Omgaan met lastige moeder

Hallo allemaal,



Ik hoop dat ik hier mijn verhaal kwijt kan en dat ik goede adviezen kan krijgen over het omgaan met mijn moeder.



Mijn moeder is sinds mijn jeugd altijd al erg achterdochtig, dominant en claimend geweest. Vroeger had ik nooit een kans om met vriendinnen af te spreken, of het nou bij mij thuis was of bij hun. Ze had nooit zin in bezoek en wilde dat ik het liefst altijd thuis was. Ze wilde mij thuishouden zodat ik haar kon helpen met huishoudelijke klusjes en het doen van de boodschappen. Ik was +/- 8 jaar. Het begon zelfs zo erg te worden dat de buurtkinderen erna begonnen te vragen. Ik schaamde mij zo erg, dan ik smoesjes begon te verzinnen, waaronder dat ik voor elk klusje geld kreeg (wat niet zo was). Dit bleef helaas jaren doorgaan.



In plaats dat ik veel thuis was, begon ik tegenovergestelde gedrag te vertonen. Ik ging naar een middelbare school, waarvoor ik minimaal een uur heen en terug onderweg was, om zoveel mogelijk van huis te zijn. Hetzelfde geldt voor mijn studietijd. Hoe mijn moeder echt was begon ik pas te zien toen ik eenmaal mijn eerste vriendje kreeg. Ik was destijds 18 en hij 20. Hij was al in bezit van een rijbewijs en auto. Ik mocht hem pas zien op het moment dat hij mijn moeder naar het casino bracht. Mijn moeder heeft namelijk ook een gokverslaving. Als hij mijn moeder niet kon of wilde wegbrengen was het een slechte jongen en moest ik het van haar met hem uitmaken. Ook had ik een leuke bijbaan waarmee ik geld probeerde verdienen, zodat ik voor mijzelf kon gaan winkelen en leuke dingen kon gaan doen. Echter vroeg zij mij regelmatig naar mijn salaris, zodat ze dat kon vergokken in het casino. Gaf ik mijn geld niet, dan mocht ik mijn vriendje ook niet zien. Ik had destijds niets om op terug te vallen, dus was ik in principe verplicht om naar haar regels te leven.



Niet veel later ging het tussen mij en hem ook uit, ook omdat ik ervoor gekozen had om een halfjaar naar het buitenland te gaan om daar te werken. Toen ik eenmaal teruggekeerd was in Nederland ben ik naar Leeuwarden verhuisd. Ik kreeg daar al snel een nieuwe relatie. Omdat ik destijds niet meer bij mijn ouders woonde, kon ik in vrijheid mijn relatie met hem opbouwen. In de jaren dat ik in Leeuwarden woonde verliep de relatie tussen mij en mijn moeder enigszins redelijk. Dat kwam mede doordat ze geen controle meer over mij had en mij niet op dagelijkse basis zag. Echter na vier jaar studie ben ik weer teruggekeerd naar mijn ouderlijk huis. Ook is haar houding die zij in de voorgaande jaren had, ook teruggekeerd. Ondertussen was ik al 26, maar toch probeerde zij weer haar ouder patroon op mij te botvieren. Controlerend, obsessief en negatief tegen alles wat ik deed. Niets in haar ogen was goed genoeg voor haar. Ik probeerde ook weer zo spoedig mogelijk op mijzelf te gaan wonen, alleen was het vinden van een stabiele baan en een woning erg lastig. Geloof mij, ik heb er zoveel mogelijk aan gedaan.



Afgelopen april heb ik mijn nieuwe vriend leren kennen. Omdat ik natuurlijk nog bij mijn ouders woonde zag mijn moeder alles wat ik deed, met wie en hoe laat ik thuis kwam (of helemaal niet thuis kwam). Na een avond stappen had mijn vriend mij naar huis gebracht en zag zij zijn auto voor de deur stoppen. Omdat ik de hoop had dat zij inmiddels mijn keuzes op mijn leeftijd zou accepteren, dacht ik (misschien naïef) dat het geen kwaad kon. Toen zij erna vroeg heb ik eerlijk antwoord gegeven. Nu heeft zij weer het probleem dat hij ouder is dan mij en zij geen "vaderfiguur" in mijn leven wil hebben. Ik voelde dit al al aankomen, omdat ik precies hetzelfde gehad heb met mijn vorige vriendjes. Ik heb toen knallende ruzie met haar gehad, voor de zoveelste keer. Ze wilde ook dat ik het met hem zou uitmaken.



Ik wil graag een leven met mijn vriend opbouwen en samen met een gerust hart naar de toekomst kunnen kijken, maar op deze manier lukt dat niet. Ondertussen heb ik een woning voor mijzelf, maar zelfs nu probeert zij dingen te sturen en te manipuleren. Onthoud dat ik ondertussen al 29 ben. Ze wil zelfs een sleutel van mijn voordeur, zodat ze in en uit kan gaan wanneer zij zelf wil. Ik krijg op deze manier geen rust. Normaal een gesprek met haar aangaan is ook geen oplossing omdat zij niet het IQ of EQ heeft wat je normaal van een moeder hoopt te verwachten. Zij ziet echt alleen haar redenering en haar standpunten zijn altijd correct. Wanneer zij mij nu belt om te vragen hoe het met mij gaat of om haar te helpen met bijvoorbeeld kleine klusjes, dan kan ik het niet helpen om fel en boos op haar te reageren.



Ik kan helaas geen empathie meer voor haar opbrengen. Ze heeft mijn leven op een zeer zware en negatieve manier beïnvloed en momenten voor mij kapot gemaakt die ik nooit meer ga terugkrijgen. Ik voel dat ik hier nu zo onderdoor ga, dan ik eigelijk geen andere oplossing meer kan vinden dan het contact met haar te verbreken of naar de andere kant van de wereld te verhuizen, zodat ik eindelijk de rust en het geluk vindt dat ik, na eigen inzien, na al die jaren heb verdient.



Misschien een beetje een lang verhaal, maar zodoende kan ik een redelijk goed beeld creëren over het gedrag van mijn moeder. Mocht iemand anders een andere oplossing hebben, dan hoor ik het graag.

quote:strikjemetstippels schreef op 15 oktober 2016 @ 13:13:

Ik snap iets niet. Je woont nu op je zelf, maar ze probeert nog steeds je leven te beheersen? Een telefoontje kun je weg drukken, een deur kun je sluiten. Waar om laat je haar dan toe?Het is heel erg lastig om haar volledig uit te sluiten. Eigelijk zou het inderdaad zo makkelijk kunnen zijn, alleen wanneer zij geen contact meer met mij kan krijgen, dan betrekt zij de hele familie erbij. Ze probeert mij dan zwart te maken bij de familie door te zeggen dat ik de kwade ben ik de familie.

quote:Nouschi schreef op 15 oktober 2016 @ 13:22:

In 3 jaar! tijd was er nergens een kamer te krijgen?Zoals ik in het bericht heb aangegeven was het heel moeilijk om een woning te vinden. Ik had wel een baan en redelijk inkomen, maar voor veel particuliere verhuurders was mijn situatie niet voldoende (tijdelijk contract, alleenstaand).

quote:Eindeloos schreef op 15 oktober 2016 @ 13:17:

Waar is je vader in dit verhaal?Mijn vader helpt mij waar hij kan, alleen is hij ook niet de jongste meer. Hij beschermt mij wel, alleen heeft mijn moeder op bepaalde vlakken te veel invloed op hem. Er zijn in het verleden wat dingen gebeurt waardoor ik de keuze heb gemaakt om bijvoorbeeld in mijn Leeuwarden periode, tijdje geen contact meer met mijn moeder te hebben. Die keuze kwam van mij, dus was ik de boos doender. Helaas keek hij dan niet verder dan zijn neus lang is en kreeg ik de schuld. Ik heb hem proberen uit te leggen wat het probleem is, maar zijn enige redenatie is dat je niet jouw familie aan de kant zet voor wat dan ook. Zelfs al zou jouw moeder je het leven praktisch onmogelijk maken.

quote:Hoezitdit schreef op 15 oktober 2016 @ 13:19:

Geef geen sleutel, nooit en te nimmer.



Je verhaal kan je beter opdelen in alinea's, dat leest heel wat prettiger.Er was iets misgegaan met het invoegen van alinea's. Maar volgens mij is het zo opgelost.

quote:karin12345 schreef op 15 oktober 2016 @ 13:20:

Je woonde een half jaar in het buitenland en jaren zelfstandig in Leeuwarden, toen verliep de relatie met je moeder "redelijk".

Waarom kan dat nu ineens niet meer?Mijn moeder liet mij beetje bij beetje los. Toen ik eenmaal terug ging naar mijn ouderlijk huis, begon ze weer haar oude gedrag te vertonen en vervielen wij weer in de relatie die ik met haar in het verleden had.

quote:Eindeloos schreef op 15 oktober 2016 @ 13:49:

[...]





Duidelijk Bunny dank je.........



Heel verdrietig allemaal, maar ik ben een stuk ouder dan jij en heb zo langzamerhand zoveel van deze manipulatieve mensen meegemaakt.



Ik kan er geen empathie meer voor ombrengen, laag IQ of EQ, ze zijn wel in staat hele families mee de afgrond in te sleuren.Dat is ook het hele probleem. Zij sleurt mijn hele familie mee in haar gedachtegoed. Ik bleef de afgelopen jaren mijzelf een beetje naar de achtergrond plaatsen om mijn vader en mijn zusje een beetje in bescherming te nemen. Alleen is mijn moeder zo obsessief als het om mij gaat, dat ze het mijn vader en zusje moeilijk maakt om maar met mij in contact te blijven.

quote:juliadenders schreef op 15 oktober 2016 @ 13:47:

Dit

Plus zoek daar hulp wn steun bij. Dit gaat een lastig proces worden waarbij waarschijnlijk ze heeeeel zielig gaat doen omdat zij slachtoffer is van het hebben van zo n harde dochter.

Je hebt echt mensen om je heen nodig die het helder zien want jij zal worden meegezogen omdat je je schuldig gaat voelen.

Dus ik zou je aanraden goede hulp te zoeken je je vriend plus misschien goede vriendinnen op de hoogte te stellen.

Je moet je echt los gaan weken van haar. Zij moet leren dat jij grenzen hebt ( en jij miet leren waar je grenzen liggen en deze kenbaar te maken).

Ik hoop voor je dat ze het uiteindelijk gaat accepteren zodat je op de manier die jij wil met haar kan blijven omgaan.



Veeel succes en bereid je goed voor!





[...]

Dat is het inderdaad. In haar ogen is zijn altijd een goede moeder geweest omdat zij wel, en dan is iets wat ik niet kan ontkennen, goed voor ons gezorgd heeft. In de basis kwamen wij nooit iets te kort, behalve een liefdevolle en begripvolle moeder. Mijn vriend en vriendinnen weten hoe zij is en hoe zij zich ten opzichte van hun gedraagt. Mijn vriend houd er zoveel mogelijk rekening mee, maar als dit zo doorgaat, kan ik hem nog weleens gaan verliezen. Ik snap van zijn kant dat hij dit ook niet langer zo wil.

quote:real_tweety schreef op 15 oktober 2016 @ 13:23:

Ik heb hetzelfde. mijn moeder belde mij elke dag had overal commentaar op. ik moest als kind voor haar en mijn vader en zusjes zorgen. Nu heel wat jaren later wordt dat ontkent en eigenlijk heeft zij (mijn vader ook) altijd gelijk. Inderdaad laag IQ en EQ.

Vooral ook persoonlijkheidsstoornissen, zoals narcisme. Misschien kun je daarop googelen en lezen. Het geeft rust als je herkenning leest.



Eerst heb ik het contact verbroken. Dat voelde niet goed, maar gaf wel rust. Daarna hervat maar wel meer op mijn condities. we bellen 1 x per week en kort. Als ze zich probeert te bemoeien zeg ik dat wij het zo willen zoals wij doen. Ik wil dat mijn moeder mijn kind mag zien maar ik merk dat elke keer toch mijn grenzen worden overschreven. Wel minder dan een aantal jaar geleden.Ik heb inderdaad zoveel mogelijk gegoogled op termen waarvan ik denk dat het persoonlijkheidsstoornis kan zijn, alleen is het vaak een grijs gebied. Ik zou graag willen zien dat zij zich eens laat onderzoeken wat het zou kunnen zijn. Ik weet dat zij in het verleden het ook niet makkelijk heeft gehad. Moeder op jonge leeftijd verloren, ect, ect.. Alleen ben ik diegene die daar op dit moment 'last' van heeft. Ze belt mij niet elke dag, maar toch makkelijk 3x per week. Dat is wel exclusief alle berichtjes die zij daarnaast nog verstuurd met vragen en opmerkingen.