Overig
alle pijlers
Bizarre acties medisch personeel
dinsdag 6 december 2016 om 08:05
TO trapt af: voor een opname zat ik in de wachtkamer te wachten tot ik werd opgehaald. Na ongeveer 10 minuten (geloof ik) was ik aan de beurt. Er werd van 10 meter afstand geroepen of ik mw. die-en-die was. Toen ik ja zei, ordonneerde de verpleegkundige dat ik mee MOEST komen! Aber jawohl riep ik even hard terug.. Vond ze niet zo grappig.
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
dinsdag 6 december 2016 om 18:23
quote:permis schreef op 06 december 2016 @ 17:46:
[...]
En bedankt voor je wens, maar ik heb 3 zwangerschappen en helaas heel wat medische zaken mét doorverwijzingen achter de rug. Dus neem t maar van me aan.
Dit maakt je drammerige rant alleen maar vreemder, eigenlijk. Je zal toch niet steeds op een slome, regenachtige middag zelf maar uit de lucht hebben gegrepen dat je een doorverwijzing nodig had? En dat je in zo'n vlaag van verveling toevallig ook nog eens precies wist naar wie je doorverwezen moest worden?
Er zal toch wel iets van een signaal uit een of andere hoek zijn geweest waarop je toen handelde?
Ben maar gerust. Deze aansteller is inmiddels 8 kinderen kwijtgeraakt.
[...]
En bedankt voor je wens, maar ik heb 3 zwangerschappen en helaas heel wat medische zaken mét doorverwijzingen achter de rug. Dus neem t maar van me aan.
Dit maakt je drammerige rant alleen maar vreemder, eigenlijk. Je zal toch niet steeds op een slome, regenachtige middag zelf maar uit de lucht hebben gegrepen dat je een doorverwijzing nodig had? En dat je in zo'n vlaag van verveling toevallig ook nog eens precies wist naar wie je doorverwezen moest worden?
Er zal toch wel iets van een signaal uit een of andere hoek zijn geweest waarop je toen handelde?
Ben maar gerust. Deze aansteller is inmiddels 8 kinderen kwijtgeraakt.
"Wat heeft de wetenschap ooit voor ons gedaan?!" typte zij op haar blog.
dinsdag 6 december 2016 om 18:23
quote:MissWollstonecraft schreef op 06 december 2016 @ 18:19:
[...]
Dat is ook ongelooflijk kut zeg, dat je denkt dat je longkanker hebt, sowieso al een hele ernstige vorm van kanker en dan blijkt er niets aan de hand.
.Daar hou je ook een knauw aan over, ja. Maar het omgekeerde is natuurlijk veel erger, vreselijk.
[...]
Dat is ook ongelooflijk kut zeg, dat je denkt dat je longkanker hebt, sowieso al een hele ernstige vorm van kanker en dan blijkt er niets aan de hand.
.Daar hou je ook een knauw aan over, ja. Maar het omgekeerde is natuurlijk veel erger, vreselijk.
.
dinsdag 6 december 2016 om 18:26
@Zijdus: en inderdaad dat de huisarts had moeten weten dat je man geen piepert was.
Goed dat je nu wel een betrokken HA hebt. HA van mijn schoonmoeder met longkanker gaf ook meteen zijn 06 en is -tig keer op komen draven, ook in de nacht. Heel fijn in zo'n moeilijke tijd.
Goed dat je nu wel een betrokken HA hebt. HA van mijn schoonmoeder met longkanker gaf ook meteen zijn 06 en is -tig keer op komen draven, ook in de nacht. Heel fijn in zo'n moeilijke tijd.
Als het gras bij de buren altijd groener is dan is het kunstgras
dinsdag 6 december 2016 om 18:30
Laatste jaren veel ziekenhuizen van binnen gezien en eigenlijk altijd positieve ervaringen. Iedereen is altijd heel lief!
Wat ik wel vervelend vond: Zaalarts die tegen me zegt dat hij er van overtuigd is dat mijn klachten niet met kanker te maken hebben, terwijl hij 24 uur later aan mn bed zit te vertellen dat hij tijdens ons gesprek van gisteren er eigenlijk al vanuit ging dat ik uitzaaiingen in mn hersenen heb. Uh, ok? Die zaalarts heb ik bij verdere opnames geweigerd. Ik moet kunnen vertrouwen op wat een dokter zegt.
Wat ik wel vervelend vond: Zaalarts die tegen me zegt dat hij er van overtuigd is dat mijn klachten niet met kanker te maken hebben, terwijl hij 24 uur later aan mn bed zit te vertellen dat hij tijdens ons gesprek van gisteren er eigenlijk al vanuit ging dat ik uitzaaiingen in mn hersenen heb. Uh, ok? Die zaalarts heb ik bij verdere opnames geweigerd. Ik moet kunnen vertrouwen op wat een dokter zegt.
dinsdag 6 december 2016 om 18:32
quote:permis schreef op 06 december 2016 @ 17:46:
[...]
Stel je niet zo aan. Er staat zoveel in bijsluiters wat we massaal negeren, zelf nadenken kan ook nog hoor.
En een doorverwijzing, daar kun je voor béllen of dat nodig is of niet, ga je in dit geval toch niet fysiek voor bij de dokter zitten.
En werkelijk niemand met "alleen maar een kruisje op een test banjert binnen bij de verloskundige". En ook niet bij de huisarts. Dat is precies mijn hele punt. Wat moet je daar. Zorgtijd afsnoepen zonder dat je zorg nodig hebt.
Eerst maar eens een tijdje afwachten of t beklijft en dan een telefoontje naar de vk hoe dat verder in z'n werk gaat. Met een afspraak. Niks banjeren.
Dat jij zelf iets raars doet en dat in dit topic die arts verwijt... Merkwaardig.
En bedankt voor je wens, maar ik heb 3 zwangerschappen en helaas heel wat medische zaken mét doorverwijzingen achter de rug. Dus neem t maar van me aan.
Wat WE massal negeren? Spreek voor jezelf...blijkbaar zijn er meer mensen die de huisarts bellen nadat ze zien op de bijsluiter dat dat is wat je moet doen.
En die behoort je dan normaal te helpen en luisteren en niet met zo'n folder aan te komen zetten. Echt belachelijk...
[...]
Stel je niet zo aan. Er staat zoveel in bijsluiters wat we massaal negeren, zelf nadenken kan ook nog hoor.
En een doorverwijzing, daar kun je voor béllen of dat nodig is of niet, ga je in dit geval toch niet fysiek voor bij de dokter zitten.
En werkelijk niemand met "alleen maar een kruisje op een test banjert binnen bij de verloskundige". En ook niet bij de huisarts. Dat is precies mijn hele punt. Wat moet je daar. Zorgtijd afsnoepen zonder dat je zorg nodig hebt.
Eerst maar eens een tijdje afwachten of t beklijft en dan een telefoontje naar de vk hoe dat verder in z'n werk gaat. Met een afspraak. Niks banjeren.
Dat jij zelf iets raars doet en dat in dit topic die arts verwijt... Merkwaardig.
En bedankt voor je wens, maar ik heb 3 zwangerschappen en helaas heel wat medische zaken mét doorverwijzingen achter de rug. Dus neem t maar van me aan.
Wat WE massal negeren? Spreek voor jezelf...blijkbaar zijn er meer mensen die de huisarts bellen nadat ze zien op de bijsluiter dat dat is wat je moet doen.
En die behoort je dan normaal te helpen en luisteren en niet met zo'n folder aan te komen zetten. Echt belachelijk...
dinsdag 6 december 2016 om 18:32
quote:Ka-Ha-Si schreef op 06 december 2016 @ 18:29:
Het eerste ziekenhuis waar ik doodziek binnen kwam, stuurde mij weg omdat het volgens de dokter een buikgriepje was. Gelukkig vertrouwde ik het echt niet en zijn we gelijk doorgereden naar een (groter) ziekenhuis verder weg. Hier werd ik gelijk opgenomen. Als we naar de dokter hadden geluisterd, was ik dezelfde avond nog overleden.
Dokter was overigens wel mans genoeg om me in het andere ziekenhuis te komen opzoeken om zijn excuses aan te bieden. Dokter bleek een net afgestudeerd broekje en ik had een hele zeldzame ziekte. Troost me er maar in dat hij in zijn verdere carriere vast geen geval meer zal missen Toch zijn dit geen uitzonderingen hoor. Goed dat je naar een ander ziekenhuis bent gegaan. Je moet echt assertief zijn en zelf ook uitzoeken wat je kunt hebben en je niet laten afschepen, als je denkt dat het ernstig is. Mijn huisarts is wel erg geschrokken van zijn misdiagnose, en staat nu helemaal open voor meedenken.
Het eerste ziekenhuis waar ik doodziek binnen kwam, stuurde mij weg omdat het volgens de dokter een buikgriepje was. Gelukkig vertrouwde ik het echt niet en zijn we gelijk doorgereden naar een (groter) ziekenhuis verder weg. Hier werd ik gelijk opgenomen. Als we naar de dokter hadden geluisterd, was ik dezelfde avond nog overleden.
Dokter was overigens wel mans genoeg om me in het andere ziekenhuis te komen opzoeken om zijn excuses aan te bieden. Dokter bleek een net afgestudeerd broekje en ik had een hele zeldzame ziekte. Troost me er maar in dat hij in zijn verdere carriere vast geen geval meer zal missen Toch zijn dit geen uitzonderingen hoor. Goed dat je naar een ander ziekenhuis bent gegaan. Je moet echt assertief zijn en zelf ook uitzoeken wat je kunt hebben en je niet laten afschepen, als je denkt dat het ernstig is. Mijn huisarts is wel erg geschrokken van zijn misdiagnose, en staat nu helemaal open voor meedenken.
.
dinsdag 6 december 2016 om 18:39
quote:Oudblond schreef op 06 december 2016 @ 18:20:
[...]
Yep. De (andere) kaakchirurg waar ik daarna heen ging heeft me uitgelegd dat het soms gebeurd dat het kaakbeen tijdens deze ingreep breekt als de ontsteking diep zit. Maar dat de arts op dat risico-punt altijd met de patiënt overlegt of het proberen redden van een tand beter is dan een kaak breken. En indien dat gebeurt geldt er een hele andere nazorg. Deze hork heeft behalve 'geen extra verdoving, zo klaar' geen woord met me gewisseld.En daar is niets mee gebeurd toen je een klacht indiende. Ongelooflijk, zo iemand zou echt bestraft moeten worden, tuchtcommissie, (tijdelijk) uit functie gezet. Want dat is geen vergissing, maar gewoonweg je werk niet fatsoenlijk willen doen.
[...]
Yep. De (andere) kaakchirurg waar ik daarna heen ging heeft me uitgelegd dat het soms gebeurd dat het kaakbeen tijdens deze ingreep breekt als de ontsteking diep zit. Maar dat de arts op dat risico-punt altijd met de patiënt overlegt of het proberen redden van een tand beter is dan een kaak breken. En indien dat gebeurt geldt er een hele andere nazorg. Deze hork heeft behalve 'geen extra verdoving, zo klaar' geen woord met me gewisseld.En daar is niets mee gebeurd toen je een klacht indiende. Ongelooflijk, zo iemand zou echt bestraft moeten worden, tuchtcommissie, (tijdelijk) uit functie gezet. Want dat is geen vergissing, maar gewoonweg je werk niet fatsoenlijk willen doen.
dinsdag 6 december 2016 om 18:39
Thanx voor de lieve knuffels mensen!!!
Hoewel het inmiddels al weer drie jaar geleden is en zoon en ik ons gelukkig goed redden, stroomden me de tranen net tijdens het tikken weer over de wangen.
Maar gelukkig hebben we verder, naast onze nieuwe huisarts, in het ziekenhuis en met ambulancepersoneel alleen maar fijne ervaringen gehad. Verkeersdrempels en bochten werden met de ambu desnoods traag en heel voorzichtig genomen en vooral ook de dames van de oncologiepoli, waar hij voor de lichtere chemo's naar toe moest, was niets te veel. Ik heb er zelf alleen wel een beetje een tik aan overgehouden. Vooral de verpleging was zo ontzettend lief, dat dat me juist met de neus op de feiten drukte. Héél lief medisch personeel = alarmbellen, oftewel: het zal wel heel ernstig zijn.
Hoewel het inmiddels al weer drie jaar geleden is en zoon en ik ons gelukkig goed redden, stroomden me de tranen net tijdens het tikken weer over de wangen.
Maar gelukkig hebben we verder, naast onze nieuwe huisarts, in het ziekenhuis en met ambulancepersoneel alleen maar fijne ervaringen gehad. Verkeersdrempels en bochten werden met de ambu desnoods traag en heel voorzichtig genomen en vooral ook de dames van de oncologiepoli, waar hij voor de lichtere chemo's naar toe moest, was niets te veel. Ik heb er zelf alleen wel een beetje een tik aan overgehouden. Vooral de verpleging was zo ontzettend lief, dat dat me juist met de neus op de feiten drukte. Héél lief medisch personeel = alarmbellen, oftewel: het zal wel heel ernstig zijn.
Well behaved women rarely make history.
dinsdag 6 december 2016 om 18:43
Met spoed naar het ziekenhuis wegens miskraam en maar niet stoppen met bloeden.
Onmiddellijk geopereerd.
Word ik daarna op de kraamafdeling gelegd en komt er 's nachts een verpleegster mij een nieuw infuus brengen 'voor mij angina pectoris'.
Geen idee of die medicijnen erge kwaad kunnen als je ze niet nodig hebt, maar ik schrok er wel erg van, bleef me maar afvragen wat er was gebeurd als ik niet wakker was geworden toen de verpleegster mijn kamer binnenkwam.
Voor een operatie tig keer geprikt, lukte niet maar ze deed me wel pijn.
Komt de anesthesist vragen waarom ik nog niet aan het infuus hang.
'Mevrouw heeft moeilijke aders'.
De anesthesist keek me aan en nog voor ik het goed en wel besefte zat de naald erin, 'moeilijke aders bestaan niet mevrouw' met een knipoog erbij.
De verpleegster was geloof ik niet zo gecharmeerd.
Andere ingreep, ik werd de avond voordien opgenomen.
Anesthesist kwam vooraf met mij de vragenlijst doornemen.
Ik vond de man woest aantrekkelijk en dacht een klik te voelen, maar ging ervan uit dat ik me dat inbeeldde.
Hoorde later van de verpleegkundige dat hij over mij had lopen vertellen dat ik zo'n toffe was
Onmiddellijk geopereerd.
Word ik daarna op de kraamafdeling gelegd en komt er 's nachts een verpleegster mij een nieuw infuus brengen 'voor mij angina pectoris'.
Geen idee of die medicijnen erge kwaad kunnen als je ze niet nodig hebt, maar ik schrok er wel erg van, bleef me maar afvragen wat er was gebeurd als ik niet wakker was geworden toen de verpleegster mijn kamer binnenkwam.
Voor een operatie tig keer geprikt, lukte niet maar ze deed me wel pijn.
Komt de anesthesist vragen waarom ik nog niet aan het infuus hang.
'Mevrouw heeft moeilijke aders'.
De anesthesist keek me aan en nog voor ik het goed en wel besefte zat de naald erin, 'moeilijke aders bestaan niet mevrouw' met een knipoog erbij.
De verpleegster was geloof ik niet zo gecharmeerd.
Andere ingreep, ik werd de avond voordien opgenomen.
Anesthesist kwam vooraf met mij de vragenlijst doornemen.
Ik vond de man woest aantrekkelijk en dacht een klik te voelen, maar ging ervan uit dat ik me dat inbeeldde.
Hoorde later van de verpleegkundige dat hij over mij had lopen vertellen dat ik zo'n toffe was
dinsdag 6 december 2016 om 18:46
quote:spinnekop schreef op 06 december 2016 @ 16:37:
[...]
doet me denken: toen ik nog thuis woonde. Mijn moeder ging haar medicatie ophalen bij de apotheek waarbij de vriendelijke apotheker had gevraagd of ze het anti vaginale schimmel crèmepje voor mij ook niet gelijk kon meenemen.
daar zit j
e op te wachten als 16 jarige.
Anti vaginale creme ?
[...]
doet me denken: toen ik nog thuis woonde. Mijn moeder ging haar medicatie ophalen bij de apotheek waarbij de vriendelijke apotheker had gevraagd of ze het anti vaginale schimmel crèmepje voor mij ook niet gelijk kon meenemen.
daar zit j
e op te wachten als 16 jarige.
Anti vaginale creme ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
dinsdag 6 december 2016 om 18:56
Ik krijg op een zaterdag mysterieuze pijnaanvallen in mijn hoofd.
Doodvermoeiend en tegen maandagavond was ik kapot.
Ga naar huisarts, die me wegstuurt met een nonsens-verhaal en pillen.
Die pillen word ik alleen maar misselijk van, ik hang 3 dagen boven de pot als ik ze slik, de hoofdpijnaanvallen gaan door en ik word alleen maar meer kapot.
Terug telefoon naar de huisarts "ga maar naar spoed van 't ziekenhuis".
Ik kom daar aan, leg de klachten uit en kennelijk hebben ze nog een oud dossier van mij van +10 jaar geleden waar het woord "epilepsie" in staat.
Gelijk steken ze het daar maar op, maar ik weet wat dat is en ik wist dat het dat niet was.
Dan maar het gooien op "migraine" en mij een migraine-spuit zetten.
Die hoort 2 weken te werken, maar bij mij ... doet ze niets.
Ondanks alles met héél véél hoofdpijnmedicatie probeer ik 1.5 week door te doen.
Barstende hoofdpijnaanvallen, concentratie nihil, coördinatie nihil (naar een fles of een deurklink grijpen ging gewoon niet), ogen die soms uitvallen, ...
Na 1.5 week toch maar terug naar de huisarts want een attest nodig voor school.
"Ja maar, da's migraine accompagné en alle bijkomende klachten zijn doodnormaal" (Really? Al weken?)
"Maak maar zelf een afspraak bij de neuroloog als je het toch niet betrouwt."
Binnen de dag stond de afspraak voor de scan 3 dagen later, een week later voor de neuroloog.
Vrijdagmiddag 2 uur ik lig onder de scan.
Vrijdagmiddag 5 uur de neuroloog aan de lijn "We hebben iets gezien. Kom maandagochend direct maar langs en breng kleren mee."
Het langste weekend in mijn leven geweest, maar tegelijk ook zwaar gefeest. (Kapot was ik toch al weken en god weet wat had ik.)
Uiteindelijke diagnose: Klontertje en hersenbloeding.
Ik ben 10 jaar later nog altijd een "case" in de artsenopleiding.
Omdat ik er dus weken mee heb rondgelopen. En ze nog altijd niet weten hoe een (toen) 22-jarige eraan komt.
De afdeling lag vol met 65+'ers.
En ze hebben mij 3 weken binnenste buiten gedraaid in 't ziekenhuis, maar ze vonden maar geen oorzaak.
Over dat verblijf 3 weken lang kan ik overigens ook nog boeken vullen met miskleunen .
Bijvoorbeeld een belangrijk onderzoek plannen waar je een week extra voor mag blijven maar op 't moment zelf ... geen logistiek personeel hebben om je daarnaar toe te brengen. Terug 3 dagen extra.
En communicatie versus artsen ... loopt ook voor geen meter.
De verpleging die je een hele week warm maakt voor een weekend naar huis (er ging toch 4 dagen niks gebeuren) om dan als je klaar staat om te vertrekken om half 8 om 5 voor half afkomt "ah ja, de dokter wil het blijkbaar toch niet".
...
Doodvermoeiend en tegen maandagavond was ik kapot.
Ga naar huisarts, die me wegstuurt met een nonsens-verhaal en pillen.
Die pillen word ik alleen maar misselijk van, ik hang 3 dagen boven de pot als ik ze slik, de hoofdpijnaanvallen gaan door en ik word alleen maar meer kapot.
Terug telefoon naar de huisarts "ga maar naar spoed van 't ziekenhuis".
Ik kom daar aan, leg de klachten uit en kennelijk hebben ze nog een oud dossier van mij van +10 jaar geleden waar het woord "epilepsie" in staat.
Gelijk steken ze het daar maar op, maar ik weet wat dat is en ik wist dat het dat niet was.
Dan maar het gooien op "migraine" en mij een migraine-spuit zetten.
Die hoort 2 weken te werken, maar bij mij ... doet ze niets.
Ondanks alles met héél véél hoofdpijnmedicatie probeer ik 1.5 week door te doen.
Barstende hoofdpijnaanvallen, concentratie nihil, coördinatie nihil (naar een fles of een deurklink grijpen ging gewoon niet), ogen die soms uitvallen, ...
Na 1.5 week toch maar terug naar de huisarts want een attest nodig voor school.
"Ja maar, da's migraine accompagné en alle bijkomende klachten zijn doodnormaal" (Really? Al weken?)
"Maak maar zelf een afspraak bij de neuroloog als je het toch niet betrouwt."
Binnen de dag stond de afspraak voor de scan 3 dagen later, een week later voor de neuroloog.
Vrijdagmiddag 2 uur ik lig onder de scan.
Vrijdagmiddag 5 uur de neuroloog aan de lijn "We hebben iets gezien. Kom maandagochend direct maar langs en breng kleren mee."
Het langste weekend in mijn leven geweest, maar tegelijk ook zwaar gefeest. (Kapot was ik toch al weken en god weet wat had ik.)
Uiteindelijke diagnose: Klontertje en hersenbloeding.
Ik ben 10 jaar later nog altijd een "case" in de artsenopleiding.
Omdat ik er dus weken mee heb rondgelopen. En ze nog altijd niet weten hoe een (toen) 22-jarige eraan komt.
De afdeling lag vol met 65+'ers.
En ze hebben mij 3 weken binnenste buiten gedraaid in 't ziekenhuis, maar ze vonden maar geen oorzaak.
Over dat verblijf 3 weken lang kan ik overigens ook nog boeken vullen met miskleunen .
Bijvoorbeeld een belangrijk onderzoek plannen waar je een week extra voor mag blijven maar op 't moment zelf ... geen logistiek personeel hebben om je daarnaar toe te brengen. Terug 3 dagen extra.
En communicatie versus artsen ... loopt ook voor geen meter.
De verpleging die je een hele week warm maakt voor een weekend naar huis (er ging toch 4 dagen niks gebeuren) om dan als je klaar staat om te vertrekken om half 8 om 5 voor half afkomt "ah ja, de dokter wil het blijkbaar toch niet".
...
dinsdag 6 december 2016 om 18:57
Ik had een ongeluk gehad en had diverse onderdelen in m'n lichaam gebroken. Ik moest verschillende keren terug naar de röntgenkamer omdat ze toch weer een foto van de andere kant wilde hebben etc.
Ik had een kenau van een laborante die mij elke keer zelf van het bed naar de tafel liet gaan met natuurlijk heel veel pijn.
Toen ik voor de 4e keer terug moest ben ik in huilen uitgebarsten. Nadat de arts mijn verhaal hoorde is ze de kamer uitgestormd en werd ik vervolgens door een andere, zeer lieve laborante geholpen.
De eerste was naar huis gestuurd vertelde de arts.
Ik had een kenau van een laborante die mij elke keer zelf van het bed naar de tafel liet gaan met natuurlijk heel veel pijn.
Toen ik voor de 4e keer terug moest ben ik in huilen uitgebarsten. Nadat de arts mijn verhaal hoorde is ze de kamer uitgestormd en werd ik vervolgens door een andere, zeer lieve laborante geholpen.
De eerste was naar huis gestuurd vertelde de arts.
dinsdag 6 december 2016 om 19:16
quote:Stitched schreef op 06 december 2016 @ 19:11:
Ik was al niet zo heel blij met onze apotheek, onvriendelijk, altijd stervensdruk en chaotisch, maar ze zitten tegenover onze huisarts en dat is gewoon makkelijk.
Toen m'n zoon nog een baby was had hij om de haverklap ontzettend pijnlijke luieruitslag en de huisartsenpost schreef dan steeds een zalfje voor dat fantastisch en vooral heel snel werkte. Een verademing met een van pijn huilend babietje.
Maar die zalf moest vers gemaakt worden door de apotheek. Sta ik op een dag met een krijsend babietje in de maxi cosi aan de balie. Keurig eerst bij de huisarts geweest, laten kijken, recept mee en naar de overkant. Kon het zalfje over twee dagen op komen halen. Zo vriendelijk mogelijk uitgelegd en gevraagd of ik alstublieft-dankuwel-heelbeleefd dat zalfje meteen mee mocht nemen. Wilde er met liefde op wachten. Want kijk en hoor maar hoeveel last m'n baby heeft.
Dikke vette pech... over 2 dagen ophalen... volgende patiënt!
Ik huilend met krijsend babietje terug naar de huisarts. Assistente hoorde me aan, vloekte, belde andere apotheek en die stonden met het zalfje voor de deur toen ik thuis kwam... Ben gelijk overgestapt!
Ben ik op dat vlak blij dat ik in België woon.
Hier ga je met je voorschrift - dat je meekrijgt op papier - naar gelijk welke apotheek .
Ik heb een "vaste apotheek" hier om de hoek.
Maar heeft zij mijn spullen niet of niet snel genoeg, loop ik net zo lief wat verder naar de volgende.
Ik was al niet zo heel blij met onze apotheek, onvriendelijk, altijd stervensdruk en chaotisch, maar ze zitten tegenover onze huisarts en dat is gewoon makkelijk.
Toen m'n zoon nog een baby was had hij om de haverklap ontzettend pijnlijke luieruitslag en de huisartsenpost schreef dan steeds een zalfje voor dat fantastisch en vooral heel snel werkte. Een verademing met een van pijn huilend babietje.
Maar die zalf moest vers gemaakt worden door de apotheek. Sta ik op een dag met een krijsend babietje in de maxi cosi aan de balie. Keurig eerst bij de huisarts geweest, laten kijken, recept mee en naar de overkant. Kon het zalfje over twee dagen op komen halen. Zo vriendelijk mogelijk uitgelegd en gevraagd of ik alstublieft-dankuwel-heelbeleefd dat zalfje meteen mee mocht nemen. Wilde er met liefde op wachten. Want kijk en hoor maar hoeveel last m'n baby heeft.
Dikke vette pech... over 2 dagen ophalen... volgende patiënt!
Ik huilend met krijsend babietje terug naar de huisarts. Assistente hoorde me aan, vloekte, belde andere apotheek en die stonden met het zalfje voor de deur toen ik thuis kwam... Ben gelijk overgestapt!
Ben ik op dat vlak blij dat ik in België woon.
Hier ga je met je voorschrift - dat je meekrijgt op papier - naar gelijk welke apotheek .
Ik heb een "vaste apotheek" hier om de hoek.
Maar heeft zij mijn spullen niet of niet snel genoeg, loop ik net zo lief wat verder naar de volgende.
dinsdag 6 december 2016 om 19:18
Over kaakbreuken gesproken: mijn dochter was dus uitgegleden in de badkamer. Overal bloed, en drama, en dochter ontwaarde een rare gleuf in haar onderkaak dus die had de diagnose al gesteld. HA geloofde niet dat er iets aan de hand was, want ze gilde niet van de pijn. Om zijn theorie te bewijzen rukte en trok en wrikte hij nog wat extra aan de gewraakte kaak, maar dochter weigerde nog steeds te gillen. Ze hield echter wel vol dat ie gebroken was, dus zuchtend schreef de man een verwijsbriefje voor de SEH.
Kaak bleek op drie plaatsen gebroken, en de volgende dag lag dochter op de OK. We zitten nog steeds te geinen dat de HA misschien die andere twee breuken wel heeft veroorzaakt, met zijn geruk en gewrik .
Kaak bleek op drie plaatsen gebroken, en de volgende dag lag dochter op de OK. We zitten nog steeds te geinen dat de HA misschien die andere twee breuken wel heeft veroorzaakt, met zijn geruk en gewrik .
dinsdag 6 december 2016 om 19:23
Een kennis van me lag met hersenletsel in een Belgisch ziekenhuis; mocht na weken in bed eindelijk met de rolstoel met infuuspaal naar buiten.
De infuuspaal stoot tegen de hooghangende televisie aan. De televisie was zo brak vastgezet dat die boven op zijn hoofd viel.
Dat heeft het genezingsproces niet bevordert. Zijn vrouw heeft nog wel een klacht in gediend, maar ik weet niet eens of er excuses zijn gekomen
De infuuspaal stoot tegen de hooghangende televisie aan. De televisie was zo brak vastgezet dat die boven op zijn hoofd viel.
Dat heeft het genezingsproces niet bevordert. Zijn vrouw heeft nog wel een klacht in gediend, maar ik weet niet eens of er excuses zijn gekomen
dinsdag 6 december 2016 om 19:23
Een echt onprettige ervaring had ik op de eerste hulp toen ik mijn neus gebroken had. Ik had letterlijk het bot horen kraken en zowel ik als de vriendin die toen bij me was hadden mijn neus scheef zien staan. Bij de eerste hulp zo lang moeten wachten dat de boel flink opgezwollen was tegen de tijd dat ik eindelijk een arts zag. Beste man duwt wat tegen mijn neus aan (waarop ik begin te huilen, want píjnlijk!), zegt op zo'n betweterig toontje: "Jaa, dat is schrikken hè? Maar ik denk dat je gewoon even moet kalmeren, er is namelijk niks aan het handje met je neus" (ja, echt, deze termen) en tut-tut-tut nog een beetje na als ik en mijn vriendin er tegenin brengen dat die neus toch echt hartstikke scheef stond.
Me uiteindelijk af laten schepen om 2 dagen later, nadat de zwelling afgenomen was alsnog bij de KNO-arts te belanden die die neus weer recht moest breken. Die overigens heel verbaasd was dat die eerste hulp-arts niet gemerkt had dat het bot echt heel erg scheef stond.
Ben daar nog steeds pissig over, dat je er gewoon al bij voorbaat van uit gaat dat je één of andere hysterische hypochonder in je spreekkamer hebt en daardoor een overduidelijk gebroken neus niet eens herkent.
Me uiteindelijk af laten schepen om 2 dagen later, nadat de zwelling afgenomen was alsnog bij de KNO-arts te belanden die die neus weer recht moest breken. Die overigens heel verbaasd was dat die eerste hulp-arts niet gemerkt had dat het bot echt heel erg scheef stond.
Ben daar nog steeds pissig over, dat je er gewoon al bij voorbaat van uit gaat dat je één of andere hysterische hypochonder in je spreekkamer hebt en daardoor een overduidelijk gebroken neus niet eens herkent.
dinsdag 6 december 2016 om 19:27
quote:Lady_Voldemort schreef op 06 december 2016 @ 19:18:
We zitten nog steeds te geinen dat de HA misschien die andere twee breuken wel heeft veroorzaakt, met zijn geruk en gewrik .Ik ging met een gescheurd trommelvlies naar de huisarts, een vervanger. Gaat ze het geronnen bloed wegschrapen met een instrumentje. Ik zeg nog: pas op en laat maar. Maar toen was het al auw en sorry. Ze hield meteen op. Mijn oor ging ontsteken, ik naar de echte huisarts. Zegt hij: dat is ook gek, de ontsteking zit niet bij je trommelvlies maar in de gehoorgang. Heb je er met iets scherps ingezeten?
We zitten nog steeds te geinen dat de HA misschien die andere twee breuken wel heeft veroorzaakt, met zijn geruk en gewrik .Ik ging met een gescheurd trommelvlies naar de huisarts, een vervanger. Gaat ze het geronnen bloed wegschrapen met een instrumentje. Ik zeg nog: pas op en laat maar. Maar toen was het al auw en sorry. Ze hield meteen op. Mijn oor ging ontsteken, ik naar de echte huisarts. Zegt hij: dat is ook gek, de ontsteking zit niet bij je trommelvlies maar in de gehoorgang. Heb je er met iets scherps ingezeten?
.
dinsdag 6 december 2016 om 19:27
quote:Lady_Voldemort schreef op 06 december 2016 @ 19:18:
Over kaakbreuken gesproken: mijn dochter was dus uitgegleden in de badkamer. Overal bloed, en drama, en dochter ontwaarde een rare gleuf in haar onderkaak dus die had de diagnose al gesteld. HA geloofde niet dat er iets aan de hand was, want ze gilde niet van de pijn. Om zijn theorie te bewijzen rukte en trok en wrikte hij nog wat extra aan de gewraakte kaak, maar dochter weigerde nog steeds te gillen. Ze hield echter wel vol dat ie gebroken was, dus zuchtend schreef de man een verwijsbriefje voor de SEH.
Kaak bleek op drie plaatsen gebroken, en de volgende dag lag dochter op de OK. We zitten nog steeds te geinen dat de HA misschien die andere twee breuken wel heeft veroorzaakt, met zijn geruk en gewrik .
Sorry
Dat zou wat zijn.
Over kaakbreuken gesproken: mijn dochter was dus uitgegleden in de badkamer. Overal bloed, en drama, en dochter ontwaarde een rare gleuf in haar onderkaak dus die had de diagnose al gesteld. HA geloofde niet dat er iets aan de hand was, want ze gilde niet van de pijn. Om zijn theorie te bewijzen rukte en trok en wrikte hij nog wat extra aan de gewraakte kaak, maar dochter weigerde nog steeds te gillen. Ze hield echter wel vol dat ie gebroken was, dus zuchtend schreef de man een verwijsbriefje voor de SEH.
Kaak bleek op drie plaatsen gebroken, en de volgende dag lag dochter op de OK. We zitten nog steeds te geinen dat de HA misschien die andere twee breuken wel heeft veroorzaakt, met zijn geruk en gewrik .
Sorry
Dat zou wat zijn.
dinsdag 6 december 2016 om 19:29
quote:the-dowager schreef op 06 december 2016 @ 19:23:
Een echt onprettige ervaring had ik op de eerste hulp toen ik mijn neus gebroken had. Ik had letterlijk het bot horen kraken en zowel ik als de vriendin die toen bij me was hadden mijn neus scheef zien staan. Bij de eerste hulp zo lang moeten wachten dat de boel flink opgezwollen was tegen de tijd dat ik eindelijk een arts zag. Beste man duwt wat tegen mijn neus aan (waarop ik begin te huilen, want píjnlijk!), zegt op zo'n betweterig toontje: "Jaa, dat is schrikken hè? Maar ik denk dat je gewoon even moet kalmeren, er is namelijk niks aan het handje met je neus" (ja, echt, deze termen) en tut-tut-tut nog een beetje na als ik en mijn vriendin er tegenin brengen dat die neus toch echt hartstikke scheef stond.
Me uiteindelijk af laten schepen om 2 dagen later, nadat de zwelling afgenomen was alsnog bij de KNO-arts te belanden die die neus weer recht moest breken. Die overigens heel verbaasd was dat die eerste hulp-arts niet gemerkt had dat het bot echt heel erg scheef stond.
Ben daar nog steeds pissig over, dat je er gewoon al bij voorbaat van uit gaat dat je één of andere hysterische hypochonder in je spreekkamer hebt en daardoor een overduidelijk gebroken neus niet eens herkent. Het lullige met een gekwetste neus is dat ie ook heel goed scheef kan gaan staan door interne bloeding/zwelling, terwijl ie dan dus echt niet gebroken is. Daarom heb ik maar even gewacht toen mijn dochter zo'n scheve neus overhield aan een uit de hand gelopen stoeipartijtje met zoon, en inderdaad stond de neus na twee dagen alweer recht, toen de zwelling afgenomen was dus. Dus op zich snap ik de gedachtegang wel, al had ie het ook wel even wat netter kunnen brengen.
Een echt onprettige ervaring had ik op de eerste hulp toen ik mijn neus gebroken had. Ik had letterlijk het bot horen kraken en zowel ik als de vriendin die toen bij me was hadden mijn neus scheef zien staan. Bij de eerste hulp zo lang moeten wachten dat de boel flink opgezwollen was tegen de tijd dat ik eindelijk een arts zag. Beste man duwt wat tegen mijn neus aan (waarop ik begin te huilen, want píjnlijk!), zegt op zo'n betweterig toontje: "Jaa, dat is schrikken hè? Maar ik denk dat je gewoon even moet kalmeren, er is namelijk niks aan het handje met je neus" (ja, echt, deze termen) en tut-tut-tut nog een beetje na als ik en mijn vriendin er tegenin brengen dat die neus toch echt hartstikke scheef stond.
Me uiteindelijk af laten schepen om 2 dagen later, nadat de zwelling afgenomen was alsnog bij de KNO-arts te belanden die die neus weer recht moest breken. Die overigens heel verbaasd was dat die eerste hulp-arts niet gemerkt had dat het bot echt heel erg scheef stond.
Ben daar nog steeds pissig over, dat je er gewoon al bij voorbaat van uit gaat dat je één of andere hysterische hypochonder in je spreekkamer hebt en daardoor een overduidelijk gebroken neus niet eens herkent. Het lullige met een gekwetste neus is dat ie ook heel goed scheef kan gaan staan door interne bloeding/zwelling, terwijl ie dan dus echt niet gebroken is. Daarom heb ik maar even gewacht toen mijn dochter zo'n scheve neus overhield aan een uit de hand gelopen stoeipartijtje met zoon, en inderdaad stond de neus na twee dagen alweer recht, toen de zwelling afgenomen was dus. Dus op zich snap ik de gedachtegang wel, al had ie het ook wel even wat netter kunnen brengen.
dinsdag 6 december 2016 om 19:43
Oh ja, ik bedenk me ineens nog een bizar dingetje. Zoon had een nogal hevig auto-ongeluk gehad. Ik zal jullie niet vermoeien met de details, maar hij heeft drie weken in een academisch ziekenhuis gelegen en daarna heeft ie nog twee maanden intern gerevalideerd, dus het was geen kattenpis. Affijn, op een goeie dag kwam man op zijn kamer (hij had even een hapje gegeten in het Ronald McDonald huis, waar we verbleven), en hij zag onze zoon op een brancard geladen worden. Op mans vraag waar dat heen ging antwoordde de ambulancebroeder: 'Naar Gent!'. 'Nou', antwoordde man 'zoon gaat helemaal nergens heen voorlopig, en als ie ergens heen gaat gaat ie naar Arnhem'.
Bleken ze dus twee jongetjes door elkaar gehaald te hebben . Ik vraag me nog steeds af wat er was gebeurd als man per ongeluk wat langer had gedaan over zijn lunch, want zoon was nog helemaal niet zo bij dus die liet zich rustig inladen hoor. Maar we hebben er verder maar geen problemen over gemaakt want er waren al problemen genoeg en het was tenslotte goed afgelopen.
Bleken ze dus twee jongetjes door elkaar gehaald te hebben . Ik vraag me nog steeds af wat er was gebeurd als man per ongeluk wat langer had gedaan over zijn lunch, want zoon was nog helemaal niet zo bij dus die liet zich rustig inladen hoor. Maar we hebben er verder maar geen problemen over gemaakt want er waren al problemen genoeg en het was tenslotte goed afgelopen.