Overig
alle pijlers
Napraattopic 64
vrijdag 29 juli 2016 om 17:13
Beste forummers,
Op verzoek een link naar de OP (openingspost) vanwege een te lange OP.
Lees hier de OP van het Napraattopic.
Als blijkt dat er teveel onduidelijkheid bestaat en de OP niet gelezen wordt, dan zal de OP weer terug gezet worden.
Let op: Ook de huisregels zijn in het Napraattopic gewoon van toepassing.
Veel napraat plezier!
Met vriendelijke groet,
Community Manager Viva en Viva Mod.team
"I'm busy holding myself together with tape and glue", dr. Miranda Bailey.
Op verzoek een link naar de OP (openingspost) vanwege een te lange OP.
Lees hier de OP van het Napraattopic.
Als blijkt dat er teveel onduidelijkheid bestaat en de OP niet gelezen wordt, dan zal de OP weer terug gezet worden.
Let op: Ook de huisregels zijn in het Napraattopic gewoon van toepassing.
Veel napraat plezier!
Met vriendelijke groet,
Community Manager Viva en Viva Mod.team
"I'm busy holding myself together with tape and glue", dr. Miranda Bailey.
woensdag 17 augustus 2016 om 22:58
quote:-Puss-in-Boots- schreef op 17 augustus 2016 @ 20:24:
Ik vind de teletubbie-fase discussie bij dementerenden bijzonder pijnlijk.
Ik heb geen enkel lichtpuntje kunnen ontdekken in de ruim 15 jaar durende hel van mijn vader. ik ken wel dementerenden die vrolijk zijn en ergens plezier in hebben, maar dat zijn er weinig. Ik zou het werk niet kunnen doen als ik geen positieve dingen zou ervaren. Maar ik blijf het schrijnend vinden dat mensen zo moeten leven.
Ik vind de teletubbie-fase discussie bij dementerenden bijzonder pijnlijk.
Ik heb geen enkel lichtpuntje kunnen ontdekken in de ruim 15 jaar durende hel van mijn vader. ik ken wel dementerenden die vrolijk zijn en ergens plezier in hebben, maar dat zijn er weinig. Ik zou het werk niet kunnen doen als ik geen positieve dingen zou ervaren. Maar ik blijf het schrijnend vinden dat mensen zo moeten leven.
woensdag 17 augustus 2016 om 23:15
quote:duende12 schreef op 17 augustus 2016 @ 22:58:
[...]
ik ken wel dementerenden die vrolijk zijn en ergens plezier in hebben, maar dat zijn er weinig. Ik zou het werk niet kunnen doen als ik geen positieve dingen zou ervaren. Maar ik blijf het schrijnend vinden dat mensen zo moeten leven.
Het leven is soms schrijnend en soms is het verrukkelijk, voor sommige mensen is er weinig of geen hoop op verbetering.
Voor diegenen en de mensen die om hen geven zou het soms fijn zijn als het lijden kon worden verkort.
maar wie durft dat moment te bepalen?
Bij dieren is het anders...
Ik had een hond, hij was ziek.
Hij was al oud, veertien-en-een-half, een golden retriever, maar hij had kanker en was vergeven van tumoren.
Naar de dierenarts geweest natuurlijk en een afspraak gemaakt, toen bleek dat er geen hoop meer was, om hem na het weekend in te laten slapen.
Nog een paar keer een vanille-ijsje voor hem gekocht, daar genoot hij dan toch nog van en hem een beetje geaaid en vertroeteld met lekker vlees...wat kan je nog anders?
Rennen gaat ook niet meer, alleen een stukje rustig wandelen...
Maar 'snachts, van zaterdag op zondag begint hij ineens te stuiptrekken en het schuim staat op zijn bek, de ene aanval na de andere en we woonden erg afgelegen, dus het was geen optie om de dierenarts te bellen.
Ik heb het even aangekeken en kon het niet langer aanzien om die goedzak van een hond zo te zien lijden, arm dier.
Dus ik heb een handdoek vochtig gemaakt en om zijn snuit gewikkeld.
Het duurde ruim 5 minuten en daarna was ik wel een half uur aan het trillen.
Maar mijn oma moest wel 6 maanden lijden, ze had alzheimer en had voordat ze die vreselijke ziekte kreeg al gezegd dat ze het verschrikkelijk zou vinden om te moeten blijven leven als ze die ziekte kreeg.
En toen gebeurde het, ze kreeg het...
Maar wat doe je dan?
Je zit aan haar bed, houdt haar hand vast...
[...]
ik ken wel dementerenden die vrolijk zijn en ergens plezier in hebben, maar dat zijn er weinig. Ik zou het werk niet kunnen doen als ik geen positieve dingen zou ervaren. Maar ik blijf het schrijnend vinden dat mensen zo moeten leven.
Het leven is soms schrijnend en soms is het verrukkelijk, voor sommige mensen is er weinig of geen hoop op verbetering.
Voor diegenen en de mensen die om hen geven zou het soms fijn zijn als het lijden kon worden verkort.
maar wie durft dat moment te bepalen?
Bij dieren is het anders...
Ik had een hond, hij was ziek.
Hij was al oud, veertien-en-een-half, een golden retriever, maar hij had kanker en was vergeven van tumoren.
Naar de dierenarts geweest natuurlijk en een afspraak gemaakt, toen bleek dat er geen hoop meer was, om hem na het weekend in te laten slapen.
Nog een paar keer een vanille-ijsje voor hem gekocht, daar genoot hij dan toch nog van en hem een beetje geaaid en vertroeteld met lekker vlees...wat kan je nog anders?
Rennen gaat ook niet meer, alleen een stukje rustig wandelen...
Maar 'snachts, van zaterdag op zondag begint hij ineens te stuiptrekken en het schuim staat op zijn bek, de ene aanval na de andere en we woonden erg afgelegen, dus het was geen optie om de dierenarts te bellen.
Ik heb het even aangekeken en kon het niet langer aanzien om die goedzak van een hond zo te zien lijden, arm dier.
Dus ik heb een handdoek vochtig gemaakt en om zijn snuit gewikkeld.
Het duurde ruim 5 minuten en daarna was ik wel een half uur aan het trillen.
Maar mijn oma moest wel 6 maanden lijden, ze had alzheimer en had voordat ze die vreselijke ziekte kreeg al gezegd dat ze het verschrikkelijk zou vinden om te moeten blijven leven als ze die ziekte kreeg.
En toen gebeurde het, ze kreeg het...
Maar wat doe je dan?
Je zit aan haar bed, houdt haar hand vast...
donderdag 18 augustus 2016 om 08:14
quote:-Puss-in-Boots- schreef op 17 augustus 2016 @ 20:24:
Ik vind de teletubbie-fase discussie bij dementerenden bijzonder pijnlijk.
Ik heb geen enkel lichtpuntje kunnen ontdekken in de ruim 15 jaar durende hel van mijn vader.
Ik kan me alleen maar volledig bij Puss aansluiten.
Ik heb een aantal maanden voordat mijn moeder overleed overwogen om haar te filmen, zodat ik aan iedereen kon laten zien hoe mensonterend dat laatste stadium van Alzheimer is. Ik heb het niet gedaan, ik wilde mijn moeder daar niet voor 'gebruiken', maar iedereen die ook maar iets 'positiefs' beweert over mensen met Alzheimer kan van mij een sneer verwachten.
Ik vind de teletubbie-fase discussie bij dementerenden bijzonder pijnlijk.
Ik heb geen enkel lichtpuntje kunnen ontdekken in de ruim 15 jaar durende hel van mijn vader.
Ik kan me alleen maar volledig bij Puss aansluiten.
Ik heb een aantal maanden voordat mijn moeder overleed overwogen om haar te filmen, zodat ik aan iedereen kon laten zien hoe mensonterend dat laatste stadium van Alzheimer is. Ik heb het niet gedaan, ik wilde mijn moeder daar niet voor 'gebruiken', maar iedereen die ook maar iets 'positiefs' beweert over mensen met Alzheimer kan van mij een sneer verwachten.
Try something new today. For example: make a good decision.
Week 13 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 13 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 18 augustus 2016 om 08:30
quote:Solomio schreef op 18 augustus 2016 @ 08:14:
[...]
Ik kan me alleen maar volledig bij Puss aansluiten.
Ik heb een aantal maanden voordat mijn moeder overleed overwogen om haar te filmen, zodat ik aan iedereen kon laten zien hoe mensonterend dat laatste stadium van Alzheimer is. Ik heb het niet gedaan, ik wilde mijn moeder daar niet voor 'gebruiken', maar iedereen die ook maar iets 'positiefs' beweert over mensen met Alzheimer kan van mij een sneer verwachten.Over de ziekte kan ik niets positiefs zeggen. Ik werk met liefde voor deze mensen. Ik kan niks aan hun situatie veranderen. Maar wanneer ik voor even iemand aan het lachen heb gekregen of de aandacht heb gegeven die die persoon prettig vindt voelt dat wel goed. Elke week krijg ik een knuffel van dezelfde bewoner en een andere geeft me keer op keer hetzelfde complimentje. Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk te doen en niet teveel na te denken over het leed van deze mensen en hun familieleden. Ik praat elke week met de partner van een bewoner. Dan luister ik naar het verdriet en dankbaarheid dat ik wil luisteren.
[...]
Ik kan me alleen maar volledig bij Puss aansluiten.
Ik heb een aantal maanden voordat mijn moeder overleed overwogen om haar te filmen, zodat ik aan iedereen kon laten zien hoe mensonterend dat laatste stadium van Alzheimer is. Ik heb het niet gedaan, ik wilde mijn moeder daar niet voor 'gebruiken', maar iedereen die ook maar iets 'positiefs' beweert over mensen met Alzheimer kan van mij een sneer verwachten.Over de ziekte kan ik niets positiefs zeggen. Ik werk met liefde voor deze mensen. Ik kan niks aan hun situatie veranderen. Maar wanneer ik voor even iemand aan het lachen heb gekregen of de aandacht heb gegeven die die persoon prettig vindt voelt dat wel goed. Elke week krijg ik een knuffel van dezelfde bewoner en een andere geeft me keer op keer hetzelfde complimentje. Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk te doen en niet teveel na te denken over het leed van deze mensen en hun familieleden. Ik praat elke week met de partner van een bewoner. Dan luister ik naar het verdriet en dankbaarheid dat ik wil luisteren.
donderdag 18 augustus 2016 om 08:35
quote:Solomio schreef op 18 augustus 2016 @ 08:14:
[...]
Ik kan me alleen maar volledig bij Puss aansluiten.
Ik heb een aantal maanden voordat mijn moeder overleed overwogen om haar te filmen, zodat ik aan iedereen kon laten zien hoe mensonterend dat laatste stadium van Alzheimer is. Ik heb het niet gedaan, ik wilde mijn moeder daar niet voor 'gebruiken', maar iedereen die ook maar iets 'positiefs' beweert over mensen met Alzheimer kan van mij een sneer verwachten.
Dan kan je zo al een 'paar' documentaires/schrijvers/tv programma's aan gaan schrijven.
Van mij zal je er ook weinig posietief over horen. Schrijnende verhalen, maar momenteel geen behoefte om ze neer te schrijven.
Al zijn er ook zeker wel wat leuke anekdotes te schrijven over de vier jaar dat ik wekelijks de gesloten afdeling bezocht van een verpleeghuis. Helaas zijn ze wel heel zeldzaam.
Ergens heb ik het idee dat Missie_M hier wordt aangesproken op een tekst afkomstig van Frans Meulenberg, maar mischien zie ik dat compleet fout.
[...]
Ik kan me alleen maar volledig bij Puss aansluiten.
Ik heb een aantal maanden voordat mijn moeder overleed overwogen om haar te filmen, zodat ik aan iedereen kon laten zien hoe mensonterend dat laatste stadium van Alzheimer is. Ik heb het niet gedaan, ik wilde mijn moeder daar niet voor 'gebruiken', maar iedereen die ook maar iets 'positiefs' beweert over mensen met Alzheimer kan van mij een sneer verwachten.
Dan kan je zo al een 'paar' documentaires/schrijvers/tv programma's aan gaan schrijven.
Van mij zal je er ook weinig posietief over horen. Schrijnende verhalen, maar momenteel geen behoefte om ze neer te schrijven.
Al zijn er ook zeker wel wat leuke anekdotes te schrijven over de vier jaar dat ik wekelijks de gesloten afdeling bezocht van een verpleeghuis. Helaas zijn ze wel heel zeldzaam.
Ergens heb ik het idee dat Missie_M hier wordt aangesproken op een tekst afkomstig van Frans Meulenberg, maar mischien zie ik dat compleet fout.
donderdag 18 augustus 2016 om 08:37
quote:duende12 schreef op 18 augustus 2016 @ 08:30:
[...]
Over de ziekte kan ik niets positiefs zeggen. Ik werk met liefde voor deze mensen. Ik kan niks aan hun situatie veranderen. Maar wanneer ik voor even iemand aan het lachen heb gekregen of de aandacht heb gegeven die die persoon prettig vindt voelt dat wel goed. Elke week krijg ik een knuffel van dezelfde bewoner en een andere geeft me keer op keer hetzelfde complimentje. Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk te doen en niet teveel na te denken over het leed van deze mensen en hun familieleden. Ik praat elke week met de partner van een bewoner. Dan luister ik naar het verdriet en dankbaarheid dat ik wil luisteren.Dat zijn waardevolle momentjes. Hoop dat jij nog lang je werk kan uit blijven voeren, want betaald personeel heeft daar allemaal geen tijd meer voor. (zo zag ik het hier tenminste)
[...]
Over de ziekte kan ik niets positiefs zeggen. Ik werk met liefde voor deze mensen. Ik kan niks aan hun situatie veranderen. Maar wanneer ik voor even iemand aan het lachen heb gekregen of de aandacht heb gegeven die die persoon prettig vindt voelt dat wel goed. Elke week krijg ik een knuffel van dezelfde bewoner en een andere geeft me keer op keer hetzelfde complimentje. Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk te doen en niet teveel na te denken over het leed van deze mensen en hun familieleden. Ik praat elke week met de partner van een bewoner. Dan luister ik naar het verdriet en dankbaarheid dat ik wil luisteren.Dat zijn waardevolle momentjes. Hoop dat jij nog lang je werk kan uit blijven voeren, want betaald personeel heeft daar allemaal geen tijd meer voor. (zo zag ik het hier tenminste)
donderdag 18 augustus 2016 om 08:38
quote:duende12 schreef op 18 augustus 2016 @ 08:30:
[...]
Over de ziekte kan ik niets positiefs zeggen. Ik werk met liefde voor deze mensen. Ik kan niks aan hun situatie veranderen. Maar wanneer ik voor even iemand aan het lachen heb gekregen of de aandacht heb gegeven die die persoon prettig vindt voelt dat wel goed. Elke week krijg ik een knuffel van dezelfde bewoner en een andere geeft me keer op keer hetzelfde complimentje. Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk te doen en niet teveel na te denken over het leed van deze mensen en hun familieleden. Ik praat elke week met de partner van een bewoner. Dan luister ik naar het verdriet en dankbaarheid dat ik wil luisteren.
Over de verzorging kan ik alleen maar in superlatieven praten, zo fantastisch was dat. Zowel de betaalde krachten als de vrijwilligers. En ja, zij hebben er absoluut aan bijgedragen dat mijn moeder nog veel blije momenten heeft gehad in haar laatste jaren.
Maar dat neemt niet weg dat ik 'zeker' weet (voor zover je zoiets zeker kunt weten) dat mijn moeder die weg liever niet had afgelegd en 10 jaar eerder was overleden.
[...]
Over de ziekte kan ik niets positiefs zeggen. Ik werk met liefde voor deze mensen. Ik kan niks aan hun situatie veranderen. Maar wanneer ik voor even iemand aan het lachen heb gekregen of de aandacht heb gegeven die die persoon prettig vindt voelt dat wel goed. Elke week krijg ik een knuffel van dezelfde bewoner en een andere geeft me keer op keer hetzelfde complimentje. Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk te doen en niet teveel na te denken over het leed van deze mensen en hun familieleden. Ik praat elke week met de partner van een bewoner. Dan luister ik naar het verdriet en dankbaarheid dat ik wil luisteren.
Over de verzorging kan ik alleen maar in superlatieven praten, zo fantastisch was dat. Zowel de betaalde krachten als de vrijwilligers. En ja, zij hebben er absoluut aan bijgedragen dat mijn moeder nog veel blije momenten heeft gehad in haar laatste jaren.
Maar dat neemt niet weg dat ik 'zeker' weet (voor zover je zoiets zeker kunt weten) dat mijn moeder die weg liever niet had afgelegd en 10 jaar eerder was overleden.
Try something new today. For example: make a good decision.
Week 13 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 13 van de Extremely Demotivational Calendar
donderdag 18 augustus 2016 om 09:04
quote:-Puss-in-Boots- schreef op 17 augustus 2016 @ 20:24:
Ik vind de teletubbie-fase discussie bij dementerenden bijzonder pijnlijk.
Ik heb geen enkel lichtpuntje kunnen ontdekken in de ruim 15 jaar durende hel van mijn vader.
Ik heb het bij mijn grootmoeder voor een deel gezien. Zij heeft de teletubbiefase nooit bereikt maar we hebben jaren gezien hoe een zelfstandige en trotse vrouw veranderde in een angstige (want niet meer op haar eigen hersenen kunnen vertrouwen), agressieve en doodongelukkige vrouw.
Ik vind de teletubbie-fase discussie bij dementerenden bijzonder pijnlijk.
Ik heb geen enkel lichtpuntje kunnen ontdekken in de ruim 15 jaar durende hel van mijn vader.
Ik heb het bij mijn grootmoeder voor een deel gezien. Zij heeft de teletubbiefase nooit bereikt maar we hebben jaren gezien hoe een zelfstandige en trotse vrouw veranderde in een angstige (want niet meer op haar eigen hersenen kunnen vertrouwen), agressieve en doodongelukkige vrouw.
donderdag 18 augustus 2016 om 09:09
donderdag 18 augustus 2016 om 09:33
quote:thee schreef op 17 augustus 2016 @ 00:35:
Even een andere vraag. Van de week las ik hier hoe je een verwijderde OP in cache kunt terugvinden. Weet iemand het? Mijn pogingen van zojuist mislukten en ik ben nieuwsgierig.http://cachedview.com/
Link plakken, klaar.
Of volg dit: http://rsnijders.info/vakblog/2015/07/21/google-cache/
Je kunt niet heel erg ver terugzoeken volgens mij.
Even een andere vraag. Van de week las ik hier hoe je een verwijderde OP in cache kunt terugvinden. Weet iemand het? Mijn pogingen van zojuist mislukten en ik ben nieuwsgierig.http://cachedview.com/
Link plakken, klaar.
Of volg dit: http://rsnijders.info/vakblog/2015/07/21/google-cache/
Je kunt niet heel erg ver terugzoeken volgens mij.
donderdag 18 augustus 2016 om 09:35
quote:Oudblond schreef op 17 augustus 2016 @ 21:31:
Kan er iemand op mijn handen gaan zitten, mij lukt het niet in het topic ' man niet tevreden met mijn baan/inkomen' (of zoiets) Man oh man!zodra ik die TO zie lees ik al niet verder, het ligt altijd aan de hele wereld en niet aan haar, en ze is in haar topics zo tegenstrijdig als wat, blegh
Kan er iemand op mijn handen gaan zitten, mij lukt het niet in het topic ' man niet tevreden met mijn baan/inkomen' (of zoiets) Man oh man!zodra ik die TO zie lees ik al niet verder, het ligt altijd aan de hele wereld en niet aan haar, en ze is in haar topics zo tegenstrijdig als wat, blegh
donderdag 18 augustus 2016 om 09:37
Sorry, ik negeer de discussie, en pikte alleen ff wat andere posts er tussenuit waar nog niemand anders op gereageerd had.
Ik herken wat Puss schreef, over dat het niet die teletubbiefase is, maar ik weet ook hoe moeilijk euthanasie kan zijn, om het uit te voeren dus. De genoemde docu greep mij erg aan. Ik kan er niet veel zinnigs over zeggen verder.
Ik herken wat Puss schreef, over dat het niet die teletubbiefase is, maar ik weet ook hoe moeilijk euthanasie kan zijn, om het uit te voeren dus. De genoemde docu greep mij erg aan. Ik kan er niet veel zinnigs over zeggen verder.
donderdag 18 augustus 2016 om 11:42
donderdag 18 augustus 2016 om 11:46
quote:AllieBrosh schreef op 18 augustus 2016 @ 11:43:
Ja, de 'nijnen', toch? Mijn god, ik hoop dat het nep is. De enorm kinderlijke toon doet me vooral denken aan een verveelde puber.Ja die ja. Die heeft meer van dat soort debiele vragen/topics. Ook over haar hond en katten. Neem geen beesten dan als je er de ballen van snapt en de dierenarts niet weet te vinden. Koop een fucking Furby.
Ja, de 'nijnen', toch? Mijn god, ik hoop dat het nep is. De enorm kinderlijke toon doet me vooral denken aan een verveelde puber.Ja die ja. Die heeft meer van dat soort debiele vragen/topics. Ook over haar hond en katten. Neem geen beesten dan als je er de ballen van snapt en de dierenarts niet weet te vinden. Koop een fucking Furby.
