Psyche
alle pijlers
Zo boos op mezelf
zaterdag 22 oktober 2016 om 11:47
Hoi mensen,
Ik heb een inzicht gehad wat ik graag hier wil delen. Ik ben benieuwd of jullie hier iets in herkennen.
Ik merk de laatste tijd dat ik het mezelf ontzettend kwalijk neem dat ik ziek ben geworden!
Echt, ik ben er zo verschrikkelijk boos over..!
Het maakt dat ik mezelf naar beneden haal en dat ik me minder waard voel dan mensen om me heen die niet ziek zijn geweest.
Ik haat het zo om steeds maar weer "de zieke" te zijn, degene die het moeilijk heeft, degene die niks lukt, degene die niet gelukkig is.
Ik verafschuw de manier waarop ik leef, dat ik alleen ben, en depressief. En ik ben erg bang dat de mensen om me heen mij ook wel zullen verafschuwen om die reden.
Zodra ik 's ochtends mijn ogen open, komt die boosheid en teleurstelling in mezelf als een mokerslag bij me binnen.
Volgens mij hou ik hiermee zelfs de depressie in stand!
Als ik heel objectief naar mijn leven kijk, weet ik dat ik er niks aan kan/kon doen, en mag ik wat liever voor mezelf zijn, maar toch neem ik het mezelf erg kwalijk. Ik ben ook bang dat "lief zijn voor mezelf" gelijk staat aan "zelfmedelijden", en dat wil ik niet. Daarom ben ik misschien wel zo hard voor mezelf.
Het is voor mij een heel belangrijk inzicht.
Ik ben benieuwd of iemand dit herkend? Tips om hiermee om te gaan?
Liefs Jackie
Ik heb een inzicht gehad wat ik graag hier wil delen. Ik ben benieuwd of jullie hier iets in herkennen.
Ik merk de laatste tijd dat ik het mezelf ontzettend kwalijk neem dat ik ziek ben geworden!
Echt, ik ben er zo verschrikkelijk boos over..!
Het maakt dat ik mezelf naar beneden haal en dat ik me minder waard voel dan mensen om me heen die niet ziek zijn geweest.
Ik haat het zo om steeds maar weer "de zieke" te zijn, degene die het moeilijk heeft, degene die niks lukt, degene die niet gelukkig is.
Ik verafschuw de manier waarop ik leef, dat ik alleen ben, en depressief. En ik ben erg bang dat de mensen om me heen mij ook wel zullen verafschuwen om die reden.
Zodra ik 's ochtends mijn ogen open, komt die boosheid en teleurstelling in mezelf als een mokerslag bij me binnen.
Volgens mij hou ik hiermee zelfs de depressie in stand!
Als ik heel objectief naar mijn leven kijk, weet ik dat ik er niks aan kan/kon doen, en mag ik wat liever voor mezelf zijn, maar toch neem ik het mezelf erg kwalijk. Ik ben ook bang dat "lief zijn voor mezelf" gelijk staat aan "zelfmedelijden", en dat wil ik niet. Daarom ben ik misschien wel zo hard voor mezelf.
Het is voor mij een heel belangrijk inzicht.
Ik ben benieuwd of iemand dit herkend? Tips om hiermee om te gaan?
Liefs Jackie
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
zaterdag 22 oktober 2016 om 12:23
Heb je medicatie?
Kun je niet je gedachtes ombuigen dat je die medicatie nodig hebt omdat je lijf bepaalde stofjes anders of niet aanmaakt, net zoals iemand met bijv astma medicatie nodig heeft omdat het lijf anders reageert?
Je wordt toch ook niet boos op iemand met een stofwisselingsziekte, iemand die gips nodig heeft, iemand met een intolerantie voor bepaald voedsel?
En dan diegene dwingen toch zo door te gaan omdat het anders zwak is?
Het is juist heel fijn voor je omgeving als je goed voor jezelf zorgt en je grenzen aangeeft.
Daardoor stel je mensen gerust, weten mensen beter hoe met je om te gaan en zien ze hopelijk dat het snel beter met je gaat.
Ook ik erger me weleens aan mijn (kleine) kwaaltjes maar heb gemerkt dat dat niks oplevert.
De kwaal wordt erger van de negativiteit en je wordt voor je omgeving onbetrouwbaar. Omdat je jezelf dwingt tot het doen van dingen die je niet kunt. En dan uitvalt of het duidelijk met teveel moeite doet.
Mijn vriendin heeft een chronische ziekte en kiest ervoor om eens per maand volledig iets leuks te doen. Ipv alles meedoen en dan het huishouden en praktische zaken laten versloffen. En daardoor een veel te hoge prijs betalen door aan alle verwachtingen te voldoen.
Je kunt als je beperkt energie hebt het maar 1 keer 'uitgeven'.
Liever niet aan woede maar aan iets dat je helpt.
Sterkte.
Kun je niet je gedachtes ombuigen dat je die medicatie nodig hebt omdat je lijf bepaalde stofjes anders of niet aanmaakt, net zoals iemand met bijv astma medicatie nodig heeft omdat het lijf anders reageert?
Je wordt toch ook niet boos op iemand met een stofwisselingsziekte, iemand die gips nodig heeft, iemand met een intolerantie voor bepaald voedsel?
En dan diegene dwingen toch zo door te gaan omdat het anders zwak is?
Het is juist heel fijn voor je omgeving als je goed voor jezelf zorgt en je grenzen aangeeft.
Daardoor stel je mensen gerust, weten mensen beter hoe met je om te gaan en zien ze hopelijk dat het snel beter met je gaat.
Ook ik erger me weleens aan mijn (kleine) kwaaltjes maar heb gemerkt dat dat niks oplevert.
De kwaal wordt erger van de negativiteit en je wordt voor je omgeving onbetrouwbaar. Omdat je jezelf dwingt tot het doen van dingen die je niet kunt. En dan uitvalt of het duidelijk met teveel moeite doet.
Mijn vriendin heeft een chronische ziekte en kiest ervoor om eens per maand volledig iets leuks te doen. Ipv alles meedoen en dan het huishouden en praktische zaken laten versloffen. En daardoor een veel te hoge prijs betalen door aan alle verwachtingen te voldoen.
Je kunt als je beperkt energie hebt het maar 1 keer 'uitgeven'.
Liever niet aan woede maar aan iets dat je helpt.
Sterkte.
zaterdag 22 oktober 2016 om 12:24
Misschien dat het nu ook heftiger is die gevoelens omdat het nu herfst is?
Ik merk dat in ieder geval aan mezelf. Mijn slaapritme veranderd en voel me 's ochtends suffer en vermoeiender, waardoor ik meer negatieve gedachten krijg. Heb jij ook last van een herfstdip altijd?
Zelfmedelijden is, gordijnen dicht, hoofd onder de dekens, dozen met koeken, chips en patat eten, je afsluiten van mensen en de buitenwereld.
Lief voor jezelf zijn is, onder een dekentje je favoriete serie kijken, klein wandelingetje maken, af en toe iets sociaals doen maar ook soms nee zeggen als het te veel is.
Zit wel een groot verschil tussen beide
Ik denk dat je inderdaad te hard voor jezelf bent. Je klinkt niet zelfmedelijdend.
Ik krijg die negatieve gedachten dus meer als ik moe ben en nu door de herfst.
Meer rust nemen helpt mij en leuke kleine dingen blijven doen.
Tegen de herfst;
Ik zet mijn wake up light, trek 's ochtends het gordijn in de slaapkamer open, zodat ik op tijd wakker word, wandelingetje overdag en op tijd naar bed.
Verder probeer ik me te richten op de dingen die ik wel heb. Maar mij overvalt het soms ook, schaamte omdat ik ziek werd/ben en 'wat als ik nooit een leuke man ontmoet' en dus alleen blijf.
Maar er zijn wel meer singles en hoe meer je écht met mensen praat, elk huis heeft zijn kruis. Het lijkt soms alsof je de enige bent die ziek is, en ik geloof ook dat sommige mensen meer shit in hun leven krijgen als anderen, maar iedereen heeft moeilijke periodes in hun leven. En veel mensen moeten hun hele leven dealen met dingen, helaas.
Niet leuk!
Maar mij helpt het om zo te relativeren. Dat het leven ook stomme, pijnlijke, verdrietige, frustrerende periodes heeft.
Maar er komt ook weer een mooie, vrolijke gezellige, dag.
Tijdens mijn depressie had ik trouwens een bakje met briefjes met leuke kleine dingen om te doen, voelde ik me down dan koos ik iets daaruit.
Dansen op eeen gek numm, bellen met iemand, gebakje in de stad kopen, teennagels lakken. Het hielp mij uit het sombere moment te halen. Misschien een idee?
Ik merk dat in ieder geval aan mezelf. Mijn slaapritme veranderd en voel me 's ochtends suffer en vermoeiender, waardoor ik meer negatieve gedachten krijg. Heb jij ook last van een herfstdip altijd?
Zelfmedelijden is, gordijnen dicht, hoofd onder de dekens, dozen met koeken, chips en patat eten, je afsluiten van mensen en de buitenwereld.
Lief voor jezelf zijn is, onder een dekentje je favoriete serie kijken, klein wandelingetje maken, af en toe iets sociaals doen maar ook soms nee zeggen als het te veel is.
Zit wel een groot verschil tussen beide
Ik denk dat je inderdaad te hard voor jezelf bent. Je klinkt niet zelfmedelijdend.
Ik krijg die negatieve gedachten dus meer als ik moe ben en nu door de herfst.
Meer rust nemen helpt mij en leuke kleine dingen blijven doen.
Tegen de herfst;
Ik zet mijn wake up light, trek 's ochtends het gordijn in de slaapkamer open, zodat ik op tijd wakker word, wandelingetje overdag en op tijd naar bed.
Verder probeer ik me te richten op de dingen die ik wel heb. Maar mij overvalt het soms ook, schaamte omdat ik ziek werd/ben en 'wat als ik nooit een leuke man ontmoet' en dus alleen blijf.
Maar er zijn wel meer singles en hoe meer je écht met mensen praat, elk huis heeft zijn kruis. Het lijkt soms alsof je de enige bent die ziek is, en ik geloof ook dat sommige mensen meer shit in hun leven krijgen als anderen, maar iedereen heeft moeilijke periodes in hun leven. En veel mensen moeten hun hele leven dealen met dingen, helaas.
Niet leuk!
Maar mij helpt het om zo te relativeren. Dat het leven ook stomme, pijnlijke, verdrietige, frustrerende periodes heeft.
Maar er komt ook weer een mooie, vrolijke gezellige, dag.
Tijdens mijn depressie had ik trouwens een bakje met briefjes met leuke kleine dingen om te doen, voelde ik me down dan koos ik iets daaruit.
Dansen op eeen gek numm, bellen met iemand, gebakje in de stad kopen, teennagels lakken. Het hielp mij uit het sombere moment te halen. Misschien een idee?
zaterdag 22 oktober 2016 om 12:28
Je moet hier niet te lang in blijven hangen ik heb een tijdje met dat gevoel rondgelopen, mezelf waardeloos vinden, ik ben nergens goed genoeg voor, waarom zou iemand mij nou willen, op een gegeven moment heb ik er echt aan gedacht een einde aan te maken. uiteindelijke hulp gezocht. Dat was de beste beslissing die ik ooit heb genomen. Het gaat misschien nog niet 100% maar echt veel beter dan een jaar geleden.
En ja je hoort lief te zijn voor jezelf dat is iets wat me psycholoog altijd tegen me zegt. In het begin dacht ik ook bitch het zal wel. Maar ze heeft wel gelijk, vooral als je alleen bent is dat erg belangerijk. Ik weet echt precies hoe je je voelt, maar je moet er echt wat mee doen en met iemand erover praten, want het zal niet vanzelf weggaan.
echt heel veel sterkte meid
En ja je hoort lief te zijn voor jezelf dat is iets wat me psycholoog altijd tegen me zegt. In het begin dacht ik ook bitch het zal wel. Maar ze heeft wel gelijk, vooral als je alleen bent is dat erg belangerijk. Ik weet echt precies hoe je je voelt, maar je moet er echt wat mee doen en met iemand erover praten, want het zal niet vanzelf weggaan.
echt heel veel sterkte meid
zaterdag 22 oktober 2016 om 12:30
zaterdag 22 oktober 2016 om 12:38
Lief zijn voor jezelf betekent aan jezelf werken. Iedereen heeft er dus baat bij dat je lief voor jezelf bent. Natuurlijk mag je boos zijn, mag je alles en vooral jezelf verafschuwen, maar daarmee hou je alles in stand.
Geloof me, ik ben ook boos, zo ontzettend boos. De domme keuzes die ik maak, het wél weten wat ik zou moeten doen, maar het gewoon eigenwijs steeds niet doen.
Maar boosheid (het gevoel van falen) zal je meer laten falen. Accepteer je fouten en gebreken, maar niet meer dan dat. Neem het jezelf niet teveel kwalijk. Waarom jezelf blijven schoppen als je niet eens om de eerste schop gevraagd hebt?
Geloof me, ik ben ook boos, zo ontzettend boos. De domme keuzes die ik maak, het wél weten wat ik zou moeten doen, maar het gewoon eigenwijs steeds niet doen.
Maar boosheid (het gevoel van falen) zal je meer laten falen. Accepteer je fouten en gebreken, maar niet meer dan dat. Neem het jezelf niet teveel kwalijk. Waarom jezelf blijven schoppen als je niet eens om de eerste schop gevraagd hebt?
zaterdag 22 oktober 2016 om 13:12
Hoi,
Ik bedacht me: depressie wordt wel eens 'naar binnen gekeerde woede' (naar jezelf dus) genoemd. Is denk ik waar veel depressieve mensen mee worstelen. Uiten van woede naar anderen (en dus niet steeds naar jezelf) kan helpen om uit die vicieuze cirkel van zelfhaat, schildgrvoel en depressie te komen. Herken het van mijn eigen ernstige depressie. Ik stond meer open voor dit soort thema's toen ik medicatie was gestart. Daarvoor was het alleen maar zelfhaat dat me in de greep hield. Ik stond er pas in therapie echt helemaal open voor. Is een heeeeel lang proces geweest. Merk dat ik nog kwetsbaar ben op dat gebied. Ik ben altijd snel ergens de schuld van. Overschatting van mijn eigen invloed is dat ook denk ik.... sterkte, TO!!?
Ik bedacht me: depressie wordt wel eens 'naar binnen gekeerde woede' (naar jezelf dus) genoemd. Is denk ik waar veel depressieve mensen mee worstelen. Uiten van woede naar anderen (en dus niet steeds naar jezelf) kan helpen om uit die vicieuze cirkel van zelfhaat, schildgrvoel en depressie te komen. Herken het van mijn eigen ernstige depressie. Ik stond meer open voor dit soort thema's toen ik medicatie was gestart. Daarvoor was het alleen maar zelfhaat dat me in de greep hield. Ik stond er pas in therapie echt helemaal open voor. Is een heeeeel lang proces geweest. Merk dat ik nog kwetsbaar ben op dat gebied. Ik ben altijd snel ergens de schuld van. Overschatting van mijn eigen invloed is dat ook denk ik.... sterkte, TO!!?
Ik voel me zo moedellooos
zaterdag 22 oktober 2016 om 13:12
Jup is zeker wel herkenbaar. Denk dat het ook wel gewoon heel erg hoort bij depressies.
Misschien helpt het om te denken: die gevoelens horen er gewoon een beetje bij. En dan op iets anders richten. Wacht, ik weet er een leuk stripje over.
Volledige strip: http://hyperboleandahalf. ... ntures-in-depression.html
Misschien helpt het om te denken: die gevoelens horen er gewoon een beetje bij. En dan op iets anders richten. Wacht, ik weet er een leuk stripje over.
Volledige strip: http://hyperboleandahalf. ... ntures-in-depression.html
zaterdag 22 oktober 2016 om 13:17
Schop onder de kont is wat mij jarenlang JUIST onderuit haalde. Ik faalde in mijn eigen ogen altijd, ook al liep ik halve marathons om uit de depressie te komen, maakte ik gewoon mijn studie af, deed ik vrijwilligerswerk, probeerde ik met vrienden af te spreken, etc. Mijn schoponderdekontmentaliteit haalde mij juist onderuit. Omdat het nooit genoeg was, maar ook omdat ik mezelf steeds de schuld gaf omdat het TOCH niet beter werd. Ik had geen recht om me zo rot te voelen ahw.
Ik kan me echt voorstellen dat je met zwelgen niet verder komt. Maar doorslaan in je eigen streefniveau OOK niet (in mijn geval).
Ik kan me echt voorstellen dat je met zwelgen niet verder komt. Maar doorslaan in je eigen streefniveau OOK niet (in mijn geval).
Ik voel me zo moedellooos
zaterdag 22 oktober 2016 om 13:33
quote:viva-amber schreef op 22 oktober 2016 @ 12:07:
Houd je je ook weleens met iets anders bezig dan je psychische aandoening? Is er nog meer in het leven?
Op het moment hou ik me voornamelijk hiermee bezig, vooral als ik alleen ben en dat ben ik vaak.
Ik probeer wel alles te blijven doen, wat bij het dagelijks leven hoort.
Ik merk wel dat het steeds zwaarder wordt, steeds moeilijker.
Je klinkt trouwens een beetje veroordelend. Ik weet niet of je het zo bedoeld.
Maar tegelijkertijd heb je echt wel een punt. Ik heb nu alleen echt ff heel veel moeite om me op iets anders te richten. Dat komt vast ook omdat die opname boven m'n hoofd hangt, dat hakt er behoorlijk in. Ik ben weer veel na aan het denken en weinig aan het genieten en ik zak er steeds dieper in, zo...
Dus bedankt voor de spiegel ik ga proberen om het anders te doen
Houd je je ook weleens met iets anders bezig dan je psychische aandoening? Is er nog meer in het leven?
Op het moment hou ik me voornamelijk hiermee bezig, vooral als ik alleen ben en dat ben ik vaak.
Ik probeer wel alles te blijven doen, wat bij het dagelijks leven hoort.
Ik merk wel dat het steeds zwaarder wordt, steeds moeilijker.
Je klinkt trouwens een beetje veroordelend. Ik weet niet of je het zo bedoeld.
Maar tegelijkertijd heb je echt wel een punt. Ik heb nu alleen echt ff heel veel moeite om me op iets anders te richten. Dat komt vast ook omdat die opname boven m'n hoofd hangt, dat hakt er behoorlijk in. Ik ben weer veel na aan het denken en weinig aan het genieten en ik zak er steeds dieper in, zo...
Dus bedankt voor de spiegel ik ga proberen om het anders te doen
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
zaterdag 22 oktober 2016 om 13:38
quote:tigri schreef op 22 oktober 2016 @ 13:12:
Jup is zeker wel herkenbaar. Denk dat het ook wel gewoon heel erg hoort bij depressies.
Misschien helpt het om te denken: die gevoelens horen er gewoon een beetje bij. En dan op iets anders richten. Wacht, ik weet er een leuk stripje over.
[IMG]https://www.mupload.nl/img/joxykzsrt38pp.png[/IMG]
[IMG]https://www.mupload.nl/img/kbgdkllvr0tme.png[/IMG]
[IMG]https://www.mupload.nl/img/wcauwq7we1a6p.png[/IMG]
[IMG]https://www.mupload.nl/img/ezdn0lrmnuvd9.png[/IMG]
Volledige strip: http://hyperboleandahalf. ... ntures-in-depression.htmlHeeeee, dat ben ik
Jup is zeker wel herkenbaar. Denk dat het ook wel gewoon heel erg hoort bij depressies.
Misschien helpt het om te denken: die gevoelens horen er gewoon een beetje bij. En dan op iets anders richten. Wacht, ik weet er een leuk stripje over.
[IMG]https://www.mupload.nl/img/joxykzsrt38pp.png[/IMG]
[IMG]https://www.mupload.nl/img/kbgdkllvr0tme.png[/IMG]
[IMG]https://www.mupload.nl/img/wcauwq7we1a6p.png[/IMG]
[IMG]https://www.mupload.nl/img/ezdn0lrmnuvd9.png[/IMG]
Volledige strip: http://hyperboleandahalf. ... ntures-in-depression.htmlHeeeee, dat ben ik
Confidence is not; "I know they'll like me". Confidence is; "I'll be fine if they don't".
zaterdag 22 oktober 2016 om 13:38
quote:tjjjjjemig schreef op 22 oktober 2016 @ 13:17:
Schop onder de kont is wat mij jarenlang JUIST onderuit haalde. Ik faalde in mijn eigen ogen altijd, ook al liep ik halve marathons om uit de depressie te komen, maakte ik gewoon mijn studie af, deed ik vrijwilligerswerk, probeerde ik met vrienden af te spreken, etc. Mijn schoponderdekontmentaliteit haalde mij juist onderuit. Omdat het nooit genoeg was, maar ook omdat ik mezelf steeds de schuld gaf omdat het TOCH niet beter werd. Ik had geen recht om me zo rot te voelen ahw.
Ik kan me echt voorstellen dat je met zwelgen niet verder komt. Maar doorslaan in je eigen streefniveau OOK niet (in mijn geval).het gaat niet om schop onder je kont zodat je een halve marathon gaat lopen, dat is ook alleen maar afleiden van waar het echt om gaat. Schop onder je kont om niet in een hoekje te gaan zitten ofje over te leveren aan vermijdingsgedrag maar om daadwerkelijk iets aan je probleem te gaan doen. Grappig dat jij de schop interpreteert als een sportieve/ prestatiegerichte aanmoediging.
Schop onder de kont is wat mij jarenlang JUIST onderuit haalde. Ik faalde in mijn eigen ogen altijd, ook al liep ik halve marathons om uit de depressie te komen, maakte ik gewoon mijn studie af, deed ik vrijwilligerswerk, probeerde ik met vrienden af te spreken, etc. Mijn schoponderdekontmentaliteit haalde mij juist onderuit. Omdat het nooit genoeg was, maar ook omdat ik mezelf steeds de schuld gaf omdat het TOCH niet beter werd. Ik had geen recht om me zo rot te voelen ahw.
Ik kan me echt voorstellen dat je met zwelgen niet verder komt. Maar doorslaan in je eigen streefniveau OOK niet (in mijn geval).het gaat niet om schop onder je kont zodat je een halve marathon gaat lopen, dat is ook alleen maar afleiden van waar het echt om gaat. Schop onder je kont om niet in een hoekje te gaan zitten ofje over te leveren aan vermijdingsgedrag maar om daadwerkelijk iets aan je probleem te gaan doen. Grappig dat jij de schop interpreteert als een sportieve/ prestatiegerichte aanmoediging.
zaterdag 22 oktober 2016 om 14:03
Ja, inderdaad eenzijdig, dat klopt. Voor mij was dat te ver doorgeslagen vermijden-van-vermijden... had een middenweg mogen zijn. Daarnaast was ik dus 'psychologisch' ook hard aan het werk, maar hielp dus niet (prestatie was een te groot onderdeel, dat klopt). Verdrietig eigenlijk
Ik voel me zo moedellooos
zaterdag 22 oktober 2016 om 14:06
quote:tjjjjjemig schreef op 22 oktober 2016 @ 14:03:
Ja, inderdaad eenzijdig, dat klopt. Voor mij was dat te ver doorgeslagen vermijden-van-vermijden... had een middenweg mogen zijn. Daarnaast was ik dus 'psychologisch' ook hard aan het werk, maar hielp dus niet (prestatie was een te groot onderdeel, dat klopt). Verdrietig eigenlijk nee, goed dat je het nu inziet. Werken aan jezelf wordt vaak geassocieerd met hard werken, afbeulerij en prestatie. terwijl psychotherapie en rust ook broodnodig; werk aan jezelf zijn. Niet alleen als je een psychische aandoening hebt hoor, voor iedereen.
Ja, inderdaad eenzijdig, dat klopt. Voor mij was dat te ver doorgeslagen vermijden-van-vermijden... had een middenweg mogen zijn. Daarnaast was ik dus 'psychologisch' ook hard aan het werk, maar hielp dus niet (prestatie was een te groot onderdeel, dat klopt). Verdrietig eigenlijk nee, goed dat je het nu inziet. Werken aan jezelf wordt vaak geassocieerd met hard werken, afbeulerij en prestatie. terwijl psychotherapie en rust ook broodnodig; werk aan jezelf zijn. Niet alleen als je een psychische aandoening hebt hoor, voor iedereen.