Verder na bedrog, hoe?

quote:Deadpool schreef op 15 juni 2016 @ 08:31:

Arme kinderen. Het werd zo stellig ontkend hoe die er onder lijden en nu lees ik die laatste post en die bevestigd wat ik in het vorige topic al riep maar wat toen aan de kant werd geschoven. Verder is het interessant om te zien hoe dit topic constant in hetzelfde kringetje blijft draaien. Alsof er een nummer op repeat staat.Inderdaad. Nog steeds wordt alles goed gepraat en zijn er mensen die met TO dwepen. Kies toch verdorie eens écht voor jezelf. Ineens mankeert er van alles aan die man maar nee we praten het niet goed hoor. Therapie is wat de arme ziel nodig heeft

quote:Zeeland1970 schreef op 14 juni 2016 @ 23:56:

Ja, jullie hebben gelijk, bedankt voor de reminder...! Niet (meer) zo in de verdediging schieten... gewoon waarnemen. Neutraal.



Ik merk dat de dingen nog steeds veranderen, en ook deze fase heeft weer een heel eigen...accent. Het is alsof er een bom ontploft is, er was chaos, alle zekerheden vielen weg, er was slechts pijn, heel veel pijn, en ik stond in een soort van overlevingsmodus. Het was grillig, bloederig, gewond. En nu. Is het oiv de tijd, de dagelijkse gesprekken, de therapie, andere zaken die zich aandienen, het...verandert. De jongens; het is alsof ze de eerste paar weken hun adem in hebben gehouden, hun eigen dingen even in hebben gehouden, maar al snel dubbel zo hard terug kwamen met hun eigen beslommeringen. Hun eigen problemen en (ook leuke) verhalen. Ze veerden terug. Waren dwars, dominant aanwezig. En nu, af en toe, zijn er weer rustige, lieve, verzoenende momentjes. Vanuit de jongens; voorzichtig aftastend, maar wel een uitreiking naar ons. Voorzichtige vragen. 'Slapen jullie weer bij elkaar?' 'Waar praten jullie dan over, als jullie weer eens gaan wandelen..?' 'Hebben jullie dan NOG STEEDS ruzie..?'

Het is goed.

De eerste paniek, dat gevoel van 'ALLES kan staan of vallen binnen de komende dag'! Dat ebt langzaam weg. Dat voelen de kinderen. Het is alsof ze voorzichtig uitademen, vragen stellen, weer ruimte voelen. En dat is goed.



Maar ik vind het tegelijkertijd doodeng.

Want het is niet 'weg'. Het huis staat er nog, is niet ingestort. Maar de schade is er.

En ik ben bang. Heel bang.

Want het IS er gewoon nog. De feiten veranderen niet.

We gaan -voor nu- dóór. Kijken waar dat op uitloopt.



Maar tegelijkertijd dient de routine zich aan. Lijkt alles -uiterlijk- hetzelfde. Voor een buitenstaander. We eten samen, informeren naar ieders dag, er wordt zelfs gelachen.

En ik ben intern in dilemma. Want het IS anders. Alles. Ookal lijkt het hetzelfde.

En ik vraag me af wat ik nog meer kan doen. Of juist kan laten. Om dit verraad een plek te geven. Te verteren. Zonder onterechte bitterheid, wantrouwen, maar ook zonder te vergeten. Want ik KAN dit niet vergeten.



Het zal de komende maanden / jaren nog een thema blijven.

En juist nu die eerste stofwolken optrekken, en de absurde normaliteit van het dagelijks leven zich weer langzaam aandient, zoek ik naar wat ik voel in deze nieuwe fase. Want dat was het plan; oprecht blijven , voelen wat ik voel, en hiermee dealen.



Nou, concreet: Rodersana heeft na een aantal gesprekken met mijn man, toch besloten dat er voldoende aanknopingspunten waren om verder met hem te gaan op dit (verslavings-)traject. Ze willen nu ook graag mij spreken, mijn kant v het verhaal horen. Die uitnodiging lag er al langer, maar toen wilde/kon ik hier niet aan tegemoet komen. Omdat ik het krom vond dat hij wel meteen hulp had en ik op wachtlijsten moest voor individuele hulp.



Maar nu heb ik hulp. En voel ik wat meer ruimte hierin.

Maar ik zie er nog steeds erg tegenop.

Ik merk dat ik me ... schaam.

Stom hè?

Verstandelijk vind ik dit onzin, IK heb toch niets 'gedaan'?

En toch voel ik schaamte.



Angst dat ze me bekijken en mss wel inschatten hoe 'logisch' het is dat mijn man naar de hoeren ging. Irrationeel, maar ik denk dat wèl.

Heb je zelf niet door hoe je in kringetjes aan het denken bent? Deze post en dan vooral het laatste stukje heb je al eerder geschreven. Bijna letterlijk zelfs.



Hoe kunnen je therapeut of wij je bereiken en helpen als je niets met de informatie doet? Hoe kun je dan jezelf helpen?

Dat je nog niet klaar bent met het toneelstukje dat jullie dagelijks opvoeren. Ppfff wat een ellende en arme kinderen.

Het begint echt een herhaling van zetten te worden. Je schrijft constant hetzelfde, je voelt je hetzelfde en je gedraagt je hetzelfde. Blijkbaar verbaasd dat je want anders blijf je het niet opschrijven, het is echter de consequentie van het niet nemen van een beslissing. Je gaat door met je huwelijk of niet. Je blijft hangen in het midden en zo zal jij nog jarenlang voelen omdat je het zo graag open wil houden een beslissing.



Het maakt niet uit over welk onderwerp het gaat, huwelijk tot aanschaf van een auto, zo lang je geen beslissing neemt staat de rest van je leven on hold want je bent alleen nog maar met dat ene onderwerp bezig. Met dit gedrag straf jij je zelf harder dan je man, hij heeft een beslissing genomen en is met zich zelf bezig, jij bent alleen maar alles voor je uit aan het schuiven.

quote:Geronimo2 schreef op 15 juni 2016 @ 09:49:

Het begint echt een herhaling van zetten te worden. Je schrijft constant hetzelfde, je voelt je hetzelfde en je gedraagt je hetzelfde. Blijkbaar verbaasd dat je want anders blijf je het niet opschrijven, het is echter de consequentie van het niet nemen van een beslissing. Je gaat door met je huwelijk of niet. Je blijft hangen in het midden en zo zal jij nog jarenlang voelen omdat je het zo graag open wil houden een beslissing.



Het maakt niet uit over welk onderwerp het gaat, huwelijk tot aanschaf van een auto, zo lang je geen beslissing neemt staat de rest van je leven on hold want je bent alleen nog maar met dat ene onderwerp bezig. Met dit gedrag straf jij je zelf harder dan je man, hij heeft een beslissing genomen en is met zich zelf bezig, jij bent alleen maar alles voor je uit aan het schuiven.ze heeft wel gekozen. Niet kiezen is ook een keuze. Niet kiezen betekent in dit geval doorgaan. Maar als je door wilt gaan moet je ophouden met slachtofferschap, verwijt en wantrouwen. Je bent geen slachtoffer. Je kiest er zelf voor. Zij kan deze man niet veranderen ze moet ophouden dit te willen. Blijven is accepteren en omarmen.

quote:sofietje83 schreef op 15 juni 2016 @ 09:28:

[...]





Inderdaad. Nog steeds wordt alles goed gepraat en zijn er mensen die met TO dwepen. Kies toch verdorie eens écht voor jezelf. Ineens mankeert er van alles aan die man maar nee we praten het niet goed hoor. Therapie is wat de arme ziel nodig heeft Ik denk dat wat TS nu doet juist ook voor haarzelf kiezen is, maar dan op een andere, imo-niet gezonde manier. Ik denk dat TS best heel veel uit deze situatie haalt, juist zoals die op dit moment is. Het 'zorgen', analyseren, therapieën, graven, reacties/aandacht krijgen op dit forum, de touwtjes in handen hebben en elke dag kunnen 'beslissen' of het nu verder gaat of niet. Zij is immers degene die pijn is aangedaan, en ik denk dat iemand in die positie ineens veel 'macht' kan krijgen. Lang niet allemaal bewust natuurlijk, ook onbewust.

Zit wat in Timetraveler. Ik zie het als excuses zoeken om maar niet op eigen benen te hoeven staan, komt ie weer, 3 hoog achter.

Liever dit dan zo leven. Maar dit houdt geen mens vol.

En ik vind het frappant dat plots de jeugd van man erbij wordt gehaald. Er zijn véél mensen met een rottige jeugd maar die maken toch andere keuzes.

Allemachtig zeg, de kinderen halen voorzichtig weer adem? Eh nee hoor, die hebben eindelijk voldoende moed gevat om te vragen hoe kang deze totale onzekerheid nog duurt. Besef je wel dat terwijl jij weet wat er aan de hand is, die kinderen al weken leven in een wereld waar ze geen flauw idee hebben wat er allemaal aan de hand is en wat er gebeurt, maar waarin wel weten dat hun vertrouwde leven elk moment volledig in kan storten. Heel hard: in feite leven ze in een soort oologsgebied. Ook daar spelen kinderen, lachen ze, doen ze kinderdingen. Maar ondertussen is er die voortdurende bedreiging van hun bestaan, die zo vreselijk veel schade aanricht.

" . De jongens; het is alsof ze de eerste paar weken hun adem in hebben gehouden, hun eigen dingen even in hebben gehouden, maar al snel dubbel zo hard terug kwamen met hun eigen beslommeringen. Hun eigen problemen en (ook leuke) verhalen. Ze veerden terug. Waren dwars, dominant aanwezig. En nu, af en toe, zijn er weer rustige, lieve, verzoenende momentjes. Vanuit de jongens; voorzichtig aftastend, maar wel een uitreiking naar ons. Voorzichtige vragen. 'Slapen jullie weer bij elkaar?' 'Waar praten jullie dan over, als jullie weer eens gaan wandelen..?' 'Hebben jullie dan NOG STEEDS ruzie..?'

Het is goed.

De eerste paniek, dat gevoel van 'ALLES kan staan of vallen binnen de komende dag'! Dat ebt langzaam weg. Dat voelen de kinderen. Het is alsof ze voorzichtig uitademen, vragen stellen, weer ruimte voelen. En dat is goed. "





Waarom moeten die kinderen een uitreiking doen naar jullie? Is dat niet totaal de omgekeerde wereld ?

Er gaat zooooo veel tijd naar jullie dagelijkse gesprekken, jullie quality-verwijt-uithuil-sorryzeggen-time. Die kinderen moeten wel zelf komen want anders worden ze niet gezien. Ik zie daar weinig goeds aan.

Yep de kinderen worden voor de bus gegooid omdat TO zelfmedelijden heeft. Kijk dat hun vader naar de hoeren gaat hoeven ze niet te weten, maar dit gehannes is erg. De olifant staat in de kamer en pa en ma doen alsof er niets aan de hand is.

Wait for it......







TO voelt zich aangevallen. Ons weereens negatief want hoe wij het nu zeggen is het helemaal niet. Dan komt er weer de discussie dat TO expres geprovoceerd wordt etc.



Het wil er nog steeds niet helemaal in geloof ik dat niet met alles meepraten en kritisch zijn OOK goed bedoeld kan zijn. Ik was weer in de meeleesmodus geschoten maar kreeg tranen in m'n ogen van die post over de kinderen.

quote:S-Meds schreef op 15 juni 2016 @ 09:53:

[...]



ze heeft wel gekozen. Niet kiezen is ook een keuze. Niet kiezen betekent in dit geval doorgaan. Maar als je door wilt gaan moet je ophouden met slachtofferschap, verwijt en wantrouwen. Je bent geen slachtoffer. Je kiest er zelf voor. Zij kan deze man niet veranderen ze moet ophouden dit te willen. Blijven is accepteren en omarmen.Amen!

Ach ja... Nog maar 1339 posts dan kan er een slotje op

Nu lopen de kinderen met een geheim rond. En kunnen er met niemand over hebben. Kinderen zijn loyaal naar ouders toe. Probeer de geschiedenis zich niet te laten herhalen TO. Laat ze niet met geheimen en verborgen dingen rondlopen. Dat is denk ik nu wel aan de hand. Je kan nu nog ingrijpen.

Ook hier een steen in mijn maag bij het lezen van de laatste berichten over de kinderen. TO, je deed niet anders dan vertellen dat de jongens hier amper onder leden en dat jullie ze zoveel mogelijk uit de wind hielden. En lees nu dan eens je laatste post. Hoezeer je daarin zelf aangeeft hoe ze op hun tenen hebben gelopen, hoe ze hun adem inhielden. Hoe kun je nu beweren dat ze hier amper last van hebben? Zie je zelf niet hoe haaks je eerdere uitlatingen staan op je laatste post? Het is inderdaad wat iemand eerder hier al schreef: ze bevinden zich in een oorlogsgebied. Ze lopen voorzichtig door het huis, om jullie heen, hopend dat er geen bom ontploft. Hoe kun je denken dat dit het minst kwalijk voor ze is? En toch houden jullie beiden dit in stand. Door maar van dag tot dag te leven. Inderdaad: je plaatst het zwaard van Damocles boven al jullie hoofden, door maar niet te kiezen. Met name voor jullie jongens is dit afschuwelijk. Jij en je man hebben hierin tenminste nog een keuze, jullie jongens niet. Die moeten iedere dag maar weer afwachten hoe de vlag erbij hangt...

Ik voel me enigszins bezwaard hier te typen. Want gezien vorige keren voel je je dan aangevallen en loop je weg. Het is ook niet niks waarmee je te dealen hebt. Maar je strategie lokt reactie uit. Nou bedoel ik niet dat man alleen daardoor deed wat ie deed. Maar als je iemand steeds om je heen hebt die alles goedpraat en niet echt ziet wat er onder zijn/haar neus gebeurt, dan ga je andere uitwegen zoeken. Op 1 of andere manier sta je niet in het nu.

Nou, dit. Niet rot bedoeld TO maar mijn moederhart huilt.... Ik hoop dat jullie (of, jij) gauw een echte knoop door kunnen hakken: blijven en vergeven of weggaan. En dit communiceren naar de kinderen, die zijn ook niet gek. Die verdienen duidelijkheid

Even een praktijk voorbeeld van hoe dingen bij een kind een totaal ander leven kunnen gaan lijden. Hoe ze dingen uit hun verband kunnen trekken.



Ik en mijn man hadden een woonkamer vol bij elkaar geraapte meubels omdat we allebei al eens getrouwd zijn. Toen vakantiegeld binnen was heb ik samen met hem besloten beneden op de bank na alles nieuw te halen. Zo geschiedde. Ik trots op m'n spullen. De middelste van 14 zat bij ons die avond aan de eettafel en ik opper dat het oude tv meubel wel naar boven kan zodat ze daar de spelcomputer op kunnen zetten en dat dan de groene kast (die van mij was) weg kon. Vanuit het idee dat ik de jongens er een plezier mee doe dat er dan een game hoek is.



Ineens was stiefzoon nors en bokkig voornamelijk tegen mij. Ik snapte er geen hout van en was zelfs beledigd want hallo hele huis wordt mooi. Hij heeft even zo rondgelopen tot ik het beu was en met m ben gaan praten. Wat bleek. .. hij vond mij een feeks die hun vertrouwde spullen weg wilde hebben. Hij had niet begrepen dat ik het over MIJN kast had die wegging en was verbolgen over het feit dat een maand eerder een krakkemikkige oude boekenkast en een oude beschadigde kledingkast waren weggegooid. Mijn mond viel open want dat had zijn vader dus gedaan daar had ik niks mee te maken. Maar hij vond dit verschrikkelijk wilde er niet over praten en het voelde super bedreigend dat de dingen waar hij mee was opgegroeid ineens uit hun kamer verdwenen. En daar had ie een maand op lopen herkauwen in zijn hoofd en hele verhalen bedacht dat als ik hun spullen niet meer wilde. ..ik eigenlijk ook niet wilde dat zij er waren. Het uiteindelijke verhaal in zijn 14 jarige brein sloeg werkelijk compleet niet op de daadwerkelijke situatie en onze goedbedoelde gedachtegang richting de kinderen.



Moraal: PRAAT EN LEG HET GOED UIT



Want als een puber al een maand kan kniezen over een oude kapotte kast hoe moet het dan wel niet zijn voor pubers in jullie gespannen onzekere situatie?!

Ik voel weer een Libellemoment aankomen. Het is niet de bedoeling om TO te confronteren met de rotzooi waar ze in zit en die weliswaar geïnitieerd is door haar man maar die ze zelf steeds groter maakt. Er is vanaf het begin gewaarschuwd dat de kinderen op hun tenen lopen maar dat werd ter zijde geschoven, ik word altijd heel sacherijnig van ouders die beweren het beste met hun kinderen voor te hebben maar eigenlijk alleen doen wat het beste voor zichzelf is. het feit dat je met de worden "het is goed" eindigt geeft al aan dat je geen benul hebt wat er in je kinderen omgaat.

Ik denk, Zeeland, dat je je alle adviezen hierboven serieus ter harte moet nemen. Er zijn kinderen in het geding en dat is bloedserieus, het is jullie verantwoordelijkheid, dat ook zij deze periode zo onbeschadigd als mogelijk door komen. En natuurlijk kun je dit nooit vergeten, maar je hebt besloten, zij het voorlopig, om bij je man te blijven. Ga er dan ook voor en zeg dat heel duidelijk tegen je kinderen.

Laat de kinderen weten dat jullie het moeilijk hadden met elkaar, dat het nog wel even moeilijk zal blijven, maar dat jullie ervoor kiezen om bij elkaar te blijven, hoe moeilijk het ook is of wordt.

Probeer zelf ook zo te gaan denken en voelen, je blijft, dus doe dan ook je uiterste best om er samen wat moois van te maken, ook al moet er gebouwd worden op een hoop lelijkheid.

Jullie hebben allebei hulp en ondersteuning om de moeilijkheden het hoofd te kunnen bieden, aan jullie om de kinderen te helpen en te ondersteunen door ze een grote mate van zekerheid te bieden. Zoals Toiletrol zegt, houd de hele boel niet in gijzeling door van dag tot dag te kijken of je het wel volhoudt, jouw verantwoordelijkheden reiken veel verder dan alleen je eigen belangen.

En misschien Zeeland, moet je naar je schaamte luisteren.

En gewoon de boel opbreken.

Jammer van de nieuwe vloer en de nieuwe stoelen, neem die anders mee.



Bedenk ook goed dat mensen die herstellen van een verslaving veranderen.

Die laten zich niet meer piepelen.

Die gaan opkomen voor zichzelf.

Veel relaties blijken daar juist niet tegen bestand te zijn en dit zou er voor mijn gevoel zomaar een kunnen zijn.



Een nieuw leven is niet alleen moeilijk en beangstigend maar ook leuk en nieuw en spannend.

Eens met zowel Nomos en Ieleen: je bent het aan je kinderen verplicht om een keuze te maken en duidelijk te zijn. Dat betekent niet dat je daar niet meer op terug mag komen, in het geval dat je bijv. besluit om te blijven, maar wel dat je verantwoordelijkheid neemt.



En luister naar die schaamte: die zegt heel veel over jezelf en jouw handelen in deze situatie. Daar kun je veel wijsheid uit halen.

Ook ik vind dat het hoog tijd is om te kiezen Zeeland. En wel om meerdere redenen.



Het van dag tot dag bekijken kun je niet eeuwig rekken, dat is een vorm van manipulatie. Bovendien onttrek je je, in dat niemandsland, aan je verantwoordelijkheid in jouw (aan)deel in de relatie met je man en gezin. Want immers, jij bepaalt daarin de regie en die kan van dag tot dag wijzigen. Jij hoeft je dan niet (echt) in te zetten, jij hoeft alleen maar waar te nemen en een oordeel te vellen. Slaat de wijzer vandaag door naar blijven of gaan? In welke (gekmakende) bochten moet je man zicht wringen om tot blijven te komen en hoe rekbaar is de grens om te gaan? Vandaag...morgen... ?



Behalve dit is kiezen ook essentieel voor je eigen mindset. Je leven bepalen en vormgeven vanuit een niemandsland zonder toekomstvisie is leeg en kleurloos. Heeft in feite geen grond van bestaan. Het is tussentijd. Vruchteloze wachttijd.

Op het moment dat je gaat kiezen, zal je merken dat je mindset verandert. Dat moet. Je leven zal in een ander kader gezet worden en dat zal uiteraard wezenlijk anders zijn bij blijven of gaan.

Als je kiest zal alles in je leven in de kleur van je keuze komen te staan. Dat kan nu misschien voor jou benauwend voelen (want niet kiezen geeft jou ook vrijheid en (jawel!) macht en zo kan niet-kiezen ook weer een functie hebben) maar zal tegelijk zorgen voor een doel en dynamiek. Er is immers een route en richting die vanaf dan weer gevolgd kan worden. Niet langer dralen in het tussenland, maar eindelijk weer de rugzak om en op pad naar de toekomst.

Die beslissing zal niet alleen voor jou gezond zijn, maar zal vooral je zoons eindelijk de helderheid geven waarmee er rust terugkeert in hun leven. Rust en duidelijkheid waarnaar ze snakken en die -in hun levensfase- essentieel is!

En ook voor jouw man zou een keuze fair zijn. Weten waar jullie staan en waar het vervolg ligt. Wordt het bouwen of breken? En voor beide geldt dan dat jullie daar eindelijk mee kunnen beginnen.



Ik zei het je al eerder en herhaal het nu nog maar eens: stop met denken en begin te voelen. Kom bij jezelf want dáár ligt je keuze. Precies dáár in het midden van de hete brij waar jij nu al weken omheen aan het dansen bent.



Een keuze nú betekent overigens niet een keuze voor áltijd. Op alle keuzes mag je terugkomen. Wat de consequenties zijn weet je uiteraard niet, maar dat weet je nooit in het leven. Maar niet kiezen is de slechtste optie, dat is wel zeker.

Ik neem aan dat je wel bedacht hebt dat er, bij niet-kiezen, een moment kan komen dat jouw man gaat kiezen.

Simpelweg omdat hij niet meer kan of wil leven in het niemandsland.

Dan wordt er voor je gekozen Zeeland en valt er, wat jou betreft, niets meer te kiezen.

Het is al eerder gezegd: kinderen zijn niet gek. Wat doe je als ze achter de werkelijke redenen komen?

Dat ze zelf op onderzoek gaan (of al zijn gegaan) of ze weten het en moeten het voor zich houden?



Ik denk dat als jullie zo doorgaan dat jullie zoons geen en nul respect meer voor jullie hebben en op een gegeven moment hun middelvinger naar jullie opsteken en hun eigen gang gaan.