouwen in je zak zodat je overal kunt overgeven (ja ervaring!) stel duidelijke grenzen, bijv overdag is studie tijd en savonds baby/ zorgen maak tijd of zoiets. Ik deed aan zwangerschapsyoga zodat ik 2 uur per week echt enkel met de baby bezig was, de rest ging toch vooral om studie, stage en werk want ik werkte ook, al was het niet veel. Accepteer de situatie zoals die is.
Je kunt het wel! Ik deed het ook zonder vertraging met hard werken en wat geluk. Is het zwaar? Ja! Maar studeren met baby is nog zwaarder zoniet onmogelijk dus laat dat een goede motivatie zijn
en succes!!Edit, ik lees te snel zie ik, je twijfelt over de baby. Misschien eens met een onafhankelijk iemand alles op een rijtje zetten?
woensdag 1 juni 2016 om 17:07
Als je het kind echt wilde, zou je niet over weghalen nadenken denk ik. En je geeft zelf aan wat voor je plannen je had, dit wordt nu ook helemaal in de war geschopt. Ik denk dat je het beter kan laten weghalen, als je er zelf niet 100% achter staat, is dit de beste beslissing.
'Waarlijk, na moeilijke tijden komen er makkelijke tijden.' Quran 94:6
woensdag 1 juni 2016 om 17:26
Ik snap je moeilijkheden. Ben zelf afgestudeerd toen ik 37 weken zwanger was Vond het ook lastig, mijn beeld van de nabije toekomst was toch anders (ook ik dacht na mijn afstuderen een goede baan te krijgen en carrière te gaan maken). Mijn leven leek de eerste tijd na de bevalling stil te staan en daar heb ik het wel moeilijk mee gehad, maar nu besef ik dat zaken als een baan, een carrière, reizen etcetera nog steeds een optie zijn en dat je eigenlijk maar een vrij korte tijd "uit de running" bent (en dan ben ik nog fulltime thuis op dit moment ook). Waar een wil is is een weg en het is soms knokken, maar daar ga je niet dood aan.
Of je het kindje wil houden of niet is een beslissing die alleen jullie kunnen maken. Zelf zou ik nooit voor abortus kiezen, al helemaal omdat je in principe wel de middelen hebt om een kind op te voeden (leeftijd, vriend, opleiding etcetera) maar goed, wellicht sta jij daar anders in en dat is natuurlijk oké. Maak een keuze waar je op dit moment achter staat, dan kun je ook geen spijt krijgen denk ik. Heel veel succes en sterkte!
Of je het kindje wil houden of niet is een beslissing die alleen jullie kunnen maken. Zelf zou ik nooit voor abortus kiezen, al helemaal omdat je in principe wel de middelen hebt om een kind op te voeden (leeftijd, vriend, opleiding etcetera) maar goed, wellicht sta jij daar anders in en dat is natuurlijk oké. Maak een keuze waar je op dit moment achter staat, dan kun je ook geen spijt krijgen denk ik. Heel veel succes en sterkte!
woensdag 1 juni 2016 om 17:33
quote:Ollie92 schreef op 01 juni 2016 @ 17:26:
Ik snap je moeilijkheden. Ben zelf afgestudeerd toen ik 37 weken zwanger was Vond het ook lastig, mijn beeld van de nabije toekomst was toch anders (ook ik dacht na mijn afstuderen een goede baan te krijgen en carrière te gaan maken). Mijn leven leek de eerste tijd na de bevalling stil te staan en daar heb ik het wel moeilijk mee gehad, maar nu besef ik dat zaken als een baan, een carrière, reizen etcetera nog steeds een optie zijn en dat je eigenlijk maar een vrij korte tijd "uit de running" bent (en dan ben ik nog fulltime thuis op dit moment ook). Waar een wil is is een weg en het is soms knokken, maar daar ga je niet dood aan.
Of je het kindje wil houden of niet is een beslissing die alleen jullie kunnen maken. Zelf zou ik nooit voor abortus kiezen, al helemaal omdat je in principe wel de middelen hebt om een kind op te voeden (leeftijd, vriend, opleiding etcetera) maar goed, wellicht sta jij daar anders in en dat is natuurlijk oké. Maak een keuze waar je op dit moment achter staat, dan kun je ook geen spijt krijgen denk ik. Heel veel succes en sterkte!Ze heeft geen vriend. Ze date anderhalf jaar met een jongen maar ze hebben geen vaste relatie.. Tja wat betekent dat? En wil je de rest van je leven aan zo iemand vast zitten?
Ik snap je moeilijkheden. Ben zelf afgestudeerd toen ik 37 weken zwanger was Vond het ook lastig, mijn beeld van de nabije toekomst was toch anders (ook ik dacht na mijn afstuderen een goede baan te krijgen en carrière te gaan maken). Mijn leven leek de eerste tijd na de bevalling stil te staan en daar heb ik het wel moeilijk mee gehad, maar nu besef ik dat zaken als een baan, een carrière, reizen etcetera nog steeds een optie zijn en dat je eigenlijk maar een vrij korte tijd "uit de running" bent (en dan ben ik nog fulltime thuis op dit moment ook). Waar een wil is is een weg en het is soms knokken, maar daar ga je niet dood aan.
Of je het kindje wil houden of niet is een beslissing die alleen jullie kunnen maken. Zelf zou ik nooit voor abortus kiezen, al helemaal omdat je in principe wel de middelen hebt om een kind op te voeden (leeftijd, vriend, opleiding etcetera) maar goed, wellicht sta jij daar anders in en dat is natuurlijk oké. Maak een keuze waar je op dit moment achter staat, dan kun je ook geen spijt krijgen denk ik. Heel veel succes en sterkte!Ze heeft geen vriend. Ze date anderhalf jaar met een jongen maar ze hebben geen vaste relatie.. Tja wat betekent dat? En wil je de rest van je leven aan zo iemand vast zitten?
woensdag 1 juni 2016 om 18:19
Neem contact op met FIOM, zij kunnen je begeleiden naar een keuze die goed voelt. Eerst een echo lijkt me overigens de zaak erg ingewikkeld maken, misschien gebeurt er emotioneel dan iets met je en kan je niet meer met ratio beslissen.. Wacht in ieder geval niet te lang, des te moeilijker zal het worden. FIOM, echt.
https://fiom.nl
https://fiom.nl
woensdag 1 juni 2016 om 18:47
donderdag 2 juni 2016 om 09:31
quote:lux. schreef op 01 juni 2016 @ 17:04:
Ik zou contact opnemen met het FIOM en je laten begeleiden in deze keuze. Als ik je zo hoor is de situatie niet ideaal en ben je er zelf niet echt blij mee. Dus dat zou maken dat ik neig naar abortus, in jouw situatie.
Maar als je bang bent dat je spijt krijgt zou ik contact opnemen met het FIOM en samen met hen tot een besluit komen. Zij kunnen je erbij helpen.
Sterkte. Komt vast wel goed
Dankjewel voor je reactie
Ik heb een afspraak gemaakt bij Siriz. Ook een organisatie die je tijdens het keuze proces kan begeleiden. Ik heb morgen ochtend daar een afspraak.. Hopelijk worden dingen dan meer duidelijk voor mij. Ik wil inderdaad geen spijt krijgen van mijn keuzes, welke dat ook mogen zijn. Vandaar dat ik er even de tijd voor neem omdat overhaast over zoiets groots beslissen lijkt mij nooit goed.
Ik zou contact opnemen met het FIOM en je laten begeleiden in deze keuze. Als ik je zo hoor is de situatie niet ideaal en ben je er zelf niet echt blij mee. Dus dat zou maken dat ik neig naar abortus, in jouw situatie.
Maar als je bang bent dat je spijt krijgt zou ik contact opnemen met het FIOM en samen met hen tot een besluit komen. Zij kunnen je erbij helpen.
Sterkte. Komt vast wel goed
Dankjewel voor je reactie
Ik heb een afspraak gemaakt bij Siriz. Ook een organisatie die je tijdens het keuze proces kan begeleiden. Ik heb morgen ochtend daar een afspraak.. Hopelijk worden dingen dan meer duidelijk voor mij. Ik wil inderdaad geen spijt krijgen van mijn keuzes, welke dat ook mogen zijn. Vandaar dat ik er even de tijd voor neem omdat overhaast over zoiets groots beslissen lijkt mij nooit goed.
donderdag 2 juni 2016 om 09:33
quote:viva-amber schreef op 01 juni 2016 @ 17:04:
Heb je ea al op je studie besproken?
Nee, want zolang ik niet weet wat mijn beslissing word, wil ik het mijn docentbegeleider niet vertellen. Want wanneer ik zou kiezen voor een abortus wil ik dat niet gaan vertellen aan heel veel mensen, omdat ik er dan steeds mee geconfronteerd word met al die vragen.
Mijn familie weet het wel en met hun kan ik er over praten. Ik snap je idee wel, want dan kunnen zij misschien meer begrip opbrengen voor het feit dat je niet goed presteert. Maar ik heb het er niet voor over dat ik dan vaker mijn verhaal en na mijn beslissing het moet vertellen.
Heb je ea al op je studie besproken?
Nee, want zolang ik niet weet wat mijn beslissing word, wil ik het mijn docentbegeleider niet vertellen. Want wanneer ik zou kiezen voor een abortus wil ik dat niet gaan vertellen aan heel veel mensen, omdat ik er dan steeds mee geconfronteerd word met al die vragen.
Mijn familie weet het wel en met hun kan ik er over praten. Ik snap je idee wel, want dan kunnen zij misschien meer begrip opbrengen voor het feit dat je niet goed presteert. Maar ik heb het er niet voor over dat ik dan vaker mijn verhaal en na mijn beslissing het moet vertellen.
donderdag 2 juni 2016 om 09:35
quote:Sofief schreef op 01 juni 2016 @ 17:05:
Ik heb mijn wo master afgerond met scriptie en stage toen ik flink zwanger was. Toen ik 35 weken was, was ik klaar.
Doorbikkelen, dat is het enige dat je moet doen. Ben je misselijk? Neem een tasje mee opgevouwen in je zak zodat je overal kunt overgeven (ja ervaring!) stel duidelijke grenzen, bijv overdag is studie tijd en savonds baby/ zorgen maak tijd of zoiets. Ik deed aan zwangerschapsyoga zodat ik 2 uur per week echt enkel met de baby bezig was, de rest ging toch vooral om studie, stage en werk want ik werkte ook, al was het niet veel. Accepteer de situatie zoals die is.
Je kunt het wel! Ik deed het ook zonder vertraging met hard werken en wat geluk. Is het zwaar? Ja! Maar studeren met baby is nog zwaarder zoniet onmogelijk dus laat dat een goede motivatie zijn en succes!!
Edit, ik lees te snel zie ik, je twijfelt over de baby. Misschien eens met een onafhankelijk iemand alles op een rijtje zetten?Dankjewel voor je verhaal. Ik ben inderdaad aan het twijfelen. Wat heeft voor jou ervoor gezorgd dat je het kindje hebt gehouden? Wat waren toentertijd jouw redenen? Ik heb morgen een afspraak met Siriz, zij begeleiden zwangere vrouwen in hun keuzeproces. Ik ben benieuwd wat daar uit gaat komen...
Ik heb mijn wo master afgerond met scriptie en stage toen ik flink zwanger was. Toen ik 35 weken was, was ik klaar.
Doorbikkelen, dat is het enige dat je moet doen. Ben je misselijk? Neem een tasje mee opgevouwen in je zak zodat je overal kunt overgeven (ja ervaring!) stel duidelijke grenzen, bijv overdag is studie tijd en savonds baby/ zorgen maak tijd of zoiets. Ik deed aan zwangerschapsyoga zodat ik 2 uur per week echt enkel met de baby bezig was, de rest ging toch vooral om studie, stage en werk want ik werkte ook, al was het niet veel. Accepteer de situatie zoals die is.
Je kunt het wel! Ik deed het ook zonder vertraging met hard werken en wat geluk. Is het zwaar? Ja! Maar studeren met baby is nog zwaarder zoniet onmogelijk dus laat dat een goede motivatie zijn
en succes!!Edit, ik lees te snel zie ik, je twijfelt over de baby. Misschien eens met een onafhankelijk iemand alles op een rijtje zetten?Dankjewel voor je verhaal. Ik ben inderdaad aan het twijfelen. Wat heeft voor jou ervoor gezorgd dat je het kindje hebt gehouden? Wat waren toentertijd jouw redenen? Ik heb morgen een afspraak met Siriz, zij begeleiden zwangere vrouwen in hun keuzeproces. Ik ben benieuwd wat daar uit gaat komen...
donderdag 2 juni 2016 om 09:37
quote:Ollie92 schreef op 01 juni 2016 @ 17:26:
Ik snap je moeilijkheden. Ben zelf afgestudeerd toen ik 37 weken zwanger was Vond het ook lastig, mijn beeld van de nabije toekomst was toch anders (ook ik dacht na mijn afstuderen een goede baan te krijgen en carrière te gaan maken). Mijn leven leek de eerste tijd na de bevalling stil te staan en daar heb ik het wel moeilijk mee gehad, maar nu besef ik dat zaken als een baan, een carrière, reizen etcetera nog steeds een optie zijn en dat je eigenlijk maar een vrij korte tijd "uit de running" bent (en dan ben ik nog fulltime thuis op dit moment ook). Waar een wil is is een weg en het is soms knokken, maar daar ga je niet dood aan.
Of je het kindje wil houden of niet is een beslissing die alleen jullie kunnen maken. Zelf zou ik nooit voor abortus kiezen, al helemaal omdat je in principe wel de middelen hebt om een kind op te voeden (leeftijd, vriend, opleiding etcetera) maar goed, wellicht sta jij daar anders in en dat is natuurlijk oké. Maak een keuze waar je op dit moment achter staat, dan kun je ook geen spijt krijgen denk ik. Heel veel succes en sterkte!Dankjewel voor je reactie. Dus eigenlijk had je een beetje hetzelfde als ik. Dat je een bepaald beeld van de toekomst had, je had zin in afstuderen en om carriere te maken. Toch heb je het kindje gehouden.. Wat waren jouw redenen? En hoe zat/zit het dan met je relatie? Had/heb je een vaste relatie?
Ik snap je moeilijkheden. Ben zelf afgestudeerd toen ik 37 weken zwanger was Vond het ook lastig, mijn beeld van de nabije toekomst was toch anders (ook ik dacht na mijn afstuderen een goede baan te krijgen en carrière te gaan maken). Mijn leven leek de eerste tijd na de bevalling stil te staan en daar heb ik het wel moeilijk mee gehad, maar nu besef ik dat zaken als een baan, een carrière, reizen etcetera nog steeds een optie zijn en dat je eigenlijk maar een vrij korte tijd "uit de running" bent (en dan ben ik nog fulltime thuis op dit moment ook). Waar een wil is is een weg en het is soms knokken, maar daar ga je niet dood aan.
Of je het kindje wil houden of niet is een beslissing die alleen jullie kunnen maken. Zelf zou ik nooit voor abortus kiezen, al helemaal omdat je in principe wel de middelen hebt om een kind op te voeden (leeftijd, vriend, opleiding etcetera) maar goed, wellicht sta jij daar anders in en dat is natuurlijk oké. Maak een keuze waar je op dit moment achter staat, dan kun je ook geen spijt krijgen denk ik. Heel veel succes en sterkte!Dankjewel voor je reactie. Dus eigenlijk had je een beetje hetzelfde als ik. Dat je een bepaald beeld van de toekomst had, je had zin in afstuderen en om carriere te maken. Toch heb je het kindje gehouden.. Wat waren jouw redenen? En hoe zat/zit het dan met je relatie? Had/heb je een vaste relatie?
donderdag 2 juni 2016 om 09:40
quote:lux. schreef op 01 juni 2016 @ 17:33:
[...]
Ze heeft geen vriend. Ze date anderhalf jaar met een jongen maar ze hebben geen vaste relatie.. Tja wat betekent dat? En wil je de rest van je leven aan zo iemand vast zitten?
Ja dat is het ook nog eens. Ik vind hem leuk en hij mij ook. Ik vind het ook ontzettend fijn dat hij er voor mij is en mee wilt naar de echo. De reden waarom wij zo lang aan het daten zijn komt door mij. Hij zou toentertijd allang een relatie gewild hebben, echter ik was de gene die aan het twijfelen was en zei dat ik er niet klaar voor was.
Als we ervoor kiezen het kindje te houden, dan hebben we ineens een relatie, gaan samenwonen en gaan dus samen elke dag met elkaar en het kindje leven. Dat is een grote stap in ons leven en ik ben best bang dat het misschien niet eens werkt tussen ons. Dat zijn dingen die wij niet weten, omdat wij nooit hiervoor hebben samengewoond of een echte serieuze relatie hebben gehad.
Dat is wel een risico die wij nemen wanneer wij ervoor kiezen het kindje te houden...
[...]
Ze heeft geen vriend. Ze date anderhalf jaar met een jongen maar ze hebben geen vaste relatie.. Tja wat betekent dat? En wil je de rest van je leven aan zo iemand vast zitten?
Ja dat is het ook nog eens. Ik vind hem leuk en hij mij ook. Ik vind het ook ontzettend fijn dat hij er voor mij is en mee wilt naar de echo. De reden waarom wij zo lang aan het daten zijn komt door mij. Hij zou toentertijd allang een relatie gewild hebben, echter ik was de gene die aan het twijfelen was en zei dat ik er niet klaar voor was.
Als we ervoor kiezen het kindje te houden, dan hebben we ineens een relatie, gaan samenwonen en gaan dus samen elke dag met elkaar en het kindje leven. Dat is een grote stap in ons leven en ik ben best bang dat het misschien niet eens werkt tussen ons. Dat zijn dingen die wij niet weten, omdat wij nooit hiervoor hebben samengewoond of een echte serieuze relatie hebben gehad.
Dat is wel een risico die wij nemen wanneer wij ervoor kiezen het kindje te houden...
donderdag 2 juni 2016 om 09:47
TO, ik denk dat het heel goed is om hierover met Siriz te gaan praten, ik zou ook zeker met hen je relatie bespreken.
Mijn grootste bezwaar bij jouw zwangerschap zou helemaal niet het afstuderen of de carrière of de reisjes zijn.
Voor mij zou het om de relatie met de vader gaan. Ik snap dat dat heel persoonlijk is, maar ik zou graag een kind krijgen met een man met wie ik samen iets heb opgebouwd, waar ik met heel mijn hart van houd, en waarmee ik samen een toekomst kan opbouwen. Maar soms krijg je andere kaarten toebedeeld, zoals jij nu. Nu is de vraag: kan de vader van dit kind ook jouw levenspartner worden?
Indien nee, dan zou dat voor mij ook een hele grote nee tegen de zwangerschap zijn. Niet per se een definitieve nee trouwens, maar wel een grote 'con'. Maar voor mij is een traditioneel gezin wel heel belangrijk en bovendien - noem me egoïstisch maar soit - zou ik het heel moeilijk vinden om de rest van mijn leven verbonden te zijn aan een man waarvan ik niet met heel mijn hart gehouden heb.
Die andere dingen zie ik meer als praktische zaken, en ik heb er alle vertrouwen in dat, als je ervoor zou gaan, je daar heus je weg wel in vindt. Ja je komt op de arbeidsmarkt met een kind, maar nou en? Een carrière opbouwen duurt jaren, en de meeste vrouwen krijgen in die jaren uiteindelijk kinderen. En toch komt het vaak goed. En reizen kan ook met een kind.
Mijn grootste bezwaar bij jouw zwangerschap zou helemaal niet het afstuderen of de carrière of de reisjes zijn.
Voor mij zou het om de relatie met de vader gaan. Ik snap dat dat heel persoonlijk is, maar ik zou graag een kind krijgen met een man met wie ik samen iets heb opgebouwd, waar ik met heel mijn hart van houd, en waarmee ik samen een toekomst kan opbouwen. Maar soms krijg je andere kaarten toebedeeld, zoals jij nu. Nu is de vraag: kan de vader van dit kind ook jouw levenspartner worden?
Indien nee, dan zou dat voor mij ook een hele grote nee tegen de zwangerschap zijn. Niet per se een definitieve nee trouwens, maar wel een grote 'con'. Maar voor mij is een traditioneel gezin wel heel belangrijk en bovendien - noem me egoïstisch maar soit - zou ik het heel moeilijk vinden om de rest van mijn leven verbonden te zijn aan een man waarvan ik niet met heel mijn hart gehouden heb.
Die andere dingen zie ik meer als praktische zaken, en ik heb er alle vertrouwen in dat, als je ervoor zou gaan, je daar heus je weg wel in vindt. Ja je komt op de arbeidsmarkt met een kind, maar nou en? Een carrière opbouwen duurt jaren, en de meeste vrouwen krijgen in die jaren uiteindelijk kinderen. En toch komt het vaak goed. En reizen kan ook met een kind.
donderdag 2 juni 2016 om 09:58
Oh crosspost, haha, maar mijn laatste post is er eigenlijk wel een antwoord op denk ik.
Sommige mensen lukt het, anderen lukt het niet. En het is verdomd moeilijk om dat in een paar weken te beslissen. Zoals ik al zei: voor mij is een traditioneel gezin belangrijk en ik zou me niet schuldig voelen als ik vanwege het ontbreken daarvan zou afbreken. Maar dat is echt iets persoonlijks.
Ben je verliefd op hem?
Sommige mensen lukt het, anderen lukt het niet. En het is verdomd moeilijk om dat in een paar weken te beslissen. Zoals ik al zei: voor mij is een traditioneel gezin belangrijk en ik zou me niet schuldig voelen als ik vanwege het ontbreken daarvan zou afbreken. Maar dat is echt iets persoonlijks.
Ben je verliefd op hem?
donderdag 2 juni 2016 om 10:01
quote:Tale schreef op 02 juni 2016 @ 09:58:
TO, Siriz is de nieuwe naam van wat vroeger de 'vereniging ter bescherming van het ongeboren kind' was. Hun standpunt is niet helemaal neutraal.
Als je dat weet en het prima vindt, is er natuurlijk niks aan de hand.
Oh dat is wel een goede om rekening mee te houden idd, dat wist ik niet. Ik zou je adviseren om met een neutraal iemand te praten, dat lijkt mij persoonlijk fijner.
En je mag trouwens ook best gewoon naar je hart luisteren. Soms heb ik een 'gut feeling' en weet ik eigenlijk al wat ik wil, maar schreeuw ik daar heel hard overheen. Maar uiteindelijk zegt dat 'gut feeling' misschien wel het meest puur hoe je je voelt
TO, Siriz is de nieuwe naam van wat vroeger de 'vereniging ter bescherming van het ongeboren kind' was. Hun standpunt is niet helemaal neutraal.
Als je dat weet en het prima vindt, is er natuurlijk niks aan de hand.
Oh dat is wel een goede om rekening mee te houden idd, dat wist ik niet. Ik zou je adviseren om met een neutraal iemand te praten, dat lijkt mij persoonlijk fijner.
En je mag trouwens ook best gewoon naar je hart luisteren. Soms heb ik een 'gut feeling' en weet ik eigenlijk al wat ik wil, maar schreeuw ik daar heel hard overheen. Maar uiteindelijk zegt dat 'gut feeling' misschien wel het meest puur hoe je je voelt
donderdag 2 juni 2016 om 10:06
Luister naar je hart/gevoel/intuïtie.
Als jij op dit moment nog geen kindje wil, lijkt de keuze mij wel gemaakt, toch?
Ik ben op dit moment ook bezig met mijn scriptie en ik werk daarbij onregelmatige diensten in de Jeugdzorg. Heb het er nogal druk mee. Maar als ik zwanger zou raken, zou ik het kindje sowieso houden. Ook al heb ik geen relatie. Waarom? Omdat ik al héél lang een hele sterke kinderwens heb. Maar omdat ik wil wachten op het juiste moment, ben ik heel voorzichtig. Als ik dan toch onverwacht zwanger raak, doe ik het met wat ik heb en maak ik er alsnog het allerbeste van. Het is en blijft namelijk mijn grootste wens. Dat veranderd niet omdat het moment niet ideaal is. En een abortus is voor mij persoonlijk sowieso geen optie.
Als jij op dit moment nog geen kindje wil, lijkt de keuze mij wel gemaakt, toch?
Ik ben op dit moment ook bezig met mijn scriptie en ik werk daarbij onregelmatige diensten in de Jeugdzorg. Heb het er nogal druk mee. Maar als ik zwanger zou raken, zou ik het kindje sowieso houden. Ook al heb ik geen relatie. Waarom? Omdat ik al héél lang een hele sterke kinderwens heb. Maar omdat ik wil wachten op het juiste moment, ben ik heel voorzichtig. Als ik dan toch onverwacht zwanger raak, doe ik het met wat ik heb en maak ik er alsnog het allerbeste van. Het is en blijft namelijk mijn grootste wens. Dat veranderd niet omdat het moment niet ideaal is. En een abortus is voor mij persoonlijk sowieso geen optie.
donderdag 2 juni 2016 om 11:53
quote:Anoniempje4 schreef op 02 juni 2016 @ 09:37:
[...]
Dankjewel voor je reactie. Dus eigenlijk had je een beetje hetzelfde als ik. Dat je een bepaald beeld van de toekomst had, je had zin in afstuderen en om carriere te maken. Toch heb je het kindje gehouden.. Wat waren jouw redenen? En hoe zat/zit het dan met je relatie? Had/heb je een vaste relatie?
Ik had (heb) inderdaad een vaste relatie, dus dat maakte de situatie al wat minder onzeker. Daarnaast hadden we aan het begin van de relatie al gesproken over wat we zouden willen mocht ik onverhoopt zwanger raken (want dat is natuurlijk een reële mogelijkheid als je seksueel actief bent) en we waren het er toen al over eens dat abortus (ook moreel gezien) nooit een optie voor ons zou zijn. Scheelt ook dat we er allebei heel erg zeker van waren dat we kinderen wilden. Toen ik onverwacht zwanger raakt waren we er ondanks de schrik toch snel blij mee, en we waren bereid om ons aan te passen aan een leven met een kind.
Jouw situatie is natuurlijk toch weer anders, omdat je geen echte of stabiele relatie hebt. Ik denk dat het nu belangrijk is om al het andere te vergeten en je te focussen op je eigen gevoel. Hoe voel jij je bij het idee dat er een kind in je buik groeit? Vind je het een mooi iets of staat het je tegen? Zie jij jezelf als moeder, of juist absoluut niet? De praktische zaken komen daarna wel: eerst even op orde krijgen wat JIJ voelt en wil.
[...]
Dankjewel voor je reactie. Dus eigenlijk had je een beetje hetzelfde als ik. Dat je een bepaald beeld van de toekomst had, je had zin in afstuderen en om carriere te maken. Toch heb je het kindje gehouden.. Wat waren jouw redenen? En hoe zat/zit het dan met je relatie? Had/heb je een vaste relatie?
Ik had (heb) inderdaad een vaste relatie, dus dat maakte de situatie al wat minder onzeker. Daarnaast hadden we aan het begin van de relatie al gesproken over wat we zouden willen mocht ik onverhoopt zwanger raken (want dat is natuurlijk een reële mogelijkheid als je seksueel actief bent) en we waren het er toen al over eens dat abortus (ook moreel gezien) nooit een optie voor ons zou zijn. Scheelt ook dat we er allebei heel erg zeker van waren dat we kinderen wilden. Toen ik onverwacht zwanger raakt waren we er ondanks de schrik toch snel blij mee, en we waren bereid om ons aan te passen aan een leven met een kind.
Jouw situatie is natuurlijk toch weer anders, omdat je geen echte of stabiele relatie hebt. Ik denk dat het nu belangrijk is om al het andere te vergeten en je te focussen op je eigen gevoel. Hoe voel jij je bij het idee dat er een kind in je buik groeit? Vind je het een mooi iets of staat het je tegen? Zie jij jezelf als moeder, of juist absoluut niet? De praktische zaken komen daarna wel: eerst even op orde krijgen wat JIJ voelt en wil.