Geld & Recht
alle pijlers
WIA stopt
woensdag 24 augustus 2016 om 19:38
Ik kreeg vandaag te horen ik goed ben gekeurd en dat mijn uitkering (WIA) over 2 maanden stopt. Nu teken ik hiervoor bezwaar aan (ik kan momenteel absoluut niet werken) maar het kan 13 weken duren voor daar meer bekend over is. Is het slim om in de tussentijd bijstand aan te vragen? Anders zit ik zonder inkomen? Of kan dat niet zo ver komen?
Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben?
Ik bel sowieso van de week nog even rond, maar ben ook benieuwd naar persoonlijke ervaringen, vandaar.
Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben?
Ik bel sowieso van de week nog even rond, maar ben ook benieuwd naar persoonlijke ervaringen, vandaar.
donderdag 25 augustus 2016 om 18:04
quote:LouisXIV schreef op 25 augustus 2016 @ 18:01:
[...]
Als je eenmaal opstaat kun je net zo goed op de fiets springen en koffie inschenken in het bejaardentehuisDit vind ik uitermate kwetsend: ik heb geen benen en geen geld voor een hand bike.
[...]
Als je eenmaal opstaat kun je net zo goed op de fiets springen en koffie inschenken in het bejaardentehuisDit vind ik uitermate kwetsend: ik heb geen benen en geen geld voor een hand bike.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
donderdag 25 augustus 2016 om 18:04
quote:alysha00 schreef op 25 augustus 2016 @ 18:03:
Ik prijs me gelukkig dat ik zelfs nog nooit werkloos ben geweest en geen idee heb hoe het is om in de bijstand te zitten of een uitkering te hebben, maar... ik vind het behoorlijk heftig dat iemand die jaren uit de running is geweest, zomaar op een dag te horen krijgt dat haar uitkering over 2 maanden stopt. Blijkbaar zonder enige aanleiding (gaat dat zo?!) Het is toch niet realistisch om te verwachten dat zo iemand uberhaupt over 2 maanden aan het werk is. Zorg dan tenminste dat iemand als TO een werk- leertraject kan volgen om weer mee te gaan draaien in de maatschappij. Daar hebben we toch met z'n allen veel meer aan?Helemaal mee eens.
Ik prijs me gelukkig dat ik zelfs nog nooit werkloos ben geweest en geen idee heb hoe het is om in de bijstand te zitten of een uitkering te hebben, maar... ik vind het behoorlijk heftig dat iemand die jaren uit de running is geweest, zomaar op een dag te horen krijgt dat haar uitkering over 2 maanden stopt. Blijkbaar zonder enige aanleiding (gaat dat zo?!) Het is toch niet realistisch om te verwachten dat zo iemand uberhaupt over 2 maanden aan het werk is. Zorg dan tenminste dat iemand als TO een werk- leertraject kan volgen om weer mee te gaan draaien in de maatschappij. Daar hebben we toch met z'n allen veel meer aan?Helemaal mee eens.
donderdag 25 augustus 2016 om 18:06
donderdag 25 augustus 2016 om 18:08
donderdag 25 augustus 2016 om 18:11
quote:Phaedra_ schreef op 25 augustus 2016 @ 18:04:
[...]
Ja, met babystapjes.
En hier iemand zo onderuit halen zal niet het gewenste effect hebben. Integendeel.Dat ben ik met je eens. Ik hoop ook niet dat TO het idee heeft dat iedereen, op een paar na, haar onderuit aan het halen is. Ik denk wel dat streng zijn het gewenste effect kan hebben.
[...]
Ja, met babystapjes.
En hier iemand zo onderuit halen zal niet het gewenste effect hebben. Integendeel.Dat ben ik met je eens. Ik hoop ook niet dat TO het idee heeft dat iedereen, op een paar na, haar onderuit aan het halen is. Ik denk wel dat streng zijn het gewenste effect kan hebben.
donderdag 25 augustus 2016 om 18:19
donderdag 25 augustus 2016 om 18:20
donderdag 25 augustus 2016 om 18:24
quote:sterrenregen schreef op 25 augustus 2016 @ 18:19:
Maar het UWV zal toch niet zomaar zeggen stik er maar in en wij helpen je niet verder? Die hebben toch ook gewoon trajecten om iemand te activeren weer?
Ze houden er soms aparte werkwijzes op na. Ik belde omdat ik een afspraak met een arbeidsdeskundige wilde maken omdat ik wat dingen wilde bespreken over werken terwijl je WIA krijgt. Maar dat kon niet want 'u hebt vorig jaar al een reintegratietraject gehad, en dat kunnen we niet nog een keer aan bieden'.
Ik was inderdaad een aantal keer bij een loopbaancoach geweest, maar dat voegde niet veel toe omdat ik toen een onbetaalde stage deed tot het einde van het jaar (en betaald werk nog niet aan de orde was).
Maar het UWV zal toch niet zomaar zeggen stik er maar in en wij helpen je niet verder? Die hebben toch ook gewoon trajecten om iemand te activeren weer?
Ze houden er soms aparte werkwijzes op na. Ik belde omdat ik een afspraak met een arbeidsdeskundige wilde maken omdat ik wat dingen wilde bespreken over werken terwijl je WIA krijgt. Maar dat kon niet want 'u hebt vorig jaar al een reintegratietraject gehad, en dat kunnen we niet nog een keer aan bieden'.
Ik was inderdaad een aantal keer bij een loopbaancoach geweest, maar dat voegde niet veel toe omdat ik toen een onbetaalde stage deed tot het einde van het jaar (en betaald werk nog niet aan de orde was).
donderdag 25 augustus 2016 om 18:43
donderdag 25 augustus 2016 om 19:13
Kijk TO, je kan twee dingen doen.
Jezelf al gaan zitten opfokken vóór je naar het winkelcentrum gaat, in de zin van: O jee, nou moet ik naar het winkelcentrum, en dat is eng, en de mensen zijn eng, en ik weet nú al dat ik in paniek raak en ga flauwvallen...
Of je kan denken: OK, ik moet even een drempel over, maar hé, er gaan dagelijks honderdduizenden mensen naar een winkelcentrum, en die leven allemaal nog, die vallen niet flauw, hen overkomt niks akeligs, dus dat kan ik ook.
Snap je?
En die mindset, die kan geen therapeut voor je veranderen, als je het zelf niet doet. Dan kan je tot je tachtigste elke week bij de peut op de bank gaan liggen, maar als je het zélf niet aanpakt en doet, heeft dat totaal geen zin. En loop je over 5 jaar nog steeds in de bijstand en te kreunen en te kraken en te beweren dat je alleen maar kan overleven door de halve dag op de bank of in bed te liggen...
En hoe langer je jezelf wijsmaakt dat je iets "niet kunt", des te meer wordt het waar. Ga jezelf nou eens een keer wijsmaken dat je gewoon álles kan wat alle andere gewone mensen ook kunnen, en neem dát eens als uitgangspunt. Schiet je een heel eind mee op, lijkt me.
Jezelf al gaan zitten opfokken vóór je naar het winkelcentrum gaat, in de zin van: O jee, nou moet ik naar het winkelcentrum, en dat is eng, en de mensen zijn eng, en ik weet nú al dat ik in paniek raak en ga flauwvallen...
Of je kan denken: OK, ik moet even een drempel over, maar hé, er gaan dagelijks honderdduizenden mensen naar een winkelcentrum, en die leven allemaal nog, die vallen niet flauw, hen overkomt niks akeligs, dus dat kan ik ook.
Snap je?
En die mindset, die kan geen therapeut voor je veranderen, als je het zelf niet doet. Dan kan je tot je tachtigste elke week bij de peut op de bank gaan liggen, maar als je het zélf niet aanpakt en doet, heeft dat totaal geen zin. En loop je over 5 jaar nog steeds in de bijstand en te kreunen en te kraken en te beweren dat je alleen maar kan overleven door de halve dag op de bank of in bed te liggen...
En hoe langer je jezelf wijsmaakt dat je iets "niet kunt", des te meer wordt het waar. Ga jezelf nou eens een keer wijsmaken dat je gewoon álles kan wat alle andere gewone mensen ook kunnen, en neem dát eens als uitgangspunt. Schiet je een heel eind mee op, lijkt me.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 25 augustus 2016 om 19:27
quote:Merida_ schreef op 24 augustus 2016 @ 20:00:
Ja helemaal goedgekeurd. Er zijn papieren met officiële diagnoses niet meegenomen in de beslissing hoorde ik van de arts. Mijn officiële angst/paniekstoornis vond hij een "gedragsprobleempje" waar hij niks mee kon. Terwijl hij in het gesprek zelf heel begripvol en aardig overkwam. Hij zei zelfs dat hij dacht dat ik weer volledig afgekeurd zou worden. En nu dit dus. Heel apart.Dan heb je goede juridische hulp nodig. Hopelijk heb je een rechtsbijstandsverzekering?
Ja helemaal goedgekeurd. Er zijn papieren met officiële diagnoses niet meegenomen in de beslissing hoorde ik van de arts. Mijn officiële angst/paniekstoornis vond hij een "gedragsprobleempje" waar hij niks mee kon. Terwijl hij in het gesprek zelf heel begripvol en aardig overkwam. Hij zei zelfs dat hij dacht dat ik weer volledig afgekeurd zou worden. En nu dit dus. Heel apart.Dan heb je goede juridische hulp nodig. Hopelijk heb je een rechtsbijstandsverzekering?
donderdag 25 augustus 2016 om 19:30
quote:pejeka schreef op 24 augustus 2016 @ 21:36:
[...]
Ik denk dat er héél véél mensen in Nederland zijn die een overlijden in hun nabije omgeving meemaken, ziek zijn of geweest zijn, vriendschappen verliezen, en moeten accepteren dat er bepaalde dingen zijn die ze niét kunnen.
Moeten die dan maar allemaal door de gemeenschap onderhouden gaan worden?Ai, wat een pijnlijke reactie.
Ik denk dat een overlijden, verliezen van vriendschappen enz. niet echt de oorzaak is maar wel de druppel kan zijn van een zwaarder iets dat al langer speelt maar nog niet duidelijk is. Of als alles tegelijkertijd op het dak valt, terwijl men zwak is (vanwege steeds weer over de grenzen gaan) is die druppel te groot.
Sterkte Merida.
[...]
Ik denk dat er héél véél mensen in Nederland zijn die een overlijden in hun nabije omgeving meemaken, ziek zijn of geweest zijn, vriendschappen verliezen, en moeten accepteren dat er bepaalde dingen zijn die ze niét kunnen.
Moeten die dan maar allemaal door de gemeenschap onderhouden gaan worden?Ai, wat een pijnlijke reactie.
Ik denk dat een overlijden, verliezen van vriendschappen enz. niet echt de oorzaak is maar wel de druppel kan zijn van een zwaarder iets dat al langer speelt maar nog niet duidelijk is. Of als alles tegelijkertijd op het dak valt, terwijl men zwak is (vanwege steeds weer over de grenzen gaan) is die druppel te groot.
Sterkte Merida.
LOEP ME MAAR aub.
donderdag 25 augustus 2016 om 19:34
quote:pejeka schreef op 24 augustus 2016 @ 21:53:
[...]
Ja serieus. Ik heb zware kanker gehad. Tien maanden lang aan het zwaarste chemo-gebeuren gelegen dat je je kan voorstellen. Tien maanden lang allerlei gevolgen ervaren, van biljartbal kaal worden (wat ik nog het minste vond) tot 24 uur per dag rondlopen met pijn in de mond vanwege de ontstekingen vanwege de chemo - en dus niet meer kunnen eten. 45 kilo was ik uiteindelijk. De naald van het laatste infuus had nog nauwelijks mijn arm verlaten, of ik kreeg te horen dat mijn vader een hersentumor had. Niks meer aan te doen. Na nog een tijdje met hem aangetobd te hebben thuis, was het (gezien de huidige voorzieningen) een gruwelijke taak hem met genoeg zorg ondergebracht te krijgen. Ziekenhuizen weigerden hem, de gemeente verklaarde hem dakloos omdat de instelling waar hij uiteindelijk zijn laatste dagen sleet, niet als "woonadres" aangemerkt werd. Om maar even een paar dingen te noemen. Want er speelde véél meer.
En ik leef nog, ik werk 40 uur per week en ja, soms was het shit. Jezelf optrekken en doorgaan.
Maar geen gezeik over mijn "zure reactie" alsof ik niks meegemaakt heb. Genoeg dus. En ik leef nog, ik werk elke dag, en ja, soms voel je je shit. Maar zodra je daarin gaat zwelgen, kom je nooit meer ergens.Sterkte. Dan heb je vet-geluk gehad.
En als ik morgen mijn been op drie plaatsen zeer gecompliceerd breek moet ik zeggen "ach laat dat gips maar achterwege want Pejeka heeft het veel zwaarder".
[...]
Ja serieus. Ik heb zware kanker gehad. Tien maanden lang aan het zwaarste chemo-gebeuren gelegen dat je je kan voorstellen. Tien maanden lang allerlei gevolgen ervaren, van biljartbal kaal worden (wat ik nog het minste vond) tot 24 uur per dag rondlopen met pijn in de mond vanwege de ontstekingen vanwege de chemo - en dus niet meer kunnen eten. 45 kilo was ik uiteindelijk. De naald van het laatste infuus had nog nauwelijks mijn arm verlaten, of ik kreeg te horen dat mijn vader een hersentumor had. Niks meer aan te doen. Na nog een tijdje met hem aangetobd te hebben thuis, was het (gezien de huidige voorzieningen) een gruwelijke taak hem met genoeg zorg ondergebracht te krijgen. Ziekenhuizen weigerden hem, de gemeente verklaarde hem dakloos omdat de instelling waar hij uiteindelijk zijn laatste dagen sleet, niet als "woonadres" aangemerkt werd. Om maar even een paar dingen te noemen. Want er speelde véél meer.
En ik leef nog, ik werk 40 uur per week en ja, soms was het shit. Jezelf optrekken en doorgaan.
Maar geen gezeik over mijn "zure reactie" alsof ik niks meegemaakt heb. Genoeg dus. En ik leef nog, ik werk elke dag, en ja, soms voel je je shit. Maar zodra je daarin gaat zwelgen, kom je nooit meer ergens.Sterkte. Dan heb je vet-geluk gehad.
En als ik morgen mijn been op drie plaatsen zeer gecompliceerd breek moet ik zeggen "ach laat dat gips maar achterwege want Pejeka heeft het veel zwaarder".
LOEP ME MAAR aub.
donderdag 25 augustus 2016 om 19:35
quote:missie_m schreef op 25 augustus 2016 @ 19:30:
[...]
Ai, wat een pijnlijke reactie.
Ik denk dat een overlijden, verliezen van vriendschappen enz. niet echt de oorzaak is maar wel de druppel kan zijn van een zwaarder iets dat al langer speelt maar nog niet duidelijk is. Of als alles tegelijkertijd op het dak valt, terwijl men zwak is (vanwege steeds weer over de grenzen gaan) is die druppel te groot.
Sterkte Merida. Dat is helemaal geen pijnlijke reactie. Mensen maken dagelijks mee dat geliefde personen overlijden of dat vriendschappen eindigen. Moeten die dan allemaal maar thuis op de bank gaan zitten en verwachten dat de samenleving hun inkomen ophoest?
[...]
Ai, wat een pijnlijke reactie.
Ik denk dat een overlijden, verliezen van vriendschappen enz. niet echt de oorzaak is maar wel de druppel kan zijn van een zwaarder iets dat al langer speelt maar nog niet duidelijk is. Of als alles tegelijkertijd op het dak valt, terwijl men zwak is (vanwege steeds weer over de grenzen gaan) is die druppel te groot.
Sterkte Merida. Dat is helemaal geen pijnlijke reactie. Mensen maken dagelijks mee dat geliefde personen overlijden of dat vriendschappen eindigen. Moeten die dan allemaal maar thuis op de bank gaan zitten en verwachten dat de samenleving hun inkomen ophoest?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
donderdag 25 augustus 2016 om 19:38
quote:pejeka schreef op 25 augustus 2016 @ 19:35:
[...]
Dat is helemaal geen pijnlijke reactie. Mensen maken dagelijks mee dat geliefde personen overlijden of dat vriendschappen eindigen. Moeten die dan allemaal maar thuis op de bank gaan zitten en verwachten dat de samenleving hun inkomen ophoest?
Nog nooit gehoord van draagkracht - draaglast?
Niet iedereen heet Pejeka.
[...]
Dat is helemaal geen pijnlijke reactie. Mensen maken dagelijks mee dat geliefde personen overlijden of dat vriendschappen eindigen. Moeten die dan allemaal maar thuis op de bank gaan zitten en verwachten dat de samenleving hun inkomen ophoest?
Nog nooit gehoord van draagkracht - draaglast?
Niet iedereen heet Pejeka.
donderdag 25 augustus 2016 om 19:39
quote:missie_m schreef op 25 augustus 2016 @ 19:34:
[...]
Sterkte. Dan heb je vet-geluk gehad.
En als ik morgen mijn been op drie plaatsen zeer gecompliceerd breek moet ik zeggen "ach laat dat gips maar achterwege want Pejeka heeft het veel zwaarder".Nee, natuurlijk niet. Maar het gaat erom dat je ook bij tegenslag doorzet, en ja, soms is dat niet makkelijk. was het voor mij ook niet altijd. En IS het soms nog niet, omdat mijn conditie aardig ingeleverd heeft. Maar ik pak het gewoon aan, stap elke ochtend op mijn fiets en bedenk me "ook deze dag gaat weer voorbij". Als ik het zo had willen spelen, had ik nou ook als een lamgeslagen konijn op de bank kunnen zitten, maar dat WIL ik dus niet. Was het soms moeilijk: Ja. Was het soms klote: Ja. Maar ik weet zeker dat ik me nog véél rotter zou hebben gevoeld als ik er maar in was blijven hangen en eraan had toegegeven en nu nog steeds elke dag op de bank niks had zitten doen.
[...]
Sterkte. Dan heb je vet-geluk gehad.
En als ik morgen mijn been op drie plaatsen zeer gecompliceerd breek moet ik zeggen "ach laat dat gips maar achterwege want Pejeka heeft het veel zwaarder".Nee, natuurlijk niet. Maar het gaat erom dat je ook bij tegenslag doorzet, en ja, soms is dat niet makkelijk. was het voor mij ook niet altijd. En IS het soms nog niet, omdat mijn conditie aardig ingeleverd heeft. Maar ik pak het gewoon aan, stap elke ochtend op mijn fiets en bedenk me "ook deze dag gaat weer voorbij". Als ik het zo had willen spelen, had ik nou ook als een lamgeslagen konijn op de bank kunnen zitten, maar dat WIL ik dus niet. Was het soms moeilijk: Ja. Was het soms klote: Ja. Maar ik weet zeker dat ik me nog véél rotter zou hebben gevoeld als ik er maar in was blijven hangen en eraan had toegegeven en nu nog steeds elke dag op de bank niks had zitten doen.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!