Autisme,wie ook?

Ik voel me een stuk rustiger. Geen onvoorspelbaar gedoe morgen. Moet 's middags wel in de speeltuin zijn, maar dat is maar 2 uurtjes en ik kan weer naar huis. Misschien ook wel handiger, anders had ik die dag moeten ruilen met een ander. En ze geven niet zo mooi weer af, dus verwacht niet dat het druk gaat worden.

Geef bijna altijd geld als het om zo'n flutbedragen gaat, alleen geen tweede keer aan dezelfde tenzij het vorige terugbetaald is. Een evenwicht tussen altruïsme en zelfbescherming.



Goed dat je eruit bent hondenmens, blijf niet hangen in had-ik-maar gedachten.

quote:Lotte35 schreef op 22 mei 2016 @ 08:33:

Eigenlijk vind ik dit best een interessante kwestie.

Ben bijna geneigd er een topic over te openen.

Gewoon om te peilen hoeveel mensen wel geld zouden geven aan een vreemde.Waarschijnlijk zou ik 2 euro geven, en zeggen dat ze de rest maar aan anderen vragen moet.

quote:haarklover schreef op 22 mei 2016 @ 16:54:

[...]



Waarschijnlijk zou ik 2 euro geven, en zeggen dat ze de rest maar aan anderen vragen moet.Hier kan ik me wel in vinden.

Ik heb het stukje over dat geld geven zomaar eens op mijn Facebook gezet. Kijken hoeveel mensen iets zouden geven. Ik heb 8 reacties gehad en ze hadden allemaal dezelfde mening als ik. Eentje zei zelfs dat ze ook bij hem aan de deur was geweest.

Hoi allemaal,



Ik moest weer even flink terug lezen. Aan de datum te zien ben ik al even niet meer online geweest maar de dagen zijn voorbij gevlogen. Ik heb nu 3 dagen achter elkaar gewerkt en ben nu helemaal op en leeg. Gisteren na het werk hadden we een klein teamuitje. Met een hapje en een drankje. Het eten kwam super langzaam en het werk later en later. Ik was rond 23.00 thuis. Verschrikkelijk. Ik kon vannacht ook echt niet slapen. En als ik dan toch wat wegval dan droom ik ontzettend. Ik heb dan altijd het gevoel dat mijn hersens niet slapen. Ik heb dit weleens aan de huisarts geprobeerd uit te leggen maar die keek heel vreemd naar me. Maar ik baal er wel van hoor. Zo is het nauwelijks mogelijk om in de avonduren iets te doen. Ik doe dat ook niet vaak hoor. Ik heb veel rust nodig om goed te kunnen slapen, echt afschakelen volgens mijn ritueel. Herkenbaar?



@ Hondenmens: goed dat je het besluit voor jezelf hebt genomen om niet te gaan. Ik herken het zeker hoor. Ik kan ook geen beslissingen nemen. En ik hou ook niet van vreemde weggetjes ed. Ik ben altijd bang om te verdwalen of bang dat ik niet zal weten waar ik kan parkeren ofzo. Ik denk over al dat soort dingen na. Inderdaad heel vermoeiend.



Ik ben ook heel slecht in nee zeggen. Bij mij moet je niet aanbellen met zielige verhalen. Maar het zit hem vooral in mensen niet willen teleurstellen. Heel vervelend. Ik doe thuis gewoon heel vaak niet open. Ik schrik ook altijd van de bel. En ik haat het ook om op te moeten staan. Ook dat is het zwart wit denken vermoed ik. Als ik zit dan zit ik en wil ik niet meer voor ander overeind. Ik ben graag overal bezig. Het plan moet in mijn hoofd kloppen en dan hou ik me aan dat plan. Ook als dat zitten is whahahaha

quote:vlinder_1978 schreef op 25 mei 2016 @ 16:27:

Ik heb veel rust nodig om goed te kunnen slapen, echt afschakelen volgens mijn ritueel. Herkenbaar?

Ja.

Heel herkenbaar zelfs.

quote:vlinder_1978 schreef op 25 mei 2016 @ 16:27:

Hoi allemaal,



Ik moest weer even flink terug lezen. Aan de datum te zien ben ik al even niet meer online geweest maar de dagen zijn voorbij gevlogen. Ik heb nu 3 dagen achter elkaar gewerkt en ben nu helemaal op en leeg. Gisteren na het werk hadden we een klein teamuitje. Met een hapje en een drankje. Het eten kwam super langzaam en het werk later en later. Ik was rond 23.00 thuis. Verschrikkelijk. Ik kon vannacht ook echt niet slapen. En als ik dan toch wat wegval dan droom ik ontzettend. Ik heb dan altijd het gevoel dat mijn hersens niet slapen. Ik heb dit weleens aan de huisarts geprobeerd uit te leggen maar die keek heel vreemd naar me. Maar ik baal er wel van hoor. Zo is het nauwelijks mogelijk om in de avonduren iets te doen. Ik doe dat ook niet vaak hoor. Ik heb veel rust nodig om goed te kunnen slapen, echt afschakelen volgens mijn ritueel. Herkenbaar?



@ Hondenmens: goed dat je het besluit voor jezelf hebt genomen om niet te gaan. Ik herken het zeker hoor. Ik kan ook geen beslissingen nemen. En ik hou ook niet van vreemde weggetjes ed. Ik ben altijd bang om te verdwalen of bang dat ik niet zal weten waar ik kan parkeren ofzo. Ik denk over al dat soort dingen na. Inderdaad heel vermoeiend.



Ik ben ook heel slecht in nee zeggen. Bij mij moet je niet aanbellen met zielige verhalen. Maar het zit hem vooral in mensen niet willen teleurstellen. Heel vervelend. Ik doe thuis gewoon heel vaak niet open. Ik schrik ook altijd van de bel. En ik haat het ook om op te moeten staan. Ook dat is het zwart wit denken vermoed ik. Als ik zit dan zit ik en wil ik niet meer voor ander overeind. Ik ben graag overal bezig. Het plan moet in mijn hoofd kloppen en dan hou ik me aan dat plan. Ook als dat zitten is whahahaha



Etentjes die veel te laat beginnen, daar kan ik niet tegen. Nu heb ik nooit werk gedaan waarbij ze teamuitjes deden. Maar in het algemeen vind het grote nadeel van buiten de deur eten dat je zelf niet kunt bepalen hoe laat je eet. Mijn ene stiefzus is ook superlangzaam wat dat betreft. Als je daar gaat eten komt gerust pas om 21:00 uur het hoofdgerecht. En om 23:00-23:30 nog een dessert. Dat vind echt veel te laat. Allemaal tussengerechtjes erbij. Dat duurt het zo lang. En dan gaat haar man tussendoor ook nog YouTube-filmpjes opzetten met loeiharde muziek. Vreselijk. Ik kom er nu al 2 jaar niet meer, o.a. om deze reden. Daar kwam ik altijd geïrriteerd van terug.

Dat niet kunnen slapen als ik laat thuis kom heb ik ook. Terwijl ik echt een avondmens ben. Als ik alleen thuis ben houd ik het lang vol. Als ik in een grote groep ben, ben ik het na een uur soms alweer beu. Met 1 of 2 vriendinnen 's avonds afspreken 's avonds kan ik erg gezellig vinden en dan is 23:00 uur meestal mijn uiterlijke eindtijd. Maar dat doe alleen als ik de volgende dag vrij ben. Terug thuis moet ik dan nog even op mijn pc om de dag af te sluiten.



Verdwalen, daar ben ik goed in. Mijn moeder trouwens ook. Ik vind het moeilijk om op het verkeer én de onbekende weg tegelijk te letten.



Ik schrik ook altijd van de bel. Echt een rotgeluid vind ik dat. Een nieuwe kopen terwijl hij nog goed werkt vind ik ook weer zoiets. De wekker vind ik ook akelig. Maar best vaak word ik 1 minuut voor de wekker wakker. Misschien een waarschuwing om te voorkomen dat ik ga schrikken.

Dubbele post

Maar voor het verdwalen is een navigatiesysteem toch DE oplossing?

Ik zou niet zonder kunnen.

Ik rijd al 22 jaar auto, en er was natuurlijk een tijd dat ik nog geen navigatie had.

Ik wil niet eens weten hoeveel benzine ik verspild heb met verkeerd rijden.

Grappig dat het verdwalen hier beschreven wordt. Toevallig gisteren nog met mijn man over gehad. Op het nieuws was over een ondergelopen tunneltje door de regen en een auto die in het midden stond. Mij zou dat dus ook gebeuren. Ik zie dat water wel, maar om dan te schakelen dat ik daar niet doorheen kan rijden... dat gaat bij mij te langzaam. Ik zou daar dan dus ook in het midden van die grote plas staan. Ik vind dat dan ook heel dom van mezelf. Maar ja... ik kan het ook niet helpen.



Ik verdwaal ook altijd. Nog in mijn eigen wijk, grap ik altijd. Hoewel dit ook echt zo is. Alle huizen lijken op elkaar. Ik heb duidelijke punten nodig. Bv een supermarkt, een standbeeld, etc. Dan snap ik waar ik heen moet en over welke weg mensen het hebben. Straatnamen kan ik ook nooit onthouden. Voor de tomtom heb ik zo vaak huilend in de auto gezeten omdat ik weer eens verdwaald was. De tomtom is hier dus ook mijn redding. Ik zou ook meteen een nieuwe kopen als hij kapot is. Ik kan niet zonder.

Mijn zoons hebben allebei autisme.

Mijn oudste verdwaalt zodra hij buiten is, mijn jongste weet de weg zodra hij ergens een keer geweest is.



Ikzelf ben ook niet zo verdwalerig.

quote:vlinder_1978 schreef op 02 juni 2016 @ 10:43:

Grappig dat het verdwalen hier beschreven wordt. Toevallig gisteren nog met mijn man over gehad. Op het nieuws was over een ondergelopen tunneltje door de regen en een auto die in het midden stond. Mij zou dat dus ook gebeuren. Ik zie dat water wel, maar om dan te schakelen dat ik daar niet doorheen kan rijden... dat gaat bij mij te langzaam. Ik zou daar dan dus ook in het midden van die grote plas staan. Ik vind dat dan ook heel dom van mezelf. Maar ja... ik kan het ook niet helpen.



Ik verdwaal ook altijd. Nog in mijn eigen wijk, grap ik altijd. Hoewel dit ook echt zo is. Alle huizen lijken op elkaar. Ik heb duidelijke punten nodig. Bv een supermarkt, een standbeeld, etc. Dan snap ik waar ik heen moet en over welke weg mensen het hebben. Straatnamen kan ik ook nooit onthouden. Voor de tomtom heb ik zo vaak huilend in de auto gezeten omdat ik weer eens verdwaald was. De tomtom is hier dus ook mijn redding. Ik zou ook meteen een nieuwe kopen als hij kapot is. Ik kan niet zonder.Herkenbaar. Al maakt de tomtom mij ook wel een beetje zenuwachtig, want stel dat hij het verkeerd heeft wat moet ik dan doen?!

quote:Solomio schreef op 02 juni 2016 @ 11:02:

Mijn zoons hebben allebei autisme.

Mijn oudste verdwaalt zodra hij buiten is, mijn jongste weet de weg zodra hij ergens een keer geweest is.

Dit vind ik zo fascinerend.

Dat twee mensen met autisme daar toch zo extreem verschillend in zijn.



Ik weet nog dat ik eens ergens in Amsterdam moest zijn, in de tijd voor de Tomtom.

Het was ook nog voor de tijd van internet (althans, IK had nog geen internet), dus ik had de weg opgezocht via kaart en stratenboek.

Op de snelweg kwam maar niet het bord waar ik op wachtte. Ik bleef maar rijden. Uiteindelijk kwam alles me wel heel bekend voor. Bleek dus dat ik de hele ring rond Amsterdam had gereden, en weer op hetzelfde punt was beland



Toen heb ik ook wel even gejankt hoor.

Gelukkig was ik zoals gewoonlijk veeeeeeeeeeeeeel te vroeg van huis gegaan, dus ik was alsnog op tijd op mijn afspraak.



Ook zou ik eens een cursus gaan doen in Utrecht (in het kader van een re-integratietraject).

Ik zag de bui al hangen, en ben toen op een vrije dag op m'n gemak met de Tomtom gaan rijden, zodat ik de weg in ieder geval wist.



Ik heb het nooit gevonden.



De hele cursus is overigens ook nooit doorgegaan.

Gelukkig maar.

quote:Lotte35 schreef op 02 juni 2016 @ 11:30:

[...]



Dit vind ik zo fascinerend.

Dat twee mensen met autisme daar toch zo extreem verschillend in zijn.





Ja, vind ik ook fascinerend.



Ik vind het erg belangrijk dat mensen zich ervan bewust zijn dat geen enkele eigenschap 'typisch autistisch' is.

Ik geef af en toe voorlichting over autisme en dan kan ik mijn eigen zoons gebruiken ter illustratie, omdat zij redelijk extreem verschillen. Ze hebben vrijwel geen enkel kenmerk gemeenschappelijk en toch allebei autisme.

Dat is inderdaad heel fascinerend. Ik heb de diagnose nog maar net dus ik zit af en toe ook nog wel een beetje in de ontkenningsfase. Dan denk ik: ik kan best communiceren, ik maak oogcontact, ik heb fascinatie voor 1 ding, etc. Echt van die dingen die als typisch autistisch worden omschreven.



Als ik verdwaal ben dan heb ik ook de neiging om maar gewoon 1 auto te volgen. Mijn man vindt dat heel raar. Maar ik snap het van mezelf wel. Want als ik stil ga staan dan blokkeert de auto en ik dus zelf ook. Zolang ik maar blijf rijden ben ik bezig met een oplossing. En hopelijk kom ik dan op een punt dat ik herken.



Zo moest ik een paar jaar geleden naar de internist voor mijn veel te hoge bloeddruk. Op de een of andere manier kwam ik niet op dezelfde weg terecht (dus voor de tomtom) en verdwaalde ik dus. Ik wist dat ik in de juist plaats was en in de buurt maar ik wist het niet. Toen ik naar het ziekenhuis belde reageerde ze ook heel verbaasd... zo van: je bent in de juiste plaats en vlakbij maar je kan het niet vinden uhhhhhhh. En ik maar huilen. En de tijdsdruk dat ik een afspraak had bij een arts deed daar geen goed aan. Uiteindelijk ben ik dus wel bij het ziekenhuis gekomen maar was mijn bloeddruk absoluut niet goed meer whahaha.



Ik heb ook parkeerangst... wat als er nu geen parkeerplek is...... Zeker als ik dus ergens niet bekend ben.... vreselijk. En ik weet niet goed waarom. Ik ben geen hele goede parkeerder maar het lukt me eigenlijk altijd wel. Terwijl ik dit typ realiseer ik me dat het misschien wel voort komt uit een trauma een paar jaar geleden. Nog jong en een hypotheekgesprek. Behoorlijke druk om op tijd te staan en slechts in de hele parkeergarage een heel smal plekje naast een paal. Ik ben na 10 x draaien (en alleen maar dichter op die pilaar komen) uitgestapt en heb een willekeurige man aangesproken of hij alsjeblieft mijn auto wilde parkeren. Toen ik dit later aan mijn man vertelde vond hij dat heel raar van mij. Maar ja.... wat moest ik dan? Ik kon ook die garage niet uit want dan zit je met dat kaartje waarvoor je eerst langs de betaalautomaat moet. Oh vreselijk, ik raak tijdens het typen al weer gestresst.



Hebben jullie ook zo'n goed geheugen? Ik blijf films zien in mijn van dingen die al heel lang geleden zijn. Collega's ed vragen mij ook altijd hoe dat ook alweer zat met regeltjes ed.

quote:Solomio schreef op 02 juni 2016 @ 13:21:



Ik vind het erg belangrijk dat mensen zich ervan bewust zijn dat geen enkele eigenschap 'typisch autistisch' is.

Ik ook.



Ik loop best tegen onbegrip aan, omdat mensen zo'n eenzijdig beeld hebben van autisme.

Iemand kon zich niet voorstellen dat ik autisme heb, omdat ik juist zo'n goed gevoel voor humor heb (volgens haar).

Die heeft natuurlijk ergens gelezen dat 'een autist' grapjes vaak als laatste begrijpt.

Ik kan me overigens nog herinneren dat dit ook een letterlijke stelling was in het onderzoek.

'Ik begrijp grapjes vaak niet, of pas als laatste' ---> mee eens of niet mee eens.



Nu moet ik wel toegeven dat ik negen van de tien grapjes totaal niet grappig vind.

En dat mensen míjn grapjes juist vaak niet snappen.

Gaan ze het serieus nemen, terwijl voor mij zo overduidelijk is dat het een geintje is.



Vermoeiend hoor, andere mensen

quote:Solomio schreef op 02 juni 2016 @ 13:21:

[...]



Ja, vind ik ook fascinerend.



Ik vind het erg belangrijk dat mensen zich ervan bewust zijn dat geen enkele eigenschap 'typisch autistisch' is.

Ik geef af en toe voorlichting over autisme en dan kan ik mijn eigen zoons gebruiken ter illustratie, omdat zij redelijk extreem verschillen. Ze hebben vrijwel geen enkel kenmerk gemeenschappelijk en toch allebei autisme.Maar waar wordt dan op getest? Hoe wordt dan duidelijk dat je autisme hebt?

quote:vlinder_1978 schreef op 02 juni 2016 @ 13:34:

Dat is inderdaad heel fascinerend. Ik heb de diagnose nog maar net dus ik zit af en toe ook nog wel een beetje in de ontkenningsfase. Dan denk ik: ik kan best communiceren, ik maak oogcontact, ik heb fascinatie voor 1 ding, etc. Echt van die dingen die als typisch autistisch worden omschreven.



Als ik verdwaal ben dan heb ik ook de neiging om maar gewoon 1 auto te volgen. Mijn man vindt dat heel raar. Maar ik snap het van mezelf wel. Want als ik stil ga staan dan blokkeert de auto en ik dus zelf ook. Zolang ik maar blijf rijden ben ik bezig met een oplossing. En hopelijk kom ik dan op een punt dat ik herken.



Zo moest ik een paar jaar geleden naar de internist voor mijn veel te hoge bloeddruk. Op de een of andere manier kwam ik niet op dezelfde weg terecht (dus voor de tomtom) en verdwaalde ik dus. Ik wist dat ik in de juist plaats was en in de buurt maar ik wist het niet. Toen ik naar het ziekenhuis belde reageerde ze ook heel verbaasd... zo van: je bent in de juiste plaats en vlakbij maar je kan het niet vinden uhhhhhhh. En ik maar huilen. En de tijdsdruk dat ik een afspraak had bij een arts deed daar geen goed aan. Uiteindelijk ben ik dus wel bij het ziekenhuis gekomen maar was mijn bloeddruk absoluut niet goed meer whahaha.



Ik heb ook parkeerangst... wat als er nu geen parkeerplek is...... Zeker als ik dus ergens niet bekend ben.... vreselijk. En ik weet niet goed waarom. Ik ben geen hele goede parkeerder maar het lukt me eigenlijk altijd wel. Terwijl ik dit typ realiseer ik me dat het misschien wel voort komt uit een trauma een paar jaar geleden. Nog jong en een hypotheekgesprek. Behoorlijke druk om op tijd te staan en slechts in de hele parkeergarage een heel smal plekje naast een paal. Ik ben na 10 x draaien (en alleen maar dichter op die pilaar komen) uitgestapt en heb een willekeurige man aangesproken of hij alsjeblieft mijn auto wilde parkeren. Toen ik dit later aan mijn man vertelde vond hij dat heel raar van mij. Maar ja.... wat moest ik dan? Ik kon ook die garage niet uit want dan zit je met dat kaartje waarvoor je eerst langs de betaalautomaat moet. Oh vreselijk, ik raak tijdens het typen al weer gestresst.



Hebben jullie ook zo'n goed geheugen? Ik blijf films zien in mijn van dingen die al heel lang geleden zijn. Collega's ed vragen mij ook altijd hoe dat ook alweer zat met regeltjes ed.



Parkeerangst heb ik ook wel een beetje. Vooral parkeergarages vermijd ik. De keer dat ik erin zat en weg reed wilde ik langs de ingang terug naar buiten. De slagboom ging maar niet open en ik snapte niet waarom. Gelukkig kwamen er geen andere auto's aan op dat moment en kon ik makkelijk omkeren. Achteruit parkeren kan ik niet goed en doe het nooit tussen auto's in. Dan moeten er al minstens 3 plekken leeg zijn naast elkaar. Iemand op het werk adviseerde me dat omdat je dan makkelijker wegrijdt. Ik heb het 4 keer geprobeerd en kwam steeds op dezelfde plek uit. Net over de zijlijn. Er stond iemand op te kijken en dan gaat het helemaal niet meer.

Mij is verteld dat ik een fotografisch geheugen heb. Op de klassenreünie stonden veel klasgenoten versteld van me. De meest onbenullige dingen van vroeger weet ik nog. Standen van slagbalpartijtjes, dat er meisje een 1 kreeg omdat ze schreef geen zin te hebben in de laatste opdracht bij begrijpend lezen, wie welke rol in de afscheidsmusical had. Waarom ik dit heb weet ik niet. Maar ik vond altijd al andere dingen belangrijk dan wat je "hoort" te vinden.

Doen jullie gauw dingen uit jezelf?

Ik blijf dat moeilijk vinden en ben bang dat ik dan overvraagd zal worden. Wij pakken producten in op onze afdeling. Dat doe je zittend, maar die moeten ook in omdozen dat doe je staand. Dat staand inpakken gebeurt aan een aparte tafel. Het gaat vrij oneerlijk daar. De meeste mensen doen het niet graag, ik ook niet. Ik kan het wel, maar het is best vermoeiend en saai. Er is zo weinig ruimte over om tussendoor te praten dan. Bij zittend inpakken wel. Ik vind de tijd zo veel sneller gaan. Want het is eentonig werk. Dingen worden vaak ook maar half uitgelegd en je krijgt rare blikken als je het aan de leiding vraagt. Ook een reden dat ik het niet graag doe. Sommigen hebben lichamelijke klachten en gaan daar toch vaak staan. Aan de ene kant klagen ze dan dat zij het altijd moeten doen, maar ze gaan er wel zelf staan. Dan ga je er op den duur op rekenen dat zij het toch wel doen. Ik snap hun punt wel, maar vind het lastig om de stap te nemen om er zelf te gaan staan. Ik doe het wel af en toe, maar meestal als het me gevraagd wordt. Sommige andere collega's, ook met Autisme of met aanverwante stoornis lijken daar geen moeite mee te hebben. Die nemen makkelijker initiatief en zijn al tevreden dat ze werk hebben. Ik ben niet iemand die alles graag doet. Begrijp me niet verkeerd, ik doe wat gevraagd wordt en wat ik kan. Hoe zit dat bij jullie?

Ik doe/zie weinig uit mezelf. Wat me gevraagd wordt doe ik en het liefst zou ik meer dingen uit mezelf willen doen, maar dat lukt me vaak niet. Ik werk op twee afdelingen in een verzorgingstehuis. Op de ene afdeling doe ik bijna niets uit mezelf, want dat werk vind ik moeilijker. Maar doe wel alles wat me gevraagd wordt. Op de andere afdeling doe ik veel meer uit mezelf. Daar zijn de taken duidelijker en hoeven ze me weinig te vragen.



Maar ook in het huishouden loop ik geregeld vast. Teveel dingen die moeten gebeuren, niet wetend waar ik moet beginnen, mijn werktempo ligt lager en daardoor duurt het allemaal wat langer.

quote:elfje12 schreef op 02 juni 2016 @ 14:02:

[...]



Maar waar wordt dan op getest? Hoe wordt dan duidelijk dat je autisme hebt?

Heel simpel gezegd: er is een lijst met kenmerken en als je er daar een bepaald aantal van hebt dan krijg je de diagnose autisme.

Stel dat die lijst 12 kenmerken bevat, dan heeft mijn oudste zoon 6 kenmerken en dus een diagnose en mijn jongste zoon heeft die andere 6 kenmerken en dus ook een diagnose. Dezelfde diagnose, totaal verschillende uitingsvorm.



Het gaat altijd om de combinatie van kenmerken.



En bijna iedereen heeft wel één of meer kenmerken van dat lijstje, maar de meeste mensen hebben er niet genoeg voor een diagnose.

quote:Solomio schreef op 02 juni 2016 @ 16:25:

[...]



Heel simpel gezegd: er is een lijst met kenmerken en als je er daar een bepaald aantal van hebt dan krijg je de diagnose autisme.

Stel dat die lijst 12 kenmerken bevat, dan heeft mijn oudste zoon 6 kenmerken en dus een diagnose en mijn jongste zoon heeft die andere 6 kenmerken en dus ook een diagnose. Dezelfde diagnose, totaal verschillende uitingsvorm.



Het gaat altijd om de combinatie van kenmerken.



En bijna iedereen heeft wel één of meer kenmerken van dat lijstje, maar de meeste mensen hebben er niet genoeg voor een diagnose.Ah, duidelijk. Dank je!

quote:hondenmens schreef op 02 juni 2016 @ 15:02:

Doen jullie gauw dingen uit jezelf?

Nee, maar dat is eigenlijk omdat het vaak niet in me opkomt om 'zomaar' iets te doen.

Als duidelijk is wat mijn taken zijn, functioneer ik prima.

Als dat niet duidelijk is, loop ik meestal rond als een kip zonder kop.



Zo heb ik een tijdje 'stage gelopen' bij een orthodontist.

Tussen aanhalingstekens, want het was niet echt voor een opleiding.

Het was gewoon omdat ik het zelf graag wilde.

Ik werd daar alleen niet goed begeleid, ze lieten me een beetje aan m'n lot over.

Gevolg was dat er niks uit m'n handen kwam.

Ik voelde me er diep ongelukkig.



Daarna kwam ik in een praktijk waar een wat oudere assistente zich meteen over me ontfermde.

Zij zei gewoon welke patiënt ik ging doen.

Hoewel het behandelen van patiënten nog altijd een enorme bron van stress voor me was, voelde ik me in die praktijk al véél beter.



Situaties waarin niet duidelijk is wat er van mij verwacht wordt, vind ik echt killing.

Lotte, jouw stukje is vreselijk herkenbaar voor mij. Het is bijna alsof ik mezelf lees (behalve dat ik geen orthodontist/assistent ben).