Psyche
alle pijlers
Ik wens mijn moeder de dood toe
dinsdag 30 augustus 2016 om 20:00
En ik voel mij er echt vreselijk onder maar het is echt waar. Ik wens mijn moeder de dood toe.
Ze lijdt al jaren aan vasculaire dementie, daar is alzheimer bijgekomen en sinds een aantal maanden woont ze in een tehuis.
En nu weet ze letterlijk niets meer, verhalen over vroeger kan ze niet meer vertellen. Ze praat je eigenlijk een beetje na al kan ze nu ook niet meer goed praten. Lopen kan ze nog maar valt constant met als resultaat gebroken botten en blauwe plekken. Heeft door alle hersenschade van beroertes etc epileptische aanvallen gekregen en er is niets meer over van de vrouw die ze ooit was.
En als ze dit 10 jaar geleden had geweten dan had ze zichzelf van kant gemaakt, dat weet ik zeker. Nooit als een oud besje in een tehuis voor zich uit zitten staren en helaas is dat nu wel zo. Ik heb geprobeerd om voor haar te zorgen thuis maar dat ging niet meer omdat ze altijd wegliep of in paniek was. Nu kan ze nauwelijks meer lopen en zit er weer over te denken om haar in huis te nemen, maarja ze heeft geen idee wie ik ben, wie mijn man is, wie de kinderen zijn.
En dus wens ik haar dood, hoop zo dat ze in haar slaap overlijdt en dat verder leed haar bespaart blijft, want nu lijdt ze echt. Ze heeft pijn door de gebroken botten waarvan ze vergeet dat ze gebroken zijn. Van de pijn die ze tig keer op een dag opnieuw voelt als ze hoort dat oma en opa niet meer leven, als ze huilt om haar ouders....
En ik kan dit tegen niemand zeggen dus dan maar hier...
Ze lijdt al jaren aan vasculaire dementie, daar is alzheimer bijgekomen en sinds een aantal maanden woont ze in een tehuis.
En nu weet ze letterlijk niets meer, verhalen over vroeger kan ze niet meer vertellen. Ze praat je eigenlijk een beetje na al kan ze nu ook niet meer goed praten. Lopen kan ze nog maar valt constant met als resultaat gebroken botten en blauwe plekken. Heeft door alle hersenschade van beroertes etc epileptische aanvallen gekregen en er is niets meer over van de vrouw die ze ooit was.
En als ze dit 10 jaar geleden had geweten dan had ze zichzelf van kant gemaakt, dat weet ik zeker. Nooit als een oud besje in een tehuis voor zich uit zitten staren en helaas is dat nu wel zo. Ik heb geprobeerd om voor haar te zorgen thuis maar dat ging niet meer omdat ze altijd wegliep of in paniek was. Nu kan ze nauwelijks meer lopen en zit er weer over te denken om haar in huis te nemen, maarja ze heeft geen idee wie ik ben, wie mijn man is, wie de kinderen zijn.
En dus wens ik haar dood, hoop zo dat ze in haar slaap overlijdt en dat verder leed haar bespaart blijft, want nu lijdt ze echt. Ze heeft pijn door de gebroken botten waarvan ze vergeet dat ze gebroken zijn. Van de pijn die ze tig keer op een dag opnieuw voelt als ze hoort dat oma en opa niet meer leven, als ze huilt om haar ouders....
En ik kan dit tegen niemand zeggen dus dan maar hier...
vrijdag 2 september 2016 om 23:05
Gelukkig ben ik nu van de pijn af, goddank voor spoedtandartsen zeg! Wist niet dat een ontsteking zo snel op kon komen!
Maar goed het gesprek vandaag was erg heftig. Ze heeft nu een niet reanimeren verklaring, en bij andere dingen die kunnen gebeuren wordt er op het moment bepaald wat er gedaan wordt en ligt het aan haar gezondheid op het moment of er besloten wordt te handelen of niet.
Op dit moment zit ze einde fase 3 dementie, arts vertelde dat fase 4 in foetus houding in bed liggen en dat was het eigenlijk. Fase 4 willen wij allemaal echt niet voor haar. Arts zei wel dat de meeste mensen aan een longontsteking overlijden voor ze fase 4 bereiken en ze ook geen sonde voeding meer geven als de familie dat niet wilt. Dus hopen dat ze fase 4 niet meer mee gaat maken.
Ook zeiden alle 6 mijn broers dat haar in huis nemen geen oplossing is al wil iedereen dat het liefste. Mijn gevoel zegt nog steeds dat ik dat wil al zegt mijn verstand wat anders, zeker omdat de arts ook zei dat ze weer in een delier zit ( voor de 100ste keer ofzo) en elke keer ging haar delier thuis weer over. Maar als ik praktisch kijk naar bijvoorbeeld vandaag. Ik kreeg enorme tandpijn ineens icm koorts. Dus ik moest echt direct naar de tandarts toe. Dus kinderen de auto in en gaan. Maar als mijn moeder hier zou wonen dan zou dat niet kunnen want dan heb ik geen oppas voor haar en haar meenemen is heen optie. Mijn man kan niet op haar passen want hij vind het eng om alleen met haar te zijn omdat ze dan altijd weg wilt lopen.
Ik doe het dus niet maar ik wil het nog steeds. Haal haar morgen wel een dagje hierheen. Gelukkig heeft ze ergens het besef nog wel dat ze bij 1 van haar kinderen thuis is dan. En ze herkend mijn hond nog hoe vreemd dat ook is.
Verder had de verpleging fixatie aangevraagd en de arts gaf het advies om die toestemming niet te geven. Zouden wij ook sowieso nooit doen. Heb liever dat ze 1000 keer valt dan dat ze nog 1 seconde in haar leven vastgebonden ligt. In een bepaald ziekenhuis hebben ze haar 8 weken lang vastgebonden en mocht ze alleen los als wij er waren en echt zo mensonterend was dat om haar af te pakken wat nog het enige is wat ze heeft, en de arts was het daarmee eens.
Verder was het erg fijn om te horen dat iedereen er hetzelfde over dacht en we dus ook geen discussies hadden. Toen de arts over niet reanimeren begon hield iedereen zijn mond dicht tot ik zei dat ik het ermee eens was want ik wil niet dat ze in fase 4 beland, toen gaf iedereen toe er hetzelfde over te denken en dat was erg fijn.
Heb haar alleen helaas niet gezien vandaag want het gesprek was afgelopen op het enige moment Van de dag dat er geen bezoek ontvangen mag worden.
Maar goed het gesprek vandaag was erg heftig. Ze heeft nu een niet reanimeren verklaring, en bij andere dingen die kunnen gebeuren wordt er op het moment bepaald wat er gedaan wordt en ligt het aan haar gezondheid op het moment of er besloten wordt te handelen of niet.
Op dit moment zit ze einde fase 3 dementie, arts vertelde dat fase 4 in foetus houding in bed liggen en dat was het eigenlijk. Fase 4 willen wij allemaal echt niet voor haar. Arts zei wel dat de meeste mensen aan een longontsteking overlijden voor ze fase 4 bereiken en ze ook geen sonde voeding meer geven als de familie dat niet wilt. Dus hopen dat ze fase 4 niet meer mee gaat maken.
Ook zeiden alle 6 mijn broers dat haar in huis nemen geen oplossing is al wil iedereen dat het liefste. Mijn gevoel zegt nog steeds dat ik dat wil al zegt mijn verstand wat anders, zeker omdat de arts ook zei dat ze weer in een delier zit ( voor de 100ste keer ofzo) en elke keer ging haar delier thuis weer over. Maar als ik praktisch kijk naar bijvoorbeeld vandaag. Ik kreeg enorme tandpijn ineens icm koorts. Dus ik moest echt direct naar de tandarts toe. Dus kinderen de auto in en gaan. Maar als mijn moeder hier zou wonen dan zou dat niet kunnen want dan heb ik geen oppas voor haar en haar meenemen is heen optie. Mijn man kan niet op haar passen want hij vind het eng om alleen met haar te zijn omdat ze dan altijd weg wilt lopen.
Ik doe het dus niet maar ik wil het nog steeds. Haal haar morgen wel een dagje hierheen. Gelukkig heeft ze ergens het besef nog wel dat ze bij 1 van haar kinderen thuis is dan. En ze herkend mijn hond nog hoe vreemd dat ook is.
Verder had de verpleging fixatie aangevraagd en de arts gaf het advies om die toestemming niet te geven. Zouden wij ook sowieso nooit doen. Heb liever dat ze 1000 keer valt dan dat ze nog 1 seconde in haar leven vastgebonden ligt. In een bepaald ziekenhuis hebben ze haar 8 weken lang vastgebonden en mocht ze alleen los als wij er waren en echt zo mensonterend was dat om haar af te pakken wat nog het enige is wat ze heeft, en de arts was het daarmee eens.
Verder was het erg fijn om te horen dat iedereen er hetzelfde over dacht en we dus ook geen discussies hadden. Toen de arts over niet reanimeren begon hield iedereen zijn mond dicht tot ik zei dat ik het ermee eens was want ik wil niet dat ze in fase 4 beland, toen gaf iedereen toe er hetzelfde over te denken en dat was erg fijn.
Heb haar alleen helaas niet gezien vandaag want het gesprek was afgelopen op het enige moment Van de dag dat er geen bezoek ontvangen mag worden.
vrijdag 2 september 2016 om 23:26
quote:nlies schreef op 02 september 2016 @ 20:07:
[...]
Het is ook heel moeilijk om daar voor uit te komen. Toen mijn moeder dementerend was zeiden kennissen:"Ja maar je hebt ze nog, wees blij", Nee dus we "hadden" haar niet meer, ja we hadden haar lijf, maar niet haarzelf. En ik denk dat veel mensen het pas echt snappen als ze het zelf meemaken. Ik kijk nu ook anders tegen familie van dementerenden aan dan ik daarvoor deed. Hoop dat jij en je broers wel op een lijn komen of blijven, dat is heel belangrijk in dit geval.
Houden van is soms loslatenIdd, je weet pas hoe het is als je het zelf hebt meegemaakt. Ik zeg dit altijd: ze ziet eruit als mijn moeder, ruikt als mijn moeder, klinkt als mijn moeder maar ze is mijn moeder niet meer want mijn echte moeder is al jaren dood. Kan heel kwaad worden als mensen zeggen wees blij dat ze er nog is. Ik gun dit mijn ergste vijand nog niet toe. Wat een vreselijke en mensonterende ziekte is dit zeg.
[...]
Het is ook heel moeilijk om daar voor uit te komen. Toen mijn moeder dementerend was zeiden kennissen:"Ja maar je hebt ze nog, wees blij", Nee dus we "hadden" haar niet meer, ja we hadden haar lijf, maar niet haarzelf. En ik denk dat veel mensen het pas echt snappen als ze het zelf meemaken. Ik kijk nu ook anders tegen familie van dementerenden aan dan ik daarvoor deed. Hoop dat jij en je broers wel op een lijn komen of blijven, dat is heel belangrijk in dit geval.
Houden van is soms loslatenIdd, je weet pas hoe het is als je het zelf hebt meegemaakt. Ik zeg dit altijd: ze ziet eruit als mijn moeder, ruikt als mijn moeder, klinkt als mijn moeder maar ze is mijn moeder niet meer want mijn echte moeder is al jaren dood. Kan heel kwaad worden als mensen zeggen wees blij dat ze er nog is. Ik gun dit mijn ergste vijand nog niet toe. Wat een vreselijke en mensonterende ziekte is dit zeg.
zaterdag 3 september 2016 om 07:16
quote:Lovely1987 schreef op 02 september 2016 @ 23:26:
[...]
Idd, je weet pas hoe het is als je het zelf hebt meegemaakt. Ik zeg dit altijd: ze ziet eruit als mijn moeder, ruikt als mijn moeder, klinkt als mijn moeder maar ze is mijn moeder niet meer want mijn echte moeder is al jaren dood. Kan heel kwaad worden als mensen zeggen wees blij dat ze er nog is. Ik gun dit mijn ergste vijand nog niet toe. Wat een vreselijke en mensonterende ziekte is dit zeg.
Zo waar
Even over de fixatie. Ik ben er ook geen voorstander van, maar je schrijft dat je liever hebt dat je moeder valt. Ook als dat betekent dat ze naar het ziekenhuis moet en wellicht geopereerd moet worden? Of door het vallen veel pijn heeft? Goed dat je naar de arts luistert, echt! Ik reageer zo door mijn eigen ervaringen.
[...]
Idd, je weet pas hoe het is als je het zelf hebt meegemaakt. Ik zeg dit altijd: ze ziet eruit als mijn moeder, ruikt als mijn moeder, klinkt als mijn moeder maar ze is mijn moeder niet meer want mijn echte moeder is al jaren dood. Kan heel kwaad worden als mensen zeggen wees blij dat ze er nog is. Ik gun dit mijn ergste vijand nog niet toe. Wat een vreselijke en mensonterende ziekte is dit zeg.
Zo waar
Even over de fixatie. Ik ben er ook geen voorstander van, maar je schrijft dat je liever hebt dat je moeder valt. Ook als dat betekent dat ze naar het ziekenhuis moet en wellicht geopereerd moet worden? Of door het vallen veel pijn heeft? Goed dat je naar de arts luistert, echt! Ik reageer zo door mijn eigen ervaringen.
zaterdag 3 september 2016 om 07:54
quote:duende12 schreef op 03 september 2016 @ 07:16:
[...]
Zo waar
Even over de fixatie. Ik ben er ook geen voorstander van, maar je schrijft dat je liever hebt dat je moeder valt. Ook als dat betekent dat ze naar het ziekenhuis moet en wellicht geopereerd moet worden? Of door het vallen veel pijn heeft? Goed dat je naar de arts luistert, echt! Ik reageer zo door mijn eigen ervaringen.Ja dat heb ik idd liever ja, arts heeft dat ook liever met het risico op vallen. Bewegen, lopen etc is het enige nog wat ze heeft en dat mag niet van haar afgepakt worden. Wel is afgesproken dat mocht ze echt over haar eigen grenzen gaan qua lopen en het niet goed gaan ( scheef lopen, klagen over pijn) dat ze dan een paar uur in een stoel met klep ervoor wordt gezet maar echte fixatie mag echt niet.
[...]
Zo waar
Even over de fixatie. Ik ben er ook geen voorstander van, maar je schrijft dat je liever hebt dat je moeder valt. Ook als dat betekent dat ze naar het ziekenhuis moet en wellicht geopereerd moet worden? Of door het vallen veel pijn heeft? Goed dat je naar de arts luistert, echt! Ik reageer zo door mijn eigen ervaringen.Ja dat heb ik idd liever ja, arts heeft dat ook liever met het risico op vallen. Bewegen, lopen etc is het enige nog wat ze heeft en dat mag niet van haar afgepakt worden. Wel is afgesproken dat mocht ze echt over haar eigen grenzen gaan qua lopen en het niet goed gaan ( scheef lopen, klagen over pijn) dat ze dan een paar uur in een stoel met klep ervoor wordt gezet maar echte fixatie mag echt niet.
zaterdag 3 september 2016 om 09:00
Hebben jullie ook afspraken gemaakt voor als zelf eten niet meer gaat in verband met verslikken? Weet niet of je moeder al zo ver is? Mijn oma verslikte zich steeds waardoor uiteindelijk is gekozen om te stoppen met eten geven zodat ze niet zou stikken zogezegd en toen is ze binnen paar dagen rustig ingeslapen. Aangezien ze al zoveel was afgevallen dat ze geen reserves meer had.
zaterdag 3 september 2016 om 11:24
Fixatie mag ook helemaal niet meer. Ik werk inmiddels 5 jaar op een gesloten PG-afdeling en bij ons komt het echt nooit voor, simpelweg omdat het niet meer mag. Zelfs een stoel met een klep ervoor mag voor zover ik weet niet.
Sterkte, het is absoluut geen makkelijke weg, ik hoop voor jou dat je moeder snel mag inslapen.
Sterkte, het is absoluut geen makkelijke weg, ik hoop voor jou dat je moeder snel mag inslapen.
zaterdag 3 september 2016 om 11:46
Bij ons komt fixeren ook al jaren niet meer voor. Mag gewoon niet meer. Als mensen bij ons problemen krijgen met eten, zich verslikken, wordt eerst alles gemalen en drinken wordt ingedikt. Dit alles in overleg met de diëtiste. Mogen we ook niet zelf voor de mensen beslissen. En als de mensen in de fase daarna komen dat ze niet (meer) geholpen willen worden met eten, dan stoppen we daarmee. We gaan de mensen niet dwingen om te eten of drinken. En dan gaat het meestal wel snel.
Niemand is onmisbaar
zaterdag 3 september 2016 om 12:09
quote:MN-- schreef op 03 september 2016 @ 09:00:
Hebben jullie ook afspraken gemaakt voor als zelf eten niet meer gaat in verband met verslikken? Weet niet of je moeder al zo ver is? Mijn oma verslikte zich steeds waardoor uiteindelijk is gekozen om te stoppen met eten geven zodat ze niet zou stikken zogezegd en toen is ze binnen paar dagen rustig ingeslapen. Aangezien ze al zoveel was afgevallen dat ze geen reserves meer had.
Eten kan ze nu nog heel erg goed, dat doet ze nog gewoon normaal maar we hebben wel besproken dat ze nooit aan de sonde voeding gaat. Verslikkingsproblemen hebben we het eigenlijk verder helemaal niet over gehad.
Stoel met klep ervoor hebben we afgesproken dat het alleen mag als ze al uren aan het lopen is met veel pijn en scheef loopt ( door haar gebroken ribben en arm) dan mag ze een uurtje of 2 in de stoel om even tot rust te komen want anders loopt ze 24/7. Fixatie is verder geen toestemming voor gegeven want we hebben al meegemaakt dat er misbruik van is gemaakt in een ziekenhuis. Toen gaven we toestemming voor fixatie tijdens bloedtransfusies en belangrijke onderzoeken ( hersenscan / maag en darm onderzoek) maar verder niet. Daar is heel erg misbruik van geweest tot het moment dat ze 24:7 vastgebonden lag in bed behalve als wij er waren of een bepaalde zuster die tegen fixeren was, die nam mijn moeder gewoon mee op haar rondes. Overigens hebben wij later ook meegeholpen in een uitzending van brandpunt over misbruik van fixatie in een bepaald zieke huis want dat mag idd niet op die manier gaan.
In haar bed fixeren is ook helemaal niet nodig want als ze opstaat nouja dan staat ze nou eenmaal op.
Hebben jullie ook afspraken gemaakt voor als zelf eten niet meer gaat in verband met verslikken? Weet niet of je moeder al zo ver is? Mijn oma verslikte zich steeds waardoor uiteindelijk is gekozen om te stoppen met eten geven zodat ze niet zou stikken zogezegd en toen is ze binnen paar dagen rustig ingeslapen. Aangezien ze al zoveel was afgevallen dat ze geen reserves meer had.
Eten kan ze nu nog heel erg goed, dat doet ze nog gewoon normaal maar we hebben wel besproken dat ze nooit aan de sonde voeding gaat. Verslikkingsproblemen hebben we het eigenlijk verder helemaal niet over gehad.
Stoel met klep ervoor hebben we afgesproken dat het alleen mag als ze al uren aan het lopen is met veel pijn en scheef loopt ( door haar gebroken ribben en arm) dan mag ze een uurtje of 2 in de stoel om even tot rust te komen want anders loopt ze 24/7. Fixatie is verder geen toestemming voor gegeven want we hebben al meegemaakt dat er misbruik van is gemaakt in een ziekenhuis. Toen gaven we toestemming voor fixatie tijdens bloedtransfusies en belangrijke onderzoeken ( hersenscan / maag en darm onderzoek) maar verder niet. Daar is heel erg misbruik van geweest tot het moment dat ze 24:7 vastgebonden lag in bed behalve als wij er waren of een bepaalde zuster die tegen fixeren was, die nam mijn moeder gewoon mee op haar rondes. Overigens hebben wij later ook meegeholpen in een uitzending van brandpunt over misbruik van fixatie in een bepaald zieke huis want dat mag idd niet op die manier gaan.
In haar bed fixeren is ook helemaal niet nodig want als ze opstaat nouja dan staat ze nou eenmaal op.
zaterdag 3 september 2016 om 14:01
zaterdag 3 september 2016 om 14:10
@lovely, wat fijn dat jij en je broers allemaal hetzelfde er over denken!
Als je moeder zover over haar grenzen heen gaat dat ze bijv. opgenomen moet worden in het ziekenhuis voor operaties aan gebroken ledematen (+ alle onderzoeken daar omheen) geeft dat naast pijn: onrust, een andere, vreemde omgeving.
Dat arts en personeel dat zoveel mogelijk willen proberen te voorkomen, snap ik wel.
Als je moeder zover over haar grenzen heen gaat dat ze bijv. opgenomen moet worden in het ziekenhuis voor operaties aan gebroken ledematen (+ alle onderzoeken daar omheen) geeft dat naast pijn: onrust, een andere, vreemde omgeving.
Dat arts en personeel dat zoveel mogelijk willen proberen te voorkomen, snap ik wel.
“Intelligentie zonder vriendelijkheid is een zeer gevaarlijk wapen”. (Francoise Sagan)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
"De moord die niet mocht worden opgelost". (Maaike Vaatstra)
zaterdag 3 september 2016 om 20:59
quote:duende12 schreef op 03 september 2016 @ 14:01:
Een stoel met klep is bij ons nog veel in gebruik en echt ter bescherming van de cliënt. Maar het geeft mij altijd een dubbel gevoel, want een aantal cliënten wordt er behoorlijk onrustig door.
Ik verwijt je ook helemaal niets lovely. Heb het idee dat je dat idee wel hebt.oh nee hoor dat gevoel heb ik helemaal niet maar het is heel erg dubbel idd. Ik wil niet dat mijn moeder valt en weer iets breekt maar voor mij staat haar geluk op nummer 1. De rest is bijzaak. Heb liever dat ze 4 weken gelukkig rondloopt met het risico op vallen dan dat ze 4 weken lang vast zit en dood ongelukkig is. Maar ik ( en mijn broers) zijn degene die daar beslissingen over moeten maken en dat is gewoon echt heel erg moeilijk want ons verstand en hart zeggen echt compleet verschillende dingen en het is kiezen uit 2 kwaden.
Een stoel met klep is bij ons nog veel in gebruik en echt ter bescherming van de cliënt. Maar het geeft mij altijd een dubbel gevoel, want een aantal cliënten wordt er behoorlijk onrustig door.
Ik verwijt je ook helemaal niets lovely. Heb het idee dat je dat idee wel hebt.oh nee hoor dat gevoel heb ik helemaal niet maar het is heel erg dubbel idd. Ik wil niet dat mijn moeder valt en weer iets breekt maar voor mij staat haar geluk op nummer 1. De rest is bijzaak. Heb liever dat ze 4 weken gelukkig rondloopt met het risico op vallen dan dat ze 4 weken lang vast zit en dood ongelukkig is. Maar ik ( en mijn broers) zijn degene die daar beslissingen over moeten maken en dat is gewoon echt heel erg moeilijk want ons verstand en hart zeggen echt compleet verschillende dingen en het is kiezen uit 2 kwaden.
dinsdag 6 september 2016 om 10:47
Heb je de column van Hugo Borst toevallig deze week gelezen in het AD Magazine ? Die beschrijft precise hetzelfde als jij.
Fixeren zou ik ook niet toestaan hoor ! Mijn schoonvader ging er ook steeds vandoor en is een aantal keren echt heel lelijk gevallen maar we hebben hem nooit in zijn vrijheid beperkt.
Fixeren zou ik ook niet toestaan hoor ! Mijn schoonvader ging er ook steeds vandoor en is een aantal keren echt heel lelijk gevallen maar we hebben hem nooit in zijn vrijheid beperkt.
maandag 12 september 2016 om 22:30
quote:paper-clip schreef op 06 september 2016 @ 10:47:
Heb je de column van Hugo Borst toevallig deze week gelezen in het AD Magazine ? Die beschrijft precise hetzelfde als jij.
Fixeren zou ik ook niet toestaan hoor ! Mijn schoonvader ging er ook steeds vandoor en is een aantal keren echt heel lelijk gevallen maar we hebben hem nooit in zijn vrijheid beperkt.Nee niet gelezen maar ik zal het eens opzoeken en vallen is enorm rot maar in je vrijheid beperkt worden nog erger vind ik.
Heb je de column van Hugo Borst toevallig deze week gelezen in het AD Magazine ? Die beschrijft precise hetzelfde als jij.
Fixeren zou ik ook niet toestaan hoor ! Mijn schoonvader ging er ook steeds vandoor en is een aantal keren echt heel lelijk gevallen maar we hebben hem nooit in zijn vrijheid beperkt.Nee niet gelezen maar ik zal het eens opzoeken en vallen is enorm rot maar in je vrijheid beperkt worden nog erger vind ik.
maandag 12 september 2016 om 22:34
quote:MN-- schreef op 12 september 2016 @ 08:02:
Hoe gaat het Lovely?Lief dat je het vraagt dank je wel! En qua mijn moeder gaat het eigenlijk ineens verbazingwekkend goed. Ben eigenlijk zo'n beetje het hele weekend met haar geweest. Ze noemde mijn naam en achternaam, wist hoe mijn hond heette en wist ook dat ik een zoon heb ( dat ik er 2 heb wist ze niet helaas). Ineens weer een hele ommezwaai heeft ze gemaakt. We zijn naar de markt geweest en bij mij thuis en naar een feestavond in het tehuis en in het tehuis " uit eten" geweest. Met die feestavond dachten we nou na een uurtje zal ze het wel zat zijn ( begon om 7 uur) maar uiteindelijk heb ik haar pas weer om 1 uur snachts zingend naar de afdeling gebracht. Ze straalde gewoon! Haar gedrag was ook weer zoals mijn moeder ( behalve dan dat ze nauwelijks iets nog weet maar goed). Heb enorm genoten samen met haar en dit weekend wad echt onvergetelijk.
Hoe gaat het Lovely?Lief dat je het vraagt dank je wel! En qua mijn moeder gaat het eigenlijk ineens verbazingwekkend goed. Ben eigenlijk zo'n beetje het hele weekend met haar geweest. Ze noemde mijn naam en achternaam, wist hoe mijn hond heette en wist ook dat ik een zoon heb ( dat ik er 2 heb wist ze niet helaas). Ineens weer een hele ommezwaai heeft ze gemaakt. We zijn naar de markt geweest en bij mij thuis en naar een feestavond in het tehuis en in het tehuis " uit eten" geweest. Met die feestavond dachten we nou na een uurtje zal ze het wel zat zijn ( begon om 7 uur) maar uiteindelijk heb ik haar pas weer om 1 uur snachts zingend naar de afdeling gebracht. Ze straalde gewoon! Haar gedrag was ook weer zoals mijn moeder ( behalve dan dat ze nauwelijks iets nog weet maar goed). Heb enorm genoten samen met haar en dit weekend wad echt onvergetelijk.
dinsdag 13 september 2016 om 09:30
zondag 2 oktober 2016 om 14:16
Lief dat je het vraagt zeg en het gaat echt verbazingwekkend goed nog steeds. Ze weet ineens ook echt bizarre dingen weer die ze eerst allang was vergeten. Zo weet ze bijvoorbeeld vandaag nog waar we vorige week zijn geweest ( en verzint er allemaal mensen bij die er helemaal niet waren maar ach) , haar gebroken botten herstellen goed en daardoor kan ze haar armen weer gebruiken en loopt ze niet meer zo raar ( waardoor ze dus steeds viel), heeft geen insulten meer gehad en eigenlijk gaat het echt super goed. Ben zelfs afgelopen week met haar uit eten geweest wat echt goed ging. Het is echt weer zo leuk samen met haar.