Psyche
alle pijlers
Alleen wonen en angst.
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:13
Woon je nog bij je ouders in de buurt? Ik herken de band die jij met je moeder hebt. Ik zie en/of spreek haar minimaal 2x per week. Ik eet vaak mee, kom gewoon even aanwaaien of we werken samen (ik ben ZZP'er)
Verder heb ik goed contact met mijn onderbuurvrouw, die ook mijn sleutel heeft en af en toe mijn katten eten geeft. Een paar jaar geleden ben ik in de douche uitgegleden (toen woonde ik nog samen) en ik probeerde 's ochtends om 7 uur mijn vriend wakker te roepen. Hij werd er niet wakker van, zij wel!
Als wij een paar dagen niks van elkaar horen (appartementen zijn gehorig), en we hebben niet laten weten dat we weg zijn, checken we toch even bij elkaar. Misschien helpt zoiets je?
Verder heb ik goed contact met mijn onderbuurvrouw, die ook mijn sleutel heeft en af en toe mijn katten eten geeft. Een paar jaar geleden ben ik in de douche uitgegleden (toen woonde ik nog samen) en ik probeerde 's ochtends om 7 uur mijn vriend wakker te roepen. Hij werd er niet wakker van, zij wel!
Als wij een paar dagen niks van elkaar horen (appartementen zijn gehorig), en we hebben niet laten weten dat we weg zijn, checken we toch even bij elkaar. Misschien helpt zoiets je?
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:17
quote:snoopylynn schreef op 01 oktober 2016 @ 21:11:
Neem een huisdier dan ben je niet alleen. Dieren geven ook troost.
Tip: een goudvis zou ik niet aanraden.
Best een goede tip.
Zelf ben ik opgegroeid met dieren, voor mij is een huis geen huis zonder dier.
Toen ik op mijn 18e op kamers ging heb ik direct een kat genomen, heerlijk
Neem een huisdier dan ben je niet alleen. Dieren geven ook troost.
Tip: een goudvis zou ik niet aanraden.
Best een goede tip.
Zelf ben ik opgegroeid met dieren, voor mij is een huis geen huis zonder dier.
Toen ik op mijn 18e op kamers ging heb ik direct een kat genomen, heerlijk
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:18
Mijn moeder heeft een vriendin die alleen woont (gaat hard richting 60) en dit soort ´angsten´ ook wel heeft. Mam heeft een sleutel en Vriendin stuurt elke ochtend even een berichtje via facebook/messenger, simpel goedemorgen.
Dat berichtje komt dagelijks rond tien uur. Zo niet, gaat mijn moeder even kijken.
Dat is nog niet nodig geweest, maar inderdaad met het oog op ´stel dat er ´s nachts iets gebeurt´.
Dat berichtje komt dagelijks rond tien uur. Zo niet, gaat mijn moeder even kijken.
Dat is nog niet nodig geweest, maar inderdaad met het oog op ´stel dat er ´s nachts iets gebeurt´.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:22
@ snooplynn : doordeweeks ben ik van 7 uur tot 7 uur de deur uit vijf dagen per week. Da's zielig. Een cavia zou misschien kunnen, maar dat vind ik vieze beesten haha.
@ Zebra: Ik woon slechts 8 KM van mijn ouders af, dus het slaat nergens op. Maar ja alleen in een ruimte zijn blijft alleen in een ruimte zijn. Soms ben ik vrij laat thuis uit werk, twee avonden per week roei ik met een team, en daarnaast loop ik hard en bezoek ik de sportschool regelmatig na werk. In het weekend ben ik 's avonds zelden thuis.
@Uiltje: Ja dat lijkt me ook heel prettig. Ik woon hier nog niet lang genoeg om mijn buren goed te leren kennen en heb ook nog geen VVE vergadering meegemaakt, maar ga wel mijn best doen dat contact goed te maken. Lijkt me heel prettig om een fijne buur te hebben.
@ Zebra: Ik woon slechts 8 KM van mijn ouders af, dus het slaat nergens op. Maar ja alleen in een ruimte zijn blijft alleen in een ruimte zijn. Soms ben ik vrij laat thuis uit werk, twee avonden per week roei ik met een team, en daarnaast loop ik hard en bezoek ik de sportschool regelmatig na werk. In het weekend ben ik 's avonds zelden thuis.
@Uiltje: Ja dat lijkt me ook heel prettig. Ik woon hier nog niet lang genoeg om mijn buren goed te leren kennen en heb ook nog geen VVE vergadering meegemaakt, maar ga wel mijn best doen dat contact goed te maken. Lijkt me heel prettig om een fijne buur te hebben.
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:28
quote:threelittleducks schreede ig te zijn. f op 01 oktober 2016 @ 21:16:
Ik herken het heel erg. Als mijn man werkt dan, want ik heb nog nooit alleen gewoond. Ik blijf altijd te lang op dan en drink vaak een wijntje om makkelijker in slaap te komen.
Sorry maar ik vind het echt niet normaal om zo onzelfstandig te zijn.
Ik raad je aan om edns met e eed n psycholoog te gaan praten.
Wat to betreft op je zelf wonen is altijd even wennen maar ook jij komt op mij over alsof je nog niet goed hebt kunnen losmaken van je ouders.
Een goede band hebben is fijn Maar dit klinkt toch alsnog niet zelfstandig zijn.
Ik herken het heel erg. Als mijn man werkt dan, want ik heb nog nooit alleen gewoond. Ik blijf altijd te lang op dan en drink vaak een wijntje om makkelijker in slaap te komen.
Sorry maar ik vind het echt niet normaal om zo onzelfstandig te zijn.
Ik raad je aan om edns met e eed n psycholoog te gaan praten.
Wat to betreft op je zelf wonen is altijd even wennen maar ook jij komt op mij over alsof je nog niet goed hebt kunnen losmaken van je ouders.
Een goede band hebben is fijn Maar dit klinkt toch alsnog niet zelfstandig zijn.
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:28
Ik kan me je gevoel heel goed voorstellen, en ik denk dat het een kwestie van tijd is, je moet er aan wennen om alleen te wonen, je huis is nog een huis en geen thuis, het is nog niet vertrouwd, heeft nog geen ritme enz. enz. Heel logisch dat je je dan soms verloren voelt.
Ik zou mijn ouders eens uitnodigen voor een lekker etentje, of gourmet avondje. Of om zomaar even aan te wippen voor een kop koffie. Zelfde met vrienden of leuke collega's, vraag ze eens binnen. En geef toe aan je gevoel, dit gevoel blijft niet, het moet even wennen.
Misschien toch een poes aanschaffen voor de gezelligheid? Of een konijn? Komt goed, echt waar.
Ik zou mijn ouders eens uitnodigen voor een lekker etentje, of gourmet avondje. Of om zomaar even aan te wippen voor een kop koffie. Zelfde met vrienden of leuke collega's, vraag ze eens binnen. En geef toe aan je gevoel, dit gevoel blijft niet, het moet even wennen.
Misschien toch een poes aanschaffen voor de gezelligheid? Of een konijn? Komt goed, echt waar.
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:30
quote:sugarmiss schreef op 01 oktober 2016 @ 21:28:
[...]
Sorry maar ik vind het echt niet normaal om zo onzelfstandig te zijn.
Ik raad je aan om edns met e eed n psycholoog te gaan praten.
Wat to betreft op je zelf wonen is altijd even wennen maar ook jij komt op mij over alsof je nog niet goed hebt kunnen losmaken van je ouders.
Een goede band hebben is fijn Maar dit klinkt toch alsnog niet zelfstandig zijn.Zoveel mensen zoveel verschil. Wat jij niet normaal vindt is toch het gevoel van een ander, en daar is niks mis mee.
[...]
Sorry maar ik vind het echt niet normaal om zo onzelfstandig te zijn.
Ik raad je aan om edns met e eed n psycholoog te gaan praten.
Wat to betreft op je zelf wonen is altijd even wennen maar ook jij komt op mij over alsof je nog niet goed hebt kunnen losmaken van je ouders.
Een goede band hebben is fijn Maar dit klinkt toch alsnog niet zelfstandig zijn.Zoveel mensen zoveel verschil. Wat jij niet normaal vindt is toch het gevoel van een ander, en daar is niks mis mee.
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:36
O, hoe herkenbaar. Ik heb ook altijd met anderen gewoond (thuis of studentenhuis) en sliep dan prima. Toen kreeg ik mijn eigen flatje en hoe heerlijk ik het de rest van de dag ook vond, ik vond de nachten altijd onrustig. Ik sliep licht, droomde veel, haalde me soms de raarste dingen in het hoofd.
Maar toch... Het wende wel. Langzaam.
Ik heb niet lang alleen gewoond, want ben gaan samenwonen. En nu slaap ik nog steeds licht en onrustig als mijn vriend er niet is.
Ik ben gewoon geen held met alleen slapen. Het went wel, echt waar. Maar mijn advies:
Leer je buren kennen, leg je telefoon naast je bed (maar dat doe je vast al), maak het gezellig in je huisje, kijk geen enge films of opsporing verzocht.
En als dat niet helpt: ga samenwonen
Maar toch... Het wende wel. Langzaam.
Ik heb niet lang alleen gewoond, want ben gaan samenwonen. En nu slaap ik nog steeds licht en onrustig als mijn vriend er niet is.
Ik ben gewoon geen held met alleen slapen. Het went wel, echt waar. Maar mijn advies:
Leer je buren kennen, leg je telefoon naast je bed (maar dat doe je vast al), maak het gezellig in je huisje, kijk geen enge films of opsporing verzocht.
En als dat niet helpt: ga samenwonen
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:37
quote:snoopylynn schreef op 01 oktober 2016 @ 21:11:
Neem een huisdier dan ben je niet alleen. Dieren geven ook troost.
Tip: een goudvis zou ik niet aanraden.
Ik had niet die soort van gevoelens met betrekking tot mijn familie die jij omschrijft, of het idee dat niemand me zou vinden als er iets zou gebeuren. Maar wel dat ik het soms eng vond alleen thuis te zijn en soms ook best een beetje eenzaam ondanks een druk sociaal leven. Ik wilde al heel lang een hond dus heb er toen een genomen. Heerlijk, voel me nooit meer eenzaam en veilig ben ik ook dankzij mijn grote bakbeest
PS. Oh ik zie nu dat je geen hond kan nemen ivm werk. Een poes misschien, die het niet erg vindt overdag alleen te zijn? In het asiel kunnen ze je precies vertellen welke poes daar geschikt voor is.
Ik heb overigens ook een camera op de intercom laten zetten.
Neem een huisdier dan ben je niet alleen. Dieren geven ook troost.
Tip: een goudvis zou ik niet aanraden.
Ik had niet die soort van gevoelens met betrekking tot mijn familie die jij omschrijft, of het idee dat niemand me zou vinden als er iets zou gebeuren. Maar wel dat ik het soms eng vond alleen thuis te zijn en soms ook best een beetje eenzaam ondanks een druk sociaal leven. Ik wilde al heel lang een hond dus heb er toen een genomen. Heerlijk, voel me nooit meer eenzaam en veilig ben ik ook dankzij mijn grote bakbeest
PS. Oh ik zie nu dat je geen hond kan nemen ivm werk. Een poes misschien, die het niet erg vindt overdag alleen te zijn? In het asiel kunnen ze je precies vertellen welke poes daar geschikt voor is.
Ik heb overigens ook een camera op de intercom laten zetten.
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:41
quote:MevrouwStippel schreef op 01 oktober 2016 @ 21:34:
Zou het kunnen dat je laatst een paniekaanval had met dat onweer?
Heb je ooit hulp gezocht voor je angsten? Het klinkt alsof je er een beetje in doorschiet.
Ik heb wel een verleden met paniekaanvallen. Daar heb ik een behandeling voor gehad, en sinds dien gaat het veel beter. (Had het in de auto op de snelweg, als het vliegtuig dicht ging en ging taxi'en etc)..
Het is nu niet meer zo zeer fysiek enzo (hartkloppingen en dergelijke) maar meer dat ik enorm angstige gedachten krijg : word opeens bang dat mijn ouders iets overkomt, dat de ziekte van mijn zusje terug komt en dergelijke, dat soort gedachten zijn bij mij kennelijk heel erg afhankelijk van de 'setting' , en zo'n enge onweersbui midden in de nacht wakkert dat soort gedachten aan.
Ik denk dan opeens aan mijn oma die vorig jaar is overleden die nu diep onder de grond op een begraafplaats ligt met allemaal onweer en bliksemschichten, bah.
Zou het kunnen dat je laatst een paniekaanval had met dat onweer?
Heb je ooit hulp gezocht voor je angsten? Het klinkt alsof je er een beetje in doorschiet.
Ik heb wel een verleden met paniekaanvallen. Daar heb ik een behandeling voor gehad, en sinds dien gaat het veel beter. (Had het in de auto op de snelweg, als het vliegtuig dicht ging en ging taxi'en etc)..
Het is nu niet meer zo zeer fysiek enzo (hartkloppingen en dergelijke) maar meer dat ik enorm angstige gedachten krijg : word opeens bang dat mijn ouders iets overkomt, dat de ziekte van mijn zusje terug komt en dergelijke, dat soort gedachten zijn bij mij kennelijk heel erg afhankelijk van de 'setting' , en zo'n enge onweersbui midden in de nacht wakkert dat soort gedachten aan.
Ik denk dan opeens aan mijn oma die vorig jaar is overleden die nu diep onder de grond op een begraafplaats ligt met allemaal onweer en bliksemschichten, bah.
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:41
quote:elise1989 schreef op 01 oktober 2016 @ 21:22:
@ snooplynn : doordeweeks ben ik van 7 uur tot 7 uur de deur uit vijf dagen per week. Da's zielig. Een cavia zou misschien kunnen, maar dat vind ik vieze beesten haha.
@ Zebra: Ik woon slechts 8 KM van mijn ouders af, dus het slaat nergens op. Maar ja alleen in een ruimte zijn blijft alleen in een ruimte zijn. Soms ben ik vrij laat thuis uit werk, twee avonden per week roei ik met een team, en daarnaast loop ik hard en bezoek ik de sportschool regelmatig na werk. In het weekend ben ik 's avonds zelden thuis.
@Uiltje: Ja dat lijkt me ook heel prettig. Ik woon hier nog niet lang genoeg om mijn buren goed te leren kennen en heb ook nog geen VVE vergadering meegemaakt, maar ga wel mijn best doen dat contact goed te maken. Lijkt me heel prettig om een fijne buur te hebben.Doe inderdaad maar geen huisdier...... Arm beest zit dan meer alleen dan jij nu.
@ snooplynn : doordeweeks ben ik van 7 uur tot 7 uur de deur uit vijf dagen per week. Da's zielig. Een cavia zou misschien kunnen, maar dat vind ik vieze beesten haha.
@ Zebra: Ik woon slechts 8 KM van mijn ouders af, dus het slaat nergens op. Maar ja alleen in een ruimte zijn blijft alleen in een ruimte zijn. Soms ben ik vrij laat thuis uit werk, twee avonden per week roei ik met een team, en daarnaast loop ik hard en bezoek ik de sportschool regelmatig na werk. In het weekend ben ik 's avonds zelden thuis.
@Uiltje: Ja dat lijkt me ook heel prettig. Ik woon hier nog niet lang genoeg om mijn buren goed te leren kennen en heb ook nog geen VVE vergadering meegemaakt, maar ga wel mijn best doen dat contact goed te maken. Lijkt me heel prettig om een fijne buur te hebben.Doe inderdaad maar geen huisdier...... Arm beest zit dan meer alleen dan jij nu.
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:43
de eerste weken in een nieuwe woning had ik constant geluid aan. Tv, serie, luisterboek, muziek... Zo wende ik aan het huis. En ik heb in mijn eerste 'echte' huis een kat in huis gehaald. Bij het dierwnasiel vandaan.
Daarnaast zou ik je aanraden om, als dit blijft, hulp te zoeken. Iig voor die irrationele gedachten.
Mensen uitnodigen kan trouwens ook helpen!
Daarnaast zou ik je aanraden om, als dit blijft, hulp te zoeken. Iig voor die irrationele gedachten.
Mensen uitnodigen kan trouwens ook helpen!
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:45
quote:elise1989 schreef op 01 oktober 2016 @ 21:41:
[...]
Ik heb wel een verleden met paniekaanvallen. Daar heb ik een behandeling voor gehad, en sinds dien gaat het veel beter. (Had het in de auto op de snelweg, als het vliegtuig dicht ging en ging taxi'en etc)..
Het is nu niet meer zo zeer fysiek enzo (hartkloppingen en dergelijke) maar meer dat ik enorm angstige gedachten krijg : word opeens bang dat mijn ouders iets overkomt, dat de ziekte van mijn zusje terug komt en dergelijke, dat soort gedachten zijn bij mij kennelijk heel erg afhankelijk van de 'setting' , en zo'n enge onweersbui midden in de nacht wakkert dat soort gedachten aan.
Ik denk dan opeens aan mijn oma die vorig jaar is overleden die nu diep onder de grond op een begraafplaats ligt met allemaal onweer en bliksemschichten, bah.
Jij bent gewoon gevoeliger voor angst en hebt dan ook nog eens een levendige fantasie. Geen goede combi!
Ik vond een warm pittenzakje soms helpen. Of een heel klein beetje bekend parfum op mijn pols. daar rook ik dan aan als ik heel bang was. Om me 'in de realiteit' te houden zeg maar. Dan bleef ik wat meer in het nu en minder in mijn hoofd. Of klinkt dat raar?
[...]
Ik heb wel een verleden met paniekaanvallen. Daar heb ik een behandeling voor gehad, en sinds dien gaat het veel beter. (Had het in de auto op de snelweg, als het vliegtuig dicht ging en ging taxi'en etc)..
Het is nu niet meer zo zeer fysiek enzo (hartkloppingen en dergelijke) maar meer dat ik enorm angstige gedachten krijg : word opeens bang dat mijn ouders iets overkomt, dat de ziekte van mijn zusje terug komt en dergelijke, dat soort gedachten zijn bij mij kennelijk heel erg afhankelijk van de 'setting' , en zo'n enge onweersbui midden in de nacht wakkert dat soort gedachten aan.
Ik denk dan opeens aan mijn oma die vorig jaar is overleden die nu diep onder de grond op een begraafplaats ligt met allemaal onweer en bliksemschichten, bah.
Jij bent gewoon gevoeliger voor angst en hebt dan ook nog eens een levendige fantasie. Geen goede combi!
Ik vond een warm pittenzakje soms helpen. Of een heel klein beetje bekend parfum op mijn pols. daar rook ik dan aan als ik heel bang was. Om me 'in de realiteit' te houden zeg maar. Dan bleef ik wat meer in het nu en minder in mijn hoofd. Of klinkt dat raar?
zaterdag 1 oktober 2016 om 21:46
En 2 katten? Ik heb er 3 inmiddels (werkt verslavend ), maar wij hebben een maatje voor onze ene poes in huis genomen omdat wij veel weg waren. Als je volwassen maatjes uit het asiel kunt halen ofzo, dan hebben zij gezelschap aan elkaar en jij aan hen.
Mijn katten kunnen prima de hele week alleen zijn, 's avonds komen ze heerlijk kroelen bij ons en overdag spelen ze buiten/met elkaar/liggen ze te maffen. Het zijn vrij zelfstandige dieren, katten, ze vermaken zich wel.
Ik herken je gevoel trouwens wel. Ik ben nu zwanger en voel me daardoor wat kwetsbaarder. Als mijn man van huis is vind ik dat best moeilijk. Dan verzamel ik dus mijn poezenbeesten om me heen en app ik hem 25x dat hij wel voorzichtig moet doen omdat de baby en ik niet zonder hem kunnen normaal ben ik helemaal niet zo! Maar met de poesjes en een (niet enge ) serie overleef ik dat wel, maar ben toch blij als hij weer bij me in de buurt is.
Dat gevoel heb ik ook gehad toen ik een tijdje echt alleen woonde. Ik heb er toen niet echt goed aan kunnen wennen, ik ben gewoon niet ech het type om alleen te wonen. Ik overleef het wel, maar gelukkig word ik er niet van. Maar een kat had al veel goed gemaakt denk ik hoor, alleen die mocht ik daar niet hebben toen. Een kat is gewoon altijd thuis, ook al praat je niet met hem (nouja ik wel ), eet je niet samen of biedt hij geen bescherming als er iets gebeurt, toch vullen ze het huis op de een of andere manier. Zou niet zonder mijn harige huisgenootjes kunnen
Mijn katten kunnen prima de hele week alleen zijn, 's avonds komen ze heerlijk kroelen bij ons en overdag spelen ze buiten/met elkaar/liggen ze te maffen. Het zijn vrij zelfstandige dieren, katten, ze vermaken zich wel.
Ik herken je gevoel trouwens wel. Ik ben nu zwanger en voel me daardoor wat kwetsbaarder. Als mijn man van huis is vind ik dat best moeilijk. Dan verzamel ik dus mijn poezenbeesten om me heen en app ik hem 25x dat hij wel voorzichtig moet doen omdat de baby en ik niet zonder hem kunnen normaal ben ik helemaal niet zo! Maar met de poesjes en een (niet enge ) serie overleef ik dat wel, maar ben toch blij als hij weer bij me in de buurt is.
Dat gevoel heb ik ook gehad toen ik een tijdje echt alleen woonde. Ik heb er toen niet echt goed aan kunnen wennen, ik ben gewoon niet ech het type om alleen te wonen. Ik overleef het wel, maar gelukkig word ik er niet van. Maar een kat had al veel goed gemaakt denk ik hoor, alleen die mocht ik daar niet hebben toen. Een kat is gewoon altijd thuis, ook al praat je niet met hem (nouja ik wel ), eet je niet samen of biedt hij geen bescherming als er iets gebeurt, toch vullen ze het huis op de een of andere manier. Zou niet zonder mijn harige huisgenootjes kunnen