Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
maandag 1 augustus 2016 om 19:57
quote:Lotte35 schreef op 01 augustus 2016 @ 09:13:
[...]
Als ik in de praktische kant net zo goed zou zijn als in de theorie, zou ik gebakken zitten.
Ik kan alles leren wat ik wil, maar eenmaal in een baan word ik vermorzeld door alles wat er op me afkomt.+1 ik kan gewoon slecht theorie en praktijk connectie maken ook
[...]
Als ik in de praktische kant net zo goed zou zijn als in de theorie, zou ik gebakken zitten.
Ik kan alles leren wat ik wil, maar eenmaal in een baan word ik vermorzeld door alles wat er op me afkomt.+1 ik kan gewoon slecht theorie en praktijk connectie maken ook
maandag 1 augustus 2016 om 20:07
quote:cumulus schreef op 01 augustus 2016 @ 09:56:
[...]
Mits het mijn interesse had en ik iets met de stof kon, viel het leren me erg mee. Helaas is dat door bijkomende gezondheidsproblemen flink afgenomen, ik wilde laatst een talencursus doen die ik nog had liggen, maar het lukt niet meer. Dat vind ik heel erg...
Het sociale aspect was inderdaad slopend. Ook met werken. Ik ben later als zelfstandige gaan werken en deed ook vrijwilligerswerk waarbij ik met mensen werkte die, zo realiseerde ik me achteraf, opmerkelijk vaak "iets in het autistisch spectrum" hadden. Dat ging dan wel heel goed, maar betaald werk ging me steeds slechter af. Uiteindelijk ben ik afgekeurd omdat ik zowel psychisch (voortvloeiend uit de asperger) als fysiek (als gevolg van enkele andere chronische ziektes) niet meer kón.
Dat is inmiddels al een paar jaar. Ik heb me er erg om geschaamd, het voelde als falen, maar heel langzaam begint de acceptatie te komen en durf ik zelfs af en toe "iets leuks" te gaan doen. Ik had namelijk het gevoel dat dat niet mocht, want wie niet werkt verdient dat niet.
Ik ga nu af en toe stukjes fietsen, gewoon midden op de dag, terwijl andere mensen werken, daar moest ik een flinke drempel voor nemen want het voelde slecht, maar ik begin er eindelijk van te genieten.
Eigenlijk érg, dat ik toch nog steeds zo afhankelijk ben van wat andere mensen vinden (namelijk dat iemand met een uitkering lui en slecht is) terwijl ik zelf heel goed weet dat ik misschien wel harder dan gemiddeld heb gewerkt om te functioneren...
Ik heb de laatste jaren vaker vrouwen met autisme gesproken en ik zie dat vaak terugkomen. Schuldgevoel, gevoel van falen (terwijl je juist zo hard hebt moeten werken om te "overleven"), gevoelig voor de mening van anderen omdat afkeuring zo snoeihard binnen komt.
Zo jammer eigenlijk.
Ik herken veel in het veel aantrekken/laten afhangen van de mening van anderen. Misschien onbewust omdat ik denk dat zij wel weten wat normaal/leuk/sociaal is en ik niet?
Ik ben ook vrij rigide in gedachtes als: ik ben niet de knapste dus moet ik slank zijn. Ik rijd ook in een auto die eigenlijk boven mijn budget zou zijn (ik kan hem wel makkelijk betalen daar niet van) omdat eigenlijk ik vind dat ik 'recht' heb op een luxe auto want ik heb hard gestudeerd, ik vind het ook vreselijk dat er lager opgeleiden zijn die veeeeel meer salaris hebben dan ik.. Dat voelt voor mij als mijn eigen falen.
En inderdaad, als vrienden met een wajong o.i.d. een grapje durven te maken over mijn best wel zuinig zijn of krenterig.. Dan pak ik ze genadeloos terug met een 'en wie werkt zo hard om jouw uitkering te betalen hmm?'
[...]
Mits het mijn interesse had en ik iets met de stof kon, viel het leren me erg mee. Helaas is dat door bijkomende gezondheidsproblemen flink afgenomen, ik wilde laatst een talencursus doen die ik nog had liggen, maar het lukt niet meer. Dat vind ik heel erg...
Het sociale aspect was inderdaad slopend. Ook met werken. Ik ben later als zelfstandige gaan werken en deed ook vrijwilligerswerk waarbij ik met mensen werkte die, zo realiseerde ik me achteraf, opmerkelijk vaak "iets in het autistisch spectrum" hadden. Dat ging dan wel heel goed, maar betaald werk ging me steeds slechter af. Uiteindelijk ben ik afgekeurd omdat ik zowel psychisch (voortvloeiend uit de asperger) als fysiek (als gevolg van enkele andere chronische ziektes) niet meer kón.
Dat is inmiddels al een paar jaar. Ik heb me er erg om geschaamd, het voelde als falen, maar heel langzaam begint de acceptatie te komen en durf ik zelfs af en toe "iets leuks" te gaan doen. Ik had namelijk het gevoel dat dat niet mocht, want wie niet werkt verdient dat niet.
Ik ga nu af en toe stukjes fietsen, gewoon midden op de dag, terwijl andere mensen werken, daar moest ik een flinke drempel voor nemen want het voelde slecht, maar ik begin er eindelijk van te genieten.
Eigenlijk érg, dat ik toch nog steeds zo afhankelijk ben van wat andere mensen vinden (namelijk dat iemand met een uitkering lui en slecht is) terwijl ik zelf heel goed weet dat ik misschien wel harder dan gemiddeld heb gewerkt om te functioneren...
Ik heb de laatste jaren vaker vrouwen met autisme gesproken en ik zie dat vaak terugkomen. Schuldgevoel, gevoel van falen (terwijl je juist zo hard hebt moeten werken om te "overleven"), gevoelig voor de mening van anderen omdat afkeuring zo snoeihard binnen komt.
Zo jammer eigenlijk.
Ik herken veel in het veel aantrekken/laten afhangen van de mening van anderen. Misschien onbewust omdat ik denk dat zij wel weten wat normaal/leuk/sociaal is en ik niet?
Ik ben ook vrij rigide in gedachtes als: ik ben niet de knapste dus moet ik slank zijn. Ik rijd ook in een auto die eigenlijk boven mijn budget zou zijn (ik kan hem wel makkelijk betalen daar niet van) omdat eigenlijk ik vind dat ik 'recht' heb op een luxe auto want ik heb hard gestudeerd, ik vind het ook vreselijk dat er lager opgeleiden zijn die veeeeel meer salaris hebben dan ik.. Dat voelt voor mij als mijn eigen falen.
En inderdaad, als vrienden met een wajong o.i.d. een grapje durven te maken over mijn best wel zuinig zijn of krenterig.. Dan pak ik ze genadeloos terug met een 'en wie werkt zo hard om jouw uitkering te betalen hmm?'
maandag 1 augustus 2016 om 20:15
quote:Solomio schreef op 28 juli 2016 @ 09:20:
[...]
Ik twijfelde of ik het hier neer zou zetten, vanwege privacy enzo, maar ik heb een heftige onbeantwoorde verliefdheid.
En ik vraag me af of jullie herkennen dat emoties zo enorm heftig kunnen zijn? Misschien is het wel normaal hoor, zo vaak ben ik (godzijdank) niet verliefd, maar ik ben mezelf helemaal kwijt. Verdriet omdat het niet wederzijds is en omdat ik als het dat wel zou zijn er toch niet mee om zou kunnen gaan, ik heb niet voor niks ooit besloten dat ik zonder relatie door het leven ga. Maar ook de verliefdheid zelf vind ik erg heftig, echt fysiek pijnlijk.
Ik kan diezelfde heftigheid ervaren bij boosheid of angst.
En vraag me dus af of dat heftige herkenbaar is voor autisten, of dat ik gewoon een beetje overtrokken reageer?
Ooh ik hoop dat nooit weer mee te maken. Ik zeg wel eens gekscherend dat mijn liefdesleven is zoals mijn auto-ongelukken: eenzijdig. Letterlijk iedereen die ik leuk vind (en dat is niet zo vaak) ziet me niet staan op die manier.
Im 2011 was ik strontverliefd en volgens mij vond ze me zelfs niet eens echt aardig. En dan wel gezellig moeten doen en haar met een ander verliefd moeten zien (maanden later, ze was vrijgezel toen ik op dr viel).
Ik kon op een gegeven moment niet echt meer normaal functioneren in haar buurt dus ondanks dat ik wist dat ze me niet leuk vond, heb toch verteld dat ik verliefd was... Het was zomer.. Heel erg warm dat weet ik nog.
Wat een rotjaar was dat
[...]
Ik twijfelde of ik het hier neer zou zetten, vanwege privacy enzo, maar ik heb een heftige onbeantwoorde verliefdheid.
En ik vraag me af of jullie herkennen dat emoties zo enorm heftig kunnen zijn? Misschien is het wel normaal hoor, zo vaak ben ik (godzijdank) niet verliefd, maar ik ben mezelf helemaal kwijt. Verdriet omdat het niet wederzijds is en omdat ik als het dat wel zou zijn er toch niet mee om zou kunnen gaan, ik heb niet voor niks ooit besloten dat ik zonder relatie door het leven ga. Maar ook de verliefdheid zelf vind ik erg heftig, echt fysiek pijnlijk.
Ik kan diezelfde heftigheid ervaren bij boosheid of angst.
En vraag me dus af of dat heftige herkenbaar is voor autisten, of dat ik gewoon een beetje overtrokken reageer?
Ooh ik hoop dat nooit weer mee te maken. Ik zeg wel eens gekscherend dat mijn liefdesleven is zoals mijn auto-ongelukken: eenzijdig. Letterlijk iedereen die ik leuk vind (en dat is niet zo vaak) ziet me niet staan op die manier.
Im 2011 was ik strontverliefd en volgens mij vond ze me zelfs niet eens echt aardig. En dan wel gezellig moeten doen en haar met een ander verliefd moeten zien (maanden later, ze was vrijgezel toen ik op dr viel).
Ik kon op een gegeven moment niet echt meer normaal functioneren in haar buurt dus ondanks dat ik wist dat ze me niet leuk vond, heb toch verteld dat ik verliefd was... Het was zomer.. Heel erg warm dat weet ik nog.
Wat een rotjaar was dat
maandag 1 augustus 2016 om 21:50
quote:cumulus schreef op 01 augustus 2016 @ 09:56:
[...]
Mits het mijn interesse had en ik iets met de stof kon, viel het leren me erg mee. Helaas is dat door bijkomende gezondheidsproblemen flink afgenomen, ik wilde laatst een talencursus doen die ik nog had liggen, maar het lukt niet meer. Dat vind ik heel erg...
Het sociale aspect was inderdaad slopend. Ook met werken. Ik ben later als zelfstandige gaan werken en deed ook vrijwilligerswerk waarbij ik met mensen werkte die, zo realiseerde ik me achteraf, opmerkelijk vaak "iets in het autistisch spectrum" hadden. Dat ging dan wel heel goed, maar betaald werk ging me steeds slechter af. Uiteindelijk ben ik afgekeurd omdat ik zowel psychisch (voortvloeiend uit de asperger) als fysiek (als gevolg van enkele andere chronische ziektes) niet meer kón.
Dat is inmiddels al een paar jaar. Ik heb me er erg om geschaamd, het voelde als falen, maar heel langzaam begint de acceptatie te komen en durf ik zelfs af en toe "iets leuks" te gaan doen. Ik had namelijk het gevoel dat dat niet mocht, want wie niet werkt verdient dat niet.
Ik ga nu af en toe stukjes fietsen, gewoon midden op de dag, terwijl andere mensen werken, daar moest ik een flinke drempel voor nemen want het voelde slecht, maar ik begin er eindelijk van te genieten.
Eigenlijk érg, dat ik toch nog steeds zo afhankelijk ben van wat andere mensen vinden (namelijk dat iemand met een uitkering lui en slecht is) terwijl ik zelf heel goed weet dat ik misschien wel harder dan gemiddeld heb gewerkt om te functioneren...
Ik heb de laatste jaren vaker vrouwen met autisme gesproken en ik zie dat vaak terugkomen. Schuldgevoel, gevoel van falen (terwijl je juist zo hard hebt moeten werken om te "overleven"), gevoelig voor de mening van anderen omdat afkeuring zo snoeihard binnen komt.
Zo jammer eigenlijk.
Heel herkenbaar. De lesstof moest me wel echt interesseren, anders ging het langs me heen. Ik keek enorm op tegen mijn buurjongen die vaak maar een keer leerde en een 10 haalde. Mijn ouders zeiden dat dat ook kwam doordat hij goed oplette in de klas en alles oppikte. Een kind dat overal interesse in had. Ik niet. Hele verhalen zat ik te fantaseren dan.
Sociaal ging het alleen op de basisschool goed. Op de volgende scholen niet meer. Sinds vorig jaar heb ik eindelijk weer een paar nieuwe mensen om uit te nodigen behalve familie en buren. Toch wel leuk.
Fietsen heb ik ook best veel gedaan, maar bleef meestal wel in de buurt. Sinds ik honden heb wandel ik vooral.
Ook gevoelig voor afkeuring van mensen en negatieve kritiek blijft bij mij jaren daarna nog hangen.
[...]
Mits het mijn interesse had en ik iets met de stof kon, viel het leren me erg mee. Helaas is dat door bijkomende gezondheidsproblemen flink afgenomen, ik wilde laatst een talencursus doen die ik nog had liggen, maar het lukt niet meer. Dat vind ik heel erg...
Het sociale aspect was inderdaad slopend. Ook met werken. Ik ben later als zelfstandige gaan werken en deed ook vrijwilligerswerk waarbij ik met mensen werkte die, zo realiseerde ik me achteraf, opmerkelijk vaak "iets in het autistisch spectrum" hadden. Dat ging dan wel heel goed, maar betaald werk ging me steeds slechter af. Uiteindelijk ben ik afgekeurd omdat ik zowel psychisch (voortvloeiend uit de asperger) als fysiek (als gevolg van enkele andere chronische ziektes) niet meer kón.
Dat is inmiddels al een paar jaar. Ik heb me er erg om geschaamd, het voelde als falen, maar heel langzaam begint de acceptatie te komen en durf ik zelfs af en toe "iets leuks" te gaan doen. Ik had namelijk het gevoel dat dat niet mocht, want wie niet werkt verdient dat niet.
Ik ga nu af en toe stukjes fietsen, gewoon midden op de dag, terwijl andere mensen werken, daar moest ik een flinke drempel voor nemen want het voelde slecht, maar ik begin er eindelijk van te genieten.
Eigenlijk érg, dat ik toch nog steeds zo afhankelijk ben van wat andere mensen vinden (namelijk dat iemand met een uitkering lui en slecht is) terwijl ik zelf heel goed weet dat ik misschien wel harder dan gemiddeld heb gewerkt om te functioneren...
Ik heb de laatste jaren vaker vrouwen met autisme gesproken en ik zie dat vaak terugkomen. Schuldgevoel, gevoel van falen (terwijl je juist zo hard hebt moeten werken om te "overleven"), gevoelig voor de mening van anderen omdat afkeuring zo snoeihard binnen komt.
Zo jammer eigenlijk.
Heel herkenbaar. De lesstof moest me wel echt interesseren, anders ging het langs me heen. Ik keek enorm op tegen mijn buurjongen die vaak maar een keer leerde en een 10 haalde. Mijn ouders zeiden dat dat ook kwam doordat hij goed oplette in de klas en alles oppikte. Een kind dat overal interesse in had. Ik niet. Hele verhalen zat ik te fantaseren dan.
Sociaal ging het alleen op de basisschool goed. Op de volgende scholen niet meer. Sinds vorig jaar heb ik eindelijk weer een paar nieuwe mensen om uit te nodigen behalve familie en buren. Toch wel leuk.
Fietsen heb ik ook best veel gedaan, maar bleef meestal wel in de buurt. Sinds ik honden heb wandel ik vooral.
Ook gevoelig voor afkeuring van mensen en negatieve kritiek blijft bij mij jaren daarna nog hangen.
maandag 1 augustus 2016 om 22:05
quote:Mother_Earth schreef op 01 augustus 2016 @ 21:53:
Deze keer sla ik een ronde over, heb de laatste dagen al genoeg geschreven, draaf een beetje teveel door en voel me leeg nu.
Wel fijn om jullie verhalen en de herkenning van velen dingen te lezen, dat wilde ik alleen even zeggen. hoop dat je wel weer terugkomt hier
Deze keer sla ik een ronde over, heb de laatste dagen al genoeg geschreven, draaf een beetje teveel door en voel me leeg nu.
Wel fijn om jullie verhalen en de herkenning van velen dingen te lezen, dat wilde ik alleen even zeggen. hoop dat je wel weer terugkomt hier
dinsdag 2 augustus 2016 om 00:42
quote:hondenmens schreef op 01 augustus 2016 @ 15:28:
[...]
Wat ik heb:
- Moeite met sociaal contact, niet uit mezelf initiatief nemen en ergens bij gaan staan. Tenzij diegene me een paar keer gevraagd heeft. Als ik eenmaal op visite gevraagd ben, durf ik wel terug te vragen.
- Erg op mezelf gericht. Niet in staat zijn om een relatie te hebben. Ik heb een FWB gehad die ik hooguit 4 keer per jaar zag. En dat voelde al ongemakkelijk op den duur.
- Slechte motoriek, onhandig zijn, me vaak stoten, misstappen.
- Dingen letterlijk nemen en grapjes vaak niet snappen.
- Er slecht tegen kunnen als mijn planning in de war wordt gegooid en vooral wat eten betreft. Als ik later kan eten dan gepland. Een half uurtje is nog te overzien voor me, maar langer liever niet. Bijvoorbeeld als ik bij mijn moeder ben er zit nog andere visite die niet mee eet, maar te lang blijft zitten.
- Onverwachts bezoek vind ik ronduit irritant. Net als dat ik opgebeld wordt van: Heb je zin in nu dit en dat te gaan doen?
- Heel gauw overprikkeld zijn. Daarom werk ik ook halve dagen. Drukke feestjes trek ik zeer slecht.Alsof ik mijzelf zie!!
[...]
Wat ik heb:
- Moeite met sociaal contact, niet uit mezelf initiatief nemen en ergens bij gaan staan. Tenzij diegene me een paar keer gevraagd heeft. Als ik eenmaal op visite gevraagd ben, durf ik wel terug te vragen.
- Erg op mezelf gericht. Niet in staat zijn om een relatie te hebben. Ik heb een FWB gehad die ik hooguit 4 keer per jaar zag. En dat voelde al ongemakkelijk op den duur.
- Slechte motoriek, onhandig zijn, me vaak stoten, misstappen.
- Dingen letterlijk nemen en grapjes vaak niet snappen.
- Er slecht tegen kunnen als mijn planning in de war wordt gegooid en vooral wat eten betreft. Als ik later kan eten dan gepland. Een half uurtje is nog te overzien voor me, maar langer liever niet. Bijvoorbeeld als ik bij mijn moeder ben er zit nog andere visite die niet mee eet, maar te lang blijft zitten.
- Onverwachts bezoek vind ik ronduit irritant. Net als dat ik opgebeld wordt van: Heb je zin in nu dit en dat te gaan doen?
- Heel gauw overprikkeld zijn. Daarom werk ik ook halve dagen. Drukke feestjes trek ik zeer slecht.Alsof ik mijzelf zie!!
dinsdag 2 augustus 2016 om 06:21
quote:Valdemar_II schreef op 01 augustus 2016 @ 17:36:
[...]
Dat heb ik nooit begrepen. Hoe halen ze het toch in hun hoofd om onverwachts langs te komen? Zitten ze zelf misschien thuis op een stoeltje te wachten tot er iets gebeurd en begrijpen ze niet dat iemand anders wel wat om handen heeft. Als er nu nog een reden zou zijn, een noodgeval of iets anders dringend; maar neen, dan staan ze daar en is het voor de koetjes en kalfjes en terwijl zij zitten te leuteren loopt natuurlijk je eigen planning totaal in de war. En dan is het vooral dat laatste, die verstoring van de eigen planning voor niets dat het zo frustrerend maakt. De zaken moeten verlopen zoals gepland, en daar ik enkele weken op voorhand plan, moet dat bezoek ook enkele weken op voorhand afgesproken worden, zo simpel is het. Onverwachts, hoe durven ze.
Gelukkig is onverwachts bezoek/telefoontje hier een rariteit geworden omdat ik iets te vaak te cru reageerde.
Ik ben juist wel van de spontane dingen, maar meestal als ik denk hè nu zou ik het leuk vinden om spontaan iets af te spreken dan blijft het stil, heb ik al wat gepland, dan wil iedereen ineens dan afspreken. Dat is wel irritant.
Ik krijg nooit onverwachts bezoek, is ook niet echt meer van deze tijd. Een appje met aankondiging is immers zo verstuurd, en als ik er geen tijd/zin aan heb dan zeg ik gewoon dat ik niet thuis ben of dat ik van plan was van huis weg te gaan o.i.d.
Mocht ik het tolereren dat men zomaar langs komt, dan kunnen ze thee en oploskoffie krijgen maar verder is mijn koelkast nagenoeg leeg vaak.
Ik ben meer een dag tot fag plAnner dan een weken van te voren planner. Als ik al plan... Plannen is niet zo mijn ding
[...]
Dat heb ik nooit begrepen. Hoe halen ze het toch in hun hoofd om onverwachts langs te komen? Zitten ze zelf misschien thuis op een stoeltje te wachten tot er iets gebeurd en begrijpen ze niet dat iemand anders wel wat om handen heeft. Als er nu nog een reden zou zijn, een noodgeval of iets anders dringend; maar neen, dan staan ze daar en is het voor de koetjes en kalfjes en terwijl zij zitten te leuteren loopt natuurlijk je eigen planning totaal in de war. En dan is het vooral dat laatste, die verstoring van de eigen planning voor niets dat het zo frustrerend maakt. De zaken moeten verlopen zoals gepland, en daar ik enkele weken op voorhand plan, moet dat bezoek ook enkele weken op voorhand afgesproken worden, zo simpel is het. Onverwachts, hoe durven ze.
Gelukkig is onverwachts bezoek/telefoontje hier een rariteit geworden omdat ik iets te vaak te cru reageerde.
Ik ben juist wel van de spontane dingen, maar meestal als ik denk hè nu zou ik het leuk vinden om spontaan iets af te spreken dan blijft het stil, heb ik al wat gepland, dan wil iedereen ineens dan afspreken. Dat is wel irritant.
Ik krijg nooit onverwachts bezoek, is ook niet echt meer van deze tijd. Een appje met aankondiging is immers zo verstuurd, en als ik er geen tijd/zin aan heb dan zeg ik gewoon dat ik niet thuis ben of dat ik van plan was van huis weg te gaan o.i.d.
Mocht ik het tolereren dat men zomaar langs komt, dan kunnen ze thee en oploskoffie krijgen maar verder is mijn koelkast nagenoeg leeg vaak.
Ik ben meer een dag tot fag plAnner dan een weken van te voren planner. Als ik al plan... Plannen is niet zo mijn ding
dinsdag 2 augustus 2016 om 07:06
Ik woon in een woongemeenschap, waarbij er regelmatig zomaar mensen aanbellen. Vaak omdat ze even iets willen vragen, maar soms om een praatje te maken.
Ik heb inmiddels aangeleerd om ook praatjes te kunnen maken bij de voordeur, want lang niet alle medebewoners wil ik in mijn huis hebben.
Onlangs heb ik zelfs een keer niet opengedaan toen er aangebeld werd, maar dan blijf ik daarna wel zitten met de vraag wie het was en waar het over ging.
Ik heb inmiddels aangeleerd om ook praatjes te kunnen maken bij de voordeur, want lang niet alle medebewoners wil ik in mijn huis hebben.
Onlangs heb ik zelfs een keer niet opengedaan toen er aangebeld werd, maar dan blijf ik daarna wel zitten met de vraag wie het was en waar het over ging.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 2 augustus 2016 om 07:17
Ik kan slecht tegen veranderingen.
Ben niet echt flexibel.
Ben snel overprikkeld.
Ik neem dingen gauw letterlijk en begrijp grapjes en sarcasme vaak niet goed.
Ik houd niet van onverwacht bezoek, behalve als 1 vriendin belt of ik zin heb om langs te komen. Voor haar laat ik alles uit handen vallen.
Veel behoefte aan alleen en samen met man zijn.
Houd niet van logeren.
Ben onhandig, mijn motoriek is slecht.
Plannen lukt me niet goed.
Ben niet echt flexibel.
Ben snel overprikkeld.
Ik neem dingen gauw letterlijk en begrijp grapjes en sarcasme vaak niet goed.
Ik houd niet van onverwacht bezoek, behalve als 1 vriendin belt of ik zin heb om langs te komen. Voor haar laat ik alles uit handen vallen.
Veel behoefte aan alleen en samen met man zijn.
Houd niet van logeren.
Ben onhandig, mijn motoriek is slecht.
Plannen lukt me niet goed.
dinsdag 2 augustus 2016 om 13:02
Yes ik heb vakantie! Dit keer 3,5 week. Een halve week langer gepakt dan normaal. Omdat er de laatste dagen geen werk is en je dan moet gaan schoonmaken daar. Dat is altijd zo'n chaos. Iedereen loopt dan door elkaar en er is geen duidelijke verdeling wie wat doet. Ik denk dan: wegwezen. En zo nog meer mensen. Mijn collega met ASS vind dat poetsen er gewoon bij hoort. Ik vind niet dat ik daar voor aangenomen ben. Even je werkplek opruimen en vegen oké. Maar niet de hele ochtend alleen maar poetsen. Dat kan ik thuis ook en anders was ik wel in de schoonmaak gaan werken.
dinsdag 2 augustus 2016 om 13:53
Aan de ene kant soms drammerig en fel, aan de andere kant verlegen. T.o.v. vrouwen in extreme mate. Soms twijfel ik of mijn verlegenheid terecht is.
Ik ben soms een tikje naïef, aan de andere kant wantrouwend.
Ik let soms niet op non-verbale lichaamstaal of op situatie of context die ik nodig heb om andermans gedrag te begrijpen.
Mijn zintuiglijke waarneming verschilt van wat gemiddeld is: gevoeliger voor warmte, smaak, reuk, gehoor, minder gevoelig voor kou en fysieke pijn.
Ik ben voor iemand met autisme erg sociaal en extravert.
Ik ben erg slim, verbaal erg sterk.
Ik heb weinig moeite met veranderingen, vooral als er een goede reden voor is en in mijn voordeel is.
Ik kom (soms te laat) achter dat ik ongelijk heb, of mij vergis, als ik de situatie puur objectief in mijn hoofd afspeel. Dan bied ik mijn excuses aan of ik zeg: "Jij hebt bij nader inzien toch wel gelijk, want..." Ik heb een avontuurlijke instelling.
Ik kan goed plannen en ook goed communiceren, word er van mij gezegd.
Mijn ouders zeiden dat ik vrijwel niet meer autistisch ben en dat ik in het buitenland erg zelfredzaam ben: hotel regelen, vliegtickets regelen, uitzoeken hoe buitenlands openbaar vervoer werkt, en daar ook mee reizen (vooral Berlijn en Londen).
Desondanks zou ik niet willen zeggen dat ik genezen ben van autisme. Ik merk toch wel dat ik anders in elkaar zit dan de meeste niet-autisten. Ik heb wel (erg) weinig hinder van autisme.
Ik ben soms een tikje naïef, aan de andere kant wantrouwend.
Ik let soms niet op non-verbale lichaamstaal of op situatie of context die ik nodig heb om andermans gedrag te begrijpen.
Mijn zintuiglijke waarneming verschilt van wat gemiddeld is: gevoeliger voor warmte, smaak, reuk, gehoor, minder gevoelig voor kou en fysieke pijn.
Ik ben voor iemand met autisme erg sociaal en extravert.
Ik ben erg slim, verbaal erg sterk.
Ik heb weinig moeite met veranderingen, vooral als er een goede reden voor is en in mijn voordeel is.
Ik kom (soms te laat) achter dat ik ongelijk heb, of mij vergis, als ik de situatie puur objectief in mijn hoofd afspeel. Dan bied ik mijn excuses aan of ik zeg: "Jij hebt bij nader inzien toch wel gelijk, want..." Ik heb een avontuurlijke instelling.
Ik kan goed plannen en ook goed communiceren, word er van mij gezegd.
Mijn ouders zeiden dat ik vrijwel niet meer autistisch ben en dat ik in het buitenland erg zelfredzaam ben: hotel regelen, vliegtickets regelen, uitzoeken hoe buitenlands openbaar vervoer werkt, en daar ook mee reizen (vooral Berlijn en Londen).
Desondanks zou ik niet willen zeggen dat ik genezen ben van autisme. Ik merk toch wel dat ik anders in elkaar zit dan de meeste niet-autisten. Ik heb wel (erg) weinig hinder van autisme.
World of Warcraft: Legion
dinsdag 2 augustus 2016 om 16:40
Ik heb gebeld met de HA-praktijk.. Heb het nummer gekregen wat ik kan bellen dus dat net gedaan. Ze hadden de aanvraag wel ontvangen voor de verwijzing (bij een gespecialiseerd autismeteam) en ook een ontvangstbevestiging verstuurd via de post. Al een paar week geleden, het adres klopte, dus ben bang dat ie in een andere straat terecht is gekomen. Gek, er gaat bijna nooit wat voor mij verloren bij de post (van wat ik weet, de postcodeloterij of andere spam zal me weinig boeien als t niet aankomt), en dan juist zulke gevoelige informatie die wel verloren gaat.
Afijn, ik heb ze mijn emailadres maar even gegeven. Dan krijg ik de afspraakbevestiging ook per mail als ze me telefonisch niet kunnen bereiken. Zal toch pas wat horen over 5 weken, want er is een wachttijd van 9 weken.
Uiteraard ben ik dan net op vakantie lol
Afijn, ik heb ze mijn emailadres maar even gegeven. Dan krijg ik de afspraakbevestiging ook per mail als ze me telefonisch niet kunnen bereiken. Zal toch pas wat horen over 5 weken, want er is een wachttijd van 9 weken.
Uiteraard ben ik dan net op vakantie lol
dinsdag 2 augustus 2016 om 19:33
quote:Solomio schreef op 02 augustus 2016 @ 07:06:
Ik woon in een woongemeenschap, waarbij er regelmatig zomaar mensen aanbellen. Vaak omdat ze even iets willen vragen, maar soms om een praatje te maken.
Ik heb inmiddels aangeleerd om ook praatjes te kunnen maken bij de voordeur, want lang niet alle medebewoners wil ik in mijn huis hebben.
Onlangs heb ik zelfs een keer niet opengedaan toen er aangebeld werd, maar dan blijf ik daarna wel zitten met de vraag wie het was en waar het over ging.
Is een woongemeenschap niet lastig icm autisme, of is er nog genoeg ruimte voor privacy? Misschien heb ik een verkeerd beeld met een gedeelde keuken, tuin etc.
Praatjes maken zal me nooit afgaan, zelfs bij een bekende heb ik even nodig om mijn gedachten erbij te krijgen en tot praten te komen en die pauze verstoord de gehele interactie. Met het zwijgen zal ik dan ook veelal overkomen als verwaande kwast of verdwaasde stier.
Ik woon in een woongemeenschap, waarbij er regelmatig zomaar mensen aanbellen. Vaak omdat ze even iets willen vragen, maar soms om een praatje te maken.
Ik heb inmiddels aangeleerd om ook praatjes te kunnen maken bij de voordeur, want lang niet alle medebewoners wil ik in mijn huis hebben.
Onlangs heb ik zelfs een keer niet opengedaan toen er aangebeld werd, maar dan blijf ik daarna wel zitten met de vraag wie het was en waar het over ging.
Is een woongemeenschap niet lastig icm autisme, of is er nog genoeg ruimte voor privacy? Misschien heb ik een verkeerd beeld met een gedeelde keuken, tuin etc.
Praatjes maken zal me nooit afgaan, zelfs bij een bekende heb ik even nodig om mijn gedachten erbij te krijgen en tot praten te komen en die pauze verstoord de gehele interactie. Met het zwijgen zal ik dan ook veelal overkomen als verwaande kwast of verdwaasde stier.
dinsdag 2 augustus 2016 om 20:19
quote:Valdemar_II schreef op 02 augustus 2016 @ 19:33:
[...]
Is een woongemeenschap niet lastig icm autisme, of is er nog genoeg ruimte voor privacy? Misschien heb ik een verkeerd beeld met een gedeelde keuken, tuin etc.
Praatjes maken zal me nooit afgaan, zelfs bij een bekende heb ik even nodig om mijn gedachten erbij te krijgen en tot praten te komen en die pauze verstoord de gehele interactie. Met het zwijgen zal ik dan ook veelal overkomen als verwaande kwast of verdwaasde stier.
Als ik zo even uit de losse pols een schatting moet maken dan wonen er hier uitzonderlijk veel autisten. Deze woonvorm is denk ik juist ideaal dan.
We hebben allemaal ons eigen appartement en we hebben een aantal gemeenschappelijke ruimtes. Alle gezamenlijke activiteiten zijn op vrijwillige basis. Contact maken is makkelijk, maar je kunt het net zo makkelijk ontwijken.
[...]
Is een woongemeenschap niet lastig icm autisme, of is er nog genoeg ruimte voor privacy? Misschien heb ik een verkeerd beeld met een gedeelde keuken, tuin etc.
Praatjes maken zal me nooit afgaan, zelfs bij een bekende heb ik even nodig om mijn gedachten erbij te krijgen en tot praten te komen en die pauze verstoord de gehele interactie. Met het zwijgen zal ik dan ook veelal overkomen als verwaande kwast of verdwaasde stier.
Als ik zo even uit de losse pols een schatting moet maken dan wonen er hier uitzonderlijk veel autisten. Deze woonvorm is denk ik juist ideaal dan.
We hebben allemaal ons eigen appartement en we hebben een aantal gemeenschappelijke ruimtes. Alle gezamenlijke activiteiten zijn op vrijwillige basis. Contact maken is makkelijk, maar je kunt het net zo makkelijk ontwijken.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 2 augustus 2016 om 20:50
quote:Lea32 schreef op 02 augustus 2016 @ 20:46:
Solomio, mag ik jou eventueel via PB wat meer vragen over jouw manier van wonen? Ik woon nu op mezelf (koophuis) maar dat gaat de verkeerde kant op... te veel spanningen, stress etc. , wordt de laatste jaren alleen maar erger (lijkt wel of het zich opstapelt).Ja hoor, pb maar.
Solomio, mag ik jou eventueel via PB wat meer vragen over jouw manier van wonen? Ik woon nu op mezelf (koophuis) maar dat gaat de verkeerde kant op... te veel spanningen, stress etc. , wordt de laatste jaren alleen maar erger (lijkt wel of het zich opstapelt).Ja hoor, pb maar.
If something didn't work the first time, start getting used to that feeling.
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 10 van de Extremely Demotivational Calendar
dinsdag 2 augustus 2016 om 21:12
quote:Solomio schreef op 02 augustus 2016 @ 20:19:
[...]
Als ik zo even uit de losse pols een schatting moet maken dan wonen er hier uitzonderlijk veel autisten. Deze woonvorm is denk ik juist ideaal dan.
We hebben allemaal ons eigen appartement en we hebben een aantal gemeenschappelijke ruimtes. Alle gezamenlijke activiteiten zijn op vrijwillige basis. Contact maken is makkelijk, maar je kunt het net zo makkelijk ontwijken.Dat klinkt als het begeleid wonen van één van mijn kinderen!
[...]
Als ik zo even uit de losse pols een schatting moet maken dan wonen er hier uitzonderlijk veel autisten. Deze woonvorm is denk ik juist ideaal dan.
We hebben allemaal ons eigen appartement en we hebben een aantal gemeenschappelijke ruimtes. Alle gezamenlijke activiteiten zijn op vrijwillige basis. Contact maken is makkelijk, maar je kunt het net zo makkelijk ontwijken.Dat klinkt als het begeleid wonen van één van mijn kinderen!
