man verdient veel minder....

Hele raar vraag misschien: schaam je je ook vanwege je vrienden en collegae?



Je bent in ieder geval niet de enige hoor.

Ik ken ook 2 vrouwen in mijn omgeving die allebei WO/HBO geschoold zijn en de man had LBO/MBO niveau.



Ook zij voelden zich ongemakkelijk als men er naar vroeg. Er werd best wel raar op gereageerd door hun advocaten en consulenten collegae.



Ik vind: schijt en maling aan wat anderen van je verwachten.

waarom struikelen mensen hier over het totale gezinsinkomen, wat ik om mij heen zie verdient de gemiddelde universitair afgestudeerde in zijn eentje al meer dan die 3600 netto. Moet je onder een steen kruipen, omdat dergelijke inkomens nou eenmaal bij bepaalde opleidingen en functies horen?

Schaam je je voor je gedachten of schaam je je voor je man?



Ik krijg een beetje de indruk dat je je schaamt voor je man en dat je die schaamte projecteert op een gebrek aan inkomen (en ambities?) van zijn kant.



Verder vind ik het wel terecht dat erop gewezen wordt dat jullie samen een dik inkomen hebben. Alleen maar meer, meer, meer willen komt op mij in ieder geval heel hebberig over.

Het lijkt me zinvoller dat je eens kijkt naar hoe je samen met je man weer gelukkig wordt, hoe je kunt genieten van elkaar en van leuke dingen (die geen of minder geld kosten), hoe je kunt besparen, zodat er meer financiële speling komt, hoe je kortom ervoor kunt zorgen dat jullie gezinsleven weer een positieve boost krijgt.

Mijn ervaring is in ieder geval dat als je je gaat ergeren aan dingen die in beginsel helemaal zo'n groot probleem niet zijn ("geldnood" bij een zeer ruim inkomen; scheve verdeling van inkomen, terwijl de zorgtaken óók scheef verdeeld zijn en dat elkaar aardig in balans brengt), daar meestal iets anders aan ten grondslag ligt op een basaler niveau in de relatie.

Ga daar eens naar op zoek, zou ik zeggen en heb het daar met je man over. En verder wat Spinster zegt: ga eens lekker koekjes bakken. Richt je op je gezin in plaats van op je hebberigheid centen. Het is prima om méér na te streven, maar denk er even goed over na of je wel van het juiste naar méér verlangt. Ik zou in jouw geval eerder last hebben van het gebrek aan saamhorigheid in ieder geval.

Mwah, zo heel erg slecht verdient je man nou ook weer niet, zeker niet als het een baan betreft 'op LBO-niveau'. Bedenk dat hij 3 dagen werkt, en niet fulltime. Doorgerekend naar fulltime zou hij waarschijnlijk rond de 1600 euro netto verdienen. Wat wil je werkelijk, dat hij een 'fatsoenlijke, goedbetaalde baan vindt', dat hij meer uren gaat maken of dat hij meer waard wordt in jouw ogen door een opleiding af te maken? Of alledrie? Is je man gelukkig? Zit hij goed in zijn vel? Hoe gaat het met de kinderen, en wat wil hij zelf? Voelt hij zich minderwaardig omdat hij minder verdient en lager is opgeleid dan jij? Stel dát hij meer zou willen werken, en een meer verantwoordelijke/belangrijke baan ambieert, dan vergt dat ook meer georganiseer qua huishouden, qua logistiek aan het thuisfront. Heb je dat ervoor over, wil jij je aanpassen en evt. minder gaan werken om hem zijn kansen te laten nemen? Je kunt wel onvrede hebben met deze situatie, maar besef wel dat hij jou in staat stelt om je carrière na te streven. Ergens doe je me denken aan de carrièremannen die na een aantal jaar hun vrouw anders gaan bekijken, ergens een minnares opduikelen omdat ze beseffen dat ze uit elkaar aan het groeien zijn, dat ze zich meer ontwikkelen dan hun echtgenote. Is dat het euvel?

Carlice, ik denk niet dat men hierover struikelt. Maar meer dat men zich afvraagt waarom het zo'n probleem is voor TO.



Zelf denk ik, correct me if i'm wrong TO, dat het te maken heeft met schaamte tegenover de hoger geschoolde carrieretijgers/mannen van vriendinnen en collegae?

Carlice, mijn ervaring is dat hoeveel geld er ook binnenkomt: het is altijd op aan het eind van de maand. Wij hebben het ooit van minder dan de helft gedaan en toen was het op aan het eind van de maand en dat is het nu ook. En ik denk dat als we meer dan twee keer zo veel zouden verdienen, het óók op zou gaan. Je geeft uit naar de maat van je portemonee (en sommige mensen dus net ietsje meer).



Maar als je het objectief bekijkt, dan is een inkomen van 3600 euro in de maand geen inkomen waarbij je in geldnood hoeft te zitten. Als je dat wel zit, dan heb je verkeerde keuzes gemaakt of een verkeerd uitgavenpatroon. Dat kun je dan je man wel kwalijk nemen, maar je kunt ook eens kritisch kijken naar je begroting. Want objectief gezien moet je van een inkomen van 3600 prima rond kunnen komen met een gezin.



Ik vind het fijn voor Shisensa & man dat zij dit verdienen, ik gun ze zelfs dat ze nog meer verdienen en dat mogen ze van mij ook helemaal zelf tot de laatste cent toe opmaken. Maar ik vind het wél raar dat ze daar dan niet eens van kan genieten. Als je met zo'n inkomen nog steeds hebberig bent (wat dus iets anders is dan ambitieus), dan is er in mijn ogen iets mis met je mentaliteit. Met het inkomen is het niet mis in ieder geval. Zo'n bedrag per maand is een prachtig inkomen, daar kun je een boel leuke dingen van doen, zonder dat de bodem van de beurs in zicht hoeft te raken.

Mijn man heeft inkomsten van maandelijks ongeveer ¤ 1000 netto (WW) en ik verdien ¤ 1775 netto per maand. Ik kan me voorstellen dat er door je hoofd schiet wat anderen hier van denken en dat je daar eens een keertje echt bij stil staat; dat heb ik ook gedaan. Maar daarna ging ik bij mezelf nadenken of ík het een probleem vind. En dat vind ik niet. We komen ruim rond, kunnen zelfs lekker sparen, doen leuke dingen, hij kookt en is verantwoordelijk voor het grootste gedeelte van het huishouden, en als er een kind komt zal hij het grootste gedeelte van de opvoeding op zich nemen. Dus nee, ík heb daar geen moeite mee. Dat ánderen er zich het hunne van denken, dat zal vast. Maar dat is dan maar zo. Als ik er maar gelukkig mee ben. Ik denk dus dat je voor jezelf moet bepalen of je er mee in je maag zit vanwege wat anderen er van zouden kunnen denken, of dat het echt jou dwars zit. Als het dat laatste is, moet je het bespreekbaar maken. En misschien accepteren dat het niet veranderd, want misschien is jouw man wél tevreden.

Wat is voor jou nu echt een probleem? Het financieel niet kunnen rondkomen van 3600 euro waardoor je ervan baalt dat hij niet meer inbrengt financieel of het feit dat hij een LBO opleiding heeft losstaand van het financiele plaatje wat daar doorgaans aan vasthangt?



Voor wat betreft het laatste neem ik aan dat je voorheen in ieder geval ging voor de man die hij was, met alle voor- en nadelen die daaraan kleefden en op dat moment bekend waren. Dus ik gok eigenlijk dat het vooral dat eerste is waar je echt van baalt.



Hou je al bij in een boekje wat je allemaal uitgeeft en waaraan? Zo krijg je het beste beeld van waar de euro's eruit vliegen op de plekken waar ze er niet uit horen te vliegen. Al doe je een hoop goed, je zou je soms kunnen verbazen op welke plekken het eruit gaat waar het niet handig is. De vaste lasten moeten er dan sowieso eerst vanaf en daarna hou je geld over voor in eerste instantie de boodschappen (levensmiddelen) en kleding. En dan is er uiteraard een verschil tussen merk kleding, of even bij een Zeeman naar binnen lopen. Vooral met 6 mensen kan dat al kapitalen opleveren bijvoorbeeld. Maar goed, ik kan niet in je uitgavenpatroon kijken, en dat hoeft ook helemaal niet, ik denk dat het belangrijkste is dat je het zelf op een rijtje hebt zodat je nog goed kunt zien waar er eventuele gaten zijn.

quote:shisensa schreef op 23 november 2008 @ 11:13:

nou om maar te beginnen met 3600 euro. Dat lijkt waarschijnlijk veel geld maar dat valt reuze mee. Om te beginnen hebben wij vier kinderen. Voor de jongste twee nog kinderopvang (bso) en de oudste is een puber die in de derde klas van het middelbaar onderwijs zit met alle kosten van dien. Dat betekent dus vier keer clubjes, winterjassen, nieuwe schoenen e.d. Ik ben juist helemaal niet van de status. We rijden een auto van 10 jaar oud met een waarde van rond de 3000 euro en gaan één keer per jaar op vakantie. Wel flinke woonlasten (hypotheek is 1000 euro bruto) en dat komt door een verbouwing die we hebben gedaan zodat alle kinderen een eigen kamer konden krijgen. We doen dus echt geen gekke dingen, altijd de thuiskapper enzo. Kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst een avondje alleen weg ben geweest want inderdaad, op die zondag bak ik koekjes Spinster.

Ik baal er dus steeds vaker van dat ik zo hard werk en nooit iets voor mezelf heb. Wel een groot (en immateriële zin rijk) gezin. Ik hoor jullie al zeggen, dan had je geen vier kinderen moeten nemen. Maar ze zijn allemaal geboren voor de invoering van de euro en toen hadden we het financieel echt ruim. Later schrijf ik meer. Ik moet nu echt naar de kinderen, heb beloofd te helpen met een kleurplaat voor sinterklaas.Je krijgt dus ook 4 keer kinderbijslag, en misschien moet je op iets minder grote voet gaan leven als je niet kan leven van de 2600 die je overhoudt na de hypotheek.

quote:shisensa schreef op 23 november 2008 @ 11:13:

Ik baal er dus steeds vaker van dat ik zo hard werk en nooit iets voor mezelf heb.

Ik vraag me ineens af: ben jij soms in zekere zin jaloers op de 'vrijetijd' die je man heeft, en die jij niet hebt? Zit je frustratie ook in dát aspect: jij werkt je vijf dagen uit de naad en je man zit 'lekker thuis'?

(Ik zet 'm even gechargeerd neer om mijn punt duidelijk te maken).

quote:shisensa schreef op 22 november 2008 @ 21:57:

Werk zelf 36 uur per week en verdien daar een leuk salaris mee (ongeveer 2600 netto per maand). Mijn man werkt drie dagen en zorgt op de andere dagen voor de inmiddels schoolgaande kinderen. Hij verdient ongeveer 1000 euro per maand.

De laatste maanden/jaren komen we financieel erg moeilijk uit. En ik merk nu dat ik mijn man kwalijk begin te nemen dat hij niet meer geld in het laatje brengt. Zoals ik al zeg schaam ik me nogal want het is natuurlijk een erg ongeëmancipeerde gedachte. En eigenlijk vind ik dus gewoon dat hij wat meer moet gaan werken. Ook baal ik ervan dat hij niet gewoon zijn opleidingen heeft afgemaakt zodat hij nu een fatsoenlijke goedbetaalde baan zou kunnen nemen. (hij is LBO-opgeleid, ik universitair). Ik vroeg me af of er vrouwen zijn die dit herkennen en hoe zij met deze gevoelens omgaan.

Volgens mij is het een goed idee als jij gewoon met je man gaat praten....

Jullie komen niet meer lekker uit met het geld, je man werkt 'maar' drie dagen per week en zou wel meer kunnen werken. En dat is in feite ook datgene wat jij het liefst zou zien.

Dus?

Praat met elkaar!! Als je dit voor jezelf houdt ga je je te zijner tijd gruwelijk lopen ergeren, denk ik zo. En dat zorgt voor alleen maar meer wrevel. Weet jij precies hoe je man denkt over deze situatie? Zou hij meer willen werken? Wil hij aan zijn eigen carrière werken? Zou hij een opleiding willen volgen?

Misschien loopt hij ook wel met frustraties rond...

Waarom weet jij dat niet van hem?

Communiceer met elkaar!

Succes.

Shisensa, het lijkt mij dat je iets fout doet als je met 3600 euro netto (exclusief kinderbijslag) geen geld voor jezelf over houdt.

quote:Carlice schreef op 23 november 2008 @ 00:53:

waarom struikelen mensen hier over het totale gezinsinkomen, wat ik om mij heen zie verdient de gemiddelde universitair afgestudeerde in zijn eentje al meer dan die 3600 netto. Moet je onder een steen kruipen, omdat dergelijke inkomens nou eenmaal bij bepaalde opleidingen en functies horen?



Ze zullen er best zijn en het zal ook schelen per branche, maar bij de grote multinational waar ik momenteel (freelance) werk, gaat het gros van de universitair geschoolden met (veel) minder naar huis.

Afhankelijk van wel/geen lease-auto zal het gemiddelde zo tussen de 2500 en 3000 liggen. En deze werkgever staat bekend als een goede betaler.

quote:misschicken schreef op 23 november 2008 @ 11:25:

[...]



Je krijgt dus ook 4 keer kinderbijslag, en misschien moet je op iets minder grote voet gaan leven als je niet kan leven van de 2600 die je overhoudt na de hypotheek.En belastingtoeslag bij koopwoning en kinderopvang. Kun je nog wel flinke bedragen betalen hoor voor de kinderopvang, maar toch.

quote:Odesa schreef op 23 november 2008 @ 00:07:

[...]





Ze zegt nergens dat ze haar man dom vindt. Ze zegt enkel dat hij alelen LBO heeft en dan liggen de goedbetalende baantjes niet voor het oprapen.



Het statement klopt gewoon, en dat er 1 woordje uitgepikt wordt dat blijkbaar verkeerd begrepen en/of aangenomen is veranderd daar niets aan. HPL heeft gewoon gelijk.

Een mannelijke TO-er zou afgebrand worden!



------------------------------------------------------------------------------

Denk je dat als je man meer gaat werken en dus meer geld in het laadje brengt je minder "geldzorgen" hebt? Nee dus, er komen alleen maar kosten bij voor bijv. kinderopvang. en daar komt nog bij dat je (duidelijk) een uitgavepatroon hebt, die je dan zonder moeite naar boven bij gaat stellen... dat is geen verwijt, maar het werkt wel zo, zeker omdat je het nu ook al prima zou (moeten)kunnen redden met het geld dat er nu maandelijks binnenkomt.



Jouw situatie is dezelfde als bij ons, qua geld, qua verdeling werk/huishouden/kinderen e.d alleen andersom en zonder de "verwijten" gelukkig.

We weten donders goed dat we op (te) grote voet leven, (we komen wel uit, maar houden niks over)

We zijn qua salaris hier zo niet begonnen! maar hebben in de loop der jaren er meer bijgekregen, en zijn gewoon steeds ruimer gaan leven...leven welteverstaan , waardoor de situatie aan het eind van de maand gewoon hetzelfde bleef.

Verander je uitgave patroon, waardoor je leefsituatie niet veranderd, maar waardoor je wel wat meer adem kan halen..

(sprak ik even tegen een spiegeltje )

Even los van het geld, snap ik TO haar bezwaren tot op zekere hoogte wel. Volgens mij is de kern van het verhaal dat TO erg haar best heeft gedaan om het gezinsinkomen te verbeteren. Zij heeft daar eerst voor gestudeerd en nu werkt zij daar elke maand keihard voor, maar het gezin komt nog steeds niet riant uit. Vernoedelijk doet TO alles wat binnen haar vermogen ligt en is daar nu het financiele plafond bereikt. Het enige wat nu nog kan gebeuren, is dat haar man een extra duit in het zakje regelt. Maar zijn mogelijkheden daarin zijn beperkt(er) omdat hij nooit carriere heeft gemaakt. Hij kan dus wel meer gaan werken, en dat scheelt ook wel wat in het gezinsinkomen, maar door zijn opleidingsniveau wordt zijn financiele bijdrage nooit zo groot als die van TO. En dan gaat er nu nog maar 1 kind naar het voorgezet onderwijs, dat worden er straks wel 3 of 4! Hoe moet ze het dan allemaal gaan doen, financieel gezien, als het nu al lastig is? Ik kan mij voorstellen dat dit best als een zware last kan gaan voelen...



TO, het enige wat je nu kunt doen, is met je man gaan praten. Waarom werkt hij "maar" 3 dagen per week? Nog steeds om de kinderen, of omdat het hem zo wel bevalt? Als hij meer uren zou gaan werken, kun jij dan wat meer van de zorgtaken en de huishouding op je nemen? Of is het juist een idee dat hij nog een poosje 3 dagen blijft werken zodat hij dan daarnaast een studie kan gaan doen om zijn inkomen over een paar jaar te verbeteren?



Ik denk dat jullie om de tafel moeten om jullie huidige en toekomstsituatie te bespreken. Wat vinden jullie beiden belangrijk? En hoe kunnen jullie dat bereiken? Moet er gesneden gaan worden in de inkomsten? Of moet er toegevoegd gaan worden aan de uitgaven? Deze afweging zullen jullie samen moeten maken en op basis daarvan zullen jullie keuzes moeten gaan maken.

Ik denk dat het probleem niet in de werkverdeling zit. Als de man meer zou werken, zou TO daar niet meer vrije tijd voor zichzelf van krijgen (eerder minder), noch zouden ze dan opeens wel meer geld overhouden (immers: uitgavenpatroon verandert met verhoogde inkomsten). Het enige wat ze ermee op zou schieten, is dat haar man ook minder tijd krijgt voor de kinderen, dat er nóg meer geld aan BSO uitgegeven moet worden, dat er niemand is om de oudsten naar hun vier clubjes te halen en te brengen en dat haar man op den duur van hetzelfde last krijgt als zij, namelijk dat hij ook zichzelf voorbij holt zonder dat hij er iets voor terug krijgt (in de zijn van tijd voor zichzelf bijvoorbeeld).



Qua geld en vier kinderen: juist met meerdere kinderen kun je kleding doorschuiven. Er is héél veel tweedehands te krijgen (ook winterjassen...), de Zeeman en de Wibra hebben -zeker voor de kleintjes die nog niet het probleem kennen van kritische klasgenootjes- prima kleding, je maakt mij niet wijs dat daar niet heel veel op te bezuinigen valt.



Weet je wat me eigenlijk het meeste stoort in je verhaal, Shisensa? Dat je je zo opstelt als slachtoffer. Slachtoffer van de lage opleiding en dito ambities van je man, slachtoffer van het "lage" inkomen, slachtoffer van de grote uitgaven die je hebt met vier kinderen, slachtoffer van dat je kinderen "van voor de euro" zijn... Ik denk dat het goed zou zijn als je je zou realiseren dat de dingen waar je zo'n last van hebt allemaal voortvloeien uit de keuzes die je zelf gemaakt hebt. Het is niet de schuld van de euro dat je nu vier keer nieuwe winterjassen aan het kopen bent. Ook zonder euro hadden je kinderen vier keer een winterjas gemoeten en ook met euro heb je zelf een keuze in hoe duur die winterjassen moeten zijn.

Ik denk dat je voor je met je man gaat praten eerst en bovenal eens héél kritisch naar jezelf moet kijken. Je man kun je niet veranderen, je gezin ook niet, maar jouw houding in hoe je met je man en je gezin omgaat, jouw houding in hoe je met jullie geld omgaat en jouw houding in of je dingen positief of liever negatief waardeert, dáár valt de winst te behalen, díe valt wel te veranderen.



Ik ben bang dat een gesprek met je man zal ontaarden in verwijten en zal verzanden in een gesprek over geld (en dan met name in het verwijt zoals je dat hier uit), terwijl ik denk dat je veel meer winst kunt behalen als je de begroting eens gewoon rond maakt, als je eens ècht kritisch naar je uitgavenpatroon kijkt en als je eens kijkt hoe je ervoor kunt zorgen dat jij je niet zo ontevreden voelt zónder daarvoor de verantwoordelijkheid of de schuld bij een ander te leggen.

Mijn man (ook fulltime werkend terwijl ik thuis zit) voelde dezelfde behoefte: tijd voor zichzelf. Sinds hij in het weekend lekker gaat sporten en sinds we zijn vrije middag samen aan iets leuks besteden, voelt hij zich alweer een stuk gelukkiger.



Wij kopen veel dingen nieuw voor ons kind, maar we realiseren ons wel dat dat een keuze is. De consequentie van die keuze is inderdaad een goedkope auto, minder op vakantie, etc. Maar dat is wel een keuze en die keuze daar staan we beiden heel bewust achter.

Als we níet meer achter de consequenties van die keuze kunnen staan, dan is het zaak om je keuze opnieuw te bekijken. Niet om de ander maar op te gaan jutten om meer geld binnen te halen zodat de consequenties wat opgelapt worden.

Het kán ook een keuze zijn om meer geld te gaan verdienen, maar dat is wel een keuze waar je beiden achter moet kunnen staan. Nu doe je alsof de consequentie van jullie keuzes is dat je man maar harder moet werken, maar dat is echt onzin. Als je de consequenties van je keuze niet meer goed kunt dragen, dan moet je je keuzes heroverwegen. Dan moet je samen eens kijken hoe je ervoor kunt zorgen dat je de consequenties van je keuze wel kunt dragen en of je misschien wel je keuze aan moet passen. Maar je moet niet doen alsof je slachtoffer bent van een keuze die je gemaakt hebt en eenzijdig even besluiten dat de andere partij dat maar op moet gaan lossen. Zo werkt het niet en als het wel zo werkt in jouw hoofd, dan zit er inderdaad behoorlijk wat scheef in jouw huwelijk. Niet qua opleiding, maar qua hoe jij denkt dat de verantwoordelijkheden verdeeld zijn en qua hoe je met elkaar omgaat. Want het is natuurlijk ook wel lekker makkelijk om vanuit je goeie opleiding en goeie baan te roepen dat je man minder waard is en maar harder zijn best moet doen om op jouw niveau te komen en om aan jouw eisen te voldoen. Je voert samen een huwelijk, je bent niet in de positie om eisen te stellen aan de ander. Je bent met je man getrouwd omdat je hem waardeerde om wie hij was. Je kunt dan niet opeens halverwege de spelregels veranderen en zeggen dat hij eigenlijk beter had moeten zijn en dat nu dan ook maar moet worden ook, omdat jij dat verlangt. Als je wel denkt dat het zo werkt, dan heb je van gelijkwaardigheid en elkaar in je waarde laten in mijn ogen maar weinig begrepen. En daar zou ik me inderdaad ook voor schamen. Dat je je man in zo'n ongelijkwaardige positie zet ten opzichte van jezelf. Want ook dat is een actief proces. Dat doe jíj, door enkel te kijken naar wat je man niet doet, niet kan, niet binnenbrengt. Je zou ook eens kunnen kijken naar wat hij wel mogelijk maakt, wat hij wel doet voor jullie gezin en welke investeringen (anders dan geld en opleiding) hij wel doet.

Ik denk niet dat het een oplossing is als je man meer gaat werken. Wat hij meer gaat verdienen gaat ws ook al weer op aan de extra opvangkosten en andere bijkomende kosten als gevolg van minder vrije tijd (eerder wat eten halen dan zelf koken, sneller de auto pakken, omdat je geen tijd hebt om te fietsen, etc).



Als ik tussen de regels door lees is jou probleem meer het feit dat je nooit wat voor jezelf hebt of kunt doen. En dat gaat niet veranderen wanneer je man een paar honderd euro meer verdient per maand (want daarbij komen dan ook een heleboel 'negatieve' bijwerkingen waardoor de situatie er denk ik alleen maar beroerder op wordt).



Lijkt me beter dat je met je man gaat praten en je gevoelens uit. En dan natuurlijk niet met de insteek dat je vind dat hij te weinig in het laadje brengt, maar met wat je werkelijk dwars zit:graag iets voor jezelf hebben/ doen. Dan kunnen jullie samen de mogelijkheden daarvoor bekijken.

Maar ga asjeblieft met je man praten, want niet praten zal je relatie niet vooruit helpen.

Oja, en voor een stukje 'begrip'.

Ik kan me best voorstellen dat je je hier druk over maakt.

Ik verdien niet zo goed al jij, maar heb wel een bachelor diploma en verdien 1,5 keer zoveel als mijn man met zijn MBO-diploma (werken beide 4 dagen, bij mijn baan is dat fulltime en beide ca 36 uur). Manlief doet nu de Pabo en dit kost ook behoorlijk wat geld. Hij is niet altijd even gemotiveerd en dat vind ik ook niet leuk, want ik vind het helemaal niet erg om in zijn opleiding te investeren, maar ik wil wel dat hij zich er voor inzet.En natuurlijk had ik het heerlijk gevonden als hij een universitaire opleiding had en en het dubbele van mij verdiende, want dan hadden we het financieel erg makkelijk (nu kunnen we ons gewoon redden). Ik heb altijd hard geleerd en gewerkt, omdat ik het financieel nooit 'krap' wilde hebben. Nu stellen we bewust het krijgen van kinderen uit, omdat we het financieel anders echt te krap gaan krijgen. En financiele problemen zorgen voor veel stress, ook binnen een relatie. Dit wil ik niet opzoeken. Dus wachten we tot manlief studie af heeft en een baan in die richting heeft.



Alleen heeft het ook een beetje met je eigen manier van omgaan te maken. Ik heb er over nagedacht en ben tot de conclusie gekomen dat ik op mijn man gevallen ben om wie hij is. Hij heeft een geweldig karakter en is er altijd voor mij. En dat vind ik belangrijk. Een fijne relatie en ons geluk vind ik nu veel belangrijker dan heel ruim kunnen leven.(maar ik heb me zo wie zo nooit geschaamd voor hem omdat hij minder hoog opgeleid was en minder verdiende. Opleiding boeit me echt niet. Hij is op veel vlakken zoveel slimmer dan 'hoog opgeleiden' ).

En wat zijn studie betreft: hij zit daar anders in dan ik. Ik doe alles altijd direct en moet ruim op tijd klaar zijn. Hij is meer van het laatste moment en zit er af en toe gewoon even doorheen.

Ik probeer me daarin in te leven en dan verandert je kijk erop. (ik zat er tijdens mijn eigen studie ook zo vaak even helemaal doorheen).



En de geldkwestie: je doet het samen. Wat hij doet met de zorg voor de kinderen is niet in geld uit te drukken, stelt bovendien jou in de gelegenheid om carriere te maken.



Ik heb me heel kwaad gemaakt toen mijn zus opmerkte dat ik toch ook meer geld verdiende en dus ook meer uit kon geven. We doen het samen. Manlief draagt op zijn manier bij. Hij zal als we kinderen krijgen ook minder gaan werken, omdat ik absoluut niet hele dagen thuis zou willen zijn (en mijn functie kan niet in minder dan 32 uur)..



Probeer (in aanvulling op het met je man bespreken) ook je insteek te veranderen. Probeer meer te zien wat je wél hebt (een heel rijk gezinsleven) ipv wat je niet hebt. Samen met het creeren van de mogelijkheid om iets meer voor jezelf te hebben/doen. Denk ik dat je er dan best uit komt.

quote:shisensa schreef op 23 november 2008 @ 11:13:

nou om maar te beginnen met 3600 euro. Dat lijkt waarschijnlijk veel geld maar dat valt reuze mee. Ik vind het schandalig dat je durft te beweren dat dit niet veel geld is. Ook met 4 kinderen en een brutohypotheek van 1000 euro kun je ruim rondkomen.

Weet je wat ik me afvraag? Daarmee wil ik jou niet afkraken hoor, shisensa, maar eigenlijk heb jij voor elkaar wat veel vrouwen wel zouden willen. Zelf fulltime werken, en manlief parttime om voor huishouden(?) en kids te zorgen. Ik lees heel vaak verontwaardigde vrouwen die het belachelijk vinden dat zij parttime moeten gaan werken als ze aan kinderen beginnen. Omdat het voor de man logischer zou zijn om fulltime te blijven werken.

Ik krijg hierdoor het idee dat vrouwen een beetje of heel erg ontevreden zijn? 'Het is nooit goed genoeg-gevoel?' 'Je kunt het als man gewoon niet zo snel goed doen-gevoel?'

Dat je geen geld overhoudt voor jezelf is dus een keuze, je legt je prioriteiten ergens anders. En 1400 euro vaste lasten buiten de hypotheek om? Ik zou daar nog eens heel goed naar kijken!

Ik vind jullie salaris met 4 kinderen dus als 6 persoonsgezin eigenlijk helemaal niet zo riant. Ik begrijp dat er inderdaad heel veel mensen zijn die niet aan jullie salaris komen, ik heb zelf (en dat bedoel ik NIET arrogant) een ander referentiekader. Dus nee, voor mij had het niet uitgemaakt als jullie salaris de helft was geweest.



Is het geen idee om een klein spaarpotje te maken, gewoon om iets te doen voor jezelf? Een middagje sauna of zo iets. Dat hoeft niet de wereld te kosten en een eurootje of 5 per week voorjezelf aan de kant leggen lukt misschien ook nog wel.