Hoe vertel ik het?

27-10-2016 15:51 31 berichten
Alle reacties Link kopieren
Hi,



Mijn beste vriendin van 39, wilt graag kinderen maar heeft tot nu toe niet zo mogen zijn.

Gisteren sprak ik haar en was ze een beetje verdrietig en voelde ze zich depri. Ze zei dat ze een gat in haar leven heeft omdat ze geen kinderen heeft. Nu ben ik wel een stuk jonger dan haar (eind 20) en ben ik ruim 8 weken zwanger. Maar ik durf het haar dus nu niet te vertellen, strax voelt ze zich nog verdrietiger 'waarom zij wel en ik niet'. Weet dat ze het niet zo zal overbrengen maar zich wel zo zal voelen of denken. Ik ken haar heel goed, ruim 11jaar en ze zegt ook dat ik haar te goed ken en precies weet hoe zij denkt en wat er door haar heen gaat en juist daardoor weet ik niet hoe ik het aan haar moet vertellen..



Ik wil het graag persoonlijk vertellen maar dor verhuizing zien we elkaar niet zovaak meer maar spreken/appen wel dagelijks, iemand advies? Bvd dank.
•°: Don't be the same, be better!
Ik zou het haar zo snel mogelijk vertellen, anders voelt ze zich misschien buitengesloten.
Alle reacties Link kopieren
liefst wel vertellen

en ook vrij snel

neem haar in vertrouwen
Alle reacties Link kopieren
Vertellen natuurlijk. Je hebt toch een goede band?



Daarbij kun je jou leven en kinderwens toch niet on hold zetten omwille van haar gevoel?
Tralalalala
Alle reacties Link kopieren
Ik zou het gisteren al verteld hebben.
Alle reacties Link kopieren
Pijn gaat het toch wel doen.
Alle reacties Link kopieren
Ik zou het zo vertellen als in je op staat: dat je het moeilijk vindt ik haar te vertellen, omdat je haar geen verdriet wilt doen, maar dat je zwanger bent. En dat je snapt dat dit voor haar misschien lastig is, maar dat je haar er ook niet wil buiten houden
Alle reacties Link kopieren
Wel vertellen hoor. Misschien wat minder uitgebreid en lyrisch. Laat merken dat je het lastig en naar vindt, dat jij wel en zij nog altijd niet.
Morrigan Crow, net zo leuk als Harry Potter.
Alle reacties Link kopieren
Hoe langer jij wacht met het haar te vertellen, hoe meer zij zich door jou belazerd voelt als ze erachter komt dat je zwanger bent. Een goede vriendin vertel je zulk groot nieuws waar je vol van bent, afgezien van haar eigen omstandigheden. Wanneer je het haar niet durft te vertellen is dat best wel laf van jezelf, en eigenlijk ook een teken dat je haar niet in staat acht met jouw vreugde te kunnen dealen.

Dat verdriet van 'zij wel en ik niet' krijgt ze toch voor haar kiezen, en dan beter nu dan wanneer jij haar duidelijk een tijdlang voor de gek hebt gehouden over iets wat voor jou zo belangrijk is.



Ik heb zelf jarenlang in die situatie gezeten; vriendinnen werden zwanger en ik niet. Sommige vriendinnen vertelden mij juist als eerste dat ze zwanger waren, omdat ze haarscherp aanvoelden hoe gevoelig dat bij mij lag en ze niet wilden dat ik het via via zou horen. Die houding heb ik altijd heel erg gewaardeerd; bij die vriendinnen kwam ik ook met een stralende lach op kraamvisite, omdat ik het ze gunde.

Een enkele andere vriendin hield het voor me verborgen, totdat het niet meer ging. Ik had allang mijn vermoedens, iedereen wist het behalve ik, ik voelde me letterlijk belazerd. Niet nodig te vertellen dat die vriendschap snel over was.
Gewoon, face-to-face, bij haar thuis ofzo, en niet van haar verwachten dat ze blij is. Misschien is ze dat wel hoor, maar het kan natuurlijk dat ze het heel moeilijk vindt. En voordat je het allemaal anderen vertelt via wie zij erachter komt vervolgens.



Ik heb zelf ook best lang op een zwangerschap moeten wachten en eigenlijk heeft niemand die mij een aankondiging deed daar rekening mee gehouden. En dat was ook prima, want zij konden mijn verdriet niet oplossen. Confronterend was het wel, maar meestal was ik ook gewoon blij voor een ander. Of ik fakete het. Niet blij zijn had niemand wat aan, tenslotte.
Alle reacties Link kopieren
Ja, ik zal het hoe dan ook toch moeten vertellen. En elke keer zoek ik het juiste moment daarvoor maar dan ben ik toch weer bang voor haar reactie. Vooral omdat ze denkt dat ik ziek ben maar eigenlijk door de zwangerschap komt. Ik ga proberen om het komend weekend te vertellen of kijken of we kunnen afspreken.
•°: Don't be the same, be better!
Ik zat een jaar geleden in een soortgelijke situatie. Mijn lief en ik inmiddels 3 jaar bezig en 4 miskramen verder, maar nog geen baby. M'n liefste vriendinnetje was zwanger en belde me om het te vertellen, zodat ik de ruimte had en ik m'n eventuele tranen om mezelf niet te hoeven delen met haar. Dat doe ik het liefst alleen met mijn lief en dat wist ze. Ik gunde haar natuurlijk alle babygeluk van de wereld, maar ik was ook ontzettend verdrietig om mezelf. Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat ze het op deze manier heeft gedaan. Ik voelde het al aankomen, dus mijn lief nam op en ze vertelde het aan hem en mijn eerste reactie was een enorme huilbui, waarvoor zij ook alle begrip had.



Doordat ze het op deze manier (telefonisch) had aangepakt, had ik de ruimte om het eerst even samen met mijn lief te verwerken en het een plekje te geven en daarna kon ik oprecht heel blij en geïnteresseerd zijn. Het is nooit een ding geworden tussen ons en ben stapeldol op haar en inmiddels ook op haar kleine meisje...



Een familielid kwam het blijde nieuws persoonlijk en in geuren en kleuren vertellen en ze bleven vervolgens heel lang hangen (terwijl ze de situatie kenden). Ik heb toen bijna 2 uur mijn tranen ingeslikt en ben daar erg verdrietig om geweest....



Iedereen is natuurlijk anders, maar dit is mijn ervaring.



En natuurlijk van harte gefeliciteerd!!! Ondanks dat het moeilijk is voor je vriendin mag je blijdschap er 100% zijn! Heb alleen respect en houd een beetje rekening met haar situatie. Aangezien je dit op het forum plaatst, zit het wel snor denk ik. Succes!!
Alle reacties Link kopieren
Probeer nou gewoon vanavond. Omdat je het gisteren niet verteld hebt is dat echt het slimst, zo snel mogelijk.
Alle reacties Link kopieren
Wat Feline zegt vind ik wel hout snijden. Ik zou ook bellen.
Alle reacties Link kopieren
weet ze wel, dat jullie zwanger wilden worden?

Ik heb bij twee vriendinnen, die via ivf´s etc zwanger probeerden te raken al vrij snel verteld, van onze kinderwens.

Beiden hebben we het ook heel vroeg al verteld, de ene telefonisch, de andere 1 op 1

Hoe dan ook, het blijft rot
Alle reacties Link kopieren
Ja, daar hebben jullie ook wel een beetje gelijk in. Misschien is het beter om het telefonisch te vertellen. in december hebben we een uitje staan dan hoop ik ze het een beetje kan verwerken en een beetje aan het idee went.
•°: Don't be the same, be better!
Alle reacties Link kopieren
Feline, bedankt. Zij zit niet op forums, is niks voor haar. Heel eerlijk gezegt moet ik ook heel erg eraan wennen, ben wel blij natuurlijk maar zit nog niet echt op een roze wolk.

Komt denk ik doordat ik me niet lekker/fit voel en veel misselijk ben.
•°: Don't be the same, be better!
Poeh, ik heb zelf in die situatie gezeten. Ook ik was zwanger en iemand zeer dierbaar was al haren bezig en zat ook al in de medische molen om zwanger te worden.

Ik heb het haar als allereerste verteld, omdat ik niet wilde dat ze het via iemand anders zou kunnen horen. dat zou zeer pijnlijk zijn geweest. Het was ontzettend moeilijk en heel emotioneel, maar ze was ook heel blij voor ons en ze vond het heel bijzonder dat ik als eerste naar haar kwam. Zelfs m'n moeder en zus wisten het nog niet toen.

Bellen is te afstandelijk, ik zou naar haar toe gaan. Maak er tijd voor en ga niet eerst uren zitten theeleuten, draai er niet omheen maar vertel het gelijk. Succes en sterkte ook! En natuurlijk gefeliciteerd!
Oei...nu ik de reactie van feline lees vind ik het gepaster om het telefonisch te doen...
Alle reacties Link kopieren
quote:Joyce48 schreef op 27 oktober 2016 @ 16:03:

Hoe langer jij wacht met het haar te vertellen, hoe meer zij zich door jou belazerd voelt als ze erachter komt dat je zwanger bent. Een goede vriendin vertel je zulk groot nieuws waar je vol van bent, afgezien van haar eigen omstandigheden. Wanneer je het haar niet durft te vertellen is dat best wel laf van jezelf, en eigenlijk ook een teken dat je haar niet in staat acht met jouw vreugde te kunnen dealen.

Dat verdriet van 'zij wel en ik niet' krijgt ze toch voor haar kiezen, en dan beter nu dan wanneer jij haar duidelijk een tijdlang voor de gek hebt gehouden over iets wat voor jou zo belangrijk is.



Ik heb zelf jarenlang in die situatie gezeten; vriendinnen werden zwanger en ik niet. Sommige vriendinnen vertelden mij juist als eerste dat ze zwanger waren, omdat ze haarscherp aanvoelden hoe gevoelig dat bij mij lag en ze niet wilden dat ik het via via zou horen. Die houding heb ik altijd heel erg gewaardeerd; bij die vriendinnen kwam ik ook met een stralende lach op kraamvisite, omdat ik het ze gunde.

Een enkele andere vriendin hield het voor me verborgen, totdat het niet meer ging. Ik had allang mijn vermoedens, iedereen wist het behalve ik, ik voelde me letterlijk belazerd. Niet nodig te vertellen dat die vriendschap snel over was.



+1



erken haar verdriet. Natuurlijk ben je erg blij met je zwangerschap, maar zorg er voor dat niet alle gesprekken alleen maar over zwangerschap, babykamers, babynamen, baby dit, baby dat etc gaan. Maar ook over de dingen waar jullie nu over praten. Je bent namelijk veel meer dan alleen een zwangere vrouw.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
Alle reacties Link kopieren
Je hebt kans dat ze het allang vermoedt, aangezien je zegt ziek te zijn.

Zsm vertellen. Ruimte geven voor haar emoties en je niet rot voelen als ze niet direct blij reageert. Als ze echt zo'n goede vriendin zal ze echt blij voor je zijn na haar eerste emotie, maar geeft het even tijd.
quote:hamerhaai schreef op 27 oktober 2016 @ 16:48:

[...]





+1



erken haar verdriet. Natuurlijk ben je erg blij met je zwangerschap, maar zorg er voor dat niet alle gesprekken alleen maar over zwangerschap, babykamers, babynamen, baby dit, baby dat etc gaan. Maar ook over de dingen waar jullie nu over praten. Je bent namelijk veel meer dan alleen een zwangere vrouw.



Dit.

Nu vind ik dat sowieso met zwangere vrouwen hoor. Dat gedweep over elke zwangerschapsgerelateerde scheet is sowieso al irritant, maar voor je vriendin ronduit pijnlijk.
Vooral het begrip boor haar situatie is belangrijk denk ik. Dan maakt het denk ik ook niet perse uit of je het persoonlijk of telefonisch doet. Dus het nieuws idd niet als een blij ei vertellen. Natuurlijk ben je blij en dat mag ook echt, maar dat kun je beter delen met de andere mensen om je heen tot je merkt dat ze ermee kan dealen. In het begin was ik stikjaloers en dat gevoel vond ik vreselijk van mezelf, maar langzaam veranderde dat en genoot ik zelfs mee met de zwangerschap. Ik vind het allemaal nog steeds maar wat interessant!
Wist ze wel dat jullie bezig waren? Dan komt het niet als een complete verassing. Nu in ieder geval zo snel mogelijk vertellen anders wordt het echt een ding. Succes met vertellen!



Mijn eerste vraag is misschien heel erg offtopic maar ik kan me niet voorstellen dat ik mijn kinderwens niet met mijn beste vriendin zou delen.
En je kan natuurlijk ook zeggen dat je het moeilijk vindt, juist omdat je haar zo lief hebt en weet dat haar wens zo groot is en dat je het haar zo gunt.



En wees niet boos als ze niet leuk reageert. Daar zit dan verdriet achter en dat is niet persoonlijk

Dit is een oud topic. Het topic is daarom gesloten.
Maak een nieuw topic aan om verder praten over dit onderwerp.

Terug naar boven