Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
dinsdag 4 oktober 2016 om 14:31
Het is alweer even terug dat ik hier een berichtje heb geplaats, heb alles even bijgelezen. Jullie maken veel mee, zeg.
Hier is het de afgelopen weken ook niet echt goed gegaan. Ik heb zo vreselijk veel hoofdpijn gehad, waardoor ik meer vermoeidheid had, ook meer last van prikkels, ik was erg down en ik voelde me echt verschrikkelijk. Ik heb een paar keer heel erg veel gehuild en ik zag het allemaal niet meer zitten qua herstel, ik geloofde er gewoon niet meer in.
Ik heb CGT afgerond vorige week, en volgende week ga ik op advies van de huisarts beginnen met ontspannigstherapie bij een psyco somatisch fysiotherapeut, de HA had hier goede ervaringen mee dus ik hoop dat het de hoofdpijn wat kan wegnemen.
1 van mijn 2 banen is nu afgerond (alhoewel ze mijn vakantie dagen nog steeds niet heeft uitbetaald.... en geen reactie op mijn berichtjes/verzoeken). Mijn andere werk loopt op de achtergrond nog door tot eind november, maar ook op een of andere manier hebben zij mij NIET mijn loon betaald. Ze zoeken het uit, maar dat duurt nu al 1,5 week en ik heb nog niks gehoord. Nog even afwachten.
Ik vind het vervelend, want zulke dingen gaan zo aan mij vreten, terwijl ik daar totaal geen energie voor heb.
Mijn ene werkgever moet mij nu dus aanmelden bij het UWV, ben benieuwd wanneer ze dat ooit eens gaat doen (haar kennende, duurt dat nog wel even). Ik vind het ZO spannend en ik kijk er heel erg tegen op. Toen ik voor het laatst bij de bedrijfsarts kwam (van deze baan) zei hij tegen mij (toen ik de spanning van het uwv benoemde): "Het is ook spannend. Maar jij moet goed voor jezelf zorgen en op jezelf passen. Dat is veel belangrijker dan wat het UWV vindt". En dat ik dat goed moest onthouden.
Dat herhaal ik nu steeds voor mijzelf, die bedrijfsarts is een wijze, oude man zeg maar en hij begreep mij enorm goed. Dus ik zal het goed in mijn oren knopen. Ik vond het wel heel fijn en bijzonder dat hij zo iets zei.
In ieder geval, erg spannend, dat UWV...
Hier is het de afgelopen weken ook niet echt goed gegaan. Ik heb zo vreselijk veel hoofdpijn gehad, waardoor ik meer vermoeidheid had, ook meer last van prikkels, ik was erg down en ik voelde me echt verschrikkelijk. Ik heb een paar keer heel erg veel gehuild en ik zag het allemaal niet meer zitten qua herstel, ik geloofde er gewoon niet meer in.
Ik heb CGT afgerond vorige week, en volgende week ga ik op advies van de huisarts beginnen met ontspannigstherapie bij een psyco somatisch fysiotherapeut, de HA had hier goede ervaringen mee dus ik hoop dat het de hoofdpijn wat kan wegnemen.
1 van mijn 2 banen is nu afgerond (alhoewel ze mijn vakantie dagen nog steeds niet heeft uitbetaald.... en geen reactie op mijn berichtjes/verzoeken). Mijn andere werk loopt op de achtergrond nog door tot eind november, maar ook op een of andere manier hebben zij mij NIET mijn loon betaald. Ze zoeken het uit, maar dat duurt nu al 1,5 week en ik heb nog niks gehoord. Nog even afwachten.
Ik vind het vervelend, want zulke dingen gaan zo aan mij vreten, terwijl ik daar totaal geen energie voor heb.
Mijn ene werkgever moet mij nu dus aanmelden bij het UWV, ben benieuwd wanneer ze dat ooit eens gaat doen (haar kennende, duurt dat nog wel even). Ik vind het ZO spannend en ik kijk er heel erg tegen op. Toen ik voor het laatst bij de bedrijfsarts kwam (van deze baan) zei hij tegen mij (toen ik de spanning van het uwv benoemde): "Het is ook spannend. Maar jij moet goed voor jezelf zorgen en op jezelf passen. Dat is veel belangrijker dan wat het UWV vindt". En dat ik dat goed moest onthouden.
Dat herhaal ik nu steeds voor mijzelf, die bedrijfsarts is een wijze, oude man zeg maar en hij begreep mij enorm goed. Dus ik zal het goed in mijn oren knopen. Ik vond het wel heel fijn en bijzonder dat hij zo iets zei.
In ieder geval, erg spannend, dat UWV...
dinsdag 4 oktober 2016 om 22:19
Allereerst voor iedereen! Wat is het toch een ellende al die fysieke (en mentale..)klachten. Alsof je dat erbij kan hebben.(helaas) werkt lichaam/geest als één geheel.
Ik kom ook weer even klagen...
Vandaag en gister ook erge hoofdpijn/oorpijn, komt vanuit nek/schouders, spieren zijn keihard(voor m'n burnout al). Ik vind dit soms zo deprimerend. Heb al zo veel therapieën geprobeerd, nu mijn hoop gevestigd op body stress release. Is iemand hier bekend mee? Ben nu 3,5 mnd bezig en het brengt een hoop teweeg in mijn lijf, maar de hoofdpijn / spierspanning in mn schouders is nog niet minder. Volgens de therapeut heeft dit ook even nodig omdat de spanning al jaren zit opgeslagen in mijn spieren, maar ze durft ook niet met zekerheid te zeggen dat het over gaat...
En m'n maag doet ook zeer.
Soms heb ik dagen dat het beter gaat, dan heb ik echt vertrouwen in mijn herstel. Echter nu die hoofdpijn dan weer ineens zo heftig is voel ik me ronduit depri. Ook als ik denk aan mijn toekomst zie ik deze heel somber voor me. Dat alles alleen maar slechter wordt, bah. Dit komt met name omdat ik dit vorig jaar eigenlijk ook al regelmatig dacht en kijk waar ik nu ben. Al was ik toen al hard op weg om burn out te raken.
Ja en dan lees je boeken over the law of attraction. Zó moeilijk om die negatieve inslag te veranderen als je zoveel narigheid voelt.
Zoals ik al schreef heb ik meer angstklachten als ik mijn uren probeer uit te bouwen op mijn werk. Nu zei mijn psycholoog laatst dat ik het dan juist moet proberen omdat ik mij niet moet laten leiden door angst. Dat begrijp ik allemaal heel goed en in mijn privé leven heb ik alweer vele angsten overwonnen sinds dat ik BO ben geraakt. Echter vraag ik mij dan af, waar ligt mijn grens? Als ik door blijf werken met angst en spanning, raak ik dan niet binnen no time terug bij af? Herkent iemand dit? Hoe hebben jullie dat gedaan met re-integreren (voor degene die daar aan zijn begonnen)
(heb de 'waar ligt mijn grens' vraag uiteraard ook bij mijn psycholoog neergelegd maar daar kreeg ik niet een heel duidelijk antwoord op, die is er wss ook niet)
Vind het best heftig dat zo veel mensen in hetzelfde schuitje zitten. Ik heb ook geen ervaring met UWV Navillera.
En Gele Suikerspin, Navillera en Femke09: jullie ook sterkte met jullie lichamelijk leed..Hoop dat er voor eenieder een oplossing komt/het dragelijker wordt!
Hou jullie taai (en als dat niet lukt, is het ook niet erg... )
Ik kom ook weer even klagen...
Vandaag en gister ook erge hoofdpijn/oorpijn, komt vanuit nek/schouders, spieren zijn keihard(voor m'n burnout al). Ik vind dit soms zo deprimerend. Heb al zo veel therapieën geprobeerd, nu mijn hoop gevestigd op body stress release. Is iemand hier bekend mee? Ben nu 3,5 mnd bezig en het brengt een hoop teweeg in mijn lijf, maar de hoofdpijn / spierspanning in mn schouders is nog niet minder. Volgens de therapeut heeft dit ook even nodig omdat de spanning al jaren zit opgeslagen in mijn spieren, maar ze durft ook niet met zekerheid te zeggen dat het over gaat...
En m'n maag doet ook zeer.
Soms heb ik dagen dat het beter gaat, dan heb ik echt vertrouwen in mijn herstel. Echter nu die hoofdpijn dan weer ineens zo heftig is voel ik me ronduit depri. Ook als ik denk aan mijn toekomst zie ik deze heel somber voor me. Dat alles alleen maar slechter wordt, bah. Dit komt met name omdat ik dit vorig jaar eigenlijk ook al regelmatig dacht en kijk waar ik nu ben. Al was ik toen al hard op weg om burn out te raken.
Ja en dan lees je boeken over the law of attraction. Zó moeilijk om die negatieve inslag te veranderen als je zoveel narigheid voelt.
Zoals ik al schreef heb ik meer angstklachten als ik mijn uren probeer uit te bouwen op mijn werk. Nu zei mijn psycholoog laatst dat ik het dan juist moet proberen omdat ik mij niet moet laten leiden door angst. Dat begrijp ik allemaal heel goed en in mijn privé leven heb ik alweer vele angsten overwonnen sinds dat ik BO ben geraakt. Echter vraag ik mij dan af, waar ligt mijn grens? Als ik door blijf werken met angst en spanning, raak ik dan niet binnen no time terug bij af? Herkent iemand dit? Hoe hebben jullie dat gedaan met re-integreren (voor degene die daar aan zijn begonnen)
(heb de 'waar ligt mijn grens' vraag uiteraard ook bij mijn psycholoog neergelegd maar daar kreeg ik niet een heel duidelijk antwoord op, die is er wss ook niet)
Vind het best heftig dat zo veel mensen in hetzelfde schuitje zitten. Ik heb ook geen ervaring met UWV Navillera.
En Gele Suikerspin, Navillera en Femke09: jullie ook sterkte met jullie lichamelijk leed..Hoop dat er voor eenieder een oplossing komt/het dragelijker wordt!
Hou jullie taai (en als dat niet lukt, is het ook niet erg... )
woensdag 5 oktober 2016 om 09:05
Hey allemaal! Het is weer lang geleden dat ik hier geschreven heb. Regelmatig lees ik nog een stukje mee. BO blijft toch altijd op de achtergrond zitten. De laatste tijd veel moe en spierpijn, probeer weer meer rust te nemen en nog steeds bang om terug in een BO te krijgen/hervallen.(stom maar aan een griepje denk ik dan niet)
Hey Bloem: lees dat het nog steeds met veel ups ands downs gaat. Prettig dat de UWV niet moeilijk doet. Positieve horoscoop die je vriend voor las. Je gaat echt weer helemaal beter worden
Hey Bloem: lees dat het nog steeds met veel ups ands downs gaat. Prettig dat de UWV niet moeilijk doet. Positieve horoscoop die je vriend voor las. Je gaat echt weer helemaal beter worden
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 5 oktober 2016 om 12:09
Brandnewday, schrijf lekker van je af hier.
Integreren op het werk, wat veel invloed heeft zijn je werkgever en directe collega's. Ik ben in eerste instantie voor aanwezigheid gegaan, niet om ook echt iets te doen. Mijn werkgever is tevens degene met wie ik het meest te maken heb en hij heeft me veel geholpen door weinig van me te vragen, niet steeds te vragen 'hoe het gaat' en door mij gewoon mijn ding te laten doen.
Ik heb heel veel werk laten liggen, die periode. Kwam deels bij werkgever op het bord en deels, weet je, hoe belangrijk is werk? Blijkbaar werd het niet uitgevoerde deel niet enorm gemist.
Integreren op het werk, wat veel invloed heeft zijn je werkgever en directe collega's. Ik ben in eerste instantie voor aanwezigheid gegaan, niet om ook echt iets te doen. Mijn werkgever is tevens degene met wie ik het meest te maken heb en hij heeft me veel geholpen door weinig van me te vragen, niet steeds te vragen 'hoe het gaat' en door mij gewoon mijn ding te laten doen.
Ik heb heel veel werk laten liggen, die periode. Kwam deels bij werkgever op het bord en deels, weet je, hoe belangrijk is werk? Blijkbaar werd het niet uitgevoerde deel niet enorm gemist.
donderdag 6 oktober 2016 om 09:33
Haha, langzaam. Hoe vaak heb ik gedacht dat ik 'er nu eindelijk echt wel bovenop' was... Ik heb in oktober 2015 een horloge gekocht, als afsluiting van die hele periode. In september 2014 waren de eerste signalen er al, in februari 2015 ben ik compleet ingestort. Terugkijkend heb ik in mei 2016 pas mijn eigen vrolijke zelf weer wat teruggevonden en pas vanaf juli 2016 kon ik ook weer wat vrolijker en socialer richting buitenwereld doen.
En nu is het oktober 2016 en heb ik voor het eerst sinds juli weer een flinke dip, en dat valt dan meteen weer heel erg tegen. Dat wil zeggen, collega's merkten het vorige week al, zelf merkte ik het maandag pas, dinsdag en gisteren waren dieptepunten (vol agressie die nergens op slaat, stressgevoelens die er onterecht zijn etc.) en vandaag gaat het beter dan gisteren. Niet dat we er al zijn, maar gaat zeker de goede kant op. Ik heb een paar dramatische apps naar mijn vader gestuurd, die heeft terug gereageerd met: snap ik, komt goed, je kunt het! Nou ja, daar doen we het dan maar mee Ik heb voor vandaag wat minder spannende dingen op het programma gezet en ervoor gezorgd dat mijn werkplek leeg is. Heb een fruitsapje meegesleept en ga wat minder koffie drinken vandaag. Mooie jurk aangetrokken, alles voor een goed gevoel.
Dus ja, wat is lang? Hoe lang duurt iets? Ik geloof niet dat je er ooit helemaal vanaf komt, wanneer je zoiets hebt meegemaakt. Je gaat jezelf wel beter leren kennen, signalen eerder herkennen, er beter mee om kunnen gaan. De dipjes zullen steeds minder vaak voorkomen en minder lang duren, hoe erg je er op het moment zelf ook van baalt.
Ik heb weleens gelezen dat 'genezen' toch zeker wel een jaar of twee, drie, duurt, en dat lijkt me niet overdreven. Het moeilijkste dat je moet leren, is dat je jezelf op de eerste plaats moet zetten, en dat je leert dat een ander daar echt geen last van heeft (die zorgt namelijk al voor zichzelf, op zijn manier). Ik vond het vreselijk om me voor dingen af te melden omdat ik het niet trok. Maar een ander heeft daar totaal geen probleem mee, want 'dat is dan maar zo'. Mensen denken echt niet de hele dag aan jou en je gedragingen. Maar jij kunt er veel baat bij hebben als je jezelf de vrijheid gunt om je op enig moment terug te trekken.
En nu is het oktober 2016 en heb ik voor het eerst sinds juli weer een flinke dip, en dat valt dan meteen weer heel erg tegen. Dat wil zeggen, collega's merkten het vorige week al, zelf merkte ik het maandag pas, dinsdag en gisteren waren dieptepunten (vol agressie die nergens op slaat, stressgevoelens die er onterecht zijn etc.) en vandaag gaat het beter dan gisteren. Niet dat we er al zijn, maar gaat zeker de goede kant op. Ik heb een paar dramatische apps naar mijn vader gestuurd, die heeft terug gereageerd met: snap ik, komt goed, je kunt het! Nou ja, daar doen we het dan maar mee Ik heb voor vandaag wat minder spannende dingen op het programma gezet en ervoor gezorgd dat mijn werkplek leeg is. Heb een fruitsapje meegesleept en ga wat minder koffie drinken vandaag. Mooie jurk aangetrokken, alles voor een goed gevoel.
Dus ja, wat is lang? Hoe lang duurt iets? Ik geloof niet dat je er ooit helemaal vanaf komt, wanneer je zoiets hebt meegemaakt. Je gaat jezelf wel beter leren kennen, signalen eerder herkennen, er beter mee om kunnen gaan. De dipjes zullen steeds minder vaak voorkomen en minder lang duren, hoe erg je er op het moment zelf ook van baalt.
Ik heb weleens gelezen dat 'genezen' toch zeker wel een jaar of twee, drie, duurt, en dat lijkt me niet overdreven. Het moeilijkste dat je moet leren, is dat je jezelf op de eerste plaats moet zetten, en dat je leert dat een ander daar echt geen last van heeft (die zorgt namelijk al voor zichzelf, op zijn manier). Ik vond het vreselijk om me voor dingen af te melden omdat ik het niet trok. Maar een ander heeft daar totaal geen probleem mee, want 'dat is dan maar zo'. Mensen denken echt niet de hele dag aan jou en je gedragingen. Maar jij kunt er veel baat bij hebben als je jezelf de vrijheid gunt om je op enig moment terug te trekken.
donderdag 6 oktober 2016 om 09:46
Er is inderdaad al meerdere malen tegen me gezegd dat ik rekening moet houden met jaren...
Kan je het herleiden, waarom je nu een een dip hebt? Klinkt wel alsof je goed voor jezelf zorgt, das al een hele winst.
Wat ik soms nog heb, is dat ik op goede dagen( die heb ik steeds meer), denk: ik heb helemaal geen burn out, het gaat echt goed met me. Vorig weekend bijv heel druk geweest(bijna op het niveau van voor m'n burn out, stom) en dan denk ik, zie je , het gaat goed! Maar nu sinds een paar dagen dus weer helemaal op.
Soms ben ik ook bang, dat ik hier helemaal niks van leer, ben zo'n doener. Ben me ervan bewust dat ik dit volledig in eigen hand heb.
Kan je het herleiden, waarom je nu een een dip hebt? Klinkt wel alsof je goed voor jezelf zorgt, das al een hele winst.
Wat ik soms nog heb, is dat ik op goede dagen( die heb ik steeds meer), denk: ik heb helemaal geen burn out, het gaat echt goed met me. Vorig weekend bijv heel druk geweest(bijna op het niveau van voor m'n burn out, stom) en dan denk ik, zie je , het gaat goed! Maar nu sinds een paar dagen dus weer helemaal op.
Soms ben ik ook bang, dat ik hier helemaal niks van leer, ben zo'n doener. Ben me ervan bewust dat ik dit volledig in eigen hand heb.
donderdag 6 oktober 2016 om 10:02
Dip... oké, ik heb net negen regels aan tekst verwijderd. Laten we het er op houden dat ik teveel volle dagen achter de rug heb. Opgeteld bij al vier weken hoesten en incontinentie die ineens een stuk heftiger is geworden (maar waarvoor ik van de week wel een doorverwijzing heb gehad, het is op te lossen).
Teken dat de dip nog niet over is: ik moet overal om lachen (ik ben echt raar ), ik kan daar niets aan doen. Gozer die ik ontslagen heb is drugsverslaafd. Tja. Grappig hoor, kan ik best om lachen. Ja, zegt werkgever, gaat echt niet goed hoor, die is met een paar jaar dood. Lachen joh. Werkgever weer: of hij springt voor de trein. Die heb ik afgelopen week al vaker gehoord (leuk joh, iemand eruit schoppen terwijl je weet dat dit een gevolg zou kunnen zijn). Maar ja, lachen dus
Trek je niet teveel van mij aan. Ik krijg thuis nog regelmatig op mijn kop als ik over mijn grenzen heen dreig te gaan. Voordeel is wel dat je omgeving meegroeit en het op een gegeven moment accepteert als je geen oogcontact maakt omdat je weer eens gruwelijk slecht in je vel zit. Het is al een hele verbetering dat ik niet iedereen voluit ga uitschelden, omdat ik inmiddels weet waar het vandaan komt. Toch heb ik me gister genoodzaakt gevoeld om sorry te zeggen tegen mijn mt-leden voor het gedrag van dinsdag. Dan is alles wat hun betreft ook weer meteen vergeven en vergeten, maar toch. Ik hou niet van aandacht.
Teken dat de dip nog niet over is: ik moet overal om lachen (ik ben echt raar ), ik kan daar niets aan doen. Gozer die ik ontslagen heb is drugsverslaafd. Tja. Grappig hoor, kan ik best om lachen. Ja, zegt werkgever, gaat echt niet goed hoor, die is met een paar jaar dood. Lachen joh. Werkgever weer: of hij springt voor de trein. Die heb ik afgelopen week al vaker gehoord (leuk joh, iemand eruit schoppen terwijl je weet dat dit een gevolg zou kunnen zijn). Maar ja, lachen dus
Trek je niet teveel van mij aan. Ik krijg thuis nog regelmatig op mijn kop als ik over mijn grenzen heen dreig te gaan. Voordeel is wel dat je omgeving meegroeit en het op een gegeven moment accepteert als je geen oogcontact maakt omdat je weer eens gruwelijk slecht in je vel zit. Het is al een hele verbetering dat ik niet iedereen voluit ga uitschelden, omdat ik inmiddels weet waar het vandaan komt. Toch heb ik me gister genoodzaakt gevoeld om sorry te zeggen tegen mijn mt-leden voor het gedrag van dinsdag. Dan is alles wat hun betreft ook weer meteen vergeven en vergeten, maar toch. Ik hou niet van aandacht.
donderdag 6 oktober 2016 om 15:04
Kennen jullie ook het gevoel dat je zo ontzettend moe bent midden op de dag, maar dat als je in bed gaat liggen niet kan slapen en constant aan het denken bent? Dodelijk vermoeiend...En al mijn spieren staan weer in de trilstand. Bah... het leed dat een BO heet...
Voor de rest heb ik goede en minder goede dagen. Vannacht heel slecht geslapen, en dan weet ik al dat het vandaag weer een hel dag gaat worden.
Het vrijgezellenfeest vorige week heb ik goed kunnen volhouden gelukkig. Was heel mooi weer en veel buiten. Mijn volgende obstakel is de bruiloft volgende week. Moet echt leren om niet al zover vooruit beren op de weg te zien.
Dikke knuffel allemaal!
Voor de rest heb ik goede en minder goede dagen. Vannacht heel slecht geslapen, en dan weet ik al dat het vandaag weer een hel dag gaat worden.
Het vrijgezellenfeest vorige week heb ik goed kunnen volhouden gelukkig. Was heel mooi weer en veel buiten. Mijn volgende obstakel is de bruiloft volgende week. Moet echt leren om niet al zover vooruit beren op de weg te zien.
Dikke knuffel allemaal!
donderdag 6 oktober 2016 om 18:56
@ Femke, haha dat is wel vervelend ja als je ook om dat soort dingen moet lachen..Lees veel dat een BO toch altijd nog wel een beetje op de achtergrond..in de zin van dat je een zekere kwetsbaarheid hebt.
@ Chickey, Dat herken ik wel ja, al voel ik me gezegend dat ik ('s nachts) meestal goed doorslaap, soms wel zo'n 10 tot 12 uur. Mag ik vragen hoe lang jij al BO bent?
Geniet van de bruiloft volgende week!
@ Chickey, Dat herken ik wel ja, al voel ik me gezegend dat ik ('s nachts) meestal goed doorslaap, soms wel zo'n 10 tot 12 uur. Mag ik vragen hoe lang jij al BO bent?
Geniet van de bruiloft volgende week!
donderdag 6 oktober 2016 om 19:31
Hoi allemaal, wat vervelend dat jullie net allemaal weer even in een flinke dip zitten. Merk je wel dat het in grote lijnen vooruit gaat? Als je vergelijkt met 3/6/12 maanden geleden? Ik hoop het wel echt!
Hier gaat het (uiteraard) op en neer. Het was erg fijn om maandag naar de psycholoog te gaan. Binnenkort weer. Sollicitatiegesprek vandaag heb ik wel gedaan, maar ik denk niet dat er een match is. Het lukt me gelukkig wel om kritisch te blijven en echt te kijken of dit beter is dan wat ik nu heb. En ik weet niet of dat zo is. Heb in elk geval een goed en eerlijk beeld van mezelf gegeven waarmee zij ook kunnen zien of ik wel of niet daar pas.
Ik ben iedere dag erg moe, maar na een tukje van 30-60 minuten gaat het ook weer soort van goed. Dat is wel fijn.
Jullie allemaal hele fijne avond!
Hier gaat het (uiteraard) op en neer. Het was erg fijn om maandag naar de psycholoog te gaan. Binnenkort weer. Sollicitatiegesprek vandaag heb ik wel gedaan, maar ik denk niet dat er een match is. Het lukt me gelukkig wel om kritisch te blijven en echt te kijken of dit beter is dan wat ik nu heb. En ik weet niet of dat zo is. Heb in elk geval een goed en eerlijk beeld van mezelf gegeven waarmee zij ook kunnen zien of ik wel of niet daar pas.
Ik ben iedere dag erg moe, maar na een tukje van 30-60 minuten gaat het ook weer soort van goed. Dat is wel fijn.
Jullie allemaal hele fijne avond!
donderdag 6 oktober 2016 om 20:28
Oh ja, en ik moet van mijn psyche iedere dag minimaal een uur buiten bewegen: mag wandelen zijn of fietsen of steppen of paardrijden of weet ik wat. Als het maar iedere dag is en minimaal een uur. Ook als het regent. In haar woorden: "Dan neem je maar een paraplu mee."
Dus dat ben ik keurig aan het doen en ik moet zeggen dat het wel prettig is. Het eerste half uur zit ik nog flink in de weerstand ("ik kan niet", "ik ben te moe", "ik verveel me", "dit slaat nergens op") maar daarna is de lucht in mijn hoofd echt wat meer geklaard. Doen jullie dit ook? En hoe werkt het voor jullie?
Dus dat ben ik keurig aan het doen en ik moet zeggen dat het wel prettig is. Het eerste half uur zit ik nog flink in de weerstand ("ik kan niet", "ik ben te moe", "ik verveel me", "dit slaat nergens op") maar daarna is de lucht in mijn hoofd echt wat meer geklaard. Doen jullie dit ook? En hoe werkt het voor jullie?
vrijdag 7 oktober 2016 om 08:05
@Evenaar, ik wandel ook elke dag. Mijn coach heeft mij nu gevraagd om te proberen/op te bouwen naar 10.000 stappen per dag. Ik doe dit overigens niet in 1x, maar ga meerdere keren op een dag lopen. Ik heb gemerkt dat als ik een uur wandel, dat ik dan meestal over mijn grenzen heen ga. Dan ben ik de volgende dag ook weer meer vermoeid. Als ik het verdeel over de dag, dan gaat het veel beter.
Leuk vind het ik niet hoor, want ik loop al maanden steeds dezelfde rondjes in en om het dorp heen. Het is inderdaad saai. Maar ja, alles voor herstel he?
Leuk vind het ik niet hoor, want ik loop al maanden steeds dezelfde rondjes in en om het dorp heen. Het is inderdaad saai. Maar ja, alles voor herstel he?
vrijdag 7 oktober 2016 om 08:58
vrijdag 7 oktober 2016 om 14:40
@brandnewday Hoe bevalt jouw BodyStress Release? Ik ben daar toevallig vorige week ook mee begonnen en heb nu 2 behandelingen gehad. Voel me alsof ik door een vrachtwagen ben overreden, maar geen idee of dat goed is haha. Ik heb er in ieder geval nog niet echt baad bij 
Qua bewegen probeer ik 2x in de week te zwemmen. Mijn paard is helaas lange tijd geblesseerd dus die ontspanning is weggevallen..Juist nu ik het zo hard nodig heb. Voor de rest werk ik wel halve dagen. Wel pittig, maar ik vind het wel erg fijn om aan het werk te zijn.
Qua bewegen probeer ik 2x in de week te zwemmen. Mijn paard is helaas lange tijd geblesseerd dus die ontspanning is weggevallen..Juist nu ik het zo hard nodig heb. Voor de rest werk ik wel halve dagen. Wel pittig, maar ik vind het wel erg fijn om aan het werk te zijn.
vrijdag 7 oktober 2016 om 16:54
quote:Ri-anne schreef op 07 oktober 2016 @ 09:33:
@Brandnewday, nog even een reactie op je eerdere bericht: als je nog zoveel angst/spanning ervaart dan denk ik eerlijk gezegd dat het nog aan de vroege kans is om al weer te werken. Doe je wellicht niet te veel?
Ik denk inderdaad dat ik teveel doe. Volgens mij ben ik er ook nog niet aan toe om mn uren verder uit te bouwen. Gek genoeg kwam dit inzicht pas deze week.
Ik heb afgelopen dagen steeds het idee dat ik me nu pas durf over te geven aan mijn BO. Te erkennen dát ik moe ben en de rust hard nodig heb. Het eerste half jaar van mn BO stond (als ik er op terug krijg) voor de volle 100% in het teken van mijn angstaanvallen overleven. Ik zocht continu afleiding van mijn angst waardoor ik niet kon uitrusten. Nu sinds een paar weken, merk ik echter pas hoe moe ik ben, dat eigenlijk alles me te veel energie kost. Alsof ik me er nu pas echt aan over kan geven. Is dit herkenbaar?
@Brandnewday, nog even een reactie op je eerdere bericht: als je nog zoveel angst/spanning ervaart dan denk ik eerlijk gezegd dat het nog aan de vroege kans is om al weer te werken. Doe je wellicht niet te veel?
Ik denk inderdaad dat ik teveel doe. Volgens mij ben ik er ook nog niet aan toe om mn uren verder uit te bouwen. Gek genoeg kwam dit inzicht pas deze week.
Ik heb afgelopen dagen steeds het idee dat ik me nu pas durf over te geven aan mijn BO. Te erkennen dát ik moe ben en de rust hard nodig heb. Het eerste half jaar van mn BO stond (als ik er op terug krijg) voor de volle 100% in het teken van mijn angstaanvallen overleven. Ik zocht continu afleiding van mijn angst waardoor ik niet kon uitrusten. Nu sinds een paar weken, merk ik echter pas hoe moe ik ben, dat eigenlijk alles me te veel energie kost. Alsof ik me er nu pas echt aan over kan geven. Is dit herkenbaar?
vrijdag 7 oktober 2016 om 17:02
@ Chickey: 2 sessies is ook echt veel tekort om er baat bij te hebben! Al die succesverhalen die je leest (dat mensen binnen 5 sessies opknappen) zijn volgens mijn practitioner uitzondering. Ik heb gelezen dat 80% meer dan 10 sessies nodig heeft.
Het effect is op mij iedere keer anders. De eerste paar keer voelde ik me moe moe moe, voelde wel af en toe spierpijn in kleine spiertjes in mijn schouders. Kon na een release zo 2 uur slapen. Daarna kwamen er 2 of 3 sessies waarbij ik verschrikkelijk veel pijn in me onderrug kreeg (wist niet dat ik daar zoveel spanning had). Dat is nu eigenlijk helemaal over. Toen gebeurde er een paar sessies niks. En nu sinds de laatste 2 keer heb ik meer pijn in me schouder/nek dan ooit (dit was het probleem waarom ik BSR ben gaan doen), zelfs uitstralingen naar mijn elleboog en pols terwijl ik hier nog nooit last van heb gehad. Dit baart me wel zorgen omdat het nu na 3 weken niet minder wordt. Mijn practitioner vind het zelf geloof ik ook wel gek. Vind het lastig om vertrouwen te houden...
Ben benieuwd hoe jou proces gaat verlopen!
Het effect is op mij iedere keer anders. De eerste paar keer voelde ik me moe moe moe, voelde wel af en toe spierpijn in kleine spiertjes in mijn schouders. Kon na een release zo 2 uur slapen. Daarna kwamen er 2 of 3 sessies waarbij ik verschrikkelijk veel pijn in me onderrug kreeg (wist niet dat ik daar zoveel spanning had). Dat is nu eigenlijk helemaal over. Toen gebeurde er een paar sessies niks. En nu sinds de laatste 2 keer heb ik meer pijn in me schouder/nek dan ooit (dit was het probleem waarom ik BSR ben gaan doen), zelfs uitstralingen naar mijn elleboog en pols terwijl ik hier nog nooit last van heb gehad. Dit baart me wel zorgen omdat het nu na 3 weken niet minder wordt. Mijn practitioner vind het zelf geloof ik ook wel gek. Vind het lastig om vertrouwen te houden...
Ben benieuwd hoe jou proces gaat verlopen!
vrijdag 7 oktober 2016 om 21:09
@Bloem; Wat lief, dankjewel! Eerste telefoontje en 2 brieven zijn al binnen, nu is de kop er af. Zal binnenkort denk ik op het spreekuur moeten verschijnen, blijft spannend (want ja, alles is spannend op dit moment), maar doe mijn best om alles wat beter voor me te zien en niet meteen het aller ergste in alles te zien. Dat helpt ook wel wat.
@brandnewday; Ik heb geen ervaring daar mee, maar ik kamp met dezelfde klachten. Ik ga dinsdag beginnen bij een psycho somatisch fysiotherapeut voor deze klachten met een soort ontspanningstherapie. Ik ben heel benieuwd. Jij heel veel succes, ik hoop dat het wat verlichting kan brnegen!
@Chickey; Ja heel herkenbaar helaas, dood en dood op en dan toch NIET kunnen slapen, alleen maar piekeren en rond draaien. Om gek van te worden!
Wie vroeg er naar beweging? Ik beweeg eigenlijk opvallend veel. Ik kan elke dag redelijk goed wandelen (verdeel het wel in 2x), gemiddeld ongeveer een uur denk ik, maar ik wandel wel heel langzaam, dus geen harde inspanning. Ik fiets ook vrijwel elke dag op mijn hometrainer, hoe lang verschilt echt per dag, probeer in ieder geval 3 kwartier. Ik heb mijn hometrainer destijds gekocht in de hoop mijn conditie wat op te bouwen en daarmee sterker te worden en de prikkels wat beter aan te kunnen. Conditie is wel wat beter geworden, maar ben nog steeds slappe hap en kan nog steeds totaal geen prikkels verdragen. Dat is dan wel weer wat een domper.
@brandnewday; Ik heb geen ervaring daar mee, maar ik kamp met dezelfde klachten. Ik ga dinsdag beginnen bij een psycho somatisch fysiotherapeut voor deze klachten met een soort ontspanningstherapie. Ik ben heel benieuwd. Jij heel veel succes, ik hoop dat het wat verlichting kan brnegen!
@Chickey; Ja heel herkenbaar helaas, dood en dood op en dan toch NIET kunnen slapen, alleen maar piekeren en rond draaien. Om gek van te worden!
Wie vroeg er naar beweging? Ik beweeg eigenlijk opvallend veel. Ik kan elke dag redelijk goed wandelen (verdeel het wel in 2x), gemiddeld ongeveer een uur denk ik, maar ik wandel wel heel langzaam, dus geen harde inspanning. Ik fiets ook vrijwel elke dag op mijn hometrainer, hoe lang verschilt echt per dag, probeer in ieder geval 3 kwartier. Ik heb mijn hometrainer destijds gekocht in de hoop mijn conditie wat op te bouwen en daarmee sterker te worden en de prikkels wat beter aan te kunnen. Conditie is wel wat beter geworden, maar ben nog steeds slappe hap en kan nog steeds totaal geen prikkels verdragen. Dat is dan wel weer wat een domper.
vrijdag 7 oktober 2016 om 21:40
Oef, wat ben ik moe en moedeloos vanavond. Gisteren had ik dat sollicitatiegesprek, dat hakte er toch wel in. Wilde het toch goed doen en was goed voorbereid en daar ook soort van gefocust (al dwaalde ik tijdens het gesprek wel een paar keer af) en toen nog gekookt. Ik vind het nog steeds gek dat ik zo moe ben. Dat ik zo instort op momenten. Omdat ik soms ook wat lichter voel en dan denk: hoera! we kunnen er weer tegenaan! Ik heb weer energie! Misschien kan ik wel uitgebreid gaan koken, of een taart bakken. Misschien kan ik wel de voortuin aanpakken of eindelijk eens die kast gaan verven! Of misschien nu dan toch eens aan mijn fotoalbums van 2013 en 2014 beginnen......
Om vervolgens na één bezoekje aan de Karwei volledig uitgeput weer in bed te duiken.
@brandnewday: ik herken wel heel erg wat je zegt dat als je eraan toegeeft, uit de vechtstand gaat, dat je dan pas voelt hoe verschrikkelijk moe je bent. En als je een half jaar alleen maar aan het overleven van de angstvallen bent geweest, vind ik het heel logisch dat je nu de moeheid pas echt gaat voelen.
Met de therapeut gepraat over wat de oorzaak van de BO is en hoe ik dat kan voorkomen. Wat erin heeft geresulteerd dat ik nu vooral aan het piekeren ben over hoe ik mijn leven verder moet indelen. Moet ik terug naar mijn oude werk, moet ik een nieuwe baan zoeken, moet ik voor mezelf beginnen? En zo hoef ik nu dan even niet te werken, maar heb ik wel weer iets nieuws te piekeren. En hoewel ik weet dat ik eerst rust moet nemen, eerst herstellen en dan pas beslissen, voelt het nu als een extra piekerbron. Zucht.....ik zet nog maar een aflevering van iets op....
Om vervolgens na één bezoekje aan de Karwei volledig uitgeput weer in bed te duiken.
@brandnewday: ik herken wel heel erg wat je zegt dat als je eraan toegeeft, uit de vechtstand gaat, dat je dan pas voelt hoe verschrikkelijk moe je bent. En als je een half jaar alleen maar aan het overleven van de angstvallen bent geweest, vind ik het heel logisch dat je nu de moeheid pas echt gaat voelen.
Met de therapeut gepraat over wat de oorzaak van de BO is en hoe ik dat kan voorkomen. Wat erin heeft geresulteerd dat ik nu vooral aan het piekeren ben over hoe ik mijn leven verder moet indelen. Moet ik terug naar mijn oude werk, moet ik een nieuwe baan zoeken, moet ik voor mezelf beginnen? En zo hoef ik nu dan even niet te werken, maar heb ik wel weer iets nieuws te piekeren. En hoewel ik weet dat ik eerst rust moet nemen, eerst herstellen en dan pas beslissen, voelt het nu als een extra piekerbron. Zucht.....ik zet nog maar een aflevering van iets op....
zaterdag 8 oktober 2016 om 14:07
@ Evenaar: ik denk zelf dat dingen zo gaan zoals ze moeten gaan. Het is zoals het is. Misschien moet het voor jou nu zo zijn dat je geen nieuwe baan hebt, maar hierdoor wel meer rust kan creëren voor jezelf. Omdat alles nog vers is ben je wss aan het overanalyseren.
Ik hoop voor je, dat het piekeren vanzelf minder gaat worden als je meer rust krijgt in je hoofd (is bij mij wel het geval). Waarschijnlijk krijg je dan vanzelf antwoorden op de vragen hoe je je leven moet indelen.
Ik zit ook niet op mijn plek bij mijn huidige werkgever en zodra ik gere-integreerd ben wil ik er ook zsm weg (miss wel carriere switch). In het begin heb ik hier ook veel over gepiekerd, maar ik probeer het er maar "te laten zijn"(vind ik aannemelijker klinken dan loslaten, maar is miss wel hetzelfde) omdat ik nu niet in de juiste situatie ben om zulke beslissingen te nemen.
Ik hoop voor je, dat het piekeren vanzelf minder gaat worden als je meer rust krijgt in je hoofd (is bij mij wel het geval). Waarschijnlijk krijg je dan vanzelf antwoorden op de vragen hoe je je leven moet indelen.
Ik zit ook niet op mijn plek bij mijn huidige werkgever en zodra ik gere-integreerd ben wil ik er ook zsm weg (miss wel carriere switch). In het begin heb ik hier ook veel over gepiekerd, maar ik probeer het er maar "te laten zijn"(vind ik aannemelijker klinken dan loslaten, maar is miss wel hetzelfde) omdat ik nu niet in de juiste situatie ben om zulke beslissingen te nemen.
zaterdag 8 oktober 2016 om 14:37
Zijn hier ook mensen die een carriere switch (gaan) doen of hebben gedaan?
Wat voor werk doen/deden jullie en zouden jullie graag willen doen?
Ik zit te twijfelen. Aan de ene kant wil ik graag mijn werk weer oppakken, maar aan de andere kant is er gewoon uberhaupt helemaal geen werk wat mij nou enorm aantrekt (of je verdient er geen geld mee en ja, moet toch rond komen). Ik vind het zo lastig. Ik weet dat ik nog niet aan werken toe ben, maar ja, piekeren kun je helaas niet even uit zetten zoals de tv...
Ik merk wel dat ik me aangetrokken voel tot andere dingen, maar ik voel me ook nog steeds aangetrokken tot mijn huidige beroep. Zit te twijfelen of ik niet naast mijn huidige beroep misschien eens iets anders moet proberen, maar ik weet niet zo goed hoe/wat/waar/wanneer/waarom..
Anderen die hier ook mee zitten?
Wat voor werk doen/deden jullie en zouden jullie graag willen doen?
Ik zit te twijfelen. Aan de ene kant wil ik graag mijn werk weer oppakken, maar aan de andere kant is er gewoon uberhaupt helemaal geen werk wat mij nou enorm aantrekt (of je verdient er geen geld mee en ja, moet toch rond komen). Ik vind het zo lastig. Ik weet dat ik nog niet aan werken toe ben, maar ja, piekeren kun je helaas niet even uit zetten zoals de tv...
Ik merk wel dat ik me aangetrokken voel tot andere dingen, maar ik voel me ook nog steeds aangetrokken tot mijn huidige beroep. Zit te twijfelen of ik niet naast mijn huidige beroep misschien eens iets anders moet proberen, maar ik weet niet zo goed hoe/wat/waar/wanneer/waarom..
Anderen die hier ook mee zitten?
zaterdag 8 oktober 2016 om 15:14
Ja, ik!
Vooral in het begin erg getwijfeld over hoe nu verder, ik zat niet meer op mijn plek bij mijn huidige werkgever. Toen ik besloten had op andere banen te gaan solliciteren was ik té laat, te moe om te solliciteren en uitgevallen met burn-out.
Uit mijn werk kwam ik elke dag leeggezogen. Totaal op. Reïntegreren daar zag ik dus ook totaal niet zitten, 5 minuten daar en leeeg. Niets terug krijgen. 'gelukkig' 1 jaar ziekte gehaald en nu 2e spoor. Ik ga/hoef dus niet meer terug.
Ik weet niet of je zulke beslissingen niet tijdens je burnout kunt maken. Als je opzoek gaat met psycholoog en jou energiezuiger is je werk en punten die je nodig hebt die veranderen in het bedrijf wil de werkgever niet of kunnen niet doorgevoerd worden. Is juist de ziekteperiode toch om verder te kijken?
Je wilt tenslotte beter worden. Maar elke situatie is natuurlijk verschillend.
Maar ik wou absoluut niet weer in dezelfde situatie zitten.
Reïntegreren in mijn oude baan én te moe zijn om te solliciteren. Ik zag mezelf alweer in dezelfde ellende zitten
Ik ga waarschijnlijk een kleine carrière switch doen, dus in lijn met wat ik deed maar net wat anders, eventueel een kleine extra cursus nodig of studie. Maar ben breed opgeleid gelukkig. Mijn huidige functie, veel dingen onthouden, chaotisch, kan ik sowieso nog niet aan. Dus eerst iets rustigers zoeken, meelopen in een bedrijf of vrijwilligerswerk.
Qua energie zie ik een nieuwe echte baan dit jaar nog niet gebeuren helaas. Rustig opbouwen.
Maar ik snap je twijfel, je hoofd wil soms sneller als je lijf.
Neem de tijd. Eerst herstellen. Dan alles stap voor stap. Dan rolt de oplossing er vanzelf uit.
Bijvoorbeeld als je gaat reïntegreren, maar het gaat niet. Of je lijf blokkeerd als je je huidige werk weer moet doen.
Je mag naast reïntegreren in je huidige baan ook verder kijken he?
Die 2 dingen mogen naast elkaar lopen.
Voor mij is trouwens het volgende ook een doorslaggevende reden geweest;
Het idee van nieuwe mensen, nieuw bedrijf, de gedachte geeft me alleen al veeeel meer energie. Geluksgevoel en kracht om cv te schrijven
Kost de gedachte van nieuwe mensen, nieuwe werkomgeving je juist meer energie dan (nog) niet switchen.
Vooral in het begin erg getwijfeld over hoe nu verder, ik zat niet meer op mijn plek bij mijn huidige werkgever. Toen ik besloten had op andere banen te gaan solliciteren was ik té laat, te moe om te solliciteren en uitgevallen met burn-out.
Uit mijn werk kwam ik elke dag leeggezogen. Totaal op. Reïntegreren daar zag ik dus ook totaal niet zitten, 5 minuten daar en leeeg. Niets terug krijgen. 'gelukkig' 1 jaar ziekte gehaald en nu 2e spoor. Ik ga/hoef dus niet meer terug.
Ik weet niet of je zulke beslissingen niet tijdens je burnout kunt maken. Als je opzoek gaat met psycholoog en jou energiezuiger is je werk en punten die je nodig hebt die veranderen in het bedrijf wil de werkgever niet of kunnen niet doorgevoerd worden. Is juist de ziekteperiode toch om verder te kijken?
Je wilt tenslotte beter worden. Maar elke situatie is natuurlijk verschillend.
Maar ik wou absoluut niet weer in dezelfde situatie zitten.
Reïntegreren in mijn oude baan én te moe zijn om te solliciteren. Ik zag mezelf alweer in dezelfde ellende zitten
Ik ga waarschijnlijk een kleine carrière switch doen, dus in lijn met wat ik deed maar net wat anders, eventueel een kleine extra cursus nodig of studie. Maar ben breed opgeleid gelukkig. Mijn huidige functie, veel dingen onthouden, chaotisch, kan ik sowieso nog niet aan. Dus eerst iets rustigers zoeken, meelopen in een bedrijf of vrijwilligerswerk.
Qua energie zie ik een nieuwe echte baan dit jaar nog niet gebeuren helaas. Rustig opbouwen.
Maar ik snap je twijfel, je hoofd wil soms sneller als je lijf.
Neem de tijd. Eerst herstellen. Dan alles stap voor stap. Dan rolt de oplossing er vanzelf uit.
Bijvoorbeeld als je gaat reïntegreren, maar het gaat niet. Of je lijf blokkeerd als je je huidige werk weer moet doen.
Je mag naast reïntegreren in je huidige baan ook verder kijken he?
Die 2 dingen mogen naast elkaar lopen.
Voor mij is trouwens het volgende ook een doorslaggevende reden geweest;
Het idee van nieuwe mensen, nieuw bedrijf, de gedachte geeft me alleen al veeeel meer energie. Geluksgevoel en kracht om cv te schrijven
Kost de gedachte van nieuwe mensen, nieuwe werkomgeving je juist meer energie dan (nog) niet switchen.
zondag 9 oktober 2016 om 08:15
Mag ik even klagen? Het lijkt de laatste weken alleen maar slechter te gaan. Vooral mentaal/emotioneel is het een drama. Somberheid, moedeloosheid, angstig, steeds huilen en ik ben ook het vertrouwen kwijt, in mijzelf, in mijn lijf, in mijn herstel. Bijna elke dag ben ik wel een keer totaal overstuur en dat vreet natuurlijk weer bakken energie die ik niet heb. Ik weet niet meer hoe ik het vol moet houden. Mijn man stelde voor om nog een keer naar de huisarts te gaan, want hij maakt zich zorgen en vindt dat het zo niet door kan gaan. Ik ervaar dat ook zo, maar ik denk niet dat de huisarts er wat aan kan doen.
Moet komende week ook weer naar mijn coach , maar volgens helpt alleen tijd/rust/geduld. Maar ja, na 5 maanden heeft dat nog niet veel opgeleverd. .....
Moet komende week ook weer naar mijn coach , maar volgens helpt alleen tijd/rust/geduld. Maar ja, na 5 maanden heeft dat nog niet veel opgeleverd. .....
