Psyche
alle pijlers
Een wirwar van emoties
maandag 25 juli 2016 om 08:19
Goedemorgen Viva dames,
Omdat ik zelf maar blijf peizen en piekeren, leek het mij fijn om even te sparren. De situatie is als volgt, in theorie heb ik de fundering voor een 'gelukkig' leven; ik woon sinds een half jaar samen met de meest fijne man die ik mij kan wensen (we gaan over twee jaar trouwen), ik heb een vaste baan en ik heb weliswaar geen dikke spaarrekening maar -nog belangrijker- ik ben schuldenvrij.
En toch voel ik mij ongelukkig. Ik ben vaak moe, de batterij lijkt gewoonweg niet op te laden. Ik voel mij emotioneel en ben snel geïrriteerd. Ik lijk nergens de puf voor te hebben en heb nergens zin in, maar als ik mij eenmaal ergens toe zet (al dan niet met een hoop irritatie) blijkt het vaak toch heel gezellig te zijn. Ergens weet ik dat het een vicieuze cirkel is, dat moe zijn en moe worden van het niets doen. Voordat ik samenwoonde ging ik met regelmaat naar de sportschool, waar ik nu nauwelijks meer kom.
Ik heb nooit een enorme vriendinnengroep gehad, maar was gezegend met een stuk of vier hele fijne meiden om mij heen. Met twee van hen had ik dagelijks, intensief contact. Met de andere twee weinig WhatsApp contact, eens in de maand zien wij elkaar en dan wordt er bijgepraat. Ik voel(de) mij daar fijn bij. Sinds een maand of anderhalf geleden is na een korte maar intense ruzie het contact met de eerste twee op de klippen gelopen en is dit helemaal voorbij. De ruzie was met één vriendin, de andere kende ik via haar (en ik wilde haar niet het gevoel geven er tussenin te zitten). Contact wat ik niet meer goed gaat komen. En nu? Het is dagelijks vrij stil. Ik wil niet teveel kijken naar wat ik niét heb, maar ik mis het wel. Vriendinnen, sociaal contact.
Kan dit hand-in-hand gaan? Dat ik mij zo 'leeg' voel omdat ik mij sociaal 'alleen' voel? Het vooruitzicht van een verjaardag die ik niet ga vieren omdat ik -plat gezegd- bijna geen eigen vrienden heb om het mee te vieren? (de grote vriendenkring van mijn vriend komt met veel plezier, maar dat vind ik ergens weer wat confronterend, de vraag moeten beantwoorden "waar mijn eigen vriendinnen zijn?").
Omdat ik zelf maar blijf peizen en piekeren, leek het mij fijn om even te sparren. De situatie is als volgt, in theorie heb ik de fundering voor een 'gelukkig' leven; ik woon sinds een half jaar samen met de meest fijne man die ik mij kan wensen (we gaan over twee jaar trouwen), ik heb een vaste baan en ik heb weliswaar geen dikke spaarrekening maar -nog belangrijker- ik ben schuldenvrij.
En toch voel ik mij ongelukkig. Ik ben vaak moe, de batterij lijkt gewoonweg niet op te laden. Ik voel mij emotioneel en ben snel geïrriteerd. Ik lijk nergens de puf voor te hebben en heb nergens zin in, maar als ik mij eenmaal ergens toe zet (al dan niet met een hoop irritatie) blijkt het vaak toch heel gezellig te zijn. Ergens weet ik dat het een vicieuze cirkel is, dat moe zijn en moe worden van het niets doen. Voordat ik samenwoonde ging ik met regelmaat naar de sportschool, waar ik nu nauwelijks meer kom.
Ik heb nooit een enorme vriendinnengroep gehad, maar was gezegend met een stuk of vier hele fijne meiden om mij heen. Met twee van hen had ik dagelijks, intensief contact. Met de andere twee weinig WhatsApp contact, eens in de maand zien wij elkaar en dan wordt er bijgepraat. Ik voel(de) mij daar fijn bij. Sinds een maand of anderhalf geleden is na een korte maar intense ruzie het contact met de eerste twee op de klippen gelopen en is dit helemaal voorbij. De ruzie was met één vriendin, de andere kende ik via haar (en ik wilde haar niet het gevoel geven er tussenin te zitten). Contact wat ik niet meer goed gaat komen. En nu? Het is dagelijks vrij stil. Ik wil niet teveel kijken naar wat ik niét heb, maar ik mis het wel. Vriendinnen, sociaal contact.
Kan dit hand-in-hand gaan? Dat ik mij zo 'leeg' voel omdat ik mij sociaal 'alleen' voel? Het vooruitzicht van een verjaardag die ik niet ga vieren omdat ik -plat gezegd- bijna geen eigen vrienden heb om het mee te vieren? (de grote vriendenkring van mijn vriend komt met veel plezier, maar dat vind ik ergens weer wat confronterend, de vraag moeten beantwoorden "waar mijn eigen vriendinnen zijn?").
maandag 25 juli 2016 om 09:03
maandag 25 juli 2016 om 09:04
Het kan hand in hand gaan, maar het kan ook zijn dat dit je 'druppel' is. Misschien voor de zekerheid even je bloed laten testen. Het zou suf zijn als er een simpele verklaring is voor je vermoeidheid, die je over het hoofd ziet.
Daarnaast is dat wat je beschrijft over je vriendinnen sowieso belangrijk. Logisch dat het je raakt als je een goede vriendin kwijtraakt. Het roept de vraag bij me op hoe definitief het is, of er ruimte is (bij jou en bij haar) het contact te herstellen? En kun je het contact met de ander aanhouden? Vul je voor haar in dat zij het contact met jou nu ook niet meer wil, of heeft ze dit naar je uitgesproken? (Ik vraag dit omdat ik zelf twee vriendinnen heb, die ik 'via elkaar' kende, die elkaar inmiddels niet meer kunnen luchten of zien, maar toch heb ik met beide meiden nog altijd een heel fijn contact, ik zou het niet willen missen!)
Als het contact niet te herstellen is, is het logisch dat je er verdriet (een soort van rouw) om voelt en dat mag je jezelf dan ook echt wel toestaan.
Daarnaast is dat wat je beschrijft over je vriendinnen sowieso belangrijk. Logisch dat het je raakt als je een goede vriendin kwijtraakt. Het roept de vraag bij me op hoe definitief het is, of er ruimte is (bij jou en bij haar) het contact te herstellen? En kun je het contact met de ander aanhouden? Vul je voor haar in dat zij het contact met jou nu ook niet meer wil, of heeft ze dit naar je uitgesproken? (Ik vraag dit omdat ik zelf twee vriendinnen heb, die ik 'via elkaar' kende, die elkaar inmiddels niet meer kunnen luchten of zien, maar toch heb ik met beide meiden nog altijd een heel fijn contact, ik zou het niet willen missen!)
Als het contact niet te herstellen is, is het logisch dat je er verdriet (een soort van rouw) om voelt en dat mag je jezelf dan ook echt wel toestaan.
maandag 25 juli 2016 om 09:29
Herkenbaar, om het moment dat je denk dat je alles voor elkaar hebt, blijkt het toch niet dat je opeens heel gelukkig bent en alles top. Iedereen heeft een ideaal beeld "zoals het heurt", en heb je dit, dan is het toch anders.
Jij ben nu in een andere levensfase gekomen, en soms lopen ontwikkelingen en groei samen en soms niet. Vriendschappen verwateren en dat geeft weer ruimte voor nieuwe vriendschappen.
Jij ben nu in een andere levensfase gekomen, en soms lopen ontwikkelingen en groei samen en soms niet. Vriendschappen verwateren en dat geeft weer ruimte voor nieuwe vriendschappen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 25 juli 2016 om 09:31
Ja, ik denk dat dat wel heel veel invloed kan hebben, dat je die twee vriendinnen misschien kwijt bent.
Ik heb ook zoiets gehad: vriendin emigreerde zeer spontaan en ik voelde mij niet lekker, maar wist niet waarom. Een heel leeg en eenzaam gevoel. Een beetje verloren. Ondanks dat ik toen een lieve vriend had. Hij begreep het overigens niet. Maar ik had heel veel aan het contact met haar, hij kon die leegte niet opvullen.
Het kan geen kwaad om even bloed te laten prikken, maar het kan heel goed zijn dat je je zo voelt door het verbreken van contact met je vriendinnen.
Ik heb ook zoiets gehad: vriendin emigreerde zeer spontaan en ik voelde mij niet lekker, maar wist niet waarom. Een heel leeg en eenzaam gevoel. Een beetje verloren. Ondanks dat ik toen een lieve vriend had. Hij begreep het overigens niet. Maar ik had heel veel aan het contact met haar, hij kon die leegte niet opvullen.
Het kan geen kwaad om even bloed te laten prikken, maar het kan heel goed zijn dat je je zo voelt door het verbreken van contact met je vriendinnen.
maandag 25 juli 2016 om 09:46
Bedankt voor jullie reacties. Ik heb de huisarts gebeld en gevraagd om een verwijzing voor het bloedprikken, echter wil hij dat ik vandaag zelf even langskom (ook omdat er al een tijd hoofdpijn en duizeligheid mee gemoeid gaat), dus ik heb eind van de dag een afspraak. Ik zal daar bovenstaand verhaal ook uit de doeken doen.
De vriendschap herstellen zie ik niet direct gebeuren, maar ik ga daar inderdaad (nog) een poging voor wagen. Ik had haar na een paar dagen een kaartje gestuurd, haar enige tegenreactie was het verwijderen van mij en mijn vriend als Facebook vriend.
Vriend gaf ook aan dat het goed is om mij aan te sluiten bij de plaatselijke sportclub in teamverband, ik meldde mijzelf aan voor het nieuwe seizoen maar vanwege vermoeidheid zie (zag?) ik dit zelf nog niet zo zitten. Hier zal ik mij inderdaad overheen moeten zetten, om de sociale kring uit te kunnen breiden. Vriendinnen van vrienden zijn ontzettend leuk, maar nog niet "eigen" (wellicht groeit dit ook met de tijd).
De vriendschap herstellen zie ik niet direct gebeuren, maar ik ga daar inderdaad (nog) een poging voor wagen. Ik had haar na een paar dagen een kaartje gestuurd, haar enige tegenreactie was het verwijderen van mij en mijn vriend als Facebook vriend.
Vriend gaf ook aan dat het goed is om mij aan te sluiten bij de plaatselijke sportclub in teamverband, ik meldde mijzelf aan voor het nieuwe seizoen maar vanwege vermoeidheid zie (zag?) ik dit zelf nog niet zo zitten. Hier zal ik mij inderdaad overheen moeten zetten, om de sociale kring uit te kunnen breiden. Vriendinnen van vrienden zijn ontzettend leuk, maar nog niet "eigen" (wellicht groeit dit ook met de tijd).