Date drie in het verschiet

Hoi iedereen,



Ik heb hier in het verleden wel al eens geschreven (ook over daten zie ik ) en zit nu weer in de date-stress.



Drie weken geleden vroeg een hele leuke man mijn telefoonnummer tijdens een avondje stappen. Tijdens zo'n avond uit gaat het al vaak eerder om wat zoenen i.p.v. om echt contact te leggen maar hij zei dat hij me heel graag mee uit wou nemen, dat hij me zeker iets zou laten weten en vroeg of hij me een zoen op m'n wang mocht geven.



Zo gezegd, zo gedaan en de volgende dag kreeg ik inderdaad een berichtje met al snel een voorstel om af te spreken. Hebben we gedaan, we zijn tot 5 uur 's ochtens op café blijven plakken (de laatste twee uren hebben we wel al zoenend doorgebracht ). Vonden het beiden leuk, vorige week tweede date gehad. Hij is toen mee naar me thuis geweest, heel leuk, vanalles gedaan maar nog niet geheel all the way.

Donderdag ga ik bij hem thuis eten ...



Klinkt op zich allemaal goed, alleen word ik zo strontonzeker tijdens dit hele proces. Ik vind het verschrikkelijk om me zo te voelen en vraag me af of hij met diezelde dingen bezig is dan ik. We smsen bvb. heel weinig - hoeft voor mij ook niet want ik vind het fijner om de gesprekken te houden voor 'real life'. De smsjes zijn eerder bedoeld om de date vast te leggen, daarna hoor ik hem niet meer (maar hij mij dus ook niet dus dat gaat twee kanten op). Donderdagochtend is hij bij me weg gegaan, vrijdagmiddag stuurde hij een berichtje en zaterdag hebben we afgesproken voor onze date komende donderdag. Blijf ik nu zelf stil tot donderdag?



Verder heb ik ook heel wat vragen/onzekerheden over wat hij wil. Het klikt heel erg goed maar we hebben echt gesprekken over de gekste dingen waardoor een aantal (voor mij) belangrijke zaken nog niet ter sprake kwamen. Wil hij een (monogame) relatie? Date hij ook met anderen? ... Ik weet ook niet goed hoe ik dat moet aanbrengen, het is nog maar de derde date en wil het niet te beladen maken.

Anderzijds: als hij niet op zoek is naar een relatie, kan ik er maar beter mee stoppen want ik vind hem wel heel erg leuk worden.



Dat is dan meteen ook het volgende 'probleem': ik vind hem heel erg leuk maar ik vrees heel veel andere vrouwen ook. Het is denk ik ook echt een 'bad boy', zowel qua looks (denk tattoos, ziet er beetje rockstar-ish uit) als qua verleden. Plus, hij vroeg mij uit op een avondje uit, ik wil niet zo naiëf zijn om te denken dat ik ZO speciaal voor hem was en dat hij dat niet met andere dames doet ...



Ik zit dus een beetje in de stress: ik ben ineens ook heel bang dat hij de date gaat afzeggen (waarom weet ik niet, ik heb daar niet echt aanwijzingen voor, misschien meer het idee dat hij tijdens het uitgaan iemand leuker is tegen gekomen?) - ik weet niet hoe ik mijn 'vragen' moet aanbrengen zonder het zwaar te maken of zonder hem te willen claimen - en misschien wil ik ook gewoon het antwoord niet horen ...



Ik weet niet wat ik jullie wil vragen en of ik wel een vraag heb Misschien of dit goed klinkt of klinkt als bad news?

Ik ben gewoon al blij dat ik het es van me af kon schrijven, ik ben een datekluns. Heb een lange relatie gehad, daarna wat flings maar ik sta nu wel open voor een echte relatie. Alleen ging dat 'in mijn tijd' veel makkelijker: je zoende, had een leuke date en je was bij wijze van spreken al een koppel.



Ter info: ik ben 31, hij 35.

We hebben elkaar nu een kleine twee weken niet gezien.



Gisteren stuurde hij dat hij me gemist heeft en of ik nog es wil afspreken of liever niet.



Ik vind het zo moeilijk. Zonder hem voel ik me niet beter maar ik weet zeker dat zijn ideeën over relaties niet veranderd zijn.

Maar het kriebelt zo om hem terug te zien

Ik weet niet wat ik moet antwoorden!

Hier ben ik nog eens ... vier maanden verder en we zijn intussen ook nog steeds (of eerder terug zie ik, sinds mijn laatste post) aan het 'daten'. Inmiddels al zes maanden dus. Waar hij voordien nog regelmatig met andere vrouwen zoende, doet hij dit nu niet meer (sinds een drietal maanden). We zijn al twee keer samen een weekendje weg geweest en zien elkaar nog steeds 1 à 2 keer per week.



Ik ben heel erg graag bij hem, hij ook bij mij (daar ga ik toch van uit ). Alleen heb ik mezelf in een verschrikkelijke situatie gebracht. Er is niets veranderd aan zijn ideeën over relaties. Naar mijn idee hebben we ook gewoon een relatie, we zijn beiden exclusief, we doen veel dingen samen, hij brengt bloemen voor me mee, zijn vrienden weten over mij, de mijne over hem. We maken ook plannen over toekomstige uitjes. Als we echter te close worden (hoewel hij diegene is die dingen zegt als dat hij me graag ziet), lijkt het alsof hij dat moet compenseren door te benadrukken dat we geen relatie hebben. Om de date erna terug heel lief en romantisch te zijn.



Anderzijds ervaar ik wel de nadelen van geen 'echt' koppel te zijn. We zien elkaar 'maar' één of twee keer per week, hij spendeert veel tijd met zijn vrienden. Soms steekt het wel om te horen dat hij leuke dingen met hen doet die ook graag met hem zou doen (en die we ook samen doen maar maar een/twee keer per week dan). Anderzijds belt hij me soms ook wel op in het weekend om te vragen of ik de dag nadien zin heb in een tripje naar zee of iets dergelijks, nadat ik hem net nog maar zag. Hij zegt dan: ik wou je echt alweer terug zien, ik heb echt zin om bij je te zijn.



Ik weet dat ik geen medeleven verdien, ik heb het mezelf - ondanks alle adviezen hier, van mijn vriendinnen, van mijn eigen interne stem - heb aangedaan. Ik zit nu in een situatie waar ik voor mij gevoel moeilijk een einde aan kan maken. In het hier en nu doen we alles wat een 'normaal' koppel ook doet, maar er zit geen toekomst in.



Ik moet het echt afbreken hé, maar ik vind er de moed niet voor ... ik vind hem zo leuk!

Iemand ervaringen/tips?

Tja de reden om het af te breken is dat hij geen toekomst wil met een vrouw in de zin van samen wonen, kinderen. En ik wel ....



Plus hij geeft ook aan dat hij niet zoent met andere vrouwen omdat hij weet dat ik het contact met hem dan zal verbreken en dat hij me te leuk vindt om me niet meer te zien. Hij vertelt echter dat hij niet weet of hij dat zal kunnen volhouden omdat 'dit leven' (dus monogaam daten en rekening houden met elkaar) niet in hem zit.



En ja, als hij me leuk genoeg blijft vinden om monogaam te blijven zijn, kunnen we nog lang doorgaan zo. Alleen word ik over een maand weer 32 en wil ik wel méér, en dat kan niet met deze man, hoe leuk ook.

Als ik het opschrijf weet ik best zelf wel dat er maar één oplossing is hoor ... Ik vind het alleen verschrikkelijk moeilijk en zou hem heel erg missen. Dat missen is natuurlijk nu een pak erger dan als ik had volgehouden en het na een aantal dates had afgekapt

Het is nu echt over - de laatste weken werd het contact (op zijn vraag) alleen maar intenser. Hij wilde me meer zien, weekendjes weg, romantiek etc. Wat hij daarna dan opnieuw leek te moeten overcompenseren door ' we zijn geen koppel' 'ik wil geen relatie' etc. Zowel de romantiek als de afwijzingen vermeerderden dus.



Tot nu donderdag, hij was bij me thuis en zei opnieuw iets als in 'het is niet alsof ik met je ga trouwen hoor'. Hierop zijn we het gesprek maar aangegaan met als gevolg dat het over is. Hij geeft aan dat hij goed beseft dat we in een relatie gerold zijn en dat hij daar zelf heel hard aan heeft meegewerkt maar dat hij echt niet in een relatie wil zitten. Hij geeft toe heel graag bij me te zijn en zelf ook enorm te genieten van onze tijd samen. Waarna hij opnieuw gaat denken: neen neen ik wil geen relatie en daarom op een botte manier dit nog eens laat weten.

Hij zei: dat is toch ongelofelijk verwarrend en vermoeiend voor jou, dat is toch geen leven? Het is natuurlijk al ver gekomen als HIJ dat tegen mij moeten zeggen i.p.v. ik tegen mezelf ...



Hij geeft aan dat hij me ook erg gaat missen en me eigenlijk ook niet wil missen; hij wil immers gewoon verder gaan als vrienden. Ik heb aangegeven dit niet te kunnen, ik heb er echt geen zin in om als 'vriendin' aan te horen hoe hij vertelt over wie hij mee naar huis zou nemen e.d.m. Of om te moeten aanzien dat het voor hem lukt om niet meer met mij te willen.



Ik heb hem nu al vier dagen niet gehoord maar dit doet zo'n pijn. In plaats van me op mijn eigen gevoel te focussen, ben ik alleen maar bezig met: mist hij me ook, zal hij nog wat laten weten, doet het voor hem ook pijn, heeft hij al met iemand anders gezoend enzovoort.

Hij gaf voor hij weg ging aan dat het hem ook pijn doet maar 'dat hij een vent is en dus niet gaat zitten janken met mij er bij'.



Tegen beter weten in hoop ik dat hij op m'n stoep staat, met spijt. Ik begrijp dat hij bang is om een relatie aan te gaan (waarom weet ik niet) of om zich te binden. Ik zou daar ook alle begrip en geduld voor kunnen opbrengen als hij zou aangeven daar iets aan te willen doen, maar dat wil hij dus niet.



Rationeel weet ik heel goed dat het beter is dat dit stopt. Er zat geen toekomst in en ik was eigenlijk bijna de hele tijd ongerust, nerveus en opgejaagd, behalve als ik bij hem was. Ik verdien ook beter dan iemand die blijft herhalen dat hij geen relatie wil.

Maar oh wat doet dit pijn ... ik vind het moeilijk te bevatten dat ik hem nooit meer zie. Dat de band die we hadden er gewoon niet meer is. Dat ik niet weet of hij aan me denkt ...



Geen vragen dus meer, alleen een update.

En ja, dit wist ik van in het begin en ja, ik heb er zelf heel veel schuld aan, ik heb alles genegeerd (ondanks het feit dat hij zelf eerlijk zei dat hij geen relatie wou).



Liefdesverdriet sucks, ik lag vorige week nog in zijn armen in de jacuzzi en nu zie ik hem nooit meer terug