Geld & Recht
alle pijlers
WIA stopt
woensdag 24 augustus 2016 om 19:38
Ik kreeg vandaag te horen ik goed ben gekeurd en dat mijn uitkering (WIA) over 2 maanden stopt. Nu teken ik hiervoor bezwaar aan (ik kan momenteel absoluut niet werken) maar het kan 13 weken duren voor daar meer bekend over is. Is het slim om in de tussentijd bijstand aan te vragen? Anders zit ik zonder inkomen? Of kan dat niet zo ver komen?
Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben?
Ik bel sowieso van de week nog even rond, maar ben ook benieuwd naar persoonlijke ervaringen, vandaar.
Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben?
Ik bel sowieso van de week nog even rond, maar ben ook benieuwd naar persoonlijke ervaringen, vandaar.
donderdag 25 augustus 2016 om 20:49
donderdag 25 augustus 2016 om 21:00
quote:duende12 schreef op 25 augustus 2016 @ 20:37:
[...]
Dat vind ik ook wel vreemd. Net als dat ze eerst 100% was afgekeurd en nu ineens goedgekeurd is.
Maar het UWV maakt soms fouten.
Wij kunnen niet van een afstand beoordelen over de situatie van TO. Sterkte TO!
Ja inderdaad, het is ineens wel een heel grote verandering, van helemaal afgekeurd naar helemaal goedgekeurd.
Wens je ook veel sterkte TO!
[...]
Dat vind ik ook wel vreemd. Net als dat ze eerst 100% was afgekeurd en nu ineens goedgekeurd is.
Maar het UWV maakt soms fouten.
Wij kunnen niet van een afstand beoordelen over de situatie van TO. Sterkte TO!
Ja inderdaad, het is ineens wel een heel grote verandering, van helemaal afgekeurd naar helemaal goedgekeurd.
Wens je ook veel sterkte TO!
vrijdag 26 augustus 2016 om 12:26
quote:funkyme schreef op 25 augustus 2016 @ 19:57:
[...]
Dat is niet wat ik zie. Pejeka wil dat TO zich realiseert dat de mensen die voor haar uitkering betalen omdat ze wel werken in vergelijkbare situaties zitten of hebben gezeten. Dat TO zich er van bewust moet zijn dat iedere dag die zij niet werkt er iemand anders voor haar moet werken. Als TO zichzelf kan dwingen boodschappen te doen en naar de therapeut te gaan, kan ze zichzelf ook dwingen om, zeg, eens per week een paar uurtjes ergens wat werk te doen.
Het gaat om de manier waarop ze het zegt. Ze heeft kanker (gehad) en vind zich eigen helemaal ge-wel-dig want zij werkt nu toch weer. Maar hé, zij mag dat zeggen hoor, want je zult maar eens een rot ziekte overleven, dán mag je alles zeggen!
Ze vergeet even dat niet iedereen hetzelfde is, fijn voor pejeka dat zij wel weer werkt, maar dat wil niet zeggen dat een ander dat ook kan.
En pekeja, jij hebt zelf ook van andermans geld gebruik gemaakt (en doet dit nog steeds) en is misschien in de toekomst nog meer nodig, dus wie ben jij om te zeggen dat je geen zin hebt om voor dat 'soort' mensen te betalen?
[...]
Dat is niet wat ik zie. Pejeka wil dat TO zich realiseert dat de mensen die voor haar uitkering betalen omdat ze wel werken in vergelijkbare situaties zitten of hebben gezeten. Dat TO zich er van bewust moet zijn dat iedere dag die zij niet werkt er iemand anders voor haar moet werken. Als TO zichzelf kan dwingen boodschappen te doen en naar de therapeut te gaan, kan ze zichzelf ook dwingen om, zeg, eens per week een paar uurtjes ergens wat werk te doen.
Het gaat om de manier waarop ze het zegt. Ze heeft kanker (gehad) en vind zich eigen helemaal ge-wel-dig want zij werkt nu toch weer. Maar hé, zij mag dat zeggen hoor, want je zult maar eens een rot ziekte overleven, dán mag je alles zeggen!
Ze vergeet even dat niet iedereen hetzelfde is, fijn voor pejeka dat zij wel weer werkt, maar dat wil niet zeggen dat een ander dat ook kan.
En pekeja, jij hebt zelf ook van andermans geld gebruik gemaakt (en doet dit nog steeds) en is misschien in de toekomst nog meer nodig, dus wie ben jij om te zeggen dat je geen zin hebt om voor dat 'soort' mensen te betalen?
vrijdag 26 augustus 2016 om 12:50
quote:pejeka schreef op 25 augustus 2016 @ 19:43:
[...]
Tuurlijk heb ik vet geluk gehad. Maar wat al mijn artsen me meerdere malen hebben bevestigd, is dat niet alleen vet geluk, maar ook mijn eigen instelling van "ik ga ervoor en ok, soms moet je vechten tot je niet meer kan, maar ik doe het" behoorlijk bijgedragen heeft aan mijn herstel.Helemaal geweldig dat je zo bent herstelt, maar tóch heb je vet veel geluk gehad. Sowiezo dat je na die zware ziekte en zware behandelingen weer full-time kan werken.
[...]
Tuurlijk heb ik vet geluk gehad. Maar wat al mijn artsen me meerdere malen hebben bevestigd, is dat niet alleen vet geluk, maar ook mijn eigen instelling van "ik ga ervoor en ok, soms moet je vechten tot je niet meer kan, maar ik doe het" behoorlijk bijgedragen heeft aan mijn herstel.Helemaal geweldig dat je zo bent herstelt, maar tóch heb je vet veel geluk gehad. Sowiezo dat je na die zware ziekte en zware behandelingen weer full-time kan werken.
LOEP ME MAAR aub.
vrijdag 26 augustus 2016 om 13:32
Wat een kut reacties van sommigen.
Ik heb zowel in een psychische als in een lichamelijke situatie gezeten waarin ik niet in staat was om te werken.
Het lichamelijke euvel was voor mij heel simpel; oefenen, willen en het uiteindelijk ook kunnen. Ik ben niet in een rolstoel terecht gekomen maar kan zelf weer lopen, fietsen. Mijn geest was heel sterk en dát is het verschil met de psychische problematiek (pnd) die ik jaren geleden heb gehad Ik wilde wel, kon niet, angstaanvallen, daagde mijzelf uit door het toch te doen en vervolgens viel ik nog dieper dan dat ik al zat en kwam uiteindelijk weer in het psy. ziekenhuis terecht.
Als je psychisch in orde bent heeft dat ook effect op het overwinnen van je lichamelijke problematiek, absoluut waar. Is je geest ziek dan is het een heel ander verhaal.
Moeilijk uit te leggen maar degenen die het beiden meegemaakt hebben weten vast wel wat ik bedoel.
Vergeet overigens niet dat je karakter ook een grote rol speelt.
Elke dag weer tel ik mijn zegeningen en ben ontzettend blij wie ik nu ben en dat gun ik iedereen.
Bitterheid, arrogantie, neerbuigendheid, veroordelend naar anderen toe is zo intens triest en dat zegt meer over de persoon die dit doet dan over degene die het overkomt.
Voor iedereen die het kan gebruiken
Ik heb zowel in een psychische als in een lichamelijke situatie gezeten waarin ik niet in staat was om te werken.
Het lichamelijke euvel was voor mij heel simpel; oefenen, willen en het uiteindelijk ook kunnen. Ik ben niet in een rolstoel terecht gekomen maar kan zelf weer lopen, fietsen. Mijn geest was heel sterk en dát is het verschil met de psychische problematiek (pnd) die ik jaren geleden heb gehad Ik wilde wel, kon niet, angstaanvallen, daagde mijzelf uit door het toch te doen en vervolgens viel ik nog dieper dan dat ik al zat en kwam uiteindelijk weer in het psy. ziekenhuis terecht.
Als je psychisch in orde bent heeft dat ook effect op het overwinnen van je lichamelijke problematiek, absoluut waar. Is je geest ziek dan is het een heel ander verhaal.
Moeilijk uit te leggen maar degenen die het beiden meegemaakt hebben weten vast wel wat ik bedoel.
Vergeet overigens niet dat je karakter ook een grote rol speelt.
Elke dag weer tel ik mijn zegeningen en ben ontzettend blij wie ik nu ben en dat gun ik iedereen.
Bitterheid, arrogantie, neerbuigendheid, veroordelend naar anderen toe is zo intens triest en dat zegt meer over de persoon die dit doet dan over degene die het overkomt.
Voor iedereen die het kan gebruiken
vrijdag 26 augustus 2016 om 13:37
quote:suikerspin8383 schreef op 26 augustus 2016 @ 12:26:
[...]
Het gaat om de manier waarop ze het zegt. Ze heeft kanker (gehad) en vind zich eigen helemaal ge-wel-dig want zij werkt nu toch weer. Maar hé, zij mag dat zeggen hoor, want je zult maar eens een rot ziekte overleven, dán mag je alles zeggen!
Ze vergeet even dat niet iedereen hetzelfde is, fijn voor pejeka dat zij wel weer werkt, maar dat wil niet zeggen dat een ander dat ook kan.
En pekeja, jij hebt zelf ook van andermans geld gebruik gemaakt (en doet dit nog steeds) en is misschien in de toekomst nog meer nodig, dus wie ben jij om te zeggen dat je geen zin hebt om voor dat 'soort' mensen te betalen?
Weet je waarom ik die nare periode uit mijn leven ter sprake heb gebracht?
Omdat er mensen waren hier die stelden, toen ik TO héél netjes aanraadde misschien toch weer een te gaan proberen iets te doen omdat dat óók therapeutisch kan werden, "dat ik wel makkelijk praten had omdat ik zelf nooit iets akeligs had meegemaakt in mijn leven".
Vandaar dus dat ik dat even wilde rechtzetten. Niet omdat ik mezelf "geweldig" vind.
En verder blijf ik erbij: als je iets niet probeert, weet je niet of je het kunt.
[...]
Het gaat om de manier waarop ze het zegt. Ze heeft kanker (gehad) en vind zich eigen helemaal ge-wel-dig want zij werkt nu toch weer. Maar hé, zij mag dat zeggen hoor, want je zult maar eens een rot ziekte overleven, dán mag je alles zeggen!
Ze vergeet even dat niet iedereen hetzelfde is, fijn voor pejeka dat zij wel weer werkt, maar dat wil niet zeggen dat een ander dat ook kan.
En pekeja, jij hebt zelf ook van andermans geld gebruik gemaakt (en doet dit nog steeds) en is misschien in de toekomst nog meer nodig, dus wie ben jij om te zeggen dat je geen zin hebt om voor dat 'soort' mensen te betalen?
Weet je waarom ik die nare periode uit mijn leven ter sprake heb gebracht?
Omdat er mensen waren hier die stelden, toen ik TO héél netjes aanraadde misschien toch weer een te gaan proberen iets te doen omdat dat óók therapeutisch kan werden, "dat ik wel makkelijk praten had omdat ik zelf nooit iets akeligs had meegemaakt in mijn leven".
Vandaar dus dat ik dat even wilde rechtzetten. Niet omdat ik mezelf "geweldig" vind.
En verder blijf ik erbij: als je iets niet probeert, weet je niet of je het kunt.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 26 augustus 2016 om 14:20
quote:himalaya schreef op 25 augustus 2016 @ 20:00:
[...]
Dus iedereen die niet hersteld of zelfs overlijd heeft gewoon niet hard genoeg gevochten.
Ik denk dat je dan gewoon niet hard genoeg wou leven...
Maar Pejeka, wat praat je weer poep zeg, in dit topic. Je kunt gewoon niet geloven/aannemen dat er ziektes zijn die minstens zo'n impact hebben als kanker met chemokuren. En je kunt je ook niet voorstellen dat iemand die aan een dergelijke ziekte lijdt, waarschijnlijk graag met jou zou ruilen.
Ik kan me er echt niet druk om maken dat er mensen 100% afgekeurd op de bank zitten 'niksen', want ik weet 100% zeker dat ik echt niet met ze zou willen ruilen!
[...]
Dus iedereen die niet hersteld of zelfs overlijd heeft gewoon niet hard genoeg gevochten.
Ik denk dat je dan gewoon niet hard genoeg wou leven...
Maar Pejeka, wat praat je weer poep zeg, in dit topic. Je kunt gewoon niet geloven/aannemen dat er ziektes zijn die minstens zo'n impact hebben als kanker met chemokuren. En je kunt je ook niet voorstellen dat iemand die aan een dergelijke ziekte lijdt, waarschijnlijk graag met jou zou ruilen.
Ik kan me er echt niet druk om maken dat er mensen 100% afgekeurd op de bank zitten 'niksen', want ik weet 100% zeker dat ik echt niet met ze zou willen ruilen!
vrijdag 26 augustus 2016 om 14:28
quote:Kastanjez schreef op 26 augustus 2016 @ 14:20:
[...]
Ik denk dat je dan gewoon niet hard genoeg wou leven...
Maar Pejeka, wat praat je weer poep zeg, in dit topic. Je kunt gewoon niet geloven/aannemen dat er ziektes zijn die minstens zo'n impact hebben als kanker met chemokuren. En je kunt je ook niet voorstellen dat iemand die aan een dergelijke ziekte lijdt, waarschijnlijk graag met jou zou ruilen.
Ik kan me er echt niet druk om maken dat er mensen 100% afgekeurd op de bank zitten 'niksen', want ik weet 100% zeker dat ik echt niet met ze zou willen ruilen!
Het gaat er niet om of ik met afgekeurde mensen zou willen ruilen.
Waar het me om ging en gaat is, dat TO al 3 jaar lang van de ene peut naar de andere rent zonder enig resultaat, maar ook niks, maar dan ook werkelijk NIKS, probeert. Niemand zegt dat ze 40 uur per week moet gaan werken, niemand zegt dat ze helemaal niks mankeert en daardoor beperkt is. Maar ga dan eens proefondervindelijk onderzoeken waar je mogelijkheden wél liggen. Ga gewoon eens twee uurtjes in de week iets doen, of kijk eens waar je grenzen nou echt liggen door (om maar een voorbeeld te noemen, TO zei dat ze niet met het OV kon door haar paniekaanvallen) op een stikrustig uur in de stadsbus te stappen en al rijd je maar één halte mee, als je er dan uitkomt één straat verderop, en je hebt dat allemaal gedaan zonder in paniek te raken, dan kan je volgende week misschien een keer twéé haltes mee proberen te rijden. Het hoeft ook niet allemaal in één keer, maar dóe nou eens iets, probéér nou eens iets, in plaats van alleen maar te roepen "dat kan ik niet". En dat vond ik een beetje jammer in het verhaal van TO.
[...]
Ik denk dat je dan gewoon niet hard genoeg wou leven...
Maar Pejeka, wat praat je weer poep zeg, in dit topic. Je kunt gewoon niet geloven/aannemen dat er ziektes zijn die minstens zo'n impact hebben als kanker met chemokuren. En je kunt je ook niet voorstellen dat iemand die aan een dergelijke ziekte lijdt, waarschijnlijk graag met jou zou ruilen.
Ik kan me er echt niet druk om maken dat er mensen 100% afgekeurd op de bank zitten 'niksen', want ik weet 100% zeker dat ik echt niet met ze zou willen ruilen!
Het gaat er niet om of ik met afgekeurde mensen zou willen ruilen.
Waar het me om ging en gaat is, dat TO al 3 jaar lang van de ene peut naar de andere rent zonder enig resultaat, maar ook niks, maar dan ook werkelijk NIKS, probeert. Niemand zegt dat ze 40 uur per week moet gaan werken, niemand zegt dat ze helemaal niks mankeert en daardoor beperkt is. Maar ga dan eens proefondervindelijk onderzoeken waar je mogelijkheden wél liggen. Ga gewoon eens twee uurtjes in de week iets doen, of kijk eens waar je grenzen nou echt liggen door (om maar een voorbeeld te noemen, TO zei dat ze niet met het OV kon door haar paniekaanvallen) op een stikrustig uur in de stadsbus te stappen en al rijd je maar één halte mee, als je er dan uitkomt één straat verderop, en je hebt dat allemaal gedaan zonder in paniek te raken, dan kan je volgende week misschien een keer twéé haltes mee proberen te rijden. Het hoeft ook niet allemaal in één keer, maar dóe nou eens iets, probéér nou eens iets, in plaats van alleen maar te roepen "dat kan ik niet". En dat vond ik een beetje jammer in het verhaal van TO.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 26 augustus 2016 om 14:43
Nee hoor, het kanker-verhaal kwam als eerste als reactie op TO's "serieus, beetje zure reactie dit".
En daarna nóg een keer.
Maar boeiend, de ene ziekte is de andere niet, niet iedereen leeft in dezelfde omstandigheden en niet iedereen pakt dingen hetzelfde aan.
Als ik het goed begrijp ligt TO oa op bed wegens hoofdpijn/migraine en iedereen die weleens een zware migraine-aanval gehad heeft weet dat er dan helaas niets anders opzit dan liggen, vaak nog in absolute stilte en donker met een emmer naast je ivm het braken.
Kan je een pracht van een instelling hebben, daar trekt zo'n aanval zich niets van aan, en op het moment van de aanval kan je gewoon niets anders dan wachten tot het kreng voorbij is.
En daarna moet je er weer van bijkomen, wat ook weer tijd kost.
En dat in combi met psychische problemen EN daar bovenop een hoop narigheid in de privésfeer. Geen benijdingswaardige situatie.
Het kan aan mij liggen, maar ik lees een TO die niet de makkelijkste combi van aandoeningen heeft en weldegelijk hard aan het werk is haar situatie te verbeteren dmv therapie en neuroloog-bezoek en niet "tot lengte van dagen op kosten van de gemeenschap thuis wenst te zitten met vage klachten".
Ik zie niet eens vage klachten.
Als je nog middenin je "beter worden"-traject zit en ineens, na een gesprek waar gezegd wordt door keuringarts dat hij denkt dat TO weer volledig afgekeurd zal worden, dat ineens 180 graden naar een volledige goedkeuring wordt gedraaid en dat keuringsarts papieren met officiële diagnoses niet eens heeft meegenomen in zijn beslissing kan ik me heel goed voorstellen dat je op z'n minst even raar staat te kijken. Of je rot schrikt.
Wat allesbehalve goed is voor je gezondheid.
Wederom veel sterkte TO.
En daarna nóg een keer.
Maar boeiend, de ene ziekte is de andere niet, niet iedereen leeft in dezelfde omstandigheden en niet iedereen pakt dingen hetzelfde aan.
Als ik het goed begrijp ligt TO oa op bed wegens hoofdpijn/migraine en iedereen die weleens een zware migraine-aanval gehad heeft weet dat er dan helaas niets anders opzit dan liggen, vaak nog in absolute stilte en donker met een emmer naast je ivm het braken.
Kan je een pracht van een instelling hebben, daar trekt zo'n aanval zich niets van aan, en op het moment van de aanval kan je gewoon niets anders dan wachten tot het kreng voorbij is.
En daarna moet je er weer van bijkomen, wat ook weer tijd kost.
En dat in combi met psychische problemen EN daar bovenop een hoop narigheid in de privésfeer. Geen benijdingswaardige situatie.
Het kan aan mij liggen, maar ik lees een TO die niet de makkelijkste combi van aandoeningen heeft en weldegelijk hard aan het werk is haar situatie te verbeteren dmv therapie en neuroloog-bezoek en niet "tot lengte van dagen op kosten van de gemeenschap thuis wenst te zitten met vage klachten".
Ik zie niet eens vage klachten.
Als je nog middenin je "beter worden"-traject zit en ineens, na een gesprek waar gezegd wordt door keuringarts dat hij denkt dat TO weer volledig afgekeurd zal worden, dat ineens 180 graden naar een volledige goedkeuring wordt gedraaid en dat keuringsarts papieren met officiële diagnoses niet eens heeft meegenomen in zijn beslissing kan ik me heel goed voorstellen dat je op z'n minst even raar staat te kijken. Of je rot schrikt.
Wat allesbehalve goed is voor je gezondheid.
Wederom veel sterkte TO.
vrijdag 26 augustus 2016 om 14:47
quote:pejeka schreef op 26 augustus 2016 @ 14:28:
[...]
Het gaat er niet om of ik met afgekeurde mensen zou willen ruilen.
Waar het me om ging en gaat is, dat TO al 3 jaar lang van de ene peut naar de andere rent zonder enig resultaat, maar ook niks, maar dan ook werkelijk NIKS, probeert. Niemand zegt dat ze 40 uur per week moet gaan werken, niemand zegt dat ze helemaal niks mankeert en daardoor beperkt is. Maar ga dan eens proefondervindelijk onderzoeken waar je mogelijkheden wél liggen. Ga gewoon eens twee uurtjes in de week iets doen, of kijk eens waar je grenzen nou echt liggen door (om maar een voorbeeld te noemen, TO zei dat ze niet met het OV kon door haar paniekaanvallen) op een stikrustig uur in de stadsbus te stappen en al rijd je maar één halte mee, als je er dan uitkomt één straat verderop, en je hebt dat allemaal gedaan zonder in paniek te raken, dan kan je volgende week misschien een keer twéé haltes mee proberen te rijden. Het hoeft ook niet allemaal in één keer, maar dóe nou eens iets, probéér nou eens iets, in plaats van alleen maar te roepen "dat kan ik niet". En dat vond ik een beetje jammer in het verhaal van TO.Hier ben ik het mee eens. TO kan toch eens proberen om kleine stapjes te nemen en dan te zien of het wel/niet werkt. Kleine stapjes zoals: eens op een rustig moment de bus nemen en na de eerste halte uitstappen. Lukt het? Mss de volgende keer bij de 2de halte uitstappen....enz. Rustig opbouwen dus.
[...]
Het gaat er niet om of ik met afgekeurde mensen zou willen ruilen.
Waar het me om ging en gaat is, dat TO al 3 jaar lang van de ene peut naar de andere rent zonder enig resultaat, maar ook niks, maar dan ook werkelijk NIKS, probeert. Niemand zegt dat ze 40 uur per week moet gaan werken, niemand zegt dat ze helemaal niks mankeert en daardoor beperkt is. Maar ga dan eens proefondervindelijk onderzoeken waar je mogelijkheden wél liggen. Ga gewoon eens twee uurtjes in de week iets doen, of kijk eens waar je grenzen nou echt liggen door (om maar een voorbeeld te noemen, TO zei dat ze niet met het OV kon door haar paniekaanvallen) op een stikrustig uur in de stadsbus te stappen en al rijd je maar één halte mee, als je er dan uitkomt één straat verderop, en je hebt dat allemaal gedaan zonder in paniek te raken, dan kan je volgende week misschien een keer twéé haltes mee proberen te rijden. Het hoeft ook niet allemaal in één keer, maar dóe nou eens iets, probéér nou eens iets, in plaats van alleen maar te roepen "dat kan ik niet". En dat vond ik een beetje jammer in het verhaal van TO.Hier ben ik het mee eens. TO kan toch eens proberen om kleine stapjes te nemen en dan te zien of het wel/niet werkt. Kleine stapjes zoals: eens op een rustig moment de bus nemen en na de eerste halte uitstappen. Lukt het? Mss de volgende keer bij de 2de halte uitstappen....enz. Rustig opbouwen dus.
vrijdag 26 augustus 2016 om 14:56
Ik weet echt heel zeker dat to dat allang geprobeerd heeft, sterker nog ze is in behandeling en dat zijn dingen die ze als oefenopdrachten mee krijgt.
Waarom denken sommige mensen dat zij het beter weten dan een arts of therapeut die er voor gestudeerd heeft?
Was het leven maar zo simpel maar dat is het niet
Het leven is niet maakbaar.
Waarom denken sommige mensen dat zij het beter weten dan een arts of therapeut die er voor gestudeerd heeft?
Was het leven maar zo simpel maar dat is het niet
Het leven is niet maakbaar.
vrijdag 26 augustus 2016 om 15:15
quote:pom-01 schreef op 26 augustus 2016 @ 14:43:
Het kan aan mij liggen, maar ik lees een TO die niet de makkelijkste combi van aandoeningen heeft en weldegelijk hard aan het werk is haar situatie te verbeteren dmv therapie en neuroloog-bezoek en niet "tot lengte van dagen op kosten van de gemeenschap thuis wenst te zitten met vage klachten".
Wederom veel sterkte TO.Eén keer in de vier weken slechts een gesprek terwijl ze last heeft van angstaanvallen, zware depressie en niet onder de mensen durven komen is hard werken aan herstel?
Het kan aan mij liggen, maar ik lees een TO die niet de makkelijkste combi van aandoeningen heeft en weldegelijk hard aan het werk is haar situatie te verbeteren dmv therapie en neuroloog-bezoek en niet "tot lengte van dagen op kosten van de gemeenschap thuis wenst te zitten met vage klachten".
Wederom veel sterkte TO.Eén keer in de vier weken slechts een gesprek terwijl ze last heeft van angstaanvallen, zware depressie en niet onder de mensen durven komen is hard werken aan herstel?
vrijdag 26 augustus 2016 om 15:16
quote:JustcallmeTuT schreef op 26 augustus 2016 @ 14:56:
Ik weet echt heel zeker dat to dat allang geprobeerd heeft, sterker nog ze is in behandeling en dat zijn dingen die ze als oefenopdrachten mee krijgt.
Waarom denken sommige mensen dat zij het beter weten dan een arts of therapeut die er voor gestudeerd heeft?
Was het leven maar zo simpel maar dat is het niet
Het leven is niet maakbaar.
Dat laatste zeker met je eens.
Of TO dat allemaal heeft uitgeprobeerd, betwijfel ik. Ik zie nergens in haar postjes terugkomen dat ze dat heeft geprobeerd, of dat ze bijv. vorig jaar heeft geprobeerd 4 uurtjes per week vrijwilligerswerk te doen, maar dat het niet ging omdat...
Het enige wat steeds weer uit haar postjes komt, is dat ze al drie jaar van de ene naar de andere therapeut loopt en dat ze in al die drie jaar nog geen stap verder is. Dus volgens mij helpt dat ook bitter weinig (of ze treft toevallig alleen maar waardeloze therapeuten, maar dat lijkt me sterk).
Vandaar dat ik zei: trek gewoon de stoute schoenen aan. Ga gewoon wat vrijwilligerswerk doen, ook al is het maar twee uurtjes per week. Je komt weer eens onder de mensen, voelt waardering en voldoening, je hebt weer een zinvolle tijdsbesteding, en dat kan al met al ook therapeutisch werken, misschien wel meer dan een uurtje praten met een peut. En gaat het écht niet, dan kan je er altijd nog mee ophouden. Of, zoals ik in mijn eerdere voorbeeld zei: doe eens gek. Stap op een stille middag in die stadsbus en rijd een haltje mee. Je hebt niks te verliezen, alleen maar te winnen. (En na dat allereerste ritje-van-één-halte dat je hebt overleefd zonder problemen, loop je langs de bakker en trakteert jezelf op iets lekkers bij de koffie om het te vieren!).
Want ik denk dat TO er anders niet uit gaat komen. Drie jaar die ze nu achter zich heeft liggen, hebben geen verbetering opgeleverd, dus nog eens een paar jaar zo door gaan, heeft weinig zin. Praten alleen heeft niet geholpen, dus misschien tijd om eens te kijken of dóen wel helpt?
Ik weet echt heel zeker dat to dat allang geprobeerd heeft, sterker nog ze is in behandeling en dat zijn dingen die ze als oefenopdrachten mee krijgt.
Waarom denken sommige mensen dat zij het beter weten dan een arts of therapeut die er voor gestudeerd heeft?
Was het leven maar zo simpel maar dat is het niet
Het leven is niet maakbaar.
Dat laatste zeker met je eens.
Of TO dat allemaal heeft uitgeprobeerd, betwijfel ik. Ik zie nergens in haar postjes terugkomen dat ze dat heeft geprobeerd, of dat ze bijv. vorig jaar heeft geprobeerd 4 uurtjes per week vrijwilligerswerk te doen, maar dat het niet ging omdat...
Het enige wat steeds weer uit haar postjes komt, is dat ze al drie jaar van de ene naar de andere therapeut loopt en dat ze in al die drie jaar nog geen stap verder is. Dus volgens mij helpt dat ook bitter weinig (of ze treft toevallig alleen maar waardeloze therapeuten, maar dat lijkt me sterk).
Vandaar dat ik zei: trek gewoon de stoute schoenen aan. Ga gewoon wat vrijwilligerswerk doen, ook al is het maar twee uurtjes per week. Je komt weer eens onder de mensen, voelt waardering en voldoening, je hebt weer een zinvolle tijdsbesteding, en dat kan al met al ook therapeutisch werken, misschien wel meer dan een uurtje praten met een peut. En gaat het écht niet, dan kan je er altijd nog mee ophouden. Of, zoals ik in mijn eerdere voorbeeld zei: doe eens gek. Stap op een stille middag in die stadsbus en rijd een haltje mee. Je hebt niks te verliezen, alleen maar te winnen. (En na dat allereerste ritje-van-één-halte dat je hebt overleefd zonder problemen, loop je langs de bakker en trakteert jezelf op iets lekkers bij de koffie om het te vieren!).
Want ik denk dat TO er anders niet uit gaat komen. Drie jaar die ze nu achter zich heeft liggen, hebben geen verbetering opgeleverd, dus nog eens een paar jaar zo door gaan, heeft weinig zin. Praten alleen heeft niet geholpen, dus misschien tijd om eens te kijken of dóen wel helpt?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 26 augustus 2016 om 15:19
quote:JustcallmeTuT schreef op 26 augustus 2016 @ 14:56:
Ik weet echt heel zeker dat to dat allang geprobeerd heeft, sterker nog ze is in behandeling en dat zijn dingen die ze als oefenopdrachten mee krijgt.
Waarom denken sommige mensen dat zij het beter weten dan een arts of therapeut die er voor gestudeerd heeft?
Was het leven maar zo simpel maar dat is het niet
Het leven is niet maakbaar.Ken jij To persoonlijk? Het KAN wel dat ze het geprobeerd heeft maar dat schrijft ze nergens.
Ik weet echt heel zeker dat to dat allang geprobeerd heeft, sterker nog ze is in behandeling en dat zijn dingen die ze als oefenopdrachten mee krijgt.
Waarom denken sommige mensen dat zij het beter weten dan een arts of therapeut die er voor gestudeerd heeft?
Was het leven maar zo simpel maar dat is het niet
Het leven is niet maakbaar.Ken jij To persoonlijk? Het KAN wel dat ze het geprobeerd heeft maar dat schrijft ze nergens.
vrijdag 26 augustus 2016 om 15:20
vrijdag 26 augustus 2016 om 15:22
vrijdag 26 augustus 2016 om 15:24
quote:eva-luna schreef op 26 augustus 2016 @ 15:20:
[...]
Ik weet dat er wachtlijsten zijn, maar de ene therapie stoppen om over te gaan op een andere met een dusdanig lage frequentie van behandeling, daar kan ik met mijn pet niet bij.Nee, ik ook niet. Zo belachelijk die enorme wachtlijsten en de frequentie waarmee je het soms moet doen. Echt niet oke. Maar ja ook op de psychische zorg is flink bezuinigd de laatste 10 jaar.
[...]
Ik weet dat er wachtlijsten zijn, maar de ene therapie stoppen om over te gaan op een andere met een dusdanig lage frequentie van behandeling, daar kan ik met mijn pet niet bij.Nee, ik ook niet. Zo belachelijk die enorme wachtlijsten en de frequentie waarmee je het soms moet doen. Echt niet oke. Maar ja ook op de psychische zorg is flink bezuinigd de laatste 10 jaar.
vrijdag 26 augustus 2016 om 15:32
quote:eva-luna schreef op 26 augustus 2016 @ 15:15:
[...]
Eén keer in de vier weken slechts een gesprek terwijl ze last heeft van angstaanvallen, zware depressie en niet onder de mensen durven komen is hard werken aan herstel?
En wie zegt dat geen opdrachten en oefenen met inzichten meekrijgt waarmee ze die weken er tussen flink aan de bak moet?
Een uurtje praten helpt bij geen van deze aandoeningen, ook niet als gesprekjes elke week zijn.
[...]
Eén keer in de vier weken slechts een gesprek terwijl ze last heeft van angstaanvallen, zware depressie en niet onder de mensen durven komen is hard werken aan herstel?
En wie zegt dat geen opdrachten en oefenen met inzichten meekrijgt waarmee ze die weken er tussen flink aan de bak moet?
Een uurtje praten helpt bij geen van deze aandoeningen, ook niet als gesprekjes elke week zijn.
vrijdag 26 augustus 2016 om 15:38
De GGZ zit propvol, de wachtlijsten zijn oneindig lang nu, en het is ontzettend lastig om nu een intensieve therapie te krijgen. Ik wacht al maanden. Nu eindelijk doorverwezen naar een angst- en dwangpoli, en wéér op een wachtlijst. Dus het hele 'ja, moet je maar meer therapie nemen', die vlieger gaat voor heel veel mensen helaas niet op. Daarbij werkt niet iedere therapie voor iedereen, was dat maar zo, dan waren we allemaal binnen een half jaar klaar met CGT.
Ik dacht dat dit topic ging om de uitkering die stopgezet wordt? Dan kan Merida wel leuk oudjes meenemen naar de supermarkt, maar als ze zelf geen uitkering heeft, heeft ze dus ook geen geld om naar die supermarkt te gaan.
Merida, excuses als ik mosterd ben, want ik heb wel alles gelezen, maar ik kan me niet goed genoeg concentreren om alles te onthouden wat anderen gezegd hebben. Ook een angststoornis hier, en mijn brein werkt gewoon niet meer.
Ik heb gegoogeld en kwam een link tegen, misschien dat je er iets aan hebt.
https://www.bezwaar-uwv.nl/voorlopige-voorziening/
Dat is in ieder geval om de tijd te overbruggen tussen bezwaar en definitieve beoordeling. Of hoe dat ook zit met de WIA, ik heb geen WIA.
Ik dacht dat dit topic ging om de uitkering die stopgezet wordt? Dan kan Merida wel leuk oudjes meenemen naar de supermarkt, maar als ze zelf geen uitkering heeft, heeft ze dus ook geen geld om naar die supermarkt te gaan.
Merida, excuses als ik mosterd ben, want ik heb wel alles gelezen, maar ik kan me niet goed genoeg concentreren om alles te onthouden wat anderen gezegd hebben. Ook een angststoornis hier, en mijn brein werkt gewoon niet meer.
Ik heb gegoogeld en kwam een link tegen, misschien dat je er iets aan hebt.
https://www.bezwaar-uwv.nl/voorlopige-voorziening/
Dat is in ieder geval om de tijd te overbruggen tussen bezwaar en definitieve beoordeling. Of hoe dat ook zit met de WIA, ik heb geen WIA.
vrijdag 26 augustus 2016 om 15:51
Om even duidelijkheid te krijgen.
Bij de vorige behandelaar waar ik bijna 3 jaar liep moest ik weg. Was niet mijn keuze. Zij hadden mij alles aangeboden wat ze konden aanbieden maar zonder resultaat. Individuele therapie, groepstherapie, exposure therapie, cognitieve therapie en weer terug naar individueel.
De enige instelling waar geen wachtlijst van minimaal 6 maanden was zit ik nu sinds 3 weken. Ben daar aan het opbouwen. 1x per 4 weken is daar de norm omdat zij voor het "onderhoud" zijn. Ik heb duidelijk meer nodig. We zijn net begonnen, en ook bezig met extra gesprekken ernaast inplannen.
Eerst de angst/paniek onder controle krijgen. Dan opwerken naar vrijwilligerswerk. Stapje voor stapje.
Het punt is alleen dat ik daar nu niks aan heb. Het UWV heeft besloten dat ik 8 uur per dag belastbaar ben, 5 dagen per week. Dat is nu het probleem wat aangepakt moet worden want dát gaat dus niet.
Wat betreft het in stapjes proberen. Ik doe dat wel. Ik pak de bus. Ben ik namelijk afhankelijk van. Ik doe wat ik kan. Ik zit niet de hele dag lamlendig en zielig voor mezelf uit te staren op de bank. Ik probeer elke dag de deur uit te gaan. Maar als het elke keer met hartkloppingen en flauwvallen en dagen daarvan bijkomen aan toe gaat dan wordt het heel erg lastig om dat elke keer te gaan proberen. Dan doe je dat na de 5e keer niet meer zo snel. Ik krijg idd opdrachten van psycholoog mee. Die doe ik ook. Ben met mindfulness bezig in de hoop dat ik dat kan toepassen in situaties dat ik compleet in paniek raak.
Dus voor de mensen die zich ergeren aan mijn "ze probeert niks" houding. Dat is niet zo. Ik kan alleen onmogelijk alles hier neerzetten wat ik doe en probeer. Had daar na al het commentaar van gisteren ook niet eens meer zin in namelijk.
Misschien dat het wat duidelijker is nu.
Bij de vorige behandelaar waar ik bijna 3 jaar liep moest ik weg. Was niet mijn keuze. Zij hadden mij alles aangeboden wat ze konden aanbieden maar zonder resultaat. Individuele therapie, groepstherapie, exposure therapie, cognitieve therapie en weer terug naar individueel.
De enige instelling waar geen wachtlijst van minimaal 6 maanden was zit ik nu sinds 3 weken. Ben daar aan het opbouwen. 1x per 4 weken is daar de norm omdat zij voor het "onderhoud" zijn. Ik heb duidelijk meer nodig. We zijn net begonnen, en ook bezig met extra gesprekken ernaast inplannen.
Eerst de angst/paniek onder controle krijgen. Dan opwerken naar vrijwilligerswerk. Stapje voor stapje.
Het punt is alleen dat ik daar nu niks aan heb. Het UWV heeft besloten dat ik 8 uur per dag belastbaar ben, 5 dagen per week. Dat is nu het probleem wat aangepakt moet worden want dát gaat dus niet.
Wat betreft het in stapjes proberen. Ik doe dat wel. Ik pak de bus. Ben ik namelijk afhankelijk van. Ik doe wat ik kan. Ik zit niet de hele dag lamlendig en zielig voor mezelf uit te staren op de bank. Ik probeer elke dag de deur uit te gaan. Maar als het elke keer met hartkloppingen en flauwvallen en dagen daarvan bijkomen aan toe gaat dan wordt het heel erg lastig om dat elke keer te gaan proberen. Dan doe je dat na de 5e keer niet meer zo snel. Ik krijg idd opdrachten van psycholoog mee. Die doe ik ook. Ben met mindfulness bezig in de hoop dat ik dat kan toepassen in situaties dat ik compleet in paniek raak.
Dus voor de mensen die zich ergeren aan mijn "ze probeert niks" houding. Dat is niet zo. Ik kan alleen onmogelijk alles hier neerzetten wat ik doe en probeer. Had daar na al het commentaar van gisteren ook niet eens meer zin in namelijk.
Misschien dat het wat duidelijker is nu.
vrijdag 26 augustus 2016 om 15:59
Ja, dit is zeker duidelijker. Mijn reactie was ook wat ongenuanceerd, excuus.
Ik hoop dat het bezwaar aantekenen lukt.
Ik zie in mijn stad nog wel eens oproepen staan voor een maatje. Is dat iets voor jou? Een vast iemand die een keer in de week/twee weken met jou de boodschappen doet bijvoorbeeld of gewoon een stuk gaat wandelen, zodat je daar wat houvast aan hebt en het onder de mensen begeven weer gewoner wordt? Dat het je wat rust geeft, omdat er iemand mee is die jouw situatie kent en weet hoe je kunt reageren?
Ik hoop dat het bezwaar aantekenen lukt.
Ik zie in mijn stad nog wel eens oproepen staan voor een maatje. Is dat iets voor jou? Een vast iemand die een keer in de week/twee weken met jou de boodschappen doet bijvoorbeeld of gewoon een stuk gaat wandelen, zodat je daar wat houvast aan hebt en het onder de mensen begeven weer gewoner wordt? Dat het je wat rust geeft, omdat er iemand mee is die jouw situatie kent en weet hoe je kunt reageren?