Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
maandag 1 augustus 2016 om 08:38
quote:Valdemar_II schreef op 01 augustus 2016 @ 08:20:
Oh, sorry was de bedoeling niet. Ligt al een tijd achter me (mid dertig ondertussen) en denk dat ik dat hoofdstuk wel gesloten heb. Het gebrek aan opleiding en de bijhorende beperkingen qua jobs, is zowat het enige dat ik momenteel nog zou willen veranderen.
Online opleiding is een mogelijkheid, ben op dit moment eigenlijk aan het rondkijken naar een tweede job als bediende, zodat ik eens kan inschatten of ik überhaupt functioneer op kantoor of met directe collega's.
Denk dat er hier weinigen zijn die met plezier aan de schoolbanken terugdenken.
Idd.
Ik heb al een paar maanden het eerste half jaar van een hbo liggen middels thuisstudie. Alleen het beginnen, dat is nog een dingetje.
Oh, sorry was de bedoeling niet. Ligt al een tijd achter me (mid dertig ondertussen) en denk dat ik dat hoofdstuk wel gesloten heb. Het gebrek aan opleiding en de bijhorende beperkingen qua jobs, is zowat het enige dat ik momenteel nog zou willen veranderen.
Online opleiding is een mogelijkheid, ben op dit moment eigenlijk aan het rondkijken naar een tweede job als bediende, zodat ik eens kan inschatten of ik überhaupt functioneer op kantoor of met directe collega's.
Denk dat er hier weinigen zijn die met plezier aan de schoolbanken terugdenken.
Idd.
Ik heb al een paar maanden het eerste half jaar van een hbo liggen middels thuisstudie. Alleen het beginnen, dat is nog een dingetje.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 1 augustus 2016 om 09:02
Ik had nog een vraagje:
zeggen jullie wel eens, als iets wat je zegt een reactie uitlokt die je niet begrijpt, zoiets als met de toetjes: "Heb ik iets verkeerds gezegd? Ik heb een vorm van autisme, misschien zijn bepaalde nuances me ontgaan." Ik lag er gisteren in bed nog wat aan te denken, en dacht, dat zou echt wel heel stoer zijn als je zoiets gewoon durft te zeggen in zo'n situatie. Ik kan me ook goed voorstellen dat je liever niet zoiets persoonlijks zegt tegen een vreemde, maar aan de andere kant denk ik dat de meeste mensen wel verrast en vriendelijk zullen reageren. En de mensen die dat niet doen, daarvan weet je meteen dat ze stom zijn en verder geen aandacht en energie waardig.
Ik zeg dat omdat als je erbij stil staat mensen ook echt wel vaag kunnen zijn, en dan heb ik het over gemiddelde mensen, niet eens over al die mensen die zelf issues of triggers hebben waardoor ze gek reageren. Ik kan me goed voorstellen dat dat verwarrend kan zijn. Het lijkt me heel vermoeiend om altijd dan te denken dat er iets aan jezelf ligt. Terwijl een situatie misschien veel duidelijker kan zijn als iemand de moeite neemt om wat beter te verklaren wat die precíes bedoelt.
zeggen jullie wel eens, als iets wat je zegt een reactie uitlokt die je niet begrijpt, zoiets als met de toetjes: "Heb ik iets verkeerds gezegd? Ik heb een vorm van autisme, misschien zijn bepaalde nuances me ontgaan." Ik lag er gisteren in bed nog wat aan te denken, en dacht, dat zou echt wel heel stoer zijn als je zoiets gewoon durft te zeggen in zo'n situatie. Ik kan me ook goed voorstellen dat je liever niet zoiets persoonlijks zegt tegen een vreemde, maar aan de andere kant denk ik dat de meeste mensen wel verrast en vriendelijk zullen reageren. En de mensen die dat niet doen, daarvan weet je meteen dat ze stom zijn en verder geen aandacht en energie waardig.
Ik zeg dat omdat als je erbij stil staat mensen ook echt wel vaag kunnen zijn, en dan heb ik het over gemiddelde mensen, niet eens over al die mensen die zelf issues of triggers hebben waardoor ze gek reageren. Ik kan me goed voorstellen dat dat verwarrend kan zijn. Het lijkt me heel vermoeiend om altijd dan te denken dat er iets aan jezelf ligt. Terwijl een situatie misschien veel duidelijker kan zijn als iemand de moeite neemt om wat beter te verklaren wat die precíes bedoelt.
maandag 1 augustus 2016 om 09:13
quote:Valdemar_II schreef op 01 augustus 2016 @ 08:20:
Denk dat er hier weinigen zijn die met plezier aan de schoolbanken terugdenken.
Ja en nee.
Het sociale aspect van school vond ik slopend, het leren vond ik heerlijk.
Maar het is ook leuk om dingen te doen waar je goed in bent.
Als ik in de praktische kant net zo goed zou zijn als in de theorie, zou ik gebakken zitten.
Ik kan alles leren wat ik wil, maar eenmaal in een baan word ik vermorzeld door alles wat er op me afkomt.
Denk dat er hier weinigen zijn die met plezier aan de schoolbanken terugdenken.
Ja en nee.
Het sociale aspect van school vond ik slopend, het leren vond ik heerlijk.
Maar het is ook leuk om dingen te doen waar je goed in bent.
Als ik in de praktische kant net zo goed zou zijn als in de theorie, zou ik gebakken zitten.
Ik kan alles leren wat ik wil, maar eenmaal in een baan word ik vermorzeld door alles wat er op me afkomt.
maandag 1 augustus 2016 om 09:31
quote:*bloem schreef op 01 augustus 2016 @ 09:02:
Ik had nog een vraagje:
zeggen jullie wel eens, als iets wat je zegt een reactie uitlokt die je niet begrijpt, zoiets als met de toetjes: "Heb ik iets verkeerds gezegd? Ik heb een vorm van autisme, misschien zijn bepaalde nuances me ontgaan." Ik lag er gisteren in bed nog wat aan te denken, en dacht, dat zou echt wel heel stoer zijn als je zoiets gewoon durft te zeggen in zo'n situatie. Ik kan me ook goed voorstellen dat je liever niet zoiets persoonlijks zegt tegen een vreemde, maar aan de andere kant denk ik dat de meeste mensen wel verrast en vriendelijk zullen reageren. En de mensen die dat niet doen, daarvan weet je meteen dat ze stom zijn en verder geen aandacht en energie waardig.
Ik zeg dat omdat als je erbij stil staat mensen ook echt wel vaag kunnen zijn, en dan heb ik het over gemiddelde mensen, niet eens over al die mensen die zelf issues of triggers hebben waardoor ze gek reageren. Ik kan me goed voorstellen dat dat verwarrend kan zijn. Het lijkt me heel vermoeiend om altijd dan te denken dat er iets aan jezelf ligt. Terwijl een situatie misschien veel duidelijker kan zijn als iemand de moeite neemt om wat beter te verklaren wat die precíes bedoelt.
Ik heb een enorme zendingsdrang, dus ik wil vooral dat iedereen weet wat autisme inhoudt. Ik zeg in dat soort situaties dus juist dat ik autisme heb en me afvraag of ik iets verkeerd heb begrepen. En als ik dan maar even een gaatje zie ga ik uitleggen wat autisme inhoudt en waarom ik die situatie lastig vind/vond.
Ow, en dat autisten soms wat obsessief kunnen zijn m.b.t. een bepaald onderwerp.
Ik had nog een vraagje:
zeggen jullie wel eens, als iets wat je zegt een reactie uitlokt die je niet begrijpt, zoiets als met de toetjes: "Heb ik iets verkeerds gezegd? Ik heb een vorm van autisme, misschien zijn bepaalde nuances me ontgaan." Ik lag er gisteren in bed nog wat aan te denken, en dacht, dat zou echt wel heel stoer zijn als je zoiets gewoon durft te zeggen in zo'n situatie. Ik kan me ook goed voorstellen dat je liever niet zoiets persoonlijks zegt tegen een vreemde, maar aan de andere kant denk ik dat de meeste mensen wel verrast en vriendelijk zullen reageren. En de mensen die dat niet doen, daarvan weet je meteen dat ze stom zijn en verder geen aandacht en energie waardig.
Ik zeg dat omdat als je erbij stil staat mensen ook echt wel vaag kunnen zijn, en dan heb ik het over gemiddelde mensen, niet eens over al die mensen die zelf issues of triggers hebben waardoor ze gek reageren. Ik kan me goed voorstellen dat dat verwarrend kan zijn. Het lijkt me heel vermoeiend om altijd dan te denken dat er iets aan jezelf ligt. Terwijl een situatie misschien veel duidelijker kan zijn als iemand de moeite neemt om wat beter te verklaren wat die precíes bedoelt.
Ik heb een enorme zendingsdrang, dus ik wil vooral dat iedereen weet wat autisme inhoudt. Ik zeg in dat soort situaties dus juist dat ik autisme heb en me afvraag of ik iets verkeerd heb begrepen. En als ik dan maar even een gaatje zie ga ik uitleggen wat autisme inhoudt en waarom ik die situatie lastig vind/vond.
Ow, en dat autisten soms wat obsessief kunnen zijn m.b.t. een bepaald onderwerp.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 1 augustus 2016 om 09:46
quote:*bloem schreef op 01 augustus 2016 @ 09:02:
Ik had nog een vraagje:
zeggen jullie wel eens, als iets wat je zegt een reactie uitlokt die je niet begrijpt, zoiets als met de toetjes: "Heb ik iets verkeerds gezegd? Ik heb een vorm van autisme, misschien zijn bepaalde nuances me ontgaan." Ik lag er gisteren in bed nog wat aan te denken, en dacht, dat zou echt wel heel stoer zijn als je zoiets gewoon durft te zeggen in zo'n situatie. Ik kan me ook goed voorstellen dat je liever niet zoiets persoonlijks zegt tegen een vreemde, maar aan de andere kant denk ik dat de meeste mensen wel verrast en vriendelijk zullen reageren. En de mensen die dat niet doen, daarvan weet je meteen dat ze stom zijn en verder geen aandacht en energie waardig.
Ik zeg dat omdat als je erbij stil staat mensen ook echt wel vaag kunnen zijn, en dan heb ik het over gemiddelde mensen, niet eens over al die mensen die zelf issues of triggers hebben waardoor ze gek reageren. Ik kan me goed voorstellen dat dat verwarrend kan zijn. Het lijkt me heel vermoeiend om altijd dan te denken dat er iets aan jezelf ligt. Terwijl een situatie misschien veel duidelijker kan zijn als iemand de moeite neemt om wat beter te verklaren wat die precíes bedoelt.
Ik ben dat nu aan het uitproberen. Maar ik probeer het woord "autisme" te vermijden, er is nog teveel onbegrip en ik heb niet altijd zin om daar informatie over te geven. Ik probeer om te beginnen vriendelijk te kijken want ik heb me gerealiseerd dat ik zelfs dáárop moet letten, omdat ik er niet vriendelijk uitzie terwijl ik dat toch echt wel ben. Ik heb geleerd om dan (voor mijn gevoel) heel overdreven te grijnzen, als ik achteraf een foto van mezelf terug zie ziet dat er dan uit als een bescheiden glimlach, het zit dus echt in mijn hoofd.
Maar goed, vriendelijk er uit zien en dan zoiets zeggen als "sorry, maar ik geloof dat ik u even niet goed begrijp. Dat ligt aan mij, dat heb ik wel eens vaker, maar kunt u het in andere woorden herhalen? Dank u wel!"
En dat gaat tot nu toe hartstikke goed, men reageert daar altijd netjes op. Ik vond het eerst wel heel eng om te doen, alsof ik een raar toneelstukje speelde, maar het komt tot nu toe goed over.
Ik vermijd tegenwoordig wel het woord autisme omdat het snel discussie uitlokt. Oh, niet altijd slecht bedoeld, hoor, maar ik vind het moeilijk om te antwoorden op al die cliché's als "tegenwoordig heeft iedereen een diagnose" en "maar ik zie niks aan je". Dat roept stress bij me op die ik zoveel mogelijk wil ontwijken.
Ik had nog een vraagje:
zeggen jullie wel eens, als iets wat je zegt een reactie uitlokt die je niet begrijpt, zoiets als met de toetjes: "Heb ik iets verkeerds gezegd? Ik heb een vorm van autisme, misschien zijn bepaalde nuances me ontgaan." Ik lag er gisteren in bed nog wat aan te denken, en dacht, dat zou echt wel heel stoer zijn als je zoiets gewoon durft te zeggen in zo'n situatie. Ik kan me ook goed voorstellen dat je liever niet zoiets persoonlijks zegt tegen een vreemde, maar aan de andere kant denk ik dat de meeste mensen wel verrast en vriendelijk zullen reageren. En de mensen die dat niet doen, daarvan weet je meteen dat ze stom zijn en verder geen aandacht en energie waardig.
Ik zeg dat omdat als je erbij stil staat mensen ook echt wel vaag kunnen zijn, en dan heb ik het over gemiddelde mensen, niet eens over al die mensen die zelf issues of triggers hebben waardoor ze gek reageren. Ik kan me goed voorstellen dat dat verwarrend kan zijn. Het lijkt me heel vermoeiend om altijd dan te denken dat er iets aan jezelf ligt. Terwijl een situatie misschien veel duidelijker kan zijn als iemand de moeite neemt om wat beter te verklaren wat die precíes bedoelt.
Ik ben dat nu aan het uitproberen. Maar ik probeer het woord "autisme" te vermijden, er is nog teveel onbegrip en ik heb niet altijd zin om daar informatie over te geven. Ik probeer om te beginnen vriendelijk te kijken want ik heb me gerealiseerd dat ik zelfs dáárop moet letten, omdat ik er niet vriendelijk uitzie terwijl ik dat toch echt wel ben. Ik heb geleerd om dan (voor mijn gevoel) heel overdreven te grijnzen, als ik achteraf een foto van mezelf terug zie ziet dat er dan uit als een bescheiden glimlach, het zit dus echt in mijn hoofd.
Maar goed, vriendelijk er uit zien en dan zoiets zeggen als "sorry, maar ik geloof dat ik u even niet goed begrijp. Dat ligt aan mij, dat heb ik wel eens vaker, maar kunt u het in andere woorden herhalen? Dank u wel!"
En dat gaat tot nu toe hartstikke goed, men reageert daar altijd netjes op. Ik vond het eerst wel heel eng om te doen, alsof ik een raar toneelstukje speelde, maar het komt tot nu toe goed over.
Ik vermijd tegenwoordig wel het woord autisme omdat het snel discussie uitlokt. Oh, niet altijd slecht bedoeld, hoor, maar ik vind het moeilijk om te antwoorden op al die cliché's als "tegenwoordig heeft iedereen een diagnose" en "maar ik zie niks aan je". Dat roept stress bij me op die ik zoveel mogelijk wil ontwijken.
maandag 1 augustus 2016 om 09:56
quote:Lotte35 schreef op 01 augustus 2016 @ 09:13:
[...]
Ja en nee.
Het sociale aspect van school vond ik slopend, het leren vond ik heerlijk.
Maar het is ook leuk om dingen te doen waar je goed in bent.
Als ik in de praktische kant net zo goed zou zijn als in de theorie, zou ik gebakken zitten.
Ik kan alles leren wat ik wil, maar eenmaal in een baan word ik vermorzeld door alles wat er op me afkomt.
Mits het mijn interesse had en ik iets met de stof kon, viel het leren me erg mee. Helaas is dat door bijkomende gezondheidsproblemen flink afgenomen, ik wilde laatst een talencursus doen die ik nog had liggen, maar het lukt niet meer. Dat vind ik heel erg...
Het sociale aspect was inderdaad slopend. Ook met werken. Ik ben later als zelfstandige gaan werken en deed ook vrijwilligerswerk waarbij ik met mensen werkte die, zo realiseerde ik me achteraf, opmerkelijk vaak "iets in het autistisch spectrum" hadden. Dat ging dan wel heel goed, maar betaald werk ging me steeds slechter af. Uiteindelijk ben ik afgekeurd omdat ik zowel psychisch (voortvloeiend uit de asperger) als fysiek (als gevolg van enkele andere chronische ziektes) niet meer kón.
Dat is inmiddels al een paar jaar. Ik heb me er erg om geschaamd, het voelde als falen, maar heel langzaam begint de acceptatie te komen en durf ik zelfs af en toe "iets leuks" te gaan doen. Ik had namelijk het gevoel dat dat niet mocht, want wie niet werkt verdient dat niet.
Ik ga nu af en toe stukjes fietsen, gewoon midden op de dag, terwijl andere mensen werken, daar moest ik een flinke drempel voor nemen want het voelde slecht, maar ik begin er eindelijk van te genieten.
Eigenlijk érg, dat ik toch nog steeds zo afhankelijk ben van wat andere mensen vinden (namelijk dat iemand met een uitkering lui en slecht is) terwijl ik zelf heel goed weet dat ik misschien wel harder dan gemiddeld heb gewerkt om te functioneren...
Ik heb de laatste jaren vaker vrouwen met autisme gesproken en ik zie dat vaak terugkomen. Schuldgevoel, gevoel van falen (terwijl je juist zo hard hebt moeten werken om te "overleven"), gevoelig voor de mening van anderen omdat afkeuring zo snoeihard binnen komt.
Zo jammer eigenlijk.
[...]
Ja en nee.
Het sociale aspect van school vond ik slopend, het leren vond ik heerlijk.
Maar het is ook leuk om dingen te doen waar je goed in bent.
Als ik in de praktische kant net zo goed zou zijn als in de theorie, zou ik gebakken zitten.
Ik kan alles leren wat ik wil, maar eenmaal in een baan word ik vermorzeld door alles wat er op me afkomt.
Mits het mijn interesse had en ik iets met de stof kon, viel het leren me erg mee. Helaas is dat door bijkomende gezondheidsproblemen flink afgenomen, ik wilde laatst een talencursus doen die ik nog had liggen, maar het lukt niet meer. Dat vind ik heel erg...
Het sociale aspect was inderdaad slopend. Ook met werken. Ik ben later als zelfstandige gaan werken en deed ook vrijwilligerswerk waarbij ik met mensen werkte die, zo realiseerde ik me achteraf, opmerkelijk vaak "iets in het autistisch spectrum" hadden. Dat ging dan wel heel goed, maar betaald werk ging me steeds slechter af. Uiteindelijk ben ik afgekeurd omdat ik zowel psychisch (voortvloeiend uit de asperger) als fysiek (als gevolg van enkele andere chronische ziektes) niet meer kón.
Dat is inmiddels al een paar jaar. Ik heb me er erg om geschaamd, het voelde als falen, maar heel langzaam begint de acceptatie te komen en durf ik zelfs af en toe "iets leuks" te gaan doen. Ik had namelijk het gevoel dat dat niet mocht, want wie niet werkt verdient dat niet.
Ik ga nu af en toe stukjes fietsen, gewoon midden op de dag, terwijl andere mensen werken, daar moest ik een flinke drempel voor nemen want het voelde slecht, maar ik begin er eindelijk van te genieten.
Eigenlijk érg, dat ik toch nog steeds zo afhankelijk ben van wat andere mensen vinden (namelijk dat iemand met een uitkering lui en slecht is) terwijl ik zelf heel goed weet dat ik misschien wel harder dan gemiddeld heb gewerkt om te functioneren...
Ik heb de laatste jaren vaker vrouwen met autisme gesproken en ik zie dat vaak terugkomen. Schuldgevoel, gevoel van falen (terwijl je juist zo hard hebt moeten werken om te "overleven"), gevoelig voor de mening van anderen omdat afkeuring zo snoeihard binnen komt.
Zo jammer eigenlijk.
maandag 1 augustus 2016 om 10:12
quote:Lotte35 schreef op 01 augustus 2016 @ 09:50:
[...]
Nou, dat is me hier op het Viva-forum anders nog nooit opgevallen.
(Let op: autisten kunnen ook cynisch zijn )
Goed dat je de laatste zin erbij zet, haha. Aan de klank van je stem kan ik het horen, maar zo geschreven niet.
Ikheb gisteren een paar keer gezegd dat mijn opmerking niet rot bedoelt was. En Mother_Earth, nogmaals dank!, nam het voor me op.
[...]
Nou, dat is me hier op het Viva-forum anders nog nooit opgevallen.
(Let op: autisten kunnen ook cynisch zijn )
Goed dat je de laatste zin erbij zet, haha. Aan de klank van je stem kan ik het horen, maar zo geschreven niet.
Ikheb gisteren een paar keer gezegd dat mijn opmerking niet rot bedoelt was. En Mother_Earth, nogmaals dank!, nam het voor me op.
maandag 1 augustus 2016 om 10:30
maandag 1 augustus 2016 om 10:47
maandag 1 augustus 2016 om 11:01
quote:salandermillenium schreef op 01 augustus 2016 @ 10:47:
Goedemorgen,
Ik lees net jullie topic en vraag me al heel lang af wat nou de autistische trekken zijn. Zijn er veel soorten van autisme?
In grote lijnen weet ik het wel, maar ik zou het graag eens van jullie zelf willen horen, puur uit interesse.
Het is een spectrum-stoornis, wat wil zeggen dat er een grote diversiteit is in de manier waarop autisme zich uit.
Mijn persoonlijke trekken (beknopt, want ik kan er een boek over schrijven, maar de boekwinkels liggen al zo vol):
- Heel veel moeite met het opbouwen van sociale contacten. Altijd al gehad. Het kost me meer energie dan het me oplevert.
- Niet in staat een relatie te hebben met een partner. Te veel gericht op mezelf.
- Veel moeite hebben met 'zomaar gezellig wat kletsen'. Ik voel me dan heel opgelaten, weet niet waar ik het over moet hebben of hoe ik goed op de ander moet reageren. Wat erin resulteert dat ik overdreven enthousiast ga doen, waardoor ik na twee minuten bekaf ben.
- Enorm gevoelig voor obsessies. Bij mij uit zich dat o.a. in een eetstoornis.
- Totaal niet om kunnen gaan met onverwachte gebeurtenissen, absoluut niet flexibel. Dit wordt bij mij ook nog heel erg versterkt door de eetstoornis.
Kortom; het is geen eitje.
Goedemorgen,
Ik lees net jullie topic en vraag me al heel lang af wat nou de autistische trekken zijn. Zijn er veel soorten van autisme?
In grote lijnen weet ik het wel, maar ik zou het graag eens van jullie zelf willen horen, puur uit interesse.
Het is een spectrum-stoornis, wat wil zeggen dat er een grote diversiteit is in de manier waarop autisme zich uit.
Mijn persoonlijke trekken (beknopt, want ik kan er een boek over schrijven, maar de boekwinkels liggen al zo vol):
- Heel veel moeite met het opbouwen van sociale contacten. Altijd al gehad. Het kost me meer energie dan het me oplevert.
- Niet in staat een relatie te hebben met een partner. Te veel gericht op mezelf.
- Veel moeite hebben met 'zomaar gezellig wat kletsen'. Ik voel me dan heel opgelaten, weet niet waar ik het over moet hebben of hoe ik goed op de ander moet reageren. Wat erin resulteert dat ik overdreven enthousiast ga doen, waardoor ik na twee minuten bekaf ben.
- Enorm gevoelig voor obsessies. Bij mij uit zich dat o.a. in een eetstoornis.
- Totaal niet om kunnen gaan met onverwachte gebeurtenissen, absoluut niet flexibel. Dit wordt bij mij ook nog heel erg versterkt door de eetstoornis.
Kortom; het is geen eitje.
maandag 1 augustus 2016 om 15:24
quote:salandermillenium schreef op 01 augustus 2016 @ 10:47:
Goedemorgen,
Ik lees net jullie topic en vraag me al heel lang af wat nou de autistische trekken zijn. Zijn er veel soorten van autisme?
In grote lijnen weet ik het wel, maar ik zou het graag eens van jullie zelf willen horen, puur uit interesse.
Om een diagnose autisme te krijgen moet je een bepaald aantal kenmerken hebben. Die kenmerken moeten te maken hebben met (beperkingen in) sociale situaties en communicatie.
Simpel gezegd: er zijn bijv 12 kenmerken en je moet er minimaal 6 hebben voor een diagnose.
De meeste mensen hebben wel één of meer kenmerken uit dat lijstje, maar te weinig voor een diagnose.
Maar iedereen heeft zijn/haar eigen unieke combinatie van kenmerken uit dat lijstje, waardoor iedere autist anders is.
Wel hebben ze over het algemeen moeite met sociale omgang en moeite met communicatie.
Maar hoe zich dat precies uit en hoeveel moeite ze er mee hebben verschilt weer per persoon.
Goedemorgen,
Ik lees net jullie topic en vraag me al heel lang af wat nou de autistische trekken zijn. Zijn er veel soorten van autisme?
In grote lijnen weet ik het wel, maar ik zou het graag eens van jullie zelf willen horen, puur uit interesse.
Om een diagnose autisme te krijgen moet je een bepaald aantal kenmerken hebben. Die kenmerken moeten te maken hebben met (beperkingen in) sociale situaties en communicatie.
Simpel gezegd: er zijn bijv 12 kenmerken en je moet er minimaal 6 hebben voor een diagnose.
De meeste mensen hebben wel één of meer kenmerken uit dat lijstje, maar te weinig voor een diagnose.
Maar iedereen heeft zijn/haar eigen unieke combinatie van kenmerken uit dat lijstje, waardoor iedere autist anders is.
Wel hebben ze over het algemeen moeite met sociale omgang en moeite met communicatie.
Maar hoe zich dat precies uit en hoeveel moeite ze er mee hebben verschilt weer per persoon.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 1 augustus 2016 om 15:28
quote:salandermillenium schreef op 01 augustus 2016 @ 10:47:
Goedemorgen,
Ik lees net jullie topic en vraag me al heel lang af wat nou de autistische trekken zijn. Zijn er veel soorten van autisme?
In grote lijnen weet ik het wel, maar ik zou het graag eens van jullie zelf willen horen, puur uit interesse.
Wat ik heb:
- Moeite met sociaal contact, niet uit mezelf initiatief nemen en ergens bij gaan staan. Tenzij diegene me een paar keer gevraagd heeft. Als ik eenmaal op visite gevraagd ben, durf ik wel terug te vragen.
- Erg op mezelf gericht. Niet in staat zijn om een relatie te hebben. Ik heb een FWB gehad die ik hooguit 4 keer per jaar zag. En dat voelde al ongemakkelijk op den duur.
- Slechte motoriek, onhandig zijn, me vaak stoten, misstappen.
- Dingen letterlijk nemen en grapjes vaak niet snappen.
- Er slecht tegen kunnen als mijn planning in de war wordt gegooid en vooral wat eten betreft. Als ik later kan eten dan gepland. Een half uurtje is nog te overzien voor me, maar langer liever niet. Bijvoorbeeld als ik bij mijn moeder ben er zit nog andere visite die niet mee eet, maar te lang blijft zitten.
- Onverwachts bezoek vind ik ronduit irritant. Net als dat ik opgebeld wordt van: Heb je zin in nu dit en dat te gaan doen?
- Heel gauw overprikkeld zijn. Daarom werk ik ook halve dagen. Drukke feestjes trek ik zeer slecht.
Goedemorgen,
Ik lees net jullie topic en vraag me al heel lang af wat nou de autistische trekken zijn. Zijn er veel soorten van autisme?
In grote lijnen weet ik het wel, maar ik zou het graag eens van jullie zelf willen horen, puur uit interesse.
Wat ik heb:
- Moeite met sociaal contact, niet uit mezelf initiatief nemen en ergens bij gaan staan. Tenzij diegene me een paar keer gevraagd heeft. Als ik eenmaal op visite gevraagd ben, durf ik wel terug te vragen.
- Erg op mezelf gericht. Niet in staat zijn om een relatie te hebben. Ik heb een FWB gehad die ik hooguit 4 keer per jaar zag. En dat voelde al ongemakkelijk op den duur.
- Slechte motoriek, onhandig zijn, me vaak stoten, misstappen.
- Dingen letterlijk nemen en grapjes vaak niet snappen.
- Er slecht tegen kunnen als mijn planning in de war wordt gegooid en vooral wat eten betreft. Als ik later kan eten dan gepland. Een half uurtje is nog te overzien voor me, maar langer liever niet. Bijvoorbeeld als ik bij mijn moeder ben er zit nog andere visite die niet mee eet, maar te lang blijft zitten.
- Onverwachts bezoek vind ik ronduit irritant. Net als dat ik opgebeld wordt van: Heb je zin in nu dit en dat te gaan doen?
- Heel gauw overprikkeld zijn. Daarom werk ik ook halve dagen. Drukke feestjes trek ik zeer slecht.
maandag 1 augustus 2016 om 15:29
quote:cumulus schreef op 01 augustus 2016 @ 09:46:
[...]
Ik ben dat nu aan het uitproberen. Maar ik probeer het woord "autisme" te vermijden, er is nog teveel onbegrip en ik heb niet altijd zin om daar informatie over te geven. Ik probeer om te beginnen vriendelijk te kijken want ik heb me gerealiseerd dat ik zelfs dáárop moet letten, omdat ik er niet vriendelijk uitzie terwijl ik dat toch echt wel ben. Ik heb geleerd om dan (voor mijn gevoel) heel overdreven te grijnzen, als ik achteraf een foto van mezelf terug zie ziet dat er dan uit als een bescheiden glimlach, het zit dus echt in mijn hoofd.Grappig, ik zie juist in mijn omgeving meer begrip voor autisme dan voor 'gewoon raar'.
[...]
Ik ben dat nu aan het uitproberen. Maar ik probeer het woord "autisme" te vermijden, er is nog teveel onbegrip en ik heb niet altijd zin om daar informatie over te geven. Ik probeer om te beginnen vriendelijk te kijken want ik heb me gerealiseerd dat ik zelfs dáárop moet letten, omdat ik er niet vriendelijk uitzie terwijl ik dat toch echt wel ben. Ik heb geleerd om dan (voor mijn gevoel) heel overdreven te grijnzen, als ik achteraf een foto van mezelf terug zie ziet dat er dan uit als een bescheiden glimlach, het zit dus echt in mijn hoofd.Grappig, ik zie juist in mijn omgeving meer begrip voor autisme dan voor 'gewoon raar'.
maandag 1 augustus 2016 om 15:43
Op mijn werk is er geen begrip voor Autisme. Dat zie ik wel weer bij mijn collega X. Ze wordt al maanden gepest door een andere collega. Zo'n type dat over iedereen wel wat te klagen heeft bij de leiding en in een goed blaadje wil komen. Soms mag X haar helpen en dan is ze weer niet goed genoeg. X raakt dat beu en reageert dan emotioneel. Dan wordt de leiding kwaad op haar en zegt dat zij het allemaal verkeerd interpreteert. Ze wordt gewoon nooit geloofd. Er wordt dan gezegd dat ze zich achter dat Autisme verschuilt. En die pestkop wordt beschermd door de leiding. En dat is een Sociale Werkplaats, niet echt dus.
maandag 1 augustus 2016 om 15:59
quote:Solomio schreef op 01 augustus 2016 @ 15:24:
Om een diagnose autisme te krijgen moet je een bepaald aantal kenmerken hebben. Die kenmerken moeten te maken hebben met (beperkingen in) sociale situaties en communicatie.
Simpel gezegd: er zijn bijv 12 kenmerken en je moet er minimaal 6 hebben voor een diagnose.
De meeste mensen hebben wel één of meer kenmerken uit dat lijstje, maar te weinig voor een diagnose.
Maar iedereen heeft zijn/haar eigen unieke combinatie van kenmerken uit dat lijstje, waardoor iedere autist anders is.
Wel hebben ze over het algemeen moeite met sociale omgang en moeite met communicatie.
Maar hoe zich dat precies uit en hoeveel moeite ze er mee hebben verschilt weer per persoon.Duidelijke en beknopte uitleg!
Om een diagnose autisme te krijgen moet je een bepaald aantal kenmerken hebben. Die kenmerken moeten te maken hebben met (beperkingen in) sociale situaties en communicatie.
Simpel gezegd: er zijn bijv 12 kenmerken en je moet er minimaal 6 hebben voor een diagnose.
De meeste mensen hebben wel één of meer kenmerken uit dat lijstje, maar te weinig voor een diagnose.
Maar iedereen heeft zijn/haar eigen unieke combinatie van kenmerken uit dat lijstje, waardoor iedere autist anders is.
Wel hebben ze over het algemeen moeite met sociale omgang en moeite met communicatie.
Maar hoe zich dat precies uit en hoeveel moeite ze er mee hebben verschilt weer per persoon.Duidelijke en beknopte uitleg!
maandag 1 augustus 2016 om 17:36
quote:hondenmens schreef op 01 augustus 2016 @ 15:28:
[...]
...
- Onverwachts bezoek vind ik ronduit irritant. Net als dat ik opgebeld wordt van: Heb je zin in nu dit en dat te gaan doen?
...
Dat heb ik nooit begrepen. Hoe halen ze het toch in hun hoofd om onverwachts langs te komen? Zitten ze zelf misschien thuis op een stoeltje te wachten tot er iets gebeurd en begrijpen ze niet dat iemand anders wel wat om handen heeft. Als er nu nog een reden zou zijn, een noodgeval of iets anders dringend; maar neen, dan staan ze daar en is het voor de koetjes en kalfjes en terwijl zij zitten te leuteren loopt natuurlijk je eigen planning totaal in de war. En dan is het vooral dat laatste, die verstoring van de eigen planning voor niets dat het zo frustrerend maakt. De zaken moeten verlopen zoals gepland, en daar ik enkele weken op voorhand plan, moet dat bezoek ook enkele weken op voorhand afgesproken worden, zo simpel is het. Onverwachts, hoe durven ze.
Gelukkig is onverwachts bezoek/telefoontje hier een rariteit geworden omdat ik iets te vaak te cru reageerde.
[...]
...
- Onverwachts bezoek vind ik ronduit irritant. Net als dat ik opgebeld wordt van: Heb je zin in nu dit en dat te gaan doen?
...
Dat heb ik nooit begrepen. Hoe halen ze het toch in hun hoofd om onverwachts langs te komen? Zitten ze zelf misschien thuis op een stoeltje te wachten tot er iets gebeurd en begrijpen ze niet dat iemand anders wel wat om handen heeft. Als er nu nog een reden zou zijn, een noodgeval of iets anders dringend; maar neen, dan staan ze daar en is het voor de koetjes en kalfjes en terwijl zij zitten te leuteren loopt natuurlijk je eigen planning totaal in de war. En dan is het vooral dat laatste, die verstoring van de eigen planning voor niets dat het zo frustrerend maakt. De zaken moeten verlopen zoals gepland, en daar ik enkele weken op voorhand plan, moet dat bezoek ook enkele weken op voorhand afgesproken worden, zo simpel is het. Onverwachts, hoe durven ze.
Gelukkig is onverwachts bezoek/telefoontje hier een rariteit geworden omdat ik iets te vaak te cru reageerde.
