Relaties
alle pijlers
Verder na bedrog, hoe?
vrijdag 13 mei 2016 om 07:48
Dit is het vervolg van het "partner biecht op...' topic
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
Partner biecht op...
In dit topic hoop ik mensen te spreken die weten wat het is om verder te leven nadat je vertrouwen geschonden is in je relatie. Wat is de impact op je relatie, als je hoort dat je partner je bedrogen heeft?
Vreemdgaan, hoerenbezoek, een eenmalig slippertje, een langdurig dubbelleven.?
Waar ga je doorheen, en wat doet je beslissen om weg te gaan of toch te blijven?
In het vorige topic liepen de emoties vaak hoog op. Dat is logisch.
Toch werd er (meestal) vanuit respect gereageerd, en dat was helpend.
Dus geef gerust je mening, alle standpunten zijn welkom, maar spreek elkaar aan zoals je zelf ook aangesproken zou willen worden.
Mijn achtergrond:
Ik hoorde 3 weken geleden dat mijn man al zeker 15 jaar van ons 20 jarige huwelijk af en toe naar de hoeren gaat. Ons huwelijk was verder goed. Twee (puber)zoons. Niemand weet dit nog, en dat valt me zwaar. Hij is totaal ongeveer 25x geweest. En dan nog 3 a 4x zoveel keer om te 'kijken' in die hoeren straat. Om de kick vd spanning.
Vroeger riep ik van: 'Als mijn vriend/man ooit vreemd zou gaan, dan schop ik hem er uit!
Geen twijfel mogelijk. 'Zoiets PIK je toch zeker niet?'
Maar nu, in de situatie, een situatie die ik nooit aan heb zien komen, voelt alles anders.
Niet meer duidelijk, maar vol twijfels en pijn. Hoe kan het dat ik dit nooit gemerkt heb? Waren er dan geen enkele signalen? Wat zegt dat over mij? Heb ik dan zo'n plank voor mijn kop? Of is hij zo'n briljant leugenaar? Was alles een leugen? Ook die mooie, liefdevolle intieme momenten? Ik kijk naar de scherven van mijn huwelijk en weet niet of ik dit nog kan lijmen. We kunnen 'door', maar kan ik hem ooit nog vertrouwen?
Ik word heen en weer geslingerd tussen woede, machteloosheid en verdriet. Alles waar ik in geloofde is onzeker geworden.
Ik hoop hier mensen te 'spreken ' die ook ooit bedrogen zijn. Ik ben benieuwd hoe die het hebben aangepakt. Ik wil nu -voorlopig- 'door'. Alles staat in de 'pauze-stand'. Hij woont hier in huis, slaapt apart. Als de emotionele rollercoaster wat vaart vermindert, het stof wat optrekt, dan hoop ik dat ik zie (voel? ) hoe de toekomst er uit ziet.
Hij gaat binnenkort hulp krijgen bij Rodersana, (ambulant, gesprekken,) om zijn seksverslaving aan te pakken. Ik heb nu 3x een gesprek gehad met mijn huisarts om even te kunnen ventileren.
Alle mensen die ik ken, staan of te ver weg van me, of te dichtbij, om dit tegen te kunnen vertellen.
De jongens mogen dit niet te weten komen; hoe erg ik dit ook vind, hij is een geweldige vader voor ze en dat beeld wil ik ze niet ontnemen.
Ben nu aan het zoeken naar een 'luisterend oor' in de hulpverlening.
Een gespreksgroep v lotgenoten ofzo. Partners van seksverslaafden. Partners van 'cheaters'. Zoiets. Maar ben nog niets tegengekomen. (Niet iets zonder een bepaalde religie.)
Want ik vraag me af hoe je omgaat met deze wisselende buien. Het ene moment zie ik geen enkele mogelijkheid meer, het volgende moment voel ik nog steeds die band, die liefde, (ookal haat ik hem tegelijkertijd).
Vraag me af of het mogelijk is om dat vertrouwen terug te krijgen.
En of jou dat dus gelukt is. Of niet. En hoe dat ging.
dinsdag 14 juni 2016 om 12:29
Verklaringen hoeven en moeten er ook niet komen. glitglam, zeker niet naar de omgeving toe, want daarmee legitimeer je de verslaving/het gedrag.
Ik denk dat het analyseren van het gedrag, het doorvragen op details, niets te maken heeft met begrip krijgen voor de verslaving/het gedrag van haar man. Ik denk dat het eerder te maken heeft met een behoefte van Zeeland zelf, de behoefte om het stiekeme leven van haar man ook deel van haar leven te maken. Zeeland-man moet geen apart leven van haar hebben en verder misschien iets dat met regie en controle over zijn, haar en hun gezamenlijk leven te krijgen, hebben en houden. Dat het door al die detailkennis alleen maar zwaarder en pijnlijker wordt voor Zeeland, lijkt mij helder.
Moeilijk hoor om, met zoveel afstand en onvoldoende kennis van de man, te beoordelen of Zeeland-man het doet 'omdat het kan' of dat er sprake is van een verslaving.
Ik denk dat het analyseren van het gedrag, het doorvragen op details, niets te maken heeft met begrip krijgen voor de verslaving/het gedrag van haar man. Ik denk dat het eerder te maken heeft met een behoefte van Zeeland zelf, de behoefte om het stiekeme leven van haar man ook deel van haar leven te maken. Zeeland-man moet geen apart leven van haar hebben en verder misschien iets dat met regie en controle over zijn, haar en hun gezamenlijk leven te krijgen, hebben en houden. Dat het door al die detailkennis alleen maar zwaarder en pijnlijker wordt voor Zeeland, lijkt mij helder.
Moeilijk hoor om, met zoveel afstand en onvoldoende kennis van de man, te beoordelen of Zeeland-man het doet 'omdat het kan' of dat er sprake is van een verslaving.
dinsdag 14 juni 2016 om 12:32
quote:Timetraveler schreef op 14 juni 2016 @ 12:18:
Feit is dat hij ervoor kiest dit te doen en waarschijnlijk (zo nu en dan) te blijven doen, dat zijn de feiten. En hoe groter TO zijn gevoelens/motieven maakt, hoe meer zij erin zoekt en graaft, hoe makkelijker dit natuurlijk voor haar is. Een verslaving/zware jeugd/etc is blijkbaar makkelijker te accepteren dan dat je man 'gewoon' een hoerenloper is. Dat geeft nog een soort 'toekomstperspectief'; met genoeg analyseren/therapie houdt het misschien wel op. Of niet. En TO heeft voor zichzelf al besloten dat zij bij hem blijft, weggaan is absoluut geen optie. Daarom moet er ook van alles bij worden gesleept, waardoor zij voor zichzelf en de kinderen kant verantwoorden dat zij bij hem blijft. Toch is dit ook een rol waar TO zelf voor kiest en waar zij ook verantwoordelijk voor is. Dat moet iedereen ook voor zich weten natuurlijk.Dat ben ik met je eens.
Feit is dat hij ervoor kiest dit te doen en waarschijnlijk (zo nu en dan) te blijven doen, dat zijn de feiten. En hoe groter TO zijn gevoelens/motieven maakt, hoe meer zij erin zoekt en graaft, hoe makkelijker dit natuurlijk voor haar is. Een verslaving/zware jeugd/etc is blijkbaar makkelijker te accepteren dan dat je man 'gewoon' een hoerenloper is. Dat geeft nog een soort 'toekomstperspectief'; met genoeg analyseren/therapie houdt het misschien wel op. Of niet. En TO heeft voor zichzelf al besloten dat zij bij hem blijft, weggaan is absoluut geen optie. Daarom moet er ook van alles bij worden gesleept, waardoor zij voor zichzelf en de kinderen kant verantwoorden dat zij bij hem blijft. Toch is dit ook een rol waar TO zelf voor kiest en waar zij ook verantwoordelijk voor is. Dat moet iedereen ook voor zich weten natuurlijk.Dat ben ik met je eens.
dinsdag 14 juni 2016 om 13:19
Timetraveler, ik ook! Het geeft in ieder geval tijd, en ruimte om het aan te kunnen, ook fysiek. En wat hierboven al staat: het is de vraag of met dit 'makkelijker, tijd, ruimte'-aspect op de korte termijn ook een gezonde relatie op lange termijn weer in beeld komt. Vanwege het gedrag van de man van Zeeland, maar ook vanwege hoe zíj omgaat met problemen en grenzen. Het kan ook een handgranaat zijn die oppervlakkig begraven ligt en tot ontploffing komt op een veel later moment, waarna blijkt dat dat onontkoombaar was. Ik weet het niet. Ik hoop voor Zeeland dat ze ferm kan zijn in wat ze wil: dit, analyseren, begrijpen, tijd, ruimte en 'alles uitzoeken en weer opbouwen', of toch wegen: kan en wil ik dit wel? Als het het eerste is, moet er op een gegeven moment acceptatie komen (ik weet niet of ik dat zou samenvatten met 'vergeven en vergeten', want met name dat laatste lijkt me onmogelijk). Want een leven lang dit gevecht, dat wordt vrees ik evengoed een hel, ook al gaat die granaat uiteindelijk niet helemaal ontploffen.
dinsdag 14 juni 2016 om 13:35
Mijn voorspelling: over niet al te lange tijd is Zeeman al dat "gezeur" van Zeeland zat en vindt hij dat hij genoeg geboet heeft. Dan wil hij weer seks en een vrolijke vrouw. Zeeland staat dan met haar rug tegen de muur, want weggaan is geen optie en er over praten mag niet meer, dus verdwijnt dit probleem onder het tapijt en lijdt ze in stilte verder.
Ik hoop natuurlijk dat ik het mis heb, maar ik vrees van niet.
Ik hoop natuurlijk dat ik het mis heb, maar ik vrees van niet.
dinsdag 14 juni 2016 om 13:51
Plus ik blijf erbij dat dit hele gebeuren ook een enorme wake-up call kan (moet??) zijn voor wie JIJ als persoon bent. Niet als partner, niet als moeder, niet als gezinsvoogd en niet als luisterend oor/therapeut voor je man en gezin maar als je eigen persoon met je eigen normen, waarden, eigenschappen, voorkeuren, grenzen, kwaliteiten en valkuilen etc. Naar mijn idee wordt er teveel gegraven met de verkeerde motieven (het willen verklaren/begrijpen maar tegelijkertijd heel veel opties al van tevoren wegschuiven, zoals weggaan plus het eindeloos analyseren maar niet tot de echte pijnpunten komen, want dan moeten er immers echte beslissingen worden genomen) en naar de verkeerde dingen (waarom heb ik dit nooit gemerkt? was alles een leugen? in plaats van "als dit niet mijn grens is, wat is het dan wel?"). En ik denk ook dat dit eindeloos analyseren ook zeker wel een bepaald machtsmiddel is; rekken, naar meer pijnlijke details blijven graven, de emotioneel/verbale riem van man even 'aantrekken' als hij iets onvoorspelbaars doet waar je geen controle over kunt uitoefenen, niet de knoop doorhakken maar deze voorvallen wel keer na keer blijven oprakelen, etc. Wat mij betreft zit er ook wel degelijk een houdbaarheidsdatum aan de slachtofferkaart; op een gegeven moment moet je ook gewoon een keuze maken; of je blijft in deze relatie en rakelt het niet telkens bij elke discussie/onenigheid weer op, of je gaat los van elkaar verder maar jullie blijven de ouders van de kinderen.
Tegelijkertijd besef ik ook dat het van de zijlijn erg makkelijk praten is. Ik vraag me gewoon af wat er dan zo vreselijk moet zijn aan tijdelijk single door het leven gaan, dat je liever bij een man blijft die de fysieke gezondheid van jou en de kinderen op het spel zet
en vrouwen in een kwetsbare positie misbruikt. Denk ook aan het vrouwbeeld dat deze man dus heeft en aan het voorbeeld dat jullie ergens (onbewust) je zoons ook meegeven; je kunt vrouwen kopen en het is 'normaal' dat je als vrouw bij je man blijft en hem blijft steunen, al belazert hij je jarenlang en zet hij de gezondheid van zijn gezin op het spel.
Tegelijkertijd snap ik van jullie beiden ook niet dat de situatie nu blijft voortduren zoals die nu is,want eigenlijk lijkt de hele situatie zoals die nu is mij nu gewoon heel ongezond, de sfeer in huis en dergelijke. Niet alleen voor de partners, maar vooral ook voor de kinderen. Een deadline voor deze situatie lijkt me dan ook geen gek idee. Ik vraag me ergens ook af of man hier wel echt mee door wil gaan, of dat hij een drempel over moet omdat hij zelf niet de stekker eruit wil/durft te trekken.
Sorry voor de langdradigheid, nu weer nuttige dingen doen .
Tegelijkertijd besef ik ook dat het van de zijlijn erg makkelijk praten is. Ik vraag me gewoon af wat er dan zo vreselijk moet zijn aan tijdelijk single door het leven gaan, dat je liever bij een man blijft die de fysieke gezondheid van jou en de kinderen op het spel zet
en vrouwen in een kwetsbare positie misbruikt. Denk ook aan het vrouwbeeld dat deze man dus heeft en aan het voorbeeld dat jullie ergens (onbewust) je zoons ook meegeven; je kunt vrouwen kopen en het is 'normaal' dat je als vrouw bij je man blijft en hem blijft steunen, al belazert hij je jarenlang en zet hij de gezondheid van zijn gezin op het spel.
Tegelijkertijd snap ik van jullie beiden ook niet dat de situatie nu blijft voortduren zoals die nu is,want eigenlijk lijkt de hele situatie zoals die nu is mij nu gewoon heel ongezond, de sfeer in huis en dergelijke. Niet alleen voor de partners, maar vooral ook voor de kinderen. Een deadline voor deze situatie lijkt me dan ook geen gek idee. Ik vraag me ergens ook af of man hier wel echt mee door wil gaan, of dat hij een drempel over moet omdat hij zelf niet de stekker eruit wil/durft te trekken.
Sorry voor de langdradigheid, nu weer nuttige dingen doen .
dinsdag 14 juni 2016 om 14:34
quote:Timetraveler schreef op 14 juni 2016 @ 13:51:
Plus ik blijf erbij dat dit hele gebeuren ook een enorme wake-up call kan (moet??) zijn voor wie JIJ als persoon bent. Niet als partner, niet als moeder, niet als gezinsvoogd en niet als luisterend oor/therapeut voor je man en gezin maar als je eigen persoon met je eigen normen, waarden, eigenschappen, voorkeuren, grenzen, kwaliteiten en valkuilen etc. Naar mijn idee wordt er teveel gegraven met de verkeerde motieven (het willen verklaren/begrijpen maar tegelijkertijd heel veel opties al van tevoren wegschuiven, zoals weggaan plus het eindeloos analyseren maar niet tot de echte pijnpunten komen, want dan moeten er immers echte beslissingen worden genomen) en naar de verkeerde dingen (waarom heb ik dit nooit gemerkt? was alles een leugen? in plaats van "als dit niet mijn grens is, wat is het dan wel?"). En ik denk ook dat dit eindeloos analyseren ook zeker wel een bepaald machtsmiddel is; rekken, naar meer pijnlijke details blijven graven, de emotioneel/verbale riem van man even 'aantrekken' als hij iets onvoorspelbaars doet waar je geen controle over kunt uitoefenen, niet de knoop doorhakken maar deze voorvallen wel keer na keer blijven oprakelen, etc. Wat mij betreft zit er ook wel degelijk een houdbaarheidsdatum aan de slachtofferkaart; op een gegeven moment moet je ook gewoon een keuze maken; of je blijft in deze relatie en rakelt het niet telkens bij elke discussie/onenigheid weer op, of je gaat los van elkaar verder maar jullie blijven de ouders van de kinderen.
Tegelijkertijd besef ik ook dat het van de zijlijn erg makkelijk praten is. Ik vraag me gewoon af wat er dan zo vreselijk moet zijn aan tijdelijk single door het leven gaan, dat je liever bij een man blijft die de fysieke gezondheid van jou en de kinderen op het spel zet
en vrouwen in een kwetsbare positie misbruikt. Denk ook aan het vrouwbeeld dat deze man dus heeft en aan het voorbeeld dat jullie ergens (onbewust) je zoons ook meegeven; je kunt vrouwen kopen en het is 'normaal' dat je als vrouw bij je man blijft en hem blijft steunen, al belazert hij je jarenlang en zet hij de gezondheid van zijn gezin op het spel.
Tegelijkertijd snap ik van jullie beiden ook niet dat de situatie nu blijft voortduren zoals die nu is,want eigenlijk lijkt de hele situatie zoals die nu is mij nu gewoon heel ongezond, de sfeer in huis en dergelijke. Niet alleen voor de partners, maar vooral ook voor de kinderen. Een deadline voor deze situatie lijkt me dan ook geen gek idee. Ik vraag me ergens ook af of man hier wel echt mee door wil gaan, of dat hij een drempel over moet omdat hij zelf niet de stekker eruit wil/durft te trekken.
Sorry voor de langdradigheid, nu weer nuttige dingen doen .
Niks sorry.... ijzersterkte post!
Hele nuttige bijdrage, vooral de eerste alinea.
En wat de laatste alinea betreft: Zeeman heeft al een keer eerder de deur achter zich dicht getrokken met de mededeling dat "dit niet gaat werken"....
Plus ik blijf erbij dat dit hele gebeuren ook een enorme wake-up call kan (moet??) zijn voor wie JIJ als persoon bent. Niet als partner, niet als moeder, niet als gezinsvoogd en niet als luisterend oor/therapeut voor je man en gezin maar als je eigen persoon met je eigen normen, waarden, eigenschappen, voorkeuren, grenzen, kwaliteiten en valkuilen etc. Naar mijn idee wordt er teveel gegraven met de verkeerde motieven (het willen verklaren/begrijpen maar tegelijkertijd heel veel opties al van tevoren wegschuiven, zoals weggaan plus het eindeloos analyseren maar niet tot de echte pijnpunten komen, want dan moeten er immers echte beslissingen worden genomen) en naar de verkeerde dingen (waarom heb ik dit nooit gemerkt? was alles een leugen? in plaats van "als dit niet mijn grens is, wat is het dan wel?"). En ik denk ook dat dit eindeloos analyseren ook zeker wel een bepaald machtsmiddel is; rekken, naar meer pijnlijke details blijven graven, de emotioneel/verbale riem van man even 'aantrekken' als hij iets onvoorspelbaars doet waar je geen controle over kunt uitoefenen, niet de knoop doorhakken maar deze voorvallen wel keer na keer blijven oprakelen, etc. Wat mij betreft zit er ook wel degelijk een houdbaarheidsdatum aan de slachtofferkaart; op een gegeven moment moet je ook gewoon een keuze maken; of je blijft in deze relatie en rakelt het niet telkens bij elke discussie/onenigheid weer op, of je gaat los van elkaar verder maar jullie blijven de ouders van de kinderen.
Tegelijkertijd besef ik ook dat het van de zijlijn erg makkelijk praten is. Ik vraag me gewoon af wat er dan zo vreselijk moet zijn aan tijdelijk single door het leven gaan, dat je liever bij een man blijft die de fysieke gezondheid van jou en de kinderen op het spel zet
en vrouwen in een kwetsbare positie misbruikt. Denk ook aan het vrouwbeeld dat deze man dus heeft en aan het voorbeeld dat jullie ergens (onbewust) je zoons ook meegeven; je kunt vrouwen kopen en het is 'normaal' dat je als vrouw bij je man blijft en hem blijft steunen, al belazert hij je jarenlang en zet hij de gezondheid van zijn gezin op het spel.
Tegelijkertijd snap ik van jullie beiden ook niet dat de situatie nu blijft voortduren zoals die nu is,want eigenlijk lijkt de hele situatie zoals die nu is mij nu gewoon heel ongezond, de sfeer in huis en dergelijke. Niet alleen voor de partners, maar vooral ook voor de kinderen. Een deadline voor deze situatie lijkt me dan ook geen gek idee. Ik vraag me ergens ook af of man hier wel echt mee door wil gaan, of dat hij een drempel over moet omdat hij zelf niet de stekker eruit wil/durft te trekken.
Sorry voor de langdradigheid, nu weer nuttige dingen doen .
Niks sorry.... ijzersterkte post!
Hele nuttige bijdrage, vooral de eerste alinea.
En wat de laatste alinea betreft: Zeeman heeft al een keer eerder de deur achter zich dicht getrokken met de mededeling dat "dit niet gaat werken"....
dinsdag 14 juni 2016 om 15:37
quote:Zeeland1970 schreef op 14 juni 2016 @ 07:05:
Als je het hebt over de mogelijke 'drive' om het te kunnen plaatsen/begrijpen, is dat wat anders dan iemand ontslaan van zijn verantwoordelijkheid. Denk ik.
Het is belangrijk om te begrijpen, voor mij, zodat ik net beter kan plaatsen.
Het is belangrijk om te begrijpen, voor hem, zodat hij er grip op kan krijgen.
Maar het wil niet zeggen dat het 'dus' oké is.
Zo is het voor mij ook! Ik zie en voel dat hetzelfde.
Blijkbaar verschillen mensen ook in wat ze hierin nodig hebben.
Als je het hebt over de mogelijke 'drive' om het te kunnen plaatsen/begrijpen, is dat wat anders dan iemand ontslaan van zijn verantwoordelijkheid. Denk ik.
Het is belangrijk om te begrijpen, voor mij, zodat ik net beter kan plaatsen.
Het is belangrijk om te begrijpen, voor hem, zodat hij er grip op kan krijgen.
Maar het wil niet zeggen dat het 'dus' oké is.
Zo is het voor mij ook! Ik zie en voel dat hetzelfde.
Blijkbaar verschillen mensen ook in wat ze hierin nodig hebben.
Het is zoals het is
dinsdag 14 juni 2016 om 15:42
quote:BWitched schreef op 14 juni 2016 @ 11:53:
[...]
..... Dan vraag ik me nog steeds af of die verslaving een oorzaak heeft in het huwelijk zoals man beweert. .....De oorzaak ligt ook niet in het huwelijk. Dat is juist mijn punt en dat heeft man zelf ook alleen beweert in paniek-modus. De oorzaak ligt in hem. Ik begrijp niet hoe dat geïnterpreteerd kan worden als 'hem ontslaan van verantwoordelijkheid'. Het is juist het toppunt van zijn verantwoordelijkheid want het gaat om zijn verleden, zijn proces van volwassen worden. En nu neemt hij (eindelijk) zijn verantwoordelijkheid door ervoor uit te komen, te herstellen en te veranderen.
[...]
..... Dan vraag ik me nog steeds af of die verslaving een oorzaak heeft in het huwelijk zoals man beweert. .....De oorzaak ligt ook niet in het huwelijk. Dat is juist mijn punt en dat heeft man zelf ook alleen beweert in paniek-modus. De oorzaak ligt in hem. Ik begrijp niet hoe dat geïnterpreteerd kan worden als 'hem ontslaan van verantwoordelijkheid'. Het is juist het toppunt van zijn verantwoordelijkheid want het gaat om zijn verleden, zijn proces van volwassen worden. En nu neemt hij (eindelijk) zijn verantwoordelijkheid door ervoor uit te komen, te herstellen en te veranderen.
Het is zoals het is
dinsdag 14 juni 2016 om 18:36
quote:Timetraveler schreef op 14 juni 2016 @ 12:18:
Feit is dat hij ervoor kiest dit te doen en waarschijnlijk (zo nu en dan) te blijven doen, dat zijn de feiten. En hoe groter TO zijn gevoelens/motieven maakt, hoe meer zij erin zoekt en graaft, hoe makkelijker dit natuurlijk voor haar is. Een verslaving/zware jeugd/etc is blijkbaar makkelijker te accepteren dan dat je man 'gewoon' een hoerenloper is. Dat geeft nog een soort 'toekomstperspectief'; met genoeg analyseren/therapie houdt het misschien wel op. Of niet. En TO heeft voor zichzelf al besloten dat zij bij hem blijft, weggaan is absoluut geen optie. Daarom moet er ook van alles bij worden gesleept, waardoor zij voor zichzelf en de kinderen kant verantwoorden dat zij bij hem blijft. Toch is dit ook een rol waar TO zelf voor kiest en waar zij ook verantwoordelijk voor is. Dat moet iedereen ook voor zich weten natuurlijk.
Ik ben het niet met je eerste 7 zinnen eens.
Hij kiest er niet voor om dit te blijven doen, hij wil ermee stoppen. Of dit lukt een tweede. De tijd zal het antwoord brengen.
'Hoe meer ik erin zoek en graaf hoe makkelijker het is'. ..? Eh...nee. Lijkt me niet nee.
Makkelijker te accepteren als het 'slechts' om de gevolgen v een slechte jeugd gaat..? Nou nee. Als dit er idd onder zit als drijfveer, dan is er nog flink wat werk te verzetten. Dat is bij een hoerenloper die het zomaar-voor-de-hobbie doet wat eenvoudiger lijkt mij juist. Het is makkelijker om te stoppen met eh... (noem eens even een andere hobbie waarbij je weinig andere lading hebt) ...postzegels verzamelen, dan met het ombuigen van een frustrate - uitlaatklep.
En tot slot heb ik nog helemáál niet besloten dat ik voortaan altijd bij hem blijf.
Weet niet hoe je hierbij komt.
Vooralsnog wil ik onderzoeken hoe het loopt, wat ik tegenkom in dit proces. Als dit een half jaar duurt, prima, als dit nog 2 jaar duurt, ook goed. Als ik morgen ineens helderheid heb en het tot me doordringt dat het een tevergeefse strijd is, dan kan dat ook. Dan ga ik weg. Of hij.
Maar voor nu is dat punt niet daar. Voor nu wéét ik het nog niet. Ik weet alleen dat ik het per dag wil bekijken. Allerlei invalshoeken. Met therapeut. En tot die tijd wil ik niets hoeven beslissen.
Met je laatste 2 zinnen ben ik het wel eens. Ik kies voor hoe ik hiermee omga, en die verantwoordelijkheid zal ik ook op me nemen.
Feit is dat hij ervoor kiest dit te doen en waarschijnlijk (zo nu en dan) te blijven doen, dat zijn de feiten. En hoe groter TO zijn gevoelens/motieven maakt, hoe meer zij erin zoekt en graaft, hoe makkelijker dit natuurlijk voor haar is. Een verslaving/zware jeugd/etc is blijkbaar makkelijker te accepteren dan dat je man 'gewoon' een hoerenloper is. Dat geeft nog een soort 'toekomstperspectief'; met genoeg analyseren/therapie houdt het misschien wel op. Of niet. En TO heeft voor zichzelf al besloten dat zij bij hem blijft, weggaan is absoluut geen optie. Daarom moet er ook van alles bij worden gesleept, waardoor zij voor zichzelf en de kinderen kant verantwoorden dat zij bij hem blijft. Toch is dit ook een rol waar TO zelf voor kiest en waar zij ook verantwoordelijk voor is. Dat moet iedereen ook voor zich weten natuurlijk.
Ik ben het niet met je eerste 7 zinnen eens.
Hij kiest er niet voor om dit te blijven doen, hij wil ermee stoppen. Of dit lukt een tweede. De tijd zal het antwoord brengen.
'Hoe meer ik erin zoek en graaf hoe makkelijker het is'. ..? Eh...nee. Lijkt me niet nee.
Makkelijker te accepteren als het 'slechts' om de gevolgen v een slechte jeugd gaat..? Nou nee. Als dit er idd onder zit als drijfveer, dan is er nog flink wat werk te verzetten. Dat is bij een hoerenloper die het zomaar-voor-de-hobbie doet wat eenvoudiger lijkt mij juist. Het is makkelijker om te stoppen met eh... (noem eens even een andere hobbie waarbij je weinig andere lading hebt) ...postzegels verzamelen, dan met het ombuigen van een frustrate - uitlaatklep.
En tot slot heb ik nog helemáál niet besloten dat ik voortaan altijd bij hem blijf.
Weet niet hoe je hierbij komt.
Vooralsnog wil ik onderzoeken hoe het loopt, wat ik tegenkom in dit proces. Als dit een half jaar duurt, prima, als dit nog 2 jaar duurt, ook goed. Als ik morgen ineens helderheid heb en het tot me doordringt dat het een tevergeefse strijd is, dan kan dat ook. Dan ga ik weg. Of hij.
Maar voor nu is dat punt niet daar. Voor nu wéét ik het nog niet. Ik weet alleen dat ik het per dag wil bekijken. Allerlei invalshoeken. Met therapeut. En tot die tijd wil ik niets hoeven beslissen.
Met je laatste 2 zinnen ben ik het wel eens. Ik kies voor hoe ik hiermee omga, en die verantwoordelijkheid zal ik ook op me nemen.
dinsdag 14 juni 2016 om 18:42
quote:Youk79 schreef op 14 juni 2016 @ 15:42:
[...]
De oorzaak ligt ook niet in het huwelijk. Dat is juist mijn punt en dat heeft man zelf ook alleen beweert in paniek-modus. De oorzaak ligt in hem. Ik begrijp niet hoe dat geïnterpreteerd kan worden als 'hem ontslaan van verantwoordelijkheid'. Het is juist het toppunt van zijn verantwoordelijkheid want het gaat om zijn verleden, zijn proces van volwassen worden. En nu neemt hij (eindelijk) zijn verantwoordelijkheid door ervoor uit te komen, te herstellen en te veranderen.
+1
Hij deed wat hij deed. Dat blijft. Maar hij neemt nu wel zijn verantwoordelijkheid.
[...]
De oorzaak ligt ook niet in het huwelijk. Dat is juist mijn punt en dat heeft man zelf ook alleen beweert in paniek-modus. De oorzaak ligt in hem. Ik begrijp niet hoe dat geïnterpreteerd kan worden als 'hem ontslaan van verantwoordelijkheid'. Het is juist het toppunt van zijn verantwoordelijkheid want het gaat om zijn verleden, zijn proces van volwassen worden. En nu neemt hij (eindelijk) zijn verantwoordelijkheid door ervoor uit te komen, te herstellen en te veranderen.
+1
Hij deed wat hij deed. Dat blijft. Maar hij neemt nu wel zijn verantwoordelijkheid.
dinsdag 14 juni 2016 om 18:49
Timetraveler : uit je laatste post lees ik dan ik het inzet als machtsmiddel. Om hem onder druk te zetten. Je hebt het zelfs over een 'slachtofferkaart'. Sorrie, maar dat is gewoonweg niet zo.
Daar kan ik kort over zijn.
In dit hele verhaal zit zoveel ontrouw en verraad, ik heb nu maar één doel, en dat is in elk geval trouw blijven aan mezelf hierin.
Dus: signaleren wat ik voel, dat zo helder mogelijk communiceren, en dus ook hier zuiver in zijn.
Manipuleren past niet bij mij.
Daar kan ik kort over zijn.
In dit hele verhaal zit zoveel ontrouw en verraad, ik heb nu maar één doel, en dat is in elk geval trouw blijven aan mezelf hierin.
Dus: signaleren wat ik voel, dat zo helder mogelijk communiceren, en dus ook hier zuiver in zijn.
Manipuleren past niet bij mij.
dinsdag 14 juni 2016 om 19:42
Ik weet niet zo goed waar ik last van heb de laatste pagina's. "Zeeman heeft het zwaar, twee beschadigde mensen, coping". Ik vind dat hier op het viva-forum opmerkelijk, het is net of kinderen in ideale omstandigheden op moeten groeien, anders deugt het niet.
Het leven is toch beschadigd raken en weer opkrabbelen, gelukkig zijn en dan weer incasseren? Voor de meeste mensen toch.
Dat wil toch niet zeggen dat je je partner op deze manier mag bedriegen? En daarvoor de verantwoordelijkheid mag ontlopen?
Als mensen "copen" dmv drank of eten of drugs doen ze dat in eerste instantie juist wel gewoon "omdat het lekker is". Dat zeggen ze dan ook, gewoon lekker een drankje of een gebakje of een sigaretje, "verder heb ik toch niks" durven sommigen ook nog te beweren. Pas wanneer een partner of kinderen zich gaan verzetten gaan ze stiekem gebruiken.
Ik wil hiermee Zeeman niet neersabelen of zo hoor, maar dat verongelijkte "Ja ik heb WEER stom gedaan" dat vind ik niet passend, niet voor een volwassen man die verantwoordelijkheid wil nemen en zijn relatie wil redden.
Hopelijk komt hij uit deze fase want ik vind het niet sjiek. En ik vind het zeker geen reden om verheugd te reageren zoals ik lees op de laatste pagina's.
Kanttekening: Zeeland ik vind wel dat jij veel eerlijker naar de situatie begint te kijken en veel minder "uit de weg" gaat.
Jouw man moet in eerste instantie zichzelf maar helpen, dat moet en doe jij ook.
Als hij zo zeurt "Ik heb het weer stom gedaan" mag je toch ook zeggen: "Ja inderdaad! Wat denk je nou om gewoon te verdwijnen?!" Dat is niet lief en aardig misschien maar wel eerlijk. Hij is geen klein afhankelijk kind meer.
Het leven is toch beschadigd raken en weer opkrabbelen, gelukkig zijn en dan weer incasseren? Voor de meeste mensen toch.
Dat wil toch niet zeggen dat je je partner op deze manier mag bedriegen? En daarvoor de verantwoordelijkheid mag ontlopen?
Als mensen "copen" dmv drank of eten of drugs doen ze dat in eerste instantie juist wel gewoon "omdat het lekker is". Dat zeggen ze dan ook, gewoon lekker een drankje of een gebakje of een sigaretje, "verder heb ik toch niks" durven sommigen ook nog te beweren. Pas wanneer een partner of kinderen zich gaan verzetten gaan ze stiekem gebruiken.
Ik wil hiermee Zeeman niet neersabelen of zo hoor, maar dat verongelijkte "Ja ik heb WEER stom gedaan" dat vind ik niet passend, niet voor een volwassen man die verantwoordelijkheid wil nemen en zijn relatie wil redden.
Hopelijk komt hij uit deze fase want ik vind het niet sjiek. En ik vind het zeker geen reden om verheugd te reageren zoals ik lees op de laatste pagina's.
Kanttekening: Zeeland ik vind wel dat jij veel eerlijker naar de situatie begint te kijken en veel minder "uit de weg" gaat.
Jouw man moet in eerste instantie zichzelf maar helpen, dat moet en doe jij ook.
Als hij zo zeurt "Ik heb het weer stom gedaan" mag je toch ook zeggen: "Ja inderdaad! Wat denk je nou om gewoon te verdwijnen?!" Dat is niet lief en aardig misschien maar wel eerlijk. Hij is geen klein afhankelijk kind meer.
dinsdag 14 juni 2016 om 19:56
Zeeland, we weten dat je het nog niet weet.
Please stop zo tekeer te gaan: "Vooralsnog wil ik onderzoeken hoe het loopt, wat ik tegenkom in dit proces. Als dit een half jaar duurt, prima, als dit nog 2 jaar duurt, ook goed."
DAT IS OOK GOED!
Spaar je energie voor deze tijd vol vragen en onzekerheden, in plaats van je te verdedigen. Ik kan t niet vaak genoeg zeggen: je hebt al genoeg aan je hoofd!
Please stop zo tekeer te gaan: "Vooralsnog wil ik onderzoeken hoe het loopt, wat ik tegenkom in dit proces. Als dit een half jaar duurt, prima, als dit nog 2 jaar duurt, ook goed."
DAT IS OOK GOED!
Spaar je energie voor deze tijd vol vragen en onzekerheden, in plaats van je te verdedigen. Ik kan t niet vaak genoeg zeggen: je hebt al genoeg aan je hoofd!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
dinsdag 14 juni 2016 om 20:13
Zeeland, kijk goed, lees goed. Ik kon bijna 'voorspellen' op welke reacties van ons jij de neiging tot 'verdedigen' weer zou krijgen. Het geeft niet, het is prachtig om met hart en ziel voor wat jij wilt te gaan staan, maar let op, let op: soms is het deurtje opendoen als je eigenlijk de neiging tot verdedigen hebt heel zinnig om te doen. Doe het bewust. Vertel jezelf: de mensen op het forum hebben het beste met me voor. Ik neem het tot me. Het is geen kritiek, het is een bepaalde kijk op de zaak. Je hoeft je niet te verdedigen, jou niet en hem niet. Neem waar, neem het tot je, ook al kun je er nu niets mee, en laat het gebeuren. Wees een spons. Je hoeft niet elke dag opnieuw de beslissing te nemen. Voor nu is-ie genomen (je blijft bij je man); geef jezelf de tijd te absorberen en niet te regisseren en continu 'achter de beslissing' te moeten staan. Dat is doodvermoeiend en je krijgt geen echte inzichten. Over jezelf. Die man van jou zoekt het zelf maar uit.
dinsdag 14 juni 2016 om 21:44
quote:Zeeland1970 schreef op 14 juni 2016 @ 18:49:
Manipuleren past niet bij mij.
Zeeland, ter informatie: manipulatie is vaak een onbewust mechanisme. Manipulatie hoeft ook niet, per definitie, kwaadwillend of negatief te zijn. Je kunt ook (goedbedoeld) manipuleren uit angst of zorg.
Ook jij doet het, ook al vind je dat het niet bij je past. Ik heb het je hier in dit topic zien doen.
Manipuleren past niet bij mij.
Zeeland, ter informatie: manipulatie is vaak een onbewust mechanisme. Manipulatie hoeft ook niet, per definitie, kwaadwillend of negatief te zijn. Je kunt ook (goedbedoeld) manipuleren uit angst of zorg.
Ook jij doet het, ook al vind je dat het niet bij je past. Ik heb het je hier in dit topic zien doen.
dinsdag 14 juni 2016 om 23:56
Ja, jullie hebben gelijk, bedankt voor de reminder...! Niet (meer) zo in de verdediging schieten... gewoon waarnemen. Neutraal.
Ik merk dat de dingen nog steeds veranderen, en ook deze fase heeft weer een heel eigen...accent. Het is alsof er een bom ontploft is, er was chaos, alle zekerheden vielen weg, er was slechts pijn, heel veel pijn, en ik stond in een soort van overlevingsmodus. Het was grillig, bloederig, gewond. En nu. Is het oiv de tijd, de dagelijkse gesprekken, de therapie, andere zaken die zich aandienen, het...verandert. De jongens; het is alsof ze de eerste paar weken hun adem in hebben gehouden, hun eigen dingen even in hebben gehouden, maar al snel dubbel zo hard terug kwamen met hun eigen beslommeringen. Hun eigen problemen en (ook leuke) verhalen. Ze veerden terug. Waren dwars, dominant aanwezig. En nu, af en toe, zijn er weer rustige, lieve, verzoenende momentjes. Vanuit de jongens; voorzichtig aftastend, maar wel een uitreiking naar ons. Voorzichtige vragen. 'Slapen jullie weer bij elkaar?' 'Waar praten jullie dan over, als jullie weer eens gaan wandelen..?' 'Hebben jullie dan NOG STEEDS ruzie..?'
Het is goed.
De eerste paniek, dat gevoel van 'ALLES kan staan of vallen binnen de komende dag'! Dat ebt langzaam weg. Dat voelen de kinderen. Het is alsof ze voorzichtig uitademen, vragen stellen, weer ruimte voelen. En dat is goed.
Maar ik vind het tegelijkertijd doodeng.
Want het is niet 'weg'. Het huis staat er nog, is niet ingestort. Maar de schade is er.
En ik ben bang. Heel bang.
Want het IS er gewoon nog. De feiten veranderen niet.
We gaan -voor nu- dóór. Kijken waar dat op uitloopt.
Maar tegelijkertijd dient de routine zich aan. Lijkt alles -uiterlijk- hetzelfde. Voor een buitenstaander. We eten samen, informeren naar ieders dag, er wordt zelfs gelachen.
En ik ben intern in dilemma. Want het IS anders. Alles. Ookal lijkt het hetzelfde.
En ik vraag me af wat ik nog meer kan doen. Of juist kan laten. Om dit verraad een plek te geven. Te verteren. Zonder onterechte bitterheid, wantrouwen, maar ook zonder te vergeten. Want ik KAN dit niet vergeten.
Het zal de komende maanden / jaren nog een thema blijven.
En juist nu die eerste stofwolken optrekken, en de absurde normaliteit van het dagelijks leven zich weer langzaam aandient, zoek ik naar wat ik voel in deze nieuwe fase. Want dat was het plan; oprecht blijven , voelen wat ik voel, en hiermee dealen.
Nou, concreet: Rodersana heeft na een aantal gesprekken met mijn man, toch besloten dat er voldoende aanknopingspunten waren om verder met hem te gaan op dit (verslavings-)traject. Ze willen nu ook graag mij spreken, mijn kant v het verhaal horen. Die uitnodiging lag er al langer, maar toen wilde/kon ik hier niet aan tegemoet komen. Omdat ik het krom vond dat hij wel meteen hulp had en ik op wachtlijsten moest voor individuele hulp.
Maar nu heb ik hulp. En voel ik wat meer ruimte hierin.
Maar ik zie er nog steeds erg tegenop.
Ik merk dat ik me ... schaam.
Stom hè?
Verstandelijk vind ik dit onzin, IK heb toch niets 'gedaan'?
En toch voel ik schaamte.
Angst dat ze me bekijken en mss wel inschatten hoe 'logisch' het is dat mijn man naar de hoeren ging. Irrationeel, maar ik denk dat wèl.
Ik merk dat de dingen nog steeds veranderen, en ook deze fase heeft weer een heel eigen...accent. Het is alsof er een bom ontploft is, er was chaos, alle zekerheden vielen weg, er was slechts pijn, heel veel pijn, en ik stond in een soort van overlevingsmodus. Het was grillig, bloederig, gewond. En nu. Is het oiv de tijd, de dagelijkse gesprekken, de therapie, andere zaken die zich aandienen, het...verandert. De jongens; het is alsof ze de eerste paar weken hun adem in hebben gehouden, hun eigen dingen even in hebben gehouden, maar al snel dubbel zo hard terug kwamen met hun eigen beslommeringen. Hun eigen problemen en (ook leuke) verhalen. Ze veerden terug. Waren dwars, dominant aanwezig. En nu, af en toe, zijn er weer rustige, lieve, verzoenende momentjes. Vanuit de jongens; voorzichtig aftastend, maar wel een uitreiking naar ons. Voorzichtige vragen. 'Slapen jullie weer bij elkaar?' 'Waar praten jullie dan over, als jullie weer eens gaan wandelen..?' 'Hebben jullie dan NOG STEEDS ruzie..?'
Het is goed.
De eerste paniek, dat gevoel van 'ALLES kan staan of vallen binnen de komende dag'! Dat ebt langzaam weg. Dat voelen de kinderen. Het is alsof ze voorzichtig uitademen, vragen stellen, weer ruimte voelen. En dat is goed.
Maar ik vind het tegelijkertijd doodeng.
Want het is niet 'weg'. Het huis staat er nog, is niet ingestort. Maar de schade is er.
En ik ben bang. Heel bang.
Want het IS er gewoon nog. De feiten veranderen niet.
We gaan -voor nu- dóór. Kijken waar dat op uitloopt.
Maar tegelijkertijd dient de routine zich aan. Lijkt alles -uiterlijk- hetzelfde. Voor een buitenstaander. We eten samen, informeren naar ieders dag, er wordt zelfs gelachen.
En ik ben intern in dilemma. Want het IS anders. Alles. Ookal lijkt het hetzelfde.
En ik vraag me af wat ik nog meer kan doen. Of juist kan laten. Om dit verraad een plek te geven. Te verteren. Zonder onterechte bitterheid, wantrouwen, maar ook zonder te vergeten. Want ik KAN dit niet vergeten.
Het zal de komende maanden / jaren nog een thema blijven.
En juist nu die eerste stofwolken optrekken, en de absurde normaliteit van het dagelijks leven zich weer langzaam aandient, zoek ik naar wat ik voel in deze nieuwe fase. Want dat was het plan; oprecht blijven , voelen wat ik voel, en hiermee dealen.
Nou, concreet: Rodersana heeft na een aantal gesprekken met mijn man, toch besloten dat er voldoende aanknopingspunten waren om verder met hem te gaan op dit (verslavings-)traject. Ze willen nu ook graag mij spreken, mijn kant v het verhaal horen. Die uitnodiging lag er al langer, maar toen wilde/kon ik hier niet aan tegemoet komen. Omdat ik het krom vond dat hij wel meteen hulp had en ik op wachtlijsten moest voor individuele hulp.
Maar nu heb ik hulp. En voel ik wat meer ruimte hierin.
Maar ik zie er nog steeds erg tegenop.
Ik merk dat ik me ... schaam.
Stom hè?
Verstandelijk vind ik dit onzin, IK heb toch niets 'gedaan'?
En toch voel ik schaamte.
Angst dat ze me bekijken en mss wel inschatten hoe 'logisch' het is dat mijn man naar de hoeren ging. Irrationeel, maar ik denk dat wèl.
woensdag 15 juni 2016 om 08:24
quote:Timetraveler schreef op 14 juni 2016 @ 12:18:
Feit is dat hij ervoor kiest dit te doen en waarschijnlijk (zo nu en dan) te blijven doen, dat zijn de feiten. En hoe groter TO zijn gevoelens/motieven maakt, hoe meer zij erin zoekt en graaft, hoe makkelijker dit natuurlijk voor haar is. Een verslaving/zware jeugd/etc is blijkbaar makkelijker te accepteren dan dat je man 'gewoon' een hoerenloper is. Dat geeft nog een soort 'toekomstperspectief'; met genoeg analyseren/therapie houdt het misschien wel op. Of niet. En TO heeft voor zichzelf al besloten dat zij bij hem blijft, weggaan is absoluut geen optie. Daarom moet er ook van alles bij worden gesleept, waardoor zij voor zichzelf en de kinderen kant verantwoorden dat zij bij hem blijft. Toch is dit ook een rol waar TO zelf voor kiest en waar zij ook verantwoordelijk voor is. Dat moet iedereen ook voor zich weten natuurlijk.
Zo zie ik het ook. Ineens is de man verslaafd, gekwetst, moeilijke jeugd, misschien autistisch. Kan allemaal waar zijn hoor, maar dan nog moet je je afvragen of je zin hebt in een leven met een emotioneel onvolwassen, gekrenkte, moeizame man die hoerenbezoek gebruikt als stress uitlaatklep. Al die 'oorzaken' zouden voor mij juist reden zijn om nog harder weg te lopen in plaats van dat ik daar óók nog mee zou willen dealen.
Maar sommige mensen willen geen vrij en harmonieus leven denk ik. Ze halen iets uit deze slachtofferrol (of is het zorgrol?) of zijn simpelweg te (emotioneel) afhankelijk om te gaan.
Feit is dat hij ervoor kiest dit te doen en waarschijnlijk (zo nu en dan) te blijven doen, dat zijn de feiten. En hoe groter TO zijn gevoelens/motieven maakt, hoe meer zij erin zoekt en graaft, hoe makkelijker dit natuurlijk voor haar is. Een verslaving/zware jeugd/etc is blijkbaar makkelijker te accepteren dan dat je man 'gewoon' een hoerenloper is. Dat geeft nog een soort 'toekomstperspectief'; met genoeg analyseren/therapie houdt het misschien wel op. Of niet. En TO heeft voor zichzelf al besloten dat zij bij hem blijft, weggaan is absoluut geen optie. Daarom moet er ook van alles bij worden gesleept, waardoor zij voor zichzelf en de kinderen kant verantwoorden dat zij bij hem blijft. Toch is dit ook een rol waar TO zelf voor kiest en waar zij ook verantwoordelijk voor is. Dat moet iedereen ook voor zich weten natuurlijk.
Zo zie ik het ook. Ineens is de man verslaafd, gekwetst, moeilijke jeugd, misschien autistisch. Kan allemaal waar zijn hoor, maar dan nog moet je je afvragen of je zin hebt in een leven met een emotioneel onvolwassen, gekrenkte, moeizame man die hoerenbezoek gebruikt als stress uitlaatklep. Al die 'oorzaken' zouden voor mij juist reden zijn om nog harder weg te lopen in plaats van dat ik daar óók nog mee zou willen dealen.
Maar sommige mensen willen geen vrij en harmonieus leven denk ik. Ze halen iets uit deze slachtofferrol (of is het zorgrol?) of zijn simpelweg te (emotioneel) afhankelijk om te gaan.
woensdag 15 juni 2016 om 08:31
Arme kinderen. Het werd zo stellig ontkend hoe die er onder lijden en nu lees ik die laatste post en die bevestigd wat ik in het vorige topic al riep maar wat toen aan de kant werd geschoven. Verder is het interessant om te zien hoe dit topic constant in hetzelfde kringetje blijft draaien. Alsof er een nummer op repeat staat.
woensdag 15 juni 2016 om 08:33
Die schaamte en die angst heb je al die tijd al. Je noemde het indertijd ook al, toen je de eerste keer uitgenodigd werd. Misschien is het dat ook wat je voornamelijk ervan weerhoudt om deze hele kwestie met vrienden te delen.
Ik vraag me af... jullie klinken als een 'geïsoleerd' gezin. Hebben jullie / Heb je wel vrienden eigenlijk? Goede vrienden, bedoel ik. Niet kennissen of mensen met wie je in buurtwerk zit of iets dergelijks. Maar echt goede vrienden? Of laat je niemand zo dichtbij komen? (Nu ja, dat is duidelijk: je laat niemand zo dichtbij komen.)
Ja, het leven gaat door, met alle routines en alledaagse dingen. Niemand houdt het vol om maanden lang te 'doen alsof' en wanneer er geen duidelijke keuzes worden gemaakt, dan neemt de routine van alledag het over. En een duidelijke keuze is er niet gemaakt. Er is niet gekozen voor: 'hoe rot en kapot en akelig ook, maar dit is mijn man en ik wil hém' of 'hoe zeer ik ook van hem hou, maar ik kies ervoor om hieruit te stappen'. Er is een onduidelijke geen-echte-keuze gemaakt. Ik denk dat Timetraveler het ook daarover heeft in haar bericht.
Wanneer je er nadrukkelijk voor kiest om 'het van dag tot dag te bekijken' dan is dat manipulatief. Ook wanneer dat niet je intentie is. Want daarmee hang je het zwaard van Damocles boven je relatie. Dat is op eieren lopen en de boel in gijzeling houden.
Wanneer ik hier lees, zie ik een broeierig beeld van twee mensen die nergens echt voor kiezen, maar wat aanmodderen en inderdaad, zoals iemand schreef, de echte pijnpunten uit de weg gaan.
De hele situatie, hoe jullie beiden hiermee omgaan... Naar mijn smaak is het zo gekunsteld; ik zou het niet willen. Jullie maken elkaar - in mijn ogen - slachtoffer én dader tegelijk. Het lijkt me verschrikkelijk om in zo'n relatie te zitten.
Ik vraag me af... jullie klinken als een 'geïsoleerd' gezin. Hebben jullie / Heb je wel vrienden eigenlijk? Goede vrienden, bedoel ik. Niet kennissen of mensen met wie je in buurtwerk zit of iets dergelijks. Maar echt goede vrienden? Of laat je niemand zo dichtbij komen? (Nu ja, dat is duidelijk: je laat niemand zo dichtbij komen.)
Ja, het leven gaat door, met alle routines en alledaagse dingen. Niemand houdt het vol om maanden lang te 'doen alsof' en wanneer er geen duidelijke keuzes worden gemaakt, dan neemt de routine van alledag het over. En een duidelijke keuze is er niet gemaakt. Er is niet gekozen voor: 'hoe rot en kapot en akelig ook, maar dit is mijn man en ik wil hém' of 'hoe zeer ik ook van hem hou, maar ik kies ervoor om hieruit te stappen'. Er is een onduidelijke geen-echte-keuze gemaakt. Ik denk dat Timetraveler het ook daarover heeft in haar bericht.
Wanneer je er nadrukkelijk voor kiest om 'het van dag tot dag te bekijken' dan is dat manipulatief. Ook wanneer dat niet je intentie is. Want daarmee hang je het zwaard van Damocles boven je relatie. Dat is op eieren lopen en de boel in gijzeling houden.
Wanneer ik hier lees, zie ik een broeierig beeld van twee mensen die nergens echt voor kiezen, maar wat aanmodderen en inderdaad, zoals iemand schreef, de echte pijnpunten uit de weg gaan.
De hele situatie, hoe jullie beiden hiermee omgaan... Naar mijn smaak is het zo gekunsteld; ik zou het niet willen. Jullie maken elkaar - in mijn ogen - slachtoffer én dader tegelijk. Het lijkt me verschrikkelijk om in zo'n relatie te zitten.
woensdag 15 juni 2016 om 09:15
Wanneer ik hier lees, zie ik een broeierig beeld van twee mensen die nergens echt voor kiezen, maar wat aanmodderen en inderdaad, zoals iemand schreef, de echte pijnpunten uit de weg gaan.
Die indruk krijg ik ook. Er is niets mis met blijven, als dat is wat je wil. Maar zo lang je niet de keuze echt maakt blijft het een beetje hangen. Je kan er altijd nog op terug komen als blijkt dat het toch niet werkt.
Die indruk krijg ik ook. Er is niets mis met blijven, als dat is wat je wil. Maar zo lang je niet de keuze echt maakt blijft het een beetje hangen. Je kan er altijd nog op terug komen als blijkt dat het toch niet werkt.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
woensdag 15 juni 2016 om 09:27
quote:toiletrol schreef op 15 juni 2016 @ 08:33:
Die schaamte en die angst heb je al die tijd al. Je noemde het indertijd ook al, toen je de eerste keer uitgenodigd werd. Misschien is het dat ook wat je voornamelijk ervan weerhoudt om deze hele kwestie met vrienden te delen.
Ik vraag me af... jullie klinken als een 'geïsoleerd' gezin. Hebben jullie / Heb je wel vrienden eigenlijk? Goede vrienden, bedoel ik. Niet kennissen of mensen met wie je in buurtwerk zit of iets dergelijks. Maar echt goede vrienden? Of laat je niemand zo dichtbij komen? (Nu ja, dat is duidelijk: je laat niemand zo dichtbij komen.)
Ja, het leven gaat door, met alle routines en alledaagse dingen. Niemand houdt het vol om maanden lang te 'doen alsof' en wanneer er geen duidelijke keuzes worden gemaakt, dan neemt de routine van alledag het over. En een duidelijke keuze is er niet gemaakt. Er is niet gekozen voor: 'hoe rot en kapot en akelig ook, maar dit is mijn man en ik wil hém' of 'hoe zeer ik ook van hem hou, maar ik kies ervoor om hieruit te stappen'. Er is een onduidelijke geen-echte-keuze gemaakt. Ik denk dat Timetraveler het ook daarover heeft in haar bericht.
Wanneer je er nadrukkelijk voor kiest om 'het van dag tot dag te bekijken' dan is dat manipulatief. Ook wanneer dat niet je intentie is. Want daarmee hang je het zwaard van Damocles boven je relatie. Dat is op eieren lopen en de boel in gijzeling houden.
Wanneer ik hier lees, zie ik een broeierig beeld van twee mensen die nergens echt voor kiezen, maar wat aanmodderen en inderdaad, zoals iemand schreef, de echte pijnpunten uit de weg gaan.
De hele situatie, hoe jullie beiden hiermee omgaan... Naar mijn smaak is het zo gekunsteld; ik zou het niet willen. Jullie maken elkaar - in mijn ogen - slachtoffer én dader tegelijk. Het lijkt me verschrikkelijk om in zo'n relatie te zitten.Dit inderdaad. Je kan niet blijven zeggen "we bekijken het van dag tot dag". Niet als je kinderen hebt die in een dergelijke onveilige en onvoorspelbare sfeer opgroeien.
Die schaamte en die angst heb je al die tijd al. Je noemde het indertijd ook al, toen je de eerste keer uitgenodigd werd. Misschien is het dat ook wat je voornamelijk ervan weerhoudt om deze hele kwestie met vrienden te delen.
Ik vraag me af... jullie klinken als een 'geïsoleerd' gezin. Hebben jullie / Heb je wel vrienden eigenlijk? Goede vrienden, bedoel ik. Niet kennissen of mensen met wie je in buurtwerk zit of iets dergelijks. Maar echt goede vrienden? Of laat je niemand zo dichtbij komen? (Nu ja, dat is duidelijk: je laat niemand zo dichtbij komen.)
Ja, het leven gaat door, met alle routines en alledaagse dingen. Niemand houdt het vol om maanden lang te 'doen alsof' en wanneer er geen duidelijke keuzes worden gemaakt, dan neemt de routine van alledag het over. En een duidelijke keuze is er niet gemaakt. Er is niet gekozen voor: 'hoe rot en kapot en akelig ook, maar dit is mijn man en ik wil hém' of 'hoe zeer ik ook van hem hou, maar ik kies ervoor om hieruit te stappen'. Er is een onduidelijke geen-echte-keuze gemaakt. Ik denk dat Timetraveler het ook daarover heeft in haar bericht.
Wanneer je er nadrukkelijk voor kiest om 'het van dag tot dag te bekijken' dan is dat manipulatief. Ook wanneer dat niet je intentie is. Want daarmee hang je het zwaard van Damocles boven je relatie. Dat is op eieren lopen en de boel in gijzeling houden.
Wanneer ik hier lees, zie ik een broeierig beeld van twee mensen die nergens echt voor kiezen, maar wat aanmodderen en inderdaad, zoals iemand schreef, de echte pijnpunten uit de weg gaan.
De hele situatie, hoe jullie beiden hiermee omgaan... Naar mijn smaak is het zo gekunsteld; ik zou het niet willen. Jullie maken elkaar - in mijn ogen - slachtoffer én dader tegelijk. Het lijkt me verschrikkelijk om in zo'n relatie te zitten.Dit inderdaad. Je kan niet blijven zeggen "we bekijken het van dag tot dag". Niet als je kinderen hebt die in een dergelijke onveilige en onvoorspelbare sfeer opgroeien.
