Gezondheid
alle pijlers
Heimwee na samenwonen
vrijdag 8 juli 2016 om 02:49
Hoi!
Ik moet mijn verhaal even kwijt. Na al 7 jaar samen met mijn vriend te zijn leek het ons eind 2015 eens slim om in 2016 te gaan kijken naar een woning (ik ben 21 hij is 22). Begin dit jaar kwam alles in een sneltreinvaard en na 3 maanden verbouwen zijn we afgelopen zaterdag in onze woning getrokken.
Nu is er een gigantisch probleem: ik stik van de heimwee. Niet een beetje maar verschrikkelijk. Ik woon maar kort van mijn ouders vandaan, maar ik kan niet eten, drinken of slapen. Om de haverklap zit ik huilend in de bank en het lijkt alleen maar erger te worden. Zo erg dat ik er gewoon letterlijk beroerd van ben.
Het enige wat ik wil is mijn spullen pakken en terug, naar huis. Als kind had ik altijd al moeite met veranderingen, maar dit is extreem. Kent iemand dit gevoel? Trekt het weg?
Ik moet mijn verhaal even kwijt. Na al 7 jaar samen met mijn vriend te zijn leek het ons eind 2015 eens slim om in 2016 te gaan kijken naar een woning (ik ben 21 hij is 22). Begin dit jaar kwam alles in een sneltreinvaard en na 3 maanden verbouwen zijn we afgelopen zaterdag in onze woning getrokken.
Nu is er een gigantisch probleem: ik stik van de heimwee. Niet een beetje maar verschrikkelijk. Ik woon maar kort van mijn ouders vandaan, maar ik kan niet eten, drinken of slapen. Om de haverklap zit ik huilend in de bank en het lijkt alleen maar erger te worden. Zo erg dat ik er gewoon letterlijk beroerd van ben.
Het enige wat ik wil is mijn spullen pakken en terug, naar huis. Als kind had ik altijd al moeite met veranderingen, maar dit is extreem. Kent iemand dit gevoel? Trekt het weg?
vrijdag 8 juli 2016 om 08:59
quote:apiejapie schreef op 08 juli 2016 @ 06:56:
[...]
Wat een onzin. Dus ze moet haar liefde aan de kant gooien omdat ze wilde dingen moet gaan doen? En hoezo beleef je niks en maak je niks mee als je (jong) een relatie hebt? Je wilt niet weten hoeveel mensen zoiets tegen mij zeiden, even jong als to, en 'ik zou er nog wel achter komen'. Nu 25 jaar later nog steeds samen en gelukkig en vooral heel blij dat we elkaar niet aan de kant hebben gezet voor mensen die het beter dachten te weten. Onenightstands heb je zo inderdaad niet, maar uitgaan, laat thuis komen, weggaan met vriendinnen, kan allemaal als je een partner hebt hoor. Snap dat nooit waarom mensen zo moeilijk doen als je je partner zo jong al tegen bent gekomen. Ik vind het juist zo mooi dat we elkaar zo lang kennen, en zo goed.
To, even naar jou toe. Is het misschien een idee om iets huiselijk van je ouderlijk huis mee te nemen naar je nieuwe huis? Bijv wat kussens voor op de bank? En misschien je ouders in de ochtend even bellen? Misschien knaagt dat gevoel dan de rest van de dag wat minder. En anders gewoon even langsgaan. Maar geef het de tijd, komt vast goed. Hopelijk wen je snel aan de nieuwe situatie!
Ik hoor de raarste dingen van mensen. 'Wat, ben jij getrouwd?! Maar je bent zo leuk!!' (Oh ik wist niet dat alleen stomme mensen mochten trouwen). 'Nee maar ik bedoel, jij gaat ook gewoon alleen op vakantie enzo.' Dan denk ik: ja, nou, soms heb ik gewoon meer zin om met een vriendin ofzo te gaan dan met mijn man. Kennelijk is dat heel apart. En ik neem mijn man ook alleen ergens mee naartoe als mensen vragen, Lux, komen JULLIE eten? Niet als ze vragen kom JIJ eten.
Ik ben getrouwd, niet vastgelijmd. Snap dat moeilijke gedoe over relaties niet. Ik heb juist altijd het gevoel dat mensen die jong hun partner vinden het makkelijker hebben, want hun leven is nog zo flexibel dat het makkelijk is om je aan elkaar aan te passen. De waarheid is dat je gewoon verliefd wordt op een dag en een gevoel krijgt van 'dit is hem'. En of je nou 16, 26, 36 of 86 bent, je zou wel gek wezen om liefde te laten schieten omwille van je leeftijd.
[...]
Wat een onzin. Dus ze moet haar liefde aan de kant gooien omdat ze wilde dingen moet gaan doen? En hoezo beleef je niks en maak je niks mee als je (jong) een relatie hebt? Je wilt niet weten hoeveel mensen zoiets tegen mij zeiden, even jong als to, en 'ik zou er nog wel achter komen'. Nu 25 jaar later nog steeds samen en gelukkig en vooral heel blij dat we elkaar niet aan de kant hebben gezet voor mensen die het beter dachten te weten. Onenightstands heb je zo inderdaad niet, maar uitgaan, laat thuis komen, weggaan met vriendinnen, kan allemaal als je een partner hebt hoor. Snap dat nooit waarom mensen zo moeilijk doen als je je partner zo jong al tegen bent gekomen. Ik vind het juist zo mooi dat we elkaar zo lang kennen, en zo goed.
To, even naar jou toe. Is het misschien een idee om iets huiselijk van je ouderlijk huis mee te nemen naar je nieuwe huis? Bijv wat kussens voor op de bank? En misschien je ouders in de ochtend even bellen? Misschien knaagt dat gevoel dan de rest van de dag wat minder. En anders gewoon even langsgaan. Maar geef het de tijd, komt vast goed. Hopelijk wen je snel aan de nieuwe situatie!
Ik hoor de raarste dingen van mensen. 'Wat, ben jij getrouwd?! Maar je bent zo leuk!!' (Oh ik wist niet dat alleen stomme mensen mochten trouwen). 'Nee maar ik bedoel, jij gaat ook gewoon alleen op vakantie enzo.' Dan denk ik: ja, nou, soms heb ik gewoon meer zin om met een vriendin ofzo te gaan dan met mijn man. Kennelijk is dat heel apart. En ik neem mijn man ook alleen ergens mee naartoe als mensen vragen, Lux, komen JULLIE eten? Niet als ze vragen kom JIJ eten.
Ik ben getrouwd, niet vastgelijmd. Snap dat moeilijke gedoe over relaties niet. Ik heb juist altijd het gevoel dat mensen die jong hun partner vinden het makkelijker hebben, want hun leven is nog zo flexibel dat het makkelijk is om je aan elkaar aan te passen. De waarheid is dat je gewoon verliefd wordt op een dag en een gevoel krijgt van 'dit is hem'. En of je nou 16, 26, 36 of 86 bent, je zou wel gek wezen om liefde te laten schieten omwille van je leeftijd.
vrijdag 8 juli 2016 om 09:25
quote:lux. schreef op 08 juli 2016 @ 08:33:
[...]
Dat jij het niet kon betekent niet dat het niet bestaat. En als het niet werkt tussen TO en haar vriend, dan gaan ze uit elkaar. Nou en?
Mijn man en ik ondernemen regelmatig dingen los van elkaar, zijn samen gaan stappen en hebben samen een leven opgebouwd. Hartstikke leuk juist, samen volwassen worden. Mochten we in de toekomst uit elkaar gaan, dan zal ik altijd mijn man blijven koesteren, iemand met en van wie ik zoveel heb geleerd en ontdekt. Dat samen een stukje jeugd delen is me nou juist heel dierbaar.Sluit ik me volkomen bij aan!
[...]
Dat jij het niet kon betekent niet dat het niet bestaat. En als het niet werkt tussen TO en haar vriend, dan gaan ze uit elkaar. Nou en?
Mijn man en ik ondernemen regelmatig dingen los van elkaar, zijn samen gaan stappen en hebben samen een leven opgebouwd. Hartstikke leuk juist, samen volwassen worden. Mochten we in de toekomst uit elkaar gaan, dan zal ik altijd mijn man blijven koesteren, iemand met en van wie ik zoveel heb geleerd en ontdekt. Dat samen een stukje jeugd delen is me nou juist heel dierbaar.Sluit ik me volkomen bij aan!
vrijdag 8 juli 2016 om 09:36
Als je nu weer teruggaat dan is het toch met hangende pootjes; je ouders worden dan weer teruggedrongen in hun positie van "ouders met inwonende kinderen", en ze zullen het hopelijk niet zeggen, maar grote kans dat het hun leven verstoort.
Ik heb nooit raad gevraagd aan mijn ouders. Wel kreeg ik last van dwangmatigheden; ik had een oude houten salontafel gekregen en van mijn laatste centen kocht ik producten om hem op te poetsen, ipv behoorlijk te eten. Stofvrij moest hij blijven. Toen ik hem daardoor juist verknolde koos ik andere bezigheden. Ik denk dat ik de eerste tijd enigszins depressief was maar ik ging van uur naar uur dus stond er niet bij stil.
Wat ik boeiend vond wat het feit dat ik er nog niets van wist. Thuis deed ik nooit wat dus alles was nieuw. Aangezien ik nooit veel geld had gehad wist ik dat geld waarde had dus dat hiepl me. Gerechten mislukten, ik maakte fouten en leerde ervan en dat leidde mij enorm af.
Ik heb nooit raad gevraagd aan mijn ouders. Wel kreeg ik last van dwangmatigheden; ik had een oude houten salontafel gekregen en van mijn laatste centen kocht ik producten om hem op te poetsen, ipv behoorlijk te eten. Stofvrij moest hij blijven. Toen ik hem daardoor juist verknolde koos ik andere bezigheden. Ik denk dat ik de eerste tijd enigszins depressief was maar ik ging van uur naar uur dus stond er niet bij stil.
Wat ik boeiend vond wat het feit dat ik er nog niets van wist. Thuis deed ik nooit wat dus alles was nieuw. Aangezien ik nooit veel geld had gehad wist ik dat geld waarde had dus dat hiepl me. Gerechten mislukten, ik maakte fouten en leerde ervan en dat leidde mij enorm af.
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
vrijdag 8 juli 2016 om 09:54
vrijdag 8 juli 2016 om 09:59
quote:lux. schreef op 08 juli 2016 @ 08:59:
[...]
Ik hoor de raarste dingen van mensen. 'Wat, ben jij getrouwd?! Maar je bent zo leuk!!' (Oh ik wist niet dat alleen stomme mensen mochten trouwen). 'Nee maar ik bedoel, jij gaat ook gewoon alleen op vakantie enzo.' Dan denk ik: ja, nou, soms heb ik gewoon meer zin om met een vriendin ofzo te gaan dan met mijn man. Kennelijk is dat heel apart. En ik neem mijn man ook alleen ergens mee naartoe als mensen vragen, Lux, komen JULLIE eten? Niet als ze vragen kom JIJ eten.
Ik ben getrouwd, niet vastgelijmd. Snap dat moeilijke gedoe over relaties niet. Ik heb juist altijd het gevoel dat mensen die jong hun partner vinden het makkelijker hebben, want hun leven is nog zo flexibel dat het makkelijk is om je aan elkaar aan te passen. De waarheid is dat je gewoon verliefd wordt op een dag en een gevoel krijgt van 'dit is hem'. En of je nou 16, 26, 36 of 86 bent, je zou wel gek wezen om liefde te laten schieten omwille van je leeftijd. Ja! Helemaal mee eens. En dat gezeur dat je dingen mist als je al jong een vaste relatie hebt. Tja, dat is misschien zo. Maar anders zou ik de relatie met mijn geweldige vriend missen, en dat zou ik geloof ik veel erger vinden.
Over de heimwee: ik heb het ook gehad toen ik net uit huis was, maar het gaat vanzelf over, echt. Wat mij wel heeft geholpen is af en toe bij mijn moeder een nachtje logeren als mijn vriend er niet was ofzo. Dan was het weer even als vanouds.
[...]
Ik hoor de raarste dingen van mensen. 'Wat, ben jij getrouwd?! Maar je bent zo leuk!!' (Oh ik wist niet dat alleen stomme mensen mochten trouwen). 'Nee maar ik bedoel, jij gaat ook gewoon alleen op vakantie enzo.' Dan denk ik: ja, nou, soms heb ik gewoon meer zin om met een vriendin ofzo te gaan dan met mijn man. Kennelijk is dat heel apart. En ik neem mijn man ook alleen ergens mee naartoe als mensen vragen, Lux, komen JULLIE eten? Niet als ze vragen kom JIJ eten.
Ik ben getrouwd, niet vastgelijmd. Snap dat moeilijke gedoe over relaties niet. Ik heb juist altijd het gevoel dat mensen die jong hun partner vinden het makkelijker hebben, want hun leven is nog zo flexibel dat het makkelijk is om je aan elkaar aan te passen. De waarheid is dat je gewoon verliefd wordt op een dag en een gevoel krijgt van 'dit is hem'. En of je nou 16, 26, 36 of 86 bent, je zou wel gek wezen om liefde te laten schieten omwille van je leeftijd. Ja! Helemaal mee eens. En dat gezeur dat je dingen mist als je al jong een vaste relatie hebt. Tja, dat is misschien zo. Maar anders zou ik de relatie met mijn geweldige vriend missen, en dat zou ik geloof ik veel erger vinden.
Over de heimwee: ik heb het ook gehad toen ik net uit huis was, maar het gaat vanzelf over, echt. Wat mij wel heeft geholpen is af en toe bij mijn moeder een nachtje logeren als mijn vriend er niet was ofzo. Dan was het weer even als vanouds.
vrijdag 8 juli 2016 om 10:04
quote:Mevrouw75 schreef op 08 juli 2016 @ 08:34:
Is allemaal goed gekomen hoor. Ik moet er nu niet aan denken om nog samen met mijn moeder in 1 huis te wonen.Herkenbaar! Ik ga nog wel eens met mijn moeder een midweekje weg. Dat is dan heel gezellig maar ik ben ook heel blij als ik weer thuis ben dan. Ook het stadje waar ik ben opgegroeid mis ik totaal niet meer. Ik zou er nu echt niet meer willen wonen.
Is allemaal goed gekomen hoor. Ik moet er nu niet aan denken om nog samen met mijn moeder in 1 huis te wonen.Herkenbaar! Ik ga nog wel eens met mijn moeder een midweekje weg. Dat is dan heel gezellig maar ik ben ook heel blij als ik weer thuis ben dan. Ook het stadje waar ik ben opgegroeid mis ik totaal niet meer. Ik zou er nu echt niet meer willen wonen.
vrijdag 8 juli 2016 om 10:36
quote:Bvanhulten schreef op 08 juli 2016 @ 04:05:
Was er benieuwd of er mensen zijn die dit zelfde gevoel hebben ervaren, toen ze op zichzelf gingen. Samen of alleen.
Ik had het ook. Ik ging, toen ik 20 was, op mezelf wonen. Ook ik ben iemand die grote veranderingen (dus voor het EERST op mezelf gaan wonen paste hier ook bij) heel moeilijk vindt. Ik heb de eerste maand gewoon niet thuis geslapen terwijl ik wel op mezelf woonde. Ik ging overdag gewoon naar de studio waar ik toen mijn nieuwe zelfstandige plekje had en na het avondeten ging ik naar mijn ouders. Ik sliep dan thuis. Mijn zus is een x komen logeren, missie mislukt, ik huilde de hele nacht zowat. Mijn vader is een x komen logeren, missie voldeed ieeeeets beter maar ook lang niet helemaal.
Het is in één keer goed gekomen doordat ik in mijn studio heel hard bezig was voor school en toen vond ik het TE laat om nog naar thuisthuis (naar mijn ouders dus) te fietsen en bleef ik er dus slapen zonder moeite. En vanaf toen was het goed en bleef ik altijd gewoon op mijn plekje, 1x per week ging ik dan nog wel naar huis voor de gezelligheid.
Was er benieuwd of er mensen zijn die dit zelfde gevoel hebben ervaren, toen ze op zichzelf gingen. Samen of alleen.
Ik had het ook. Ik ging, toen ik 20 was, op mezelf wonen. Ook ik ben iemand die grote veranderingen (dus voor het EERST op mezelf gaan wonen paste hier ook bij) heel moeilijk vindt. Ik heb de eerste maand gewoon niet thuis geslapen terwijl ik wel op mezelf woonde. Ik ging overdag gewoon naar de studio waar ik toen mijn nieuwe zelfstandige plekje had en na het avondeten ging ik naar mijn ouders. Ik sliep dan thuis. Mijn zus is een x komen logeren, missie mislukt, ik huilde de hele nacht zowat. Mijn vader is een x komen logeren, missie voldeed ieeeeets beter maar ook lang niet helemaal.
Het is in één keer goed gekomen doordat ik in mijn studio heel hard bezig was voor school en toen vond ik het TE laat om nog naar thuisthuis (naar mijn ouders dus) te fietsen en bleef ik er dus slapen zonder moeite. En vanaf toen was het goed en bleef ik altijd gewoon op mijn plekje, 1x per week ging ik dan nog wel naar huis voor de gezelligheid.
vrijdag 8 juli 2016 om 10:37
Ik herken het deels wel, alleen was mijn situatie anders. Ik ben ietsje ouder en ging na 3 jaar samenwonen met mijn vriend.
Mooi huisje, maar ik kreeg ook last van heimwee. Aan het begin ging het nog wel maar uiteindelijk werd ik er ook echt heel verdrietig van, kon ik er ook niet van slapen. Ik heb moeite met zulke veranderingen. Daarnaast ging ik ook steeds meer denken aan teruggaan naar m'n oude stekkie.
Ik zou zeggen, je moet doen wat voor jou goed voelt. Ga wat vaker naar je ouders, of slaap een nachtje hier en een nachtje daar en wen rustig aan je nieuwe huis. Bespreek het met je vriend en met je ouders en neem de tijd.. Probeer het wel te relativeren voor jezelf
Mooi huisje, maar ik kreeg ook last van heimwee. Aan het begin ging het nog wel maar uiteindelijk werd ik er ook echt heel verdrietig van, kon ik er ook niet van slapen. Ik heb moeite met zulke veranderingen. Daarnaast ging ik ook steeds meer denken aan teruggaan naar m'n oude stekkie.
Ik zou zeggen, je moet doen wat voor jou goed voelt. Ga wat vaker naar je ouders, of slaap een nachtje hier en een nachtje daar en wen rustig aan je nieuwe huis. Bespreek het met je vriend en met je ouders en neem de tijd.. Probeer het wel te relativeren voor jezelf
vrijdag 8 juli 2016 om 19:33
Probleem is dat je je vriend al heel lang kent dus samenwonen gaan wonen is net spannend meer. De voordelen van veel bij elkaar kunnen zijn en samen slapen vallen weg.
Blijven de nadelen zoals verantwoordelijk zijn voor je eigen huishouding in plaats van op je ouders te leunen over.
Geen wonder dat je heimwee krijgt.
Maar wart wil je dan? Thuis blijven wonen tot je veerstigste?
Blijven de nadelen zoals verantwoordelijk zijn voor je eigen huishouding in plaats van op je ouders te leunen over.
Geen wonder dat je heimwee krijgt.
Maar wart wil je dan? Thuis blijven wonen tot je veerstigste?
vrijdag 8 juli 2016 om 23:13
quote:Tjuptjup schreef op 08 juli 2016 @ 03:53:
Tja ik zal wel bot overkomen. Maar als ik lees dat je pas 15 was toen je verkering kreeg, denk ik meid waar begin je aan!!! Je hebt nog niks zelf meegemaakt en beleefd! Ga eerst eens zelf leven, en over n jaar of 5 ofzo ga dan pas een serieuze relatie aan met evt samenwonen. Persoonlijk vind ik dat je je jeugd vergooit! (Maar wie ben ik)Je jeugd vergooit why? Er zijn mensen die niet met jan en alleman naar bed willen gaan en feesten etc. Sommige mensen willen juist een serieuze relatie en met diegene herinneringen opbouwen.
Tja ik zal wel bot overkomen. Maar als ik lees dat je pas 15 was toen je verkering kreeg, denk ik meid waar begin je aan!!! Je hebt nog niks zelf meegemaakt en beleefd! Ga eerst eens zelf leven, en over n jaar of 5 ofzo ga dan pas een serieuze relatie aan met evt samenwonen. Persoonlijk vind ik dat je je jeugd vergooit! (Maar wie ben ik)Je jeugd vergooit why? Er zijn mensen die niet met jan en alleman naar bed willen gaan en feesten etc. Sommige mensen willen juist een serieuze relatie en met diegene herinneringen opbouwen.
vrijdag 8 juli 2016 om 23:30
zaterdag 9 juli 2016 om 21:16
Och meisje dat is naar. Ik herken het! Tips heb ik niet echt. Ik had altijd moeite met (grote) veranderingen. Van lagere naar middelbare school...ik heb geloof ik wel twee maanden lang iedere dag gehuild. Stom hè. Ik schaamde me er ook wel voor. Maar ik voelde me zo verloren daar. Ook de eerste keer samenwonen ging niet goed, ik ben terug gegaan (naar ouders). Mijn moeder had vroeger precies hetzelfde.
Het duurde tot na mijn 30ste voordat ik er geen last meer van had.
Vraag anders gewoon hulp bij de huisarts hoor. Niet dat er een pil tegen bestaat maar desnoods een paar gesprekken met iemand die er verstand van heeft. Ik had dat toen denk ik heel fijn gevonden. Schaamte overheerste echter.
Dikke knuffel meid, het komt echt goed!
Het duurde tot na mijn 30ste voordat ik er geen last meer van had.
Vraag anders gewoon hulp bij de huisarts hoor. Niet dat er een pil tegen bestaat maar desnoods een paar gesprekken met iemand die er verstand van heeft. Ik had dat toen denk ik heel fijn gevonden. Schaamte overheerste echter.
Dikke knuffel meid, het komt echt goed!
!
maandag 11 juli 2016 om 09:02
Ook hier herkenning. Op mijn 19e gaan samenwonen, nu 18 jaar later nog steeds heel gelukkig samen heb niet het idee iets gemist te hebben, en ook ik vond het moeilijk. Het was zo stil in huis, dat heeft echt wel een tijdje geduurd. En als ik zei dat ik even naar huis ging bedoelde ik mijn ouders. Maar het is helemaal goed gekomen, kost alleen tijd voor ik gewend was. Met de volgende verhuizingen heb ik geen moeite gehad trouwens.
maandag 11 juli 2016 om 09:45
Oja, herkenning hoor! Ik was net 20 toen ik ging samenwonen met mijn inmiddels man. Ik had alleen voor die tijd soort van heimwee. Ik heb serieus met mijn moeder besproken om de boel te cancelen. Dat hij maar alleen moest gaan. Ik raakte in een soort van paniek bij de gedachte dat ik mijn ouders ging verlaten. Heb echt als een klein kind zitten huilen. Mijn ouders zeiden dat ik gewoon moest doorzetten. En dat heb ik gedaan. Inmiddels 17 jaar verder waarvan 15 jaar samenwonend. Overigens, niets gemist ook. Weet ondanks dat ik rechtstreeks vanuit huis ging samenwonen, heel goed hoe ik de vuilnis moet buiten zetten, een lampje moet vervangen en moet koken. Heb er ook geen moment spijt van gehad (na die eerste week dan )
