Jong en burnout

vroeger kreeg men 'zenuwinzinkingen', dat hoor je nou nooit meer, maar zal ws wel hetzelfde zijn.

quote:valerievaldera schreef op 10 oktober 2016 @ 20:09:



Ik denk eerder dat veel mensen hier in Nederland niet zoveel gewend zijn. Nooit geleerd dat het leven niet alleen maar leuk is. Nooit geleerd om om te gaan met tegenslagen. Nooit geleerd om ergens hard voor te werken, of door te zetten. Van jongs af aan gepamperd door de ouders/omgeving. Zou het daar niet ook mee te maken kunnen hebben? Of zeg ik nu iets heel geks?



En doordat je zo verwend bent, ben je ook niet gehard, en zul je sneller opgeven wanneer er wel eens iets tegenzit.



Deels eens, namelijk dat ik blij ben dat ik in Nederland woon, waar er opvang in de vorm van therapie mogelijk is. Maar een burn out is inderdaad niet altijd werkgerelateerd. Je schrijft iets over pamperen van jongs af aan. Dit herken ik persoonlijk niet. Mijn jeugd bestond voornamelijk uit het op mezelf aangewezen zijn, was letterlijk veel alleen. De ene ouder wilde mij niet en de ander heeft psychische problemen, jarenlang met moeder onder bijstandsniveau geleefd, voor m'n 27e meer dan 20x keer verhuisd, nare dingen meegemaakt etc. Sowieso is er nimmer iets aangemoedigd waardoor mijn drijfveren voornamelijk onbewust voortkwamen uit angst. Op m'n tenen lopen om maar goed genoeg gevonden te worden.

Je zou denken dat ik door deze ervaringen zou zijn gehard, zoals je dat noemt. In eerste instantie wel. Ik ging gewoon door maar alles op ratio. Ook weer een onbewust proces want voelen, tja, hoe dan? Had een prima baan en alles goed voor elkaar. Yes, het was mij gelukt om wel een stabiel leven te leiden. Totdat ik in 2012 out ging. Voor mij geheel onverwachts (achteraf gezien niet). Diagnose burn out. Moest ineens weer leren voelen en m'n ego onderzoeken. Ik ben opgekrabbeld maar heb blijvend last van een slecht geheugen en kan minder hebben dan voorheen. Maar goed, dankzij de hulp die we hebben in Nederland heb ik therapie gehad en is de kwaliteit van het leven op andere gebieden toegenomen. Ik werk weer maar ben niet meer de oude geworden in de zin van snelheid. Dus opmerkingen als verwend zijn, tja, vergeleken met iemand in arm Afrika zal ik verwend zijn. Het leven is er op een andere manier weer hard. Het valt mij op dat mensen met een stabiele achtergrond over het algemeen minder vatbaar zijn voor een burn out. Als je meer zelfvertrouwen mee hebt gekregen, heb je simpelweg meer schijt aan de buitenwereld en kun je juist meer tegen een stootje maar dat is dan weer mijn invalshoek.

quote:valerievaldera schreef op 10 oktober 2016 @ 22:06:



Ik weet niet zo goed hoe ik mijn vriendin kan steunen. Ik wilde eerst maar eens bij haar langsgaan binnenkort en een kopje thee drinken en haar lievelings Ben&Jerry's meenemen. Maar verder? Wat vinden jullie fijn als vriendinnen voor je doen?

Ondanks dat je haar niet begrijpt, wat ik dan ook weer begrijp, wel lief dat je bij haar langs gaat. Ik zou gewoon vragen waar ze behoefte aan heeft. Het verschilt per mens. De een wil veel steun. Met oordelen zou ik wat voorzichtiger zijn in eerste instantie. Vragen stellen. Wat voor klachten heeft ze concreet? Ik wilde het liefst alleen zijn, eerst omdat ik me gewoon schaamde en ook alles te druk was (paniekaanvallen). Het was alsof een bepaald zenuwfilter niet meer werkte dus alle prikkels harder naar binnen kwamen. Was om het minste geringste uitgeput. Heel raar om dit op te schrijven omdat het alweer ver weg lijkt.

Toch, zie ik wel verschillen in wat mensen als een burn out beschouwen. Niet zozeer in dit topic maar algemeen. Het woord burn out wordt nu al bij overspannen in de mond genomen. Soms lees ik bij artikelen van bijvoorbeeld bloggers 'Ja, het ging even niet zo goed, waarschijnlijk een burn out dus ik heb het even drie weken rustiger aan gedaan'. Tja, dan heb je dus nog geen flinke burn out meegemaakt (gelukkig). Wat vinden jullie daarvan?

Hoi Valerie, je kan denk ik niet zo makkelijk vergelijken. En dus ook niet oordelen. Het is sowieso een combi van belasting en draagkracht. Hoeveel kan je aan en hoeveel moet je aan, die twee moeten goed gematcht. Ik denk dat ik op sommige fronten minder aan kan dan sommige mensen (heb inderdaad ook dat ik erg gevoelig ben en veel als prikkels ervaat) en andere dingen juist veel meer. Anderen vinden die zwakkere kant soms aanstellerij en op de sterke kant oogst ik vaak bewondering. In mijn geval was het dan ook niet de werkdruk, als wel de werksfeer in combi met fikse veranderingen op het thuisfront.



Mijn vrienden en collega's stonden ook even met de oren te klapperen. Juist omdat ik de energieke gangmaker ben die alles met veel plezier en enthousiasme oppakt.



Ik snap dat je het lastig vindt om je vriendin te steunen, zeker omdat je er ook wat van vindt (lees ik tussen de regels door). Dat geeft natuurlijk niet, maar die mening heeft ze nu niet zo veel aan. Maar je kan haar natuurlijk wel vragen wat voor haar de oorzaken zijn geweest. Als ze dat al weet. Iemand hier boven zei het al: de eerste tijd na uitval is nogal een chaos. Mij hielp het heel erg dat een vriendin zei dat ik even een 'slechte' vriendin mocht zijn: ik mag een poos niks van me laten horen of niet reageren op aapjes, ik mag een afspraak maken en die op het laatste moment afzeggen, ik mag de hele avond alleen over mezelf praten en niet aan haar vragen hoe het gaat. Dat gaf veel rust. Veel succes!

@gaya76; dat valt mij ook op. Net als dat mensen zich 3 dagen somber voelen en zeggen, ik ben zooo depressief.

Laats was er dus een bekende dj en die was 3 maanden 'burn-out' geweest, daarna kon hij gewoon meteen weer 60uur werken.

Ik vind het ook lastig, merk ik, als mensen burn-out zijn en wel veel kunnen bewegen (sport). Dat lukt mijzelf niet.

Dat heeft er mee te maken volgens mij dat je mentaal en fysiek uitgeblust kunt zijn. Het is altijd een combo bij burn-out geloof ik. Maar ik denk dat de 1 misschien meer mentaal is opgebrand en de ander meer lichamelijk?



Ik tenminste meer lichamelijk, mijn mentale is nu weer redelijk oké. Mijn lijf blijft NEE zeggen, helaas



@Evenaar; duidelijk omschreven, ik bedoel ook de werksfeer, aangezien die drukkend aanvoelt, zie ik dat wel ook als werkdruk bemerk ik bij mezelf.

Maar ik vind toch ook dat als dingen wel af moeten, er geen goed materieel is, materiaal nog niet binnen is, onvoldoende informatie beschikbaar is, je een hork van een leidinggevende hebt, die nooit aanwezig is, want altijd op de weg, er nooit tijd is voor een gesprek, alles wat je aangeeft je net zo goed tegen een prullenbak kunt zeggen, terwijl je mega assertief bent. Dat een werkgever het je dan gewoon onmogelijk maakt.

Maar inderdaad de belastbaarheid is voor mij dan te hoog. En ook een belangrijke, geen voldoening, energie krijgen uit je werk.



Maar burn-out hoeft inderdaad niet persé werkgerelateerd te zijn. Ik denk ook sowieso dat het altijd een combi van dingen is, privé, karakter, werk, gezondheid oa. Bij iedereen anders.



@Valerie; als ze echt burn-out is, ga er dan vanuit dat ze zeker minister een jaar ziek is en ze waarschijnlijk niet zo'n leuke of in ieder geval energieke vriendin kan zijn als eerder.

Lief idee van dat ijs.

Ik moest denken aan een verhaal van een vriend, hij werkt in een groot bedrijf. Onder 1 manager raken meerdere mensen burn-out. Onder andere managers geen, tot sporadische valt iemand eens uit.

Een werkgever die dan denkt dat in dat team gewoon meer mensen zitten die minder belastbaar zijn van nature, vind ik echt wel dom en kortzichtig. Natuurlijk kan dat, maar een onderzoekje of eens een verschuiving van manager lijkt me dan de moeite waard om dit te checken. Zieke wernemers kosten veel geld, dus uitval voorkomen is slimmer.

Just my opinion.

Mensen die sowieso al gevoelig zijn voor een burnout, zullen onder bepaalde omstandigheden burnout raken. Die manager zal wel een bepaalde werkwijze hanteren, waar sommige werkgevers gevoelig voor zijn. Hoge verwachtingen, hoge werkdruk, maar weinig waardering, zoiets.

Bedankt voor de tips. Ik vind het wel lief wat hier wordt gezegd, dat zal ik haar zeggen, dat ze een slechte vriendin mag zijn, dat ze geen druk hoeft te voelen om af te spreken als ze geen zin heeft, dat ze best een afspraak mag afzeggen op het laatste moment, of even niks terugzeggen op een appje. Eerst weer aan jezelf denken.



En dan ondertussen wel proberen er voor haar te zijn op de momenten die ertoe doen. Af en toe een kaartje sturen misschien, dat ze weet dat ik aan haar denk.

quote:valerievaldera schreef op 11 oktober 2016 @ 14:34:

Mensen die sowieso al gevoelig zijn voor een burnout, zullen onder bepaalde omstandigheden burnout raken. Die manager zal wel een bepaalde werkwijze hanteren, waar sommige werkgevers gevoelig voor zijn. Hoge verwachtingen, hoge werkdruk, maar weinig waardering, zoiets.Klopt, ik ben er nu meer gevoelig voor, helaas. Er kwam bij ons een andere manager die op een andere manier werkte. Nog steeds goede beoordeling maar het team en ik konden op het einde worden opgeveegd. We scoorden van het bedrijf het slechts op werkdruk en moesten aan meer voldoen dan andere afdelingen. Soms manifesteert het niet in een burn out maar andere gezondheidsklachten. We hadden in ieder geval het hoogste ziekteverzuim. Ik ben blij dat dat voorbij is.

@valerie; zulke dingen werken het beste, het is ook belangrijk om je vriendin niet te veroordelen op haar klachten en op haar kunnen, waarschijnlijk heeft ze het er zelf al moeilijk genoeg mee (want voor je gevoel faal je enorm in het leven), dan zijn mensen die je niet begrijpen helemaal niet waar je op staat te wachten. Als je het moeilijk vindt om begrip te tonen, probeer dan gewoon te luisteren, vragen te stellen (vraag naar wat je niet begrijpt, laat het haar uitleggen op haar manier) en probeer het te accepteren, of je het er mee eens bent of niet, probeer haar zo veel mogelijk in haar waarde te laten - ik denk dat als je dat kunt doen en haar de ruimte en rust geeft die ze nodig heeft, dat je haar enorm goed kunt helpen. En.. inderdaad eens een kaartje sturen doet wonderen. Ik kreeg in het begin vaak een kaartje van vriendinnen of collega's en familie, dat heeft me zo zo veel gedaan, ik stond elke keer weer te huilen van dankbaarheid. Het helpt ook om haar je hulp te bieden, mocht je dat willen. Ik kan zelf op het moment niet auto rijden, vrienden van mij zeggen vaak dat ze mij altijd wel ergens heen willen brengen (therapie/bedrijfsarts, dat soort dingen) als dat nodig is - dat soort dingen zijn ook heel fijn. Dan kun je er echt voor iemand zijn en ze goed helpen.

Kun je hier wat mee denk je? Succes! Vindt het al super lief dat je hier zo komt om te informeren over de klachten van je vriendin, dat vind ik echt super hoor. Heel erg lief

Over die vraag wat je vindt van mensen die roepen dat ze burn-out zijn, maar vrij snel (met enkele maanden) weer aan het werk kunnen. Tja, ook daarvoor geldt denk ik: je kunt leed niet vergelijken. Je weet niet hoe die mensen zich voelen, wat tot hun ziekte heeft geleid, waar ze precies last van hebben. Misschien was het 'slechts' overspannendheid, of misschien toch een burn-out, maar toevallig snel weer bovenop. Volgens thuisarts.nl (site van huisartsen) zit het verschil tussen de twee vooral in de herstelduur, maar daar staat niet bij hoe lang beide ziektes duren. Waarschijnlijk omdat dat voor iedereen anders is. Ook welke klachten het in welke mate geeft. Dat is voor iedereen verschillend. En iedereen noemt het ook weer anders. Mijn huisarts zegt dat ik een burn-out heb, mijn therapeut noemt het overspannen. Maakt het uit? Ik denk het niet, behandelplan is toch hetzelfde. En dan duimen dat je er snel overheen bent en accepteren als dat niet zo is.



Daarom vind ik het ook gevaarlijk om te zeggen: "ga er maar vanuit dat ze minstens een jaar ziek is". Dat hoeft namelijk niet. Niet iedereen doet er een jaar over en niet iedereen is met een paar maanden weer op de been. Dat zal je toch voor jezelf moeten gaan merken en aanvoelen.



Ik pak het nu aan met het idee in mijn achterhoofd dat energie net als een spier werkt, te veel verslappen lijkt mij niet goed. Dus ik doe héél rustig aan, maar doe wel iedere dag iets. Sowieso dat uur buiten bewegen en daarnaast een koffieafspraak of een kastje uitruimen of koken of iets dergelijks. Ook zet ik 's ochtends wel de wekker, douche ik en kleed me (leuk) aan. S middags kak ik dan wel in, maar dan heb ik toch iets van een ritme. Maar ik doe niet te veel en stop als ik me echt beroerd ga voelen. Van de week de wekker een keer niet gezet en dat was ook wel heel lekker, even 11 uur geslapen. Dus wel bedacht dat ik dat toch af en toe moet doen, kennelijk is het nog even nodig. Kortom: het blijft een beetje zoeken naar wat werkt en niet. En lastig dat het de ene dag ook net anders is dan de andere.

Er komt weer een gesprek met het werk aan, de vorige had ik bijna 'zin' in, verder kunnen met reïntegreren en een volgende stap zetten, daar keek ik juist naar uit.



Voor deze ben ik ineens gespannen. Komt vooral omdat er iemand bij komt zitten die ik als onprettig ervaar.



En ook ben ik bang dat er te veel gekeken wordt naar het verleden, ik wil nu juist verder kijken, en er gewoon samen netjes uitkomen.



Als ik eerlijk ben hoop ik dat daarna de officiële pittige gesprekken met het werk voor dit jaar even klaar zijn. Alles komt nu ineens tegelijkertijd en ik raak het overzicht kwijt merk ik.



Meerdere hulp dingen heb ik en dan wil ik nog nieuwe dingen oppakken, en voor reïntegratie moet ik natuurlijk dingen doen en dan nog bedrijfsarts, werkgesprekken, ziekenhuis. Allemaal belangrijk. Maar even te veel allemaal tegelijkertijd ineens. Het valt ook ineens allemaal samen.



Hopelijk kan alles wat verspreid worden en ik hoop misschien dat de bedrijfsarts wat orde kan scheppen.



De spanning komt ook omdat als gezond mens het natuurlijk als niet te veel gezien word allemaal. Eerder deed ik dit bij wijze van spreken in een week. Wat nu gewoon nog niet lukt.



Zucht. Komt allemaal wel weer goed. Maar even chaos. Eerst maar eens deze dag...

Wat een nare opmerkingen zijn hier een paar dagen geleden geplaatst. Dit is een topic voor lotgenoten, niet om mensen af te kraken!



Heb niet alles gelezen, maar toch even deze reacties:



Lief ValderieValdere dat je klaarstaat voor je vriendin. Het is niet makkelijk om te begrijpen waarom je vriendin een BO gekregen heeft en wat dit met haar doet, de kans is groot dat ze dit zelf (nog niet) begrijpt.



Hey Bloem: goed idee om iets anoniemer op het forum te zijn. Trek je niets aan van de opmerkingen. Je weet dat het bij jou geen zelfmedelijden, maar een gevoel van onmacht. Hele dikke knuffel!



Interessante discussie rond BO (wel eerlijk toegeven dat ik alles maar snel snel het gelezen, dus sorry als ik niet goed inval in de discussie). Zelf ben ik ook van mening dat pamperen niet de reden van BO is. Twee dingen die mij wel opvallen zijn:

1) Hoge werkdruk + altijd beschikbaar zijn voor je baas: als ik naar mijn huidige werk kijk, daar deed nog geen 20 jaar geleden 3 a 4 personen hetzelfde werk als wat ik nu in mijn eentje doe. Als ik iets over zeg, wordt er aangegeven dat veel gedigitaliseerd is en dus alles sneller gaat. , daarnaast zijn er nu veel meer stevige deadlines. Dan het altijd beschikbaar zijn, heb een mobiel van mijn werk en toch vaak dat ik in eigen tijd nog even gebeld word of toch nog snel iets moet regelen.

2) Vergelijking moet vroeger. Ik ga zeker niet zeggen dat onze opa's en oma's het makkelijker hadden, denk aan veel kinderen, weinig geld en luxe, zelfs nog periodes van honger etc. In mijn ogen hebben ze zeker stress gekend. Wat wel in hun voordeel was: meer leven met de jaargetijden (zoals boeren die in de winter een periode rustiger hadden en kortere dagen werkten) en vooral veel meer betrokkenheid van de hele gemeenschap. Er moest niet gevraagd worden of er iemand op de kinderen wil passen. Er was gewoon altijd wel iemand die er voor je was.



Wie een BO krijgt hangt van heel veel factoren af. Hier op het forum las ik toch altijd verhalen van mensen die zich echt helemaal gegeven hebben en dan komt er een werkgever die nog iets meer van je vraagt, of je prive of... en dat hou je ook nog even vol en dan eigenlijk niet meer. Hoe graag je ook zou willen.



Het blijft een interessant onderwerp en lees graag tussendoor nog mee op dit topic. Het helpt mij om goed voor mezelf te zorgen en eventuele beginnende alarmbellen eerder op te merken. Heb mijn mobiel nu ieder weekend afstaan, ze kunnen best wachten tot maandag! Iets wat ik voor mijn BO echt nooit gedaan zou hebben.

Dat je niet kunt weten hoe een ander iets ervaart is inderdaad waar. Ik heb jarenlang ontzettend veel hoofdpijn en migraine gehad. Elke week drie keer hoofdpijn en twee dagen migraine, standaard. Daar leer je mee omgaan, en de bijbehorende hoofdpijn lijkt dan dragelijk. Vervolgens jaren geen last van gehad, en die enkele keer dat ik dan een lichte hoofdpijn had, verging ik zowat van de pijn, terwijl ik op de achtergrond wel wist dat dit absoluut veel en veel minder heftig was dan wat ik in de jaren daarvoor over me heen kreeg. Best maf dus. Maar daarom zal ik nooit 'zomaar' een oordeel over iemand vellen, liever zelfs helemaal niet.

Ik krijg momenteel steeds naar m'n hoofd geslingerd dat een bepaalde persoon wel zelfmoord zal gaan plegen, maar als ik die persoon vervolgens spreek (in het kader van iets anders), dan kan ik me daar dus niets bij voorstellen, zo normaal komt ie over. Maar omdat je gewoon niet kunt weten, ben ik mezelf nu al aan het wapenen met 'ja maar niet mijn schuld' als het toch zover komt (en uiteraard diverse hulpinstanties er op afgestuurd, je kunt nooit weten).



Brr, lijkt me dat je maar heel moeilijk kunt zien achteraf hoe je je tijdens een bo hebt gedragen... Ik heb vorig jaar wat naaste collega's ingelicht en aan de hand van die opmerkingen dacht ik: jee, wat zeggen jullie dan wel niet achter mijn rug om?! Maar nu had ik gisteren een gesprek met wat andere collega's en die refereerden ook zeer luchtig naar 'vorig jaar', waar ik nogal van schrok, ook zij schetsten een beeld van iemand die veel zwaarder de weg kwijt was dan ik voor mijn idee was. Tja, kan me aan alle kanten voorstellen dat je op zo'n moment geen helder beeld over jezelf kunt vormen.

Werkelijk waar, ik kijk soms met verbazing achterom, wat er allemaal achter me ligt, waar ik doorheen ben gegaan, Dat er blijkbaar een weg vooruit is.

He allemaal ben ik ook weer eens...inderdaad een interessante discussie de afgelopen dagen. Hoe kom je eraan en hoe kom je er weer vanaf. Ik las ergens dat iemand zei dat een stabiele basis misschien wel de beste preventie is, in mijn geval zeker waar.

Door de onzekerheid die ik heb meegenomen uit een onveilige jeugd, ben ik me altijd extra aan het bewijzen geweest (zie ik nu), op werk gebied, sociaal gebied, in het opvoeden van mijn kinderen, en tot slot, onhandig genoeg in het uit een burnout klauteren. Het werkte, tot het niet meer werkte.



Ik zie het als een basis waarin op enig moment een paar cruciale stenen fout zijn gelegd, en dat hoeft helemaal geen groot trauma geweest te zijn op dat moment, maar wel een bepalend moment achteraf. Een moment waarop je je gedrag bent gaan aanpassen. Daar bouw je dan een hele levens-toren boven op die steeds schuiner gaat staan en uiteindelijk omvalt. Ga dan die scheve stenen maar eens zoeken, en je bouwwerk weer repareren, best een lastige opdracht.



Ik ben nu al een half jaar officieel genezen, maar ben er nog dagelijks mee bezig, Bang om terug te vallen, bang om grote beslissingen te nemen omdat ik niet weet of het vluchtgedrag is voortkomend uit burnout of juist resultaten van in de burnout geleerde lessen. Als ik ziek ben is het laatste dat er in mij opkomt dat ik ziek ben, ik denk eerst dat ik terugval. Als ik moe ben dan moet ik echt bedenken dat andere mensen ook gewoon af en toe moe zijn, dat ik dat vroeger ook gewoon was aan het eind van de week.



Het fijne is wel dat ik nog steeds vooruit ga, geheugen wordt beter, energie wordt iets beter, hoewel dat wel erg schommelt, ik maak plannen, doe leuke dingen, moet er niet meer aan denken om een week in bunout-pak op de bank te zitten, en dat was wel een tijd heel anders.



Bloem: ik hoop dat er voor jou speciaal een bootje blijkt te bestaan naar een plek waar je tot je recht komt en je weer goed kunt voelen.



Vienna: leuk om je weer eens te lezen

Femke: ik las laatst een mail terug die ik aan mijn collega's heb gestuurd vlak voordat ik weer begon met reintegreren...nu kan ik me niet voorstellen dat ik dat serieus heb rondgestuurd, aan iedereen ook meteen maar

Valderievaldera: lijkt me ook lastig als je er zo niet bij kunt waarom je vriendin nu op dit punt is aanbeland. Ik zou het niet vervelend hebben gevonden als je het gewoon gevraagd had trouwens, en het lijkt me heel prettig voor haar als je haar gewoon de ruimte geeft zoals je van plan bent.



Iedereen: zet hem op, of juist af, wat voor jou het beste werkt vandaag.

Ik denk dat de oorzaak/aanleiding van een BO voor iedereen verschillend is, evenals het verloop.

Ook ik heb geen werkweek van 60 uur. Ik werkte gemiddeld 30 uur per week, wel onregelmatig en oproepdiensten 'snachts. Bij mij zit het hem vooral in mijn karakter (groot verantwoordelijkheidsgevoel, perfectionisme, gevoelig voor emoties van anderen etc) en aanleg om angstig te worden (had ik als kind al maar hier heb ik nooit iets mee gedaan).

Ik moet wel bekennen; ik las laatst op een blog; " ik heb last van een burnout en zit niet lekker in me vel" maar diegene sportte en werkte gewoon nog. Moet eerlijk zeggen dat ik het dan wel moeilijk vind om hier empathie voor op te brengen...



Gele - Suikerspin: ik vind het soms moeilijk om inhoudelijk te reageren omdat ik niet alles van je situatie af weet (zo ver heb ik niet terug gelezen). Sorry hiervoor. Ik hoop dat je snel rust krijgt en je vanuit dit punt kan werken aan de toekomst.



Sinds dat ik BO ben heb ik een scala aan fysieke klachten waar geen eind aan komt, er komt alleen maar meer bij!!!

Hier wordt je toch niet goed van??? Elke keer weer wat nieuws....voelt niet bepaald alsof ik aan het herstellen ben Soms denk ik, het wordt gewoon écht alleen maar slechter met me ipv beter! ( maar eerlijk is eerlijk, op andere momenten heb ik wel wat meer vertrouwen)



Zo dat moest ik even kwijt. Nu weer proberen om positief te blijven.

Dames, ik heb aan jullie een vraag.



Hoe zien jullie de toekomst en kun je de toekomst uberhaupt zien?



Ik merk dat ik de toekomst niet meer kan zien. Ik ben het sinds een paar weken compleet kwijt.

Voorheen had ik altijd nog wel wat hoop van "ik hoop dat ik dan-en-dan dit-en-dit weer kan doen", maar ik merk dat dat nu ook weg is. Ook in de toekomst is er niet echt iets in het bijzonder waar ik nu naar uit kijk of naar uit kan kijken.



Vooral omdat ik niet weet hoe het met mijn BO gaat lopen allemaal en sinds ik dat besef heb, merk ik dat zulke dingen langzaam weg vallen. Ik kan ook niet meer zien wat ik wil qua werk, qua wonen, wat ik wil qua hobbies, reizen, relatie.. Het is allemaal "??????". Werk ook, ik kan mezelf gewoon op dit moment niet eens meer aan het werk zien bijvoorbeeld of op reis gaan, auto rijden.. Heb ook zo'n gevoel van wat voor zin heeft het om plannen te maken die ik misschien niet waar kan maken. Daardoor kan ik de toekomst gewoon niet meer voor me zien.



Kennen jullie dit en zo ja, hoe gaan jullie hier mee om?

brandnewday, geeft niet. Het lukt mij ook niet op iedereen te reageren. Ik ervaar dat hier juist als fijn dat er geen verplichtingen zijn

Iedereen reageert wel een keer op iemand en iedereen krijgt meestal wel een reactie, heb ik het idee, ik hoop in ieder geval dat iedereen zich gehoord en welkom voelt hier!

En soms gebruik ik het hier gewoon om even van mij af te schrijven



Wat een ellende al die fysieke klachten. Hopelijk nemen ze snel af en blijven ze voor eeuwig weg!



Navillera, ik heb dat niet zo extreem gehad als jou. Ik had en heb dan ook een hele fijne psycholoog die mij hierin tips gaf.

De belangrijksten;

1) Per dag leven

2) Klein denken

3) Leuke dingen inplannen



's Morgens denk ik; waar heb ik zin in? En wat lukt? En ik hou de activiteiten klein. Bv. Eerst denk ik vaak groot, ohhh leuk nieuwe recepten en 3 gangen menu koken, daarna denk ik mmm, pasta pesto en ijs na word ik ook gelukkig van. En dan een klein ommetje in de wijk. En dan voel ik me blij met zoiets kleins.



Ook plande ik af en toe kleine leuke dingen in, zoals een vriendin een uurtje op de thee vragen, samen met iemand een klein stukje wandelen, ook vroeg ik de mensen die boodschappen deden ook bloemen te kopen of kaarsen, dus mijn huis gezellig maken, en trakteerde ik mezelf af en toe op iets van eten via thuisbezorgd. Verheugde ik me op een tv serie, ging ik iets knutselen of op een goede dag pizza bakken.



Zo heb ik alles eerst heel klein gedaan en ik merk nu dat steeds grotere dingen lukken.

Dat komt bij iedereen! Echt!

Ik moet het ook nog steeds uitbreiden.



Ik heb ook een lijst met dingen trouwens die me blij maken of doelen zijn, sommige al haalbaar en sommige nog niet. Sommige hebben er een jaar opgestaan voordat ze lukten.

Paar voorbeeld dingen;

Naar de kapper

IJsje in de stad halen (zomeractiviteit )

Voetenbadje

Nagels lakken

Maskertje

Film kijken met zus

Puzzeltje maken

Serie kijken

Bioscoop

Drankje in de stad



Ook grotere doelen staan er op. Op veel dagen zeker in het begin lukte amper wat of nergens energie voor. Maar af en toe lukt wat en daar moet je dan trots op zijn.



Ik bedoel dus dat je dingen voor de toekomst nog niet hoeft te weten of te zien. Als je vandaag maar goed voor jezelf zorgt en iets doet waar je blij van wordt.



Dit heeft en helpt mij in ieder geval erg, maar misschien werkt dit bij anderen weer anders?

Dubbel

Hey brandnewday: dat van die fysieke klachten herken ik heel erg. Ik pak ieder griepje en verkoudheid mee, heb stevige rugklachten, nu weer last van mijn heup. Ontzettend irritant. Hopelijk is dat met dat je nog meer tot rust komt, ook voorbij.



Navillera: ja, hetzelfde hier. Behalve de relatie, daar ben ik gelukkig wel zeker over. Maar ik verzuchtte van de week nog tegen mijn vader: het voelt alsof ik midden op zee drijf en geen enkel zicht op land, een andere boot of maar een boei heb. Geen idee waar ik heen moet zwemmen. Wat moet ik? Wat wil ik? Waar ligt mijn hart? Wat is verstandig? Op geen van die vragen heb ik een antwoord.



Waarop hij zei dat ik ook moest stoppen met zwemmen en juist een tijdje moest blijven drijven. En ook moest gaan genieten van dat drijven (nu voel ik me nog de hele tijd schuldig dat ik 'niks doe'), dat zou het genezingsproces alleen maar bevorderen en dan komt er vanzelf weer een moment dat er richtingsgevoel is. Ik vond hem wel een punt hebben.....

Helemaal eens met Gele suikerspin en Evenaar Hele kleine doelen stellen, niet groots denken, dat gaat nu even niet en zorgt alleen maar voor frustraties. Het beeld dat de vader van Evenaar schept vind ik ook mooi : niet meer zwemmen of spartelen, niet meer vechten tegen de stroom maar er gewoon in meedrijven. What you resist, persists, zegt mijn coach en daar heeft hij wel gelijk in.

Nog een mooie quote die ik vandaag op de Happinez zag staan: "No one can see their reflection in running water. It is only in still water that we can see." Stil staan dus......en proberen die vragen (moet ik terug naar mijn huidige werk? Moet ik solliciteren? Moet ik voor mezelf beginnen? Moet ik niet meer mijn best doen vrienden te maken in deze nieuwe stad? Was hier naartoe verhuizen wel zo'n goed idee? Is dit echt de man met wie ik samen oud wil worden? Wat wil ik net die hobby? Krijg ik wel echt energie van die vriendin? Volg ik mijn hart wel?)



Daar word ik soms wel moe van. Al die facebookposts en bladen die vol staan met dat je je hart/intuitie/gevoel moet volgen. En dat je dan als kan bereiken. Het suggereert dat je zelf dus iets fout doet als je iets niet bereikt. Dat je je eigen geluk in de hand hebt. Dat kan mij nu best stress geven. Want ik hit mijn hart niet, ik zie niet waar het pad van mijn gevoel me leid en heb geen idee wat mijn intuïtie me wil vertellen. Dat accepteer ik nu wel redelijk, maar kan nu wel giftig worden om dat soort teksten.

Ik was altijd enorm van het vooruit plannen, alles willen controleren. Had grote toekomstplannen en wilde het liefst alles tegelijk.



Nu probeer ik alles per dag te bekijken. Word daar steeds beter in en vind het eigenlijk ook wel erg lekker. Ik zie het allemaal wel.

Mooie quote Evenaar, die van de happinez.

@Suikerspin; Oh wat lief, dankjewel voor je uitgebreide reactie. Daar kan ik zeker wel wat mee. Dat per dag leven, dat is zeker iets wat ik mijzelf wat probeer te leren. De ene dag gaat dat wat beter dan de andere keer. Merk wel dat het een dubbel gevoel geeft. Aan de ene kant geeft het rust (geen gestress om dingen die ik van mezelf moet bereiken), maar aan de andere kant geeft het ook een heel leeg gevoel. Ik denk inderdaad dat ik wat kleinere doelen of wensen moet stellen. Een aantal van die van jou ga ik ook proberen, zoals eens een voetenbadje doen. Zulke dingen doe ik dus nooit, ik vind het moeilijk om dat mijzelf te gunnen, of een maskertje. Best simpele dingen, maar ik denk juist voor mij een goed doel en goede activiteit. Ik kan hier zeker wat mee, dankjewel! Wat grotere doelen, dat lukt mij nog niet echt te stellen, maar zulke kleinere activiteiten die ik zonder te veel poespas thuis kan doen, klinkt goed.



@Evenaar; Ik heb geen relatie, hoewel ik daar nu blij mee ben vind ik het wel moeilijk hoe dat moet dan in de toekomst. Ik realiseer me opeens dat ik best breekbaar ben en soms helemaal niet zo aardig (door de BO), ik vraag me af of ik steun kan verwachten van een ander en of ik dat zelf zou kunnen geven. Ik ben ook bang dat als mijn partner kinderen zou willen (die wil ik op zich ook wel), ik niet weet of ik daar klaar voor ben en zo iets zou kunnen - ben tegenwoordig wat bang dat ik het niet aan zou kunnen, de verantwoordelijkheid bijvoorbeeld. Maar dat komt misschien ook door de BO.

Verder, hoe jij je beschrijft, dat drijven op zee.. zo voel ik mij inderdaad PRECIES. Ik heb inderdaad het gevoel dat ik heel veel en hard aan het zwemmen ben, maar toch nergens ben en nergens uit kom. Maar misschien heeft je vader wel gelijk, even niet meer zwemmen, maar gewoon drijven en rond dobberen en misschien kom je er dan vanzelf. Ik vind het wel een goede in ieder geval.

Ik weet nog dat mijn vorige bedrijfsarts al tegen mij zei dat ik moest ophouden met vechten (met mijzelf), lijkt hier wel een beetje op. Blijft moeilijk hoor. En qua facebook etc; realiseer je dat dat alleen maar is wat ze willen dat je ziet, ze laten de slechte dingen niet zien. Ik kan mijn leven nu ook geweldig laten lijken op facebook, maar het is vreselijk. Ik probeer sinds een aantal maanden niet meer zo veel naar het leven van een ander te kijken, maar wat meer naar dat van mijzelf. Ik zit daarom ook niet veel meer op facebook, als je eenmaal wat ziet hoe het werkelijk zit, is de lol er ook wel wat af. Maar snap wel dat het moeilijk is. Iedereen lijkt altijd wel 100 uren per week te werken, dan te sporten, allerlei hobby's en vrienden te hebben. Maar vraag me nu wel steeds meer af of dat wel echt zo is. Ik denk het niet. Lijkt mij voor niemand vol te houden en haalbaar, dus dan hoeven wij het ook niet.

Mooie quote trouwens uit de happinezz, wel bijzonder. Zal hem onthouden!



@brandnewday; ja, ik ook, heel erg hetzelfde. vooral dat plannen, controleren, willen beinvloeden. Ik wil alles zo graag in 1x goed doen, vooral die grote toekomstplannen. En inderdaad: allemaal tegelijk. Hoe oud ben je trouwens? als ik vragen mag..?

Hoi Navillera, ik zou je echt niet zorgen maken over een eventuele relatie hoor. Er ia geen standaard waar je aan hoeft te voldoen om een relatie te kunnen hebben. Mensen zijn beschadigde lastige moeilijke onzekere breekbare wezens en toch kunnen en mogen ze allemaal een relatie hebben. Je hoeft niet eerst te voldoen aan een plaatje voordat je dat kan hebben. Tuurlijk is het goed als je jezelf een beetje kent en ook wel alleen kunt zijn, maar verder maakt het echt niet uit hoor. Het is wel wat lastiger je eigen grenzen bewaken in een relatie. Vind ik althans. Ik ben graag regelmatig alleen maar vond dat in het begin heel moeilijk om aan te geven. Ook omdat ik in mijn verliefdheid niet zo door had dat ik over mijn grenzen aan het gaan was. Nu, 1.5 jaar later, kan ik dat veel beter en heb ik dus ook veel minder stress van de 'claim' die een relatie op je kan leggen. En je kan een relatie hebben ook leren hè, samen met je toekomstige vriend. Leren blijft het toch altijd. Maar goed, je hoeft natuurlijk geen relatie te hebben als je dat niet wil. Als je maar niet denkt dat het voor jou geen optie zou zijn. En dat geldt ook voor kinderen. Sommige mensen weten heel goed dat ze moeder willen worden, sommigen weten heel zeker van niet, en weer anderen twijfelen of merken pas bij een bepaalde partner dat ze het wel willen. Zou ik me nu nog niet te druk over maken. Dat komt tegen die tijd wel toch? Eerst maar lekker de focus op je zelf.



Dit is wellicht de enige periode in ons leven dat wel volledig egocentrisch en egoïstisch mogen zijn, laten we daar dan ook maar van genieten.



Over de Facebook verhaal bedoelde ik iets anders. Het ging me om de (tegel)uitspraken die je in tijdschriften, op posters, op Facebook/instagram/pinterest, t-shirts, tassen enzo ziet. Over dat je je hart moet volgen, of naar je intuïtie moet luisteren en dat dan alles goed komt. Dat vind ik momenteel echt onzin en ook voor heel veel mensen echt niet waar. Als er gewoon brood op de plank niet komen omdat je met 4 kinderen achter bent gebleven en je ex betaalt de alimentatie niet. Of als je in een klein dorpje in het midden van Amerika woont en totaal geen uitzicht hebt op toekomst. Ik weet niet, ik vind het wat elitair en momenteel ben ik snel boos om van alles en dit dus ook. Gewoon omdat ik zelf ook momenteel geen idee heb wat me hart me ingeeft of intuïtie wil zeggen. Laat staan dat ik momenteel het lef of doorzettingsvermogen heb om dat te volgen.