Overig
alle pijlers
Weinig begrip van ouders
zaterdag 11 juni 2016 om 15:28
Ik probeer even kort mijn situatie uit te leggen. Ik ben al heel wat jaren helemaal afgekeurd wegens psychische en lichamelijke problemen.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
Helaas ervaar ik weinig begrip van mijn ouders hierover.
Mijn vriend en ik verwachten in december een kleintje. Wij zijn zelf erg blij en gelukkig met het nieuws.
Alleen mijn ouders zijn wat matig hierover (zacht uitgedrukt). Dit doet mij erg pijn.
Op het moment dat we het vertelde leek het of ze het beide heel leuk vonden. Maar de stemming sloeg vrij snel om. Mijn moeder gaf meteen aan dat met mijn gezondheid (schildklier problemen) er een grote kans is op miskraam en geboorteafwijkingen (wat trouwens echt overdreven is). En dat ze ook nooit had verwacht dat ik dit ooit zou bereiken. Eerlijk gezegd vond ik dit een nogal botte reactie.
Daarnaast vond mijn vader het ook niet zo slim, omdat ik niet werk maar een WIA uitkering heb. Hij is van mening dat iedereen gewoon moet werken, en niet moet 'teren' op een uitkering. Dit heeft hij trouwens altijd al duidelijk gemaakt, vanaf het allereerste begin van dat ik ben afgekeurd. De tranen stonden in mijn ogen door hun reactie.
Ja, het klopt. Maandelijks komt er geen fortuin binnen. Maar wij hebben ook geen schulden. En zijn erg creatief met geld. Geld is voor ons echt geen issue. Wij zijn, al met al,p toch erg gelukkig met wat we wel hebben. Daarnaast hebben wij ook nooit, maar dan ook nooit, mijn ouders, of andere om geld gevraagd.
Nu belt mijn vader mij werkelijk bijna elke dag om mede te delen " dat ik nu echt aan de bak moet". Hij zegt gewoon dat ik " desnoods maar in een fabriek moet gaan werken". Laat ik voorop stellen dat ik vind dat er niets mis is met werken in een fabriek, of elk ander werk dan ook. Maar hij luisterd niet naar mij als ik zeg dat ik 100% ben afgekeurd, en dat dat niet voor niets is. Als ik mijn klachten aan hem uitleg dan komt er totaal geen respons terug. Laat staan begrip. Nooit heeft een van mijn ouders gezegd tegen mij dat ze het erg voor me vinden, of op een andere manier interesse of medeleven getoond.
Omdat er nu een kleintje op komst is blijft mijn vader daar maar op doorhameren. Dit doet mij zoveel verdriet. Ik voel mij erg beoordeeld door hem. Alsof ik het helemaal fout doe.
Mijn vriend en ik hebben wel degelijk over deze keuze (het krijgen van een kindje) goed nagedacht. Ook over het financiële gedeelte. Ook ben ik mij bewust dat er echt nog wel wat hobbels komen die we nu wellicht niet goed in kunnen schatten. Maar wij hebben niet klakkeloos een beslissing genomen hierover.
Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Onndanks de stroeve relatie met mijn ouders houd ik wel van hen. Maar aan de andere kant heb ik ook erg veel verdriet door hen. Niet zozeer alleen door deze situatie ( die ik net omschreven heb) maar er zijn nog meer dingen voorgevallen in het verleden. Ik heb vaker het contact willen verbreken. Maar uiteindelijk niet gedaan omdat ik dit erg moeilijk vind.
Deze stress is op dit moment ook niet goed. Aan de ene kant wil ik rust, geen negatieve reacties en bemoeienissen. Aan de andere kant wil ik dat mijn kind ook opgroeit met zijn opa en oma. Ik zit echt in een tweestrijd.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:12
Ik snap dat je ouders zich zorgen maken om jou/jullie/het kindje alleen laten ze dat wel op een hele botte manier merken. Een kind opvoeden is veel zwaarder dan werken dus ik snap de gedachtegang wel van als je een kind kan opvoeden dan kun je ook werken maar natuurlijk is dat meer complex. Natuurlijk krijg je die uitkering niet voor niks
zaterdag 11 juni 2016 om 17:14
Carin,
Ouders blijven altijd bezorgd om hun kroost. Zelfs als jij de 80 jaar passeert blijf je je ouders kleine meisje.
Van de andere kant........je gezondheid (mogelijk je psychische) kan mede voortkomen uit zaken die uit de opvoeding van je ouders voortkomen.
Niemand hier kan daar iets over zeggen, dat kun jij beoordelen.
Ik denk, als neutrale buitenstaander, dat het tijd is dat je je eigen plan gaat trekken. Nog even en dan heb en ben jij je eigen gezin. Een gezin waarin jullie regels gelden, waarin jullie bepalen hoe een en ander reilt en zeilt.
Voor mij was dat een resolute ommeslag waarop ik van het ene op het andere moment, ondanks dat ik al volwassen was, ECHT volwassen werd en mijn beide ouders met geheel andere ogen ging bekijken. Met alle gevolgen van dien, want gaandeweg de rit is het contact met mijn ouders zwaar bekoeld. Dat proces is langzaam doch zeer bewust gegaan. En het had een reden.
Denk aan jezelf en je eigen gezin.
Ik zeg dus niet dat je contact moet bekoelen of verbreken. Wel zeg ik dat je moet gaan doen wat jij/jullie belangrijk vinden, niet dat wat ouders willen of belangrijk vinden.
Ouders blijven altijd bezorgd om hun kroost. Zelfs als jij de 80 jaar passeert blijf je je ouders kleine meisje.
Van de andere kant........je gezondheid (mogelijk je psychische) kan mede voortkomen uit zaken die uit de opvoeding van je ouders voortkomen.
Niemand hier kan daar iets over zeggen, dat kun jij beoordelen.
Ik denk, als neutrale buitenstaander, dat het tijd is dat je je eigen plan gaat trekken. Nog even en dan heb en ben jij je eigen gezin. Een gezin waarin jullie regels gelden, waarin jullie bepalen hoe een en ander reilt en zeilt.
Voor mij was dat een resolute ommeslag waarop ik van het ene op het andere moment, ondanks dat ik al volwassen was, ECHT volwassen werd en mijn beide ouders met geheel andere ogen ging bekijken. Met alle gevolgen van dien, want gaandeweg de rit is het contact met mijn ouders zwaar bekoeld. Dat proces is langzaam doch zeer bewust gegaan. En het had een reden.
Denk aan jezelf en je eigen gezin.
Ik zeg dus niet dat je contact moet bekoelen of verbreken. Wel zeg ik dat je moet gaan doen wat jij/jullie belangrijk vinden, niet dat wat ouders willen of belangrijk vinden.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:22
TO, van harte gefeliciteerd.
Het voordeel van huishouden en kind verzorgen t.o.v. werken is dat je min of meer je eigen tijd kan indelen. Jij bepaalt wanneer je wat doet en wanneer je je rust neemt.
Laat svp de houding van je ouders niet je geluksgevoel over de zwangerschap overheersen.
Het voordeel van huishouden en kind verzorgen t.o.v. werken is dat je min of meer je eigen tijd kan indelen. Jij bepaalt wanneer je wat doet en wanneer je je rust neemt.
Laat svp de houding van je ouders niet je geluksgevoel over de zwangerschap overheersen.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
zaterdag 11 juni 2016 om 17:23
Als je van de 4 topics er 2 hebt over problemen met vriend, en zelf psychisch en lichamelijk niet in orde bent, dan lijkt het me dat je niet eens zelf moet willen om een kind daar aan bloot te stellen/de zorg voor een kind te dragen. Ik bedoel, als je niet kunt werken dan zal hoe dan ook de zorg voor een kind ook zwaar of net zo zwaar zijn.
En ja, ook ik ben van mening dat als je wegens belastbaarheid moet kiezen voor of kind, of werk, dat je dan voor werk zou moeten kiezen (als de partner niet alles kan financieren dan).
En ja, ook ik ben van mening dat als je wegens belastbaarheid moet kiezen voor of kind, of werk, dat je dan voor werk zou moeten kiezen (als de partner niet alles kan financieren dan).
zaterdag 11 juni 2016 om 17:33
quote:Goede-Fee schreef op 11 juni 2016 @ 16:59:
[...]
Ow je hebt wel eens een keuring gehad? Daarnaast maakt het verder niets uit. TO is afgekeurd en krijgt een kind. Mag je van alles van vinden maar dat was TO's probleem helemaal niet.
Hoe haar ouders doen dat is het probleem.
Je hebt gelijk, goede fee.
Ik las net mijn bericht terug. En hij komt anders over als dat ik bedoel.
Ik bedoelde eigelijk, dat ik denk dat er meer aan de hand is, omdat ze 100% is afgekeurd.
Ik snap daarom de ouders wel. Ik vind dat ze het op de verkeerde manier duidelijk maken, maar ik denk dat ze zich gewoon zorgen maken om TO.
[...]
Ow je hebt wel eens een keuring gehad? Daarnaast maakt het verder niets uit. TO is afgekeurd en krijgt een kind. Mag je van alles van vinden maar dat was TO's probleem helemaal niet.
Hoe haar ouders doen dat is het probleem.
Je hebt gelijk, goede fee.
Ik las net mijn bericht terug. En hij komt anders over als dat ik bedoel.
Ik bedoelde eigelijk, dat ik denk dat er meer aan de hand is, omdat ze 100% is afgekeurd.
Ik snap daarom de ouders wel. Ik vind dat ze het op de verkeerde manier duidelijk maken, maar ik denk dat ze zich gewoon zorgen maken om TO.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:34
quote:strikjemetstippels schreef op 11 juni 2016 @ 17:23:
En ja, ook ik ben van mening dat als je wegens belastbaarheid moet kiezen voor of kind, of werk, dat je dan voor werk zou moeten kiezen (als de partner niet alles kan financieren dan).
Een kind is zoiets fundamenteels. Als je de combi kind en werk niet aankan dan mag van mij iedereen e er n kind boven werk verkiezen. We heb b en niet voor niets de bijstand en de WIA.
Maar het moet wel verantwoord zijn.
En ja, ook ik ben van mening dat als je wegens belastbaarheid moet kiezen voor of kind, of werk, dat je dan voor werk zou moeten kiezen (als de partner niet alles kan financieren dan).
Een kind is zoiets fundamenteels. Als je de combi kind en werk niet aankan dan mag van mij iedereen e er n kind boven werk verkiezen. We heb b en niet voor niets de bijstand en de WIA.
Maar het moet wel verantwoord zijn.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:41
quote:strikjemetstippels schreef op 11 juni 2016 @ 17:23:
Als je van de 4 topics er 2 hebt over problemen met vriend, en zelf psychisch en lichamelijk niet in orde bent, dan lijkt het me dat je niet eens zelf moet willen om een kind daar aan bloot te stellen/de zorg voor een kind te dragen. Ik bedoel, als je niet kunt werken dan zal hoe dan ook de zorg voor een kind ook zwaar of net zo zwaar zijn.
En ja, ook ik ben van mening dat als je wegens belastbaarheid moet kiezen voor of kind, of werk, dat je dan voor werk zou moeten kiezen (als de partner niet alles kan financieren dan).Sorry, hoor. Die andere topics zijn toch niet van vorige week. Er zit anderhalf jaar tussen het eerste topic en nu. Mijn vriend en ik hebben in de tussentijd( d.m.v therapie) er alles aan gedaan om onze problemen op te lossen. We hebben een betere band dan ooit tevoren, en ik durf te zeggen zelfs beter dan heel veel andere stellen. Volkomen irrelevante opmerkingen dus.
Als je van de 4 topics er 2 hebt over problemen met vriend, en zelf psychisch en lichamelijk niet in orde bent, dan lijkt het me dat je niet eens zelf moet willen om een kind daar aan bloot te stellen/de zorg voor een kind te dragen. Ik bedoel, als je niet kunt werken dan zal hoe dan ook de zorg voor een kind ook zwaar of net zo zwaar zijn.
En ja, ook ik ben van mening dat als je wegens belastbaarheid moet kiezen voor of kind, of werk, dat je dan voor werk zou moeten kiezen (als de partner niet alles kan financieren dan).Sorry, hoor. Die andere topics zijn toch niet van vorige week. Er zit anderhalf jaar tussen het eerste topic en nu. Mijn vriend en ik hebben in de tussentijd( d.m.v therapie) er alles aan gedaan om onze problemen op te lossen. We hebben een betere band dan ooit tevoren, en ik durf te zeggen zelfs beter dan heel veel andere stellen. Volkomen irrelevante opmerkingen dus.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:44
quote:Minthe1314 schreef op 11 juni 2016 @ 16:52:
Ik snap je ouders eigenlijk wel. Een kind is echt niet altijd makkelijk. En je stelt je leven in en rond dit kind. Tja en eerlijk als je voor een kind kunt zorgen kun je ook werken.
Je zadelt je kind wel op met jouw spierziekte. Is deze ziekte ook erfelijk?Waarom zadel ik mijn kind op met mijn spierziekte. Ik denk dat ik heel goed in staat ben om liefde, regelmaat en normen en waarden aan mijn kind te geven. En nee de ziekte is gelukkig niet erfelijk.
Ik snap je ouders eigenlijk wel. Een kind is echt niet altijd makkelijk. En je stelt je leven in en rond dit kind. Tja en eerlijk als je voor een kind kunt zorgen kun je ook werken.
Je zadelt je kind wel op met jouw spierziekte. Is deze ziekte ook erfelijk?Waarom zadel ik mijn kind op met mijn spierziekte. Ik denk dat ik heel goed in staat ben om liefde, regelmaat en normen en waarden aan mijn kind te geven. En nee de ziekte is gelukkig niet erfelijk.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:48
Er is wel één ding dat ik niet zo goed vat en dat is dat het opvoeden van een kind zwaarder zou zijn dan het hebben van een baan. Waar halen jullie toch die onzin vandaan?
In de eerste periode moet je je bed uit om te voeden en dat kan als zwaar worden ervaren, maar het ligt er maar aan hoe je dat opvangt. Daarna gaat het langzamerhand steeds eenvoudiger.
Ik weet niet wat voor kinderen jullie op de wereld hebben gezet dat je daar zo uitgeput van bent geraakt, maar ik had de tijd van mijn leven en vind en vond het opvoeden van een kind het leukste dat er is.
Tja, als je het als taak ziet, dan is het minder natuurlijk, maar ik heb er van genoten. Dat kan dus ook.
In de eerste periode moet je je bed uit om te voeden en dat kan als zwaar worden ervaren, maar het ligt er maar aan hoe je dat opvangt. Daarna gaat het langzamerhand steeds eenvoudiger.
Ik weet niet wat voor kinderen jullie op de wereld hebben gezet dat je daar zo uitgeput van bent geraakt, maar ik had de tijd van mijn leven en vind en vond het opvoeden van een kind het leukste dat er is.
Tja, als je het als taak ziet, dan is het minder natuurlijk, maar ik heb er van genoten. Dat kan dus ook.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:49
Oef ik ben zelf ook 80-100% afgekeurd bij mij alleen vanwege psychische klachten.
Ik heb heel bewust de beslissing genomen om geen kinderen te krijgen. Ow ik hou heel veel van kinderen en zag mijzelf ook echt als moeder maar gezien mijn psychische klachten moet ik dat gewoon niet doen.
Vergeet niet dat jij ook voor de zorg op moet kunnen draaien als er iets gebeurd met je partner. Nu is je partner er nog maar er kan altijd iets veranderen (scheiding, overlijden)
Al met al snap ik dus wel dat je ouders zich zorgen maken maar als ik verder lees dat jouw moeder ernstige problematiek heeft en je vader druk op jou uitbrengt om te gaan werken vraag ik me af in hoeverre je nog wat uit jullie contact haalt.
Je schrijft dat je een periode geen contact hebt gehad met ze. Wat was de reden op dat weer op te pakken?
Hoe zien jullie voor je dat het contact tussen jullie kind en jouw ouders gaat zijn?
Ik heb heel bewust de beslissing genomen om geen kinderen te krijgen. Ow ik hou heel veel van kinderen en zag mijzelf ook echt als moeder maar gezien mijn psychische klachten moet ik dat gewoon niet doen.
Vergeet niet dat jij ook voor de zorg op moet kunnen draaien als er iets gebeurd met je partner. Nu is je partner er nog maar er kan altijd iets veranderen (scheiding, overlijden)
Al met al snap ik dus wel dat je ouders zich zorgen maken maar als ik verder lees dat jouw moeder ernstige problematiek heeft en je vader druk op jou uitbrengt om te gaan werken vraag ik me af in hoeverre je nog wat uit jullie contact haalt.
Je schrijft dat je een periode geen contact hebt gehad met ze. Wat was de reden op dat weer op te pakken?
Hoe zien jullie voor je dat het contact tussen jullie kind en jouw ouders gaat zijn?
Liefhebben
is meer
lief
dan hebben
is meer
lief
dan hebben
zaterdag 11 juni 2016 om 17:52
Als een baantje van 5-10 uur in de week niet zou lukken, hoe verwacht je dan 24/7 een kind te kunnen verzorgen? Met een baby, peuter, kleuter kun je idd thuis blijven in je pyjama op een slechte dag, niet met een kind van 6, die moet naar school, wil na schooltijd een vriendje/vriendinnetje mee. Komt dat dan op je werkende partner neer? Ik snap je ouders wel een beetje, hoe lullig ze het ook brengen.
Maar goed, jij bent het iig niet met ze eens, en als het je kwetst wat ze zeggen zou ik ze op afstand houden en blijven investeren in de relatie met zus.
Hoe dan ook iig succes gewenst met de zwangerschap en met de gezondheid .
Maar goed, jij bent het iig niet met ze eens, en als het je kwetst wat ze zeggen zou ik ze op afstand houden en blijven investeren in de relatie met zus.
Hoe dan ook iig succes gewenst met de zwangerschap en met de gezondheid .
zaterdag 11 juni 2016 om 17:53
quote:diaa schreef op 11 juni 2016 @ 17:02:
[...]
Je kan je nog niet voorstellen hoe mama zich voelt als ze maanden lang 3 keer per nacht eruit moet voor voedingen.
En je man zit ook thuis? Want je doet het samen maar als hij werkt komt het wel minimaal 8 uu per dag op jou neer.
Jullie hebben wel een erg rooskleurig beeld. Ik zou investeren in hulptroepen. Zus, ouders, schoonouders....je zult ze nodig hebben.Waar baseer jij je op dat ik een erg rooskleurig beeld heb. Volgens mij heb ik nooit gezegd dat het leven over roosjes gaat. Bij het opvoeden van een kind verwacht ik dat ook niet. Ik denk dat ik genoeg heb meegemaakt, en volwassen genoeg ben om te begrijpen dat dat niet het geval is. Daarnaast is mijn probleem de reactie/ relatie met mijn ouders. Ik zou daar wat liever advies over ontvangen. Ik ben hier niet om beoordeeld te worden of ik eventueel wel of niet geschikt ben voor het opvoeden van een kind. Of omdat ik wel of niet kan werken. Dat gedeelte kan ik namelijk heel goed zelf inschatten.
[...]
Je kan je nog niet voorstellen hoe mama zich voelt als ze maanden lang 3 keer per nacht eruit moet voor voedingen.
En je man zit ook thuis? Want je doet het samen maar als hij werkt komt het wel minimaal 8 uu per dag op jou neer.
Jullie hebben wel een erg rooskleurig beeld. Ik zou investeren in hulptroepen. Zus, ouders, schoonouders....je zult ze nodig hebben.Waar baseer jij je op dat ik een erg rooskleurig beeld heb. Volgens mij heb ik nooit gezegd dat het leven over roosjes gaat. Bij het opvoeden van een kind verwacht ik dat ook niet. Ik denk dat ik genoeg heb meegemaakt, en volwassen genoeg ben om te begrijpen dat dat niet het geval is. Daarnaast is mijn probleem de reactie/ relatie met mijn ouders. Ik zou daar wat liever advies over ontvangen. Ik ben hier niet om beoordeeld te worden of ik eventueel wel of niet geschikt ben voor het opvoeden van een kind. Of omdat ik wel of niet kan werken. Dat gedeelte kan ik namelijk heel goed zelf inschatten.
zaterdag 11 juni 2016 om 17:59
quote:sugarmiss schreef op 11 juni 2016 @ 17:34:
[...]
Een kind is zoiets fundamenteels. Als je de combi kind en werk niet aankan dan mag van mij iedereen e er n kind boven werk verkiezen. We heb b en niet voor niets de bijstand en de WIA.
Maar het moet wel verantwoord zijn.Ik heb geen zin om voor iemands hobby te betalen via belasting, fundamenteel of niet. Dus ja, als je niet kunt werken (met WIA is dat anders, dan heb je geen sollicitatie plicht, maar dan nog, men zegt altijd dat je pas WIA krijgt als het heeeeel erg is met je, dan is een kind toch ook veel te zwaar? simpele logica) om dat je een kind wil, en de bekostiging er van komt uit de bijstand, dan vind ik dat behoorlijk asociaal.
[...]
Een kind is zoiets fundamenteels. Als je de combi kind en werk niet aankan dan mag van mij iedereen e er n kind boven werk verkiezen. We heb b en niet voor niets de bijstand en de WIA.
Maar het moet wel verantwoord zijn.Ik heb geen zin om voor iemands hobby te betalen via belasting, fundamenteel of niet. Dus ja, als je niet kunt werken (met WIA is dat anders, dan heb je geen sollicitatie plicht, maar dan nog, men zegt altijd dat je pas WIA krijgt als het heeeeel erg is met je, dan is een kind toch ook veel te zwaar? simpele logica) om dat je een kind wil, en de bekostiging er van komt uit de bijstand, dan vind ik dat behoorlijk asociaal.
zaterdag 11 juni 2016 om 18:00
quote:blijfgewoonbianca schreef op 11 juni 2016 @ 16:54:
Ken je deze site, carin ; http://www.munchhausenbyp ... erlevenden.html#erkenning ?Dank je voor de link.
Ken je deze site, carin ; http://www.munchhausenbyp ... erlevenden.html#erkenning ?Dank je voor de link.
zaterdag 11 juni 2016 om 18:06
quote:strikjemetstippels schreef op 11 juni 2016 @ 17:59:
[...]
Ik heb geen zin om voor iemands hobby te betalen via belasting, fundamenteel of niet. Dus ja, als je niet kunt werken (met WIA is dat anders, dan heb je geen sollicitatie plicht, maar dan nog, men zegt altijd dat je pas WIA krijgt als het heeeeel erg is met je, dan is een kind toch ook veel te zwaar? simpele logica) om dat je een kind wil, en de bekostiging er van komt uit de bijstand, dan vind ik dat behoorlijk asociaal.En wat jou ideeën hierover zijn vind jij zelf wel sociaal?
[...]
Ik heb geen zin om voor iemands hobby te betalen via belasting, fundamenteel of niet. Dus ja, als je niet kunt werken (met WIA is dat anders, dan heb je geen sollicitatie plicht, maar dan nog, men zegt altijd dat je pas WIA krijgt als het heeeeel erg is met je, dan is een kind toch ook veel te zwaar? simpele logica) om dat je een kind wil, en de bekostiging er van komt uit de bijstand, dan vind ik dat behoorlijk asociaal.En wat jou ideeën hierover zijn vind jij zelf wel sociaal?
zaterdag 11 juni 2016 om 18:11
quote:strikjemetstippels schreef op 11 juni 2016 @ 17:59:
[...]
Ik heb geen zin om voor iemands hobby te betalen via belasting, fundamenteel of niet. Dus ja, als je niet kunt werken (met WIA is dat anders, dan heb je geen sollicitatie plicht, maar dan nog, men zegt altijd dat je pas WIA krijgt als het heeeeel erg is met je, dan is een kind toch ook veel te zwaar? simpele logica) om dat je een kind wil, en de bekostiging er van komt uit de bijstand, dan vind ik dat behoorlijk asociaal.Wees maar niet benauwd hoor meid. Jouw belastingcentjes gaan naar de regeringscadeautjes voor hen die alles al hebben. Zo niet, dan is er ook nog 110 miljoen dat uitgegeven wordt aan munitie bij het leger, dus jouw dierbare centjes komen echt niet bij de TO terecht, wees maar niet bang.
[...]
Ik heb geen zin om voor iemands hobby te betalen via belasting, fundamenteel of niet. Dus ja, als je niet kunt werken (met WIA is dat anders, dan heb je geen sollicitatie plicht, maar dan nog, men zegt altijd dat je pas WIA krijgt als het heeeeel erg is met je, dan is een kind toch ook veel te zwaar? simpele logica) om dat je een kind wil, en de bekostiging er van komt uit de bijstand, dan vind ik dat behoorlijk asociaal.Wees maar niet benauwd hoor meid. Jouw belastingcentjes gaan naar de regeringscadeautjes voor hen die alles al hebben. Zo niet, dan is er ook nog 110 miljoen dat uitgegeven wordt aan munitie bij het leger, dus jouw dierbare centjes komen echt niet bij de TO terecht, wees maar niet bang.
zaterdag 11 juni 2016 om 18:20
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 18:06:
[...]
En wat jou ideeën hierover zijn vind jij zelf wel sociaal?Als je een kind enkel aan kunt als je niet werkt en daar vervolgens een uitkering voor wil, dan is dat gewoon asociaal. Als of ik of wie dan ook niet liever betaald een hobby uit voert. En ja, ik vraag mij in jouw specifiek geval, wat anders is dan mensen met bijstand, af of een baby wel verstandig is als je zo ziek bent dat je 100% af wordt gekeurd. Ik heb mij laten vertellen dat 100% WIA voor de echt hopeloze gevallen is met zo veel problematiek dat ze helemaal niets meer kunnen.
[...]
En wat jou ideeën hierover zijn vind jij zelf wel sociaal?Als je een kind enkel aan kunt als je niet werkt en daar vervolgens een uitkering voor wil, dan is dat gewoon asociaal. Als of ik of wie dan ook niet liever betaald een hobby uit voert. En ja, ik vraag mij in jouw specifiek geval, wat anders is dan mensen met bijstand, af of een baby wel verstandig is als je zo ziek bent dat je 100% af wordt gekeurd. Ik heb mij laten vertellen dat 100% WIA voor de echt hopeloze gevallen is met zo veel problematiek dat ze helemaal niets meer kunnen.
zaterdag 11 juni 2016 om 18:38
zaterdag 11 juni 2016 om 18:39
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 16:09:
[...]
Dank je voor je reactie.
Ik heb ooit in een eerdere periode (een jaar ongeveer) geen contact gehad met mijn ouders. Dat gaf mij idd wel wat meer rust. Maar nog steeds is het een moeilijke keuze. Ik heb afgesproken met mijzelf dat ik aankomend weekend ze duidelijk ga maken dat ze me pijn doen. Ik ga uitleggen wat ik van ze verwacht. En hopelijk pakken ze het op. Ik wil namelijk liever wel een (betere/ relatie met mijn ouders, dit is namelijk mijn prioriteit boven het hebben van geen relatie met hen.
Als de relatie met hen vnml verdriet oplevert, zou ik het beperken tot een minimaal contact.
ik kan me niet voorstellen dat de relatie met je ouders beter wordt als jij wel buitenshuis zou gaan werken. Dat kan nooit de enige reden zijn voor de relatie zo 'ie nu is.
Als je ouders 'echt' opa en oma voor je kind willen zijn, zijn zij ook gebaat bij een goede verstandhouding.
[...]
Dank je voor je reactie.
Ik heb ooit in een eerdere periode (een jaar ongeveer) geen contact gehad met mijn ouders. Dat gaf mij idd wel wat meer rust. Maar nog steeds is het een moeilijke keuze. Ik heb afgesproken met mijzelf dat ik aankomend weekend ze duidelijk ga maken dat ze me pijn doen. Ik ga uitleggen wat ik van ze verwacht. En hopelijk pakken ze het op. Ik wil namelijk liever wel een (betere/ relatie met mijn ouders, dit is namelijk mijn prioriteit boven het hebben van geen relatie met hen.
Als de relatie met hen vnml verdriet oplevert, zou ik het beperken tot een minimaal contact.
ik kan me niet voorstellen dat de relatie met je ouders beter wordt als jij wel buitenshuis zou gaan werken. Dat kan nooit de enige reden zijn voor de relatie zo 'ie nu is.
Als je ouders 'echt' opa en oma voor je kind willen zijn, zijn zij ook gebaat bij een goede verstandhouding.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
zaterdag 11 juni 2016 om 19:12
quote:Cateautje schreef op 11 juni 2016 @ 18:11:
[...]
Wees maar niet benauwd hoor meid. Jouw belastingcentjes gaan naar de regeringscadeautjes voor hen die alles al hebben. Zo niet, dan is er ook nog 110 miljoen dat uitgegeven wordt aan munitie bij het leger, dus jouw dierbare centjes komen echt niet bij de TO terecht, wees maar niet bang.
[...]
Wees maar niet benauwd hoor meid. Jouw belastingcentjes gaan naar de regeringscadeautjes voor hen die alles al hebben. Zo niet, dan is er ook nog 110 miljoen dat uitgegeven wordt aan munitie bij het leger, dus jouw dierbare centjes komen echt niet bij de TO terecht, wees maar niet bang.
zaterdag 11 juni 2016 om 19:12
quote:strikjemetstippels schreef op 11 juni 2016 @ 18:20:
[...]
Als je een kind enkel aan kunt als je niet werkt en daar vervolgens een uitkering voor wil, dan is dat gewoon asociaal. Als of ik of wie dan ook niet liever betaald een hobby uit voert. En ja, ik vraag mij in jouw specifiek geval, wat anders is dan mensen met bijstand, af of een baby wel verstandig is als je zo ziek bent dat je 100% af wordt gekeurd. Ik heb mij laten vertellen dat 100% WIA voor de echt hopeloze gevallen is met zo veel problematiek dat ze helemaal niets meer kunnen.Ik weet niet door wie jij je dingen laat vertellen?! Dat terzijde, ik vind een kind niet te vergelijken met een hobby. Het feit dat jij dat wel zo ziet, aan jou het advies om zelf niet aan kinderen te beginnen. Voor de rest wens ik je nog een fijne avond.
[...]
Als je een kind enkel aan kunt als je niet werkt en daar vervolgens een uitkering voor wil, dan is dat gewoon asociaal. Als of ik of wie dan ook niet liever betaald een hobby uit voert. En ja, ik vraag mij in jouw specifiek geval, wat anders is dan mensen met bijstand, af of een baby wel verstandig is als je zo ziek bent dat je 100% af wordt gekeurd. Ik heb mij laten vertellen dat 100% WIA voor de echt hopeloze gevallen is met zo veel problematiek dat ze helemaal niets meer kunnen.Ik weet niet door wie jij je dingen laat vertellen?! Dat terzijde, ik vind een kind niet te vergelijken met een hobby. Het feit dat jij dat wel zo ziet, aan jou het advies om zelf niet aan kinderen te beginnen. Voor de rest wens ik je nog een fijne avond.
zaterdag 11 juni 2016 om 19:14
quote:diaa schreef op 11 juni 2016 @ 17:57:
Ouders kunnen toch wel wasje draaien of boodschap doen als TO straks afgemat is door de eerste dagen/weken/maanden?
Kind daar laten logeren is misschien geen goed idee maar haar ouders kunnen best een steentje bijdragen. Denk dat TO dat straks echt wel kan gebruiken.
Misschien?
Heb jij enig idee wat Munchausen by Proxy is en zou jij dan je moeder nog in huis halen als ze dat had ?
Ouders kunnen toch wel wasje draaien of boodschap doen als TO straks afgemat is door de eerste dagen/weken/maanden?
Kind daar laten logeren is misschien geen goed idee maar haar ouders kunnen best een steentje bijdragen. Denk dat TO dat straks echt wel kan gebruiken.
Misschien?
Heb jij enig idee wat Munchausen by Proxy is en zou jij dan je moeder nog in huis halen als ze dat had ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
zaterdag 11 juni 2016 om 19:19
quote:carin83 schreef op 11 juni 2016 @ 17:53:
[...]
Daarnaast is mijn probleem de reactie/ relatie met mijn ouders. Ik zou daar wat liever advies over ontvangen. Ik ben hier niet om beoordeeld te worden of ik eventueel wel of niet geschikt ben voor het opvoeden van een kind. Of omdat ik wel of niet kan werken. Dat gedeelte kan ik namelijk heel goed zelf inschatten.
Heb je hulp gehad bij het verwerken van je jeugd? Ik neem aan dat als je moeder daadwerkelijk gediagnosticeerd is met MBP dat je jeugd op zijn minst nogal raar geweest moet zijn.
En niet om lullig te doen, want het zal vast lullig klinken, maar hoe groot is de kans dat jij met jouw verleden en jouw eigen psychische problemen je eigen kind niet belast? Heb je je verdiept in KOPP ?
[...]
Daarnaast is mijn probleem de reactie/ relatie met mijn ouders. Ik zou daar wat liever advies over ontvangen. Ik ben hier niet om beoordeeld te worden of ik eventueel wel of niet geschikt ben voor het opvoeden van een kind. Of omdat ik wel of niet kan werken. Dat gedeelte kan ik namelijk heel goed zelf inschatten.
Heb je hulp gehad bij het verwerken van je jeugd? Ik neem aan dat als je moeder daadwerkelijk gediagnosticeerd is met MBP dat je jeugd op zijn minst nogal raar geweest moet zijn.
En niet om lullig te doen, want het zal vast lullig klinken, maar hoe groot is de kans dat jij met jouw verleden en jouw eigen psychische problemen je eigen kind niet belast? Heb je je verdiept in KOPP ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.