Overig
alle pijlers
Bizarre acties medisch personeel
dinsdag 6 december 2016 om 08:05
TO trapt af: voor een opname zat ik in de wachtkamer te wachten tot ik werd opgehaald. Na ongeveer 10 minuten (geloof ik) was ik aan de beurt. Er werd van 10 meter afstand geroepen of ik mw. die-en-die was. Toen ik ja zei, ordonneerde de verpleegkundige dat ik mee MOEST komen! Aber jawohl riep ik even hard terug.. Vond ze niet zo grappig.
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
dinsdag 6 december 2016 om 21:24
quote:Bosbessen schreef op 06 december 2016 @ 21:05:
Toen ik nog een jong, niet assertief en soms dom ding was heb ik een keer seks gehad met toenmalig vriend terwijl hij een koortsblaasje had op zijn lip. Ding was al dicht, dus het zal wel dacht ik... Paar weken later begin ik ineens blaasjes te krijgen rond mijn vagina, die steeds erger werden en open begonnen te gaan, de hele rambam. Ontzettend pijnlijk dus toen de HAP gebeld (dit was vrijdag avond) terwijl ik bij schoonouders zat. Vertelde de assistente mij doodleuk dat het vast een schimmel infectie was en dat ik een over een uur een pil kon ophalen en dan is het van het weekend over. Okay... Ik braaf gedaan wat er gezegd wordt en natuurlijk hielp dat niks. De dag erna terug naar ons studenten stadje en op de zaterdag avond zat ik echt te janken van de pijn op de wc. Weer een HAP gebeld (andere provincie), nou kom maar langs. De bussen reden niet meer, geld voor een taxi hadden we niet dus zijn we 3 kwartier gaan lopen naar het ziekenhuis... Wel 10 keer gezegd dat ik blaasjes had, meneer heeft niet gekeken en ik kreeg een zalfje mee. Ik heb maar wat extra pijnstilling genomen want zalfje gaf wel wat verlichting, maar ging het natuurlijk niet van weg. Die maandag had ik al een afspraak met mijn eigen specialist, als laatste in de middag. Ik durfde het bijna niet te zeggen en op het laatste moment toch gedaan. Arts helemaal uit zijn plaat over hoe ik ben behandeld (en die vent was verder echt niet boos te krijgen), meteen een gynaecoloog voor mij terug gepiept. Ik kon meteen daarheen gaan en de gyn haar mond viel open van verbazing toen ze het zag. Ze had het nog nooit zo erg bij iemand gezien in haar gehele carrière, respect voor dat ik hier nog rondliep EN dat ze eens even een paar belletjes ging plegen naar de HAP waar ik was geweest. Sindsdien mijn favoriete gyn en ze vertelde later dat mijn verhaal dus ook aardig de ronde deed.
Mijn supertoffe huisarts diagnostiseerde de eerste keer dat ik er kwam ook geen herpes, terwijl ik er zelf al compleet van overtuigd was. Er was toen maar 1 blaasje te zien en dat leek eerder gewoon een irritatie volgens haar.
Maar goed, ik in alle hoop dat t idd geen herpes was nog naar huis met een zalfje. 2 dagen later zat ik r weer, ik ga op de behandeltafel liggen, ze werpt 1 blik van een afstand, en slaat dr armen over elkaar 'ja, daar is echt geen twijfel over mogelijk' met een heel grappig gezicht. ik nam t r niet kwalijk, dat ze het de eerste keer had gemist, maar ik verging inmiddels wel echt van de pijn en was daar lopend/met het ov gekomen. hadden ze in de apotheek in het gezondheidscentrum geen zinkzalf op voorraad, en ik moest maar even naar een andere apotheek in het dorp lopen. ik huilend terug naar de huisartsenbalie, ik wist echt van gekkigheid niet meer wat ik moest doen op dat moment door de pijn. toen heeft de assistente me naar de apotheek gereden met de auto, want ze had net lunchpauze, en daarna afgezet bij de bushalte.
superlief, maar ook wel bizar. zit je met een totale onbekende in de auto omdat je niet meer kunt lopen door de herpes.
Toen ik nog een jong, niet assertief en soms dom ding was heb ik een keer seks gehad met toenmalig vriend terwijl hij een koortsblaasje had op zijn lip. Ding was al dicht, dus het zal wel dacht ik... Paar weken later begin ik ineens blaasjes te krijgen rond mijn vagina, die steeds erger werden en open begonnen te gaan, de hele rambam. Ontzettend pijnlijk dus toen de HAP gebeld (dit was vrijdag avond) terwijl ik bij schoonouders zat. Vertelde de assistente mij doodleuk dat het vast een schimmel infectie was en dat ik een over een uur een pil kon ophalen en dan is het van het weekend over. Okay... Ik braaf gedaan wat er gezegd wordt en natuurlijk hielp dat niks. De dag erna terug naar ons studenten stadje en op de zaterdag avond zat ik echt te janken van de pijn op de wc. Weer een HAP gebeld (andere provincie), nou kom maar langs. De bussen reden niet meer, geld voor een taxi hadden we niet dus zijn we 3 kwartier gaan lopen naar het ziekenhuis... Wel 10 keer gezegd dat ik blaasjes had, meneer heeft niet gekeken en ik kreeg een zalfje mee. Ik heb maar wat extra pijnstilling genomen want zalfje gaf wel wat verlichting, maar ging het natuurlijk niet van weg. Die maandag had ik al een afspraak met mijn eigen specialist, als laatste in de middag. Ik durfde het bijna niet te zeggen en op het laatste moment toch gedaan. Arts helemaal uit zijn plaat over hoe ik ben behandeld (en die vent was verder echt niet boos te krijgen), meteen een gynaecoloog voor mij terug gepiept. Ik kon meteen daarheen gaan en de gyn haar mond viel open van verbazing toen ze het zag. Ze had het nog nooit zo erg bij iemand gezien in haar gehele carrière, respect voor dat ik hier nog rondliep EN dat ze eens even een paar belletjes ging plegen naar de HAP waar ik was geweest. Sindsdien mijn favoriete gyn en ze vertelde later dat mijn verhaal dus ook aardig de ronde deed.
Mijn supertoffe huisarts diagnostiseerde de eerste keer dat ik er kwam ook geen herpes, terwijl ik er zelf al compleet van overtuigd was. Er was toen maar 1 blaasje te zien en dat leek eerder gewoon een irritatie volgens haar.
Maar goed, ik in alle hoop dat t idd geen herpes was nog naar huis met een zalfje. 2 dagen later zat ik r weer, ik ga op de behandeltafel liggen, ze werpt 1 blik van een afstand, en slaat dr armen over elkaar 'ja, daar is echt geen twijfel over mogelijk' met een heel grappig gezicht. ik nam t r niet kwalijk, dat ze het de eerste keer had gemist, maar ik verging inmiddels wel echt van de pijn en was daar lopend/met het ov gekomen. hadden ze in de apotheek in het gezondheidscentrum geen zinkzalf op voorraad, en ik moest maar even naar een andere apotheek in het dorp lopen. ik huilend terug naar de huisartsenbalie, ik wist echt van gekkigheid niet meer wat ik moest doen op dat moment door de pijn. toen heeft de assistente me naar de apotheek gereden met de auto, want ze had net lunchpauze, en daarna afgezet bij de bushalte.
superlief, maar ook wel bizar. zit je met een totale onbekende in de auto omdat je niet meer kunt lopen door de herpes.
dinsdag 6 december 2016 om 21:45
quote:Oudblond schreef op 06 december 2016 @ 17:55:
[...]
Ja vreselijk. Normaliter ben ik best mondig maar toen was ik zo'n hoopje ellende dat ik alleen nog weg wilde kruipen. En het erge: de twee tanden waar de ontsteking onder zat hebben het niet gered
'Mondig'
Nou, ronduit slecht dit en bizar dat je nooit iets van de ingediende klacht hebt vernomen. Wat een prutsers.
[...]
Ja vreselijk. Normaliter ben ik best mondig maar toen was ik zo'n hoopje ellende dat ik alleen nog weg wilde kruipen. En het erge: de twee tanden waar de ontsteking onder zat hebben het niet gered
'Mondig'
Nou, ronduit slecht dit en bizar dat je nooit iets van de ingediende klacht hebt vernomen. Wat een prutsers.
dinsdag 6 december 2016 om 21:58
quote:Bosbessen schreef op 06 december 2016 @ 21:07:
[...]
Dat heb ik ook een aantal keer gehad, vragen of ze een artikel over mij mochten schrijven tot een kudde co's aan mijn bed aan toe. Ze lachten niet om mijn grapje dat ze me niet mochten voeren. Maar ik vond het eigenlijk nooit zo erg.
Wat het nog erger maakte was dat die man geen 1x aangekeken heeft. Mij opgeroepen heeft met mijn achternaam zonder mevrouw ervoor "Jansen!" en ook geen antwoord op mijn vragen gaf of het zich zou verspreiden naar mijn gezicht en hoe lang het zou duren voordat het over zou zijn. Hij reageerde nergens op maar hij zat wel ostentatief te genieten van 'zijn ontdekking'. Dus ik stond buiten en ik wist nog niets. Ergste dokterservaring ooit.
Waarom is deze man niet in een laboratorium is gaan werken, vraag ik me af.
[...]
Dat heb ik ook een aantal keer gehad, vragen of ze een artikel over mij mochten schrijven tot een kudde co's aan mijn bed aan toe. Ze lachten niet om mijn grapje dat ze me niet mochten voeren. Maar ik vond het eigenlijk nooit zo erg.
Wat het nog erger maakte was dat die man geen 1x aangekeken heeft. Mij opgeroepen heeft met mijn achternaam zonder mevrouw ervoor "Jansen!" en ook geen antwoord op mijn vragen gaf of het zich zou verspreiden naar mijn gezicht en hoe lang het zou duren voordat het over zou zijn. Hij reageerde nergens op maar hij zat wel ostentatief te genieten van 'zijn ontdekking'. Dus ik stond buiten en ik wist nog niets. Ergste dokterservaring ooit.
Waarom is deze man niet in een laboratorium is gaan werken, vraag ik me af.
dinsdag 6 december 2016 om 22:39
dinsdag 6 december 2016 om 22:57
Wat een heftige verhalen zitten ertussen zeg 
-lang verhaal alert-
Mijn tweede verhaal lijkt misschien niet zó heftig maar ik heb het wel als heel heftig ervaren.
5 weken na mijn bevalling van mijn zoon kreeg ik s avonds laat maagpijn (dacht ik)
Vriend was werken, telefoon thuis laten liggen.
Mijn "maagpijn" werd erger en erger. Toen ik opstond van de bank en van de pijn tegen de grond klapte heb ik m'n ouders gebeld omdat ik mezelf niet vertrouwde met oppakken en fles geven van m'n zoon.
Nou goed, warme melk, warm bad, ingestopt door moeders. Niets hielp. Ondertussen via zijn werk vriend kunnen bereiken en die kwam naar huis.
'S nachts rond half 3 kon ik bijna niet meer ademhalen van de pijn.
Afspraak gemaakt bij de HAP, vriend, pasgeboren baby en pasbevallen ik onderweg naar het zkh.
Eerst naar de HAP waar hij dacht dat het mijn blindedarm was. Aangezien de pijn ondertussen tussen mijn schouderbladen zat leek mij dat vrij onwaarschijnlijk maar goed, ik mocht met die indicatie naar de SEH dus ik was alllang blij.
We begonnen met PCM, toen diclofenac maar de verlichting kwam pas toen ze een morfine infuus aanlegden.
Er moest een echo gemaakt worden en ik linkte nog alles aan mijn bevalling natuurlijk. Ik dacht dat er ten minste een halve placenta was blijven zitten oid. De echoscopist duwde zo hard op m'n buik alsof hij m'n ruggengraat aan moest raken. Ik lag te huilen op dat bed van de pijn. Het deed hem niets, geen excuses nada.
Bleek dat ik een zwaar ontstoken galblaas had en dat er een galsteen vast zat in 1 van de galleiders.
Ik zou eerst onder een roesje geopereerd worden aan de galsteen en dan een dag later onder narcose aan mijn galblaas.
Uiteindelijk heb ik een week gelegen en 3 operaties gehad.
Eerst 3 dagen op de acute opname waar we met 8 op een zaal lagen ( let wel, net bevallen, nog vloeiend, pasgeboren baby, knallende borsten net stuwing) en dan 3 demente vrouwelijk patiënten, 4 mannen en ik op 1 Zaal.
1 nacht een kamer op de 48 uurs opname.
Ik moest al die tijd nuchter blijven want ik kon ieder moment aan de beurt zijn. Ik ben als de dood voor naalden en had daarom met de arts afgesproken dat mijn morfine via mijn infuus mocht zodat ik geen extra prikken om de zoveel uur hoefde te hebben. Kwam er een zuster met een injectie binnen. Dus ik zei: "sorry mevrouw maar ik heb zus en zo afgesproken met de arts dus ik heb liever niet die prik maar de infuus variant"
Zegt ze: " O ja? Laat je me daarvoor helemaal terug lopen naar die medicijnen kast? Liep je ook zo te janken toen je die piercing liet zetten? "
Ik keek haar aan en ik kon me gewoon niet meer beheersen, ik heb haar m'n kamer uitgegooid en een klacht ingediend.
Die nacht stond er nog een dakloze man in mijn kamer die erg dicht bij m'n bed kwam, stomdronken.
De ochtend van de roesjes operatie vroeg ik aan de verpleegkundige of mijn infuus wel goed zat want dat gevoel had ik niet.
"Ja hoor prima"
Nou ok, goed.
Het volgende wat ik me herinner is dat ik totaal overstuur wakker word, alleen, op een onbekende kamer met een mega bebloed verband om m'n hand en een ingejast infuus in de holte van m'n arm met een mega bloeduitstorting eromheen.
Dat infuus zat dus niet goed, ik ben "wakker" geworden tijdens de operatie en heb geprobeerd de slang uit mijn mond te trekken.
Ik wist pas 4 uur later dat het helemaal niet gelukt was allemaal en dat ik nog 2 keer mocht.
Uiteindelijk 8 dagen zonder kind, pasbevallen, meteen einde borstvoeding en 3 operaties verder.
Ik heb hierdoor en door de weken voor mijn bevalling in het zkh zo'n flinke klap gehad qua hechting met m'n zoontje. En een enorme aversie tegen mensen (dokters, tandartsen etc)
Die "zomaar" aan mijn lijf zitten. Ik weet heus wel dat het soms nodig is maar sindsdien heb ik er echt iets tégen terwijl het eerder nooit een probleem was
.
-lang verhaal alert-
Mijn tweede verhaal lijkt misschien niet zó heftig maar ik heb het wel als heel heftig ervaren.
5 weken na mijn bevalling van mijn zoon kreeg ik s avonds laat maagpijn (dacht ik)
Vriend was werken, telefoon thuis laten liggen.
Mijn "maagpijn" werd erger en erger. Toen ik opstond van de bank en van de pijn tegen de grond klapte heb ik m'n ouders gebeld omdat ik mezelf niet vertrouwde met oppakken en fles geven van m'n zoon.
Nou goed, warme melk, warm bad, ingestopt door moeders. Niets hielp. Ondertussen via zijn werk vriend kunnen bereiken en die kwam naar huis.
'S nachts rond half 3 kon ik bijna niet meer ademhalen van de pijn.
Afspraak gemaakt bij de HAP, vriend, pasgeboren baby en pasbevallen ik onderweg naar het zkh.
Eerst naar de HAP waar hij dacht dat het mijn blindedarm was. Aangezien de pijn ondertussen tussen mijn schouderbladen zat leek mij dat vrij onwaarschijnlijk maar goed, ik mocht met die indicatie naar de SEH dus ik was alllang blij.
We begonnen met PCM, toen diclofenac maar de verlichting kwam pas toen ze een morfine infuus aanlegden.
Er moest een echo gemaakt worden en ik linkte nog alles aan mijn bevalling natuurlijk. Ik dacht dat er ten minste een halve placenta was blijven zitten oid. De echoscopist duwde zo hard op m'n buik alsof hij m'n ruggengraat aan moest raken. Ik lag te huilen op dat bed van de pijn. Het deed hem niets, geen excuses nada.
Bleek dat ik een zwaar ontstoken galblaas had en dat er een galsteen vast zat in 1 van de galleiders.
Ik zou eerst onder een roesje geopereerd worden aan de galsteen en dan een dag later onder narcose aan mijn galblaas.
Uiteindelijk heb ik een week gelegen en 3 operaties gehad.
Eerst 3 dagen op de acute opname waar we met 8 op een zaal lagen ( let wel, net bevallen, nog vloeiend, pasgeboren baby, knallende borsten net stuwing) en dan 3 demente vrouwelijk patiënten, 4 mannen en ik op 1 Zaal.
1 nacht een kamer op de 48 uurs opname.
Ik moest al die tijd nuchter blijven want ik kon ieder moment aan de beurt zijn. Ik ben als de dood voor naalden en had daarom met de arts afgesproken dat mijn morfine via mijn infuus mocht zodat ik geen extra prikken om de zoveel uur hoefde te hebben. Kwam er een zuster met een injectie binnen. Dus ik zei: "sorry mevrouw maar ik heb zus en zo afgesproken met de arts dus ik heb liever niet die prik maar de infuus variant"
Zegt ze: " O ja? Laat je me daarvoor helemaal terug lopen naar die medicijnen kast? Liep je ook zo te janken toen je die piercing liet zetten? "
Ik keek haar aan en ik kon me gewoon niet meer beheersen, ik heb haar m'n kamer uitgegooid en een klacht ingediend.
Die nacht stond er nog een dakloze man in mijn kamer die erg dicht bij m'n bed kwam, stomdronken.
De ochtend van de roesjes operatie vroeg ik aan de verpleegkundige of mijn infuus wel goed zat want dat gevoel had ik niet.
"Ja hoor prima"
Nou ok, goed.
Het volgende wat ik me herinner is dat ik totaal overstuur wakker word, alleen, op een onbekende kamer met een mega bebloed verband om m'n hand en een ingejast infuus in de holte van m'n arm met een mega bloeduitstorting eromheen.
Dat infuus zat dus niet goed, ik ben "wakker" geworden tijdens de operatie en heb geprobeerd de slang uit mijn mond te trekken.
Ik wist pas 4 uur later dat het helemaal niet gelukt was allemaal en dat ik nog 2 keer mocht.
Uiteindelijk 8 dagen zonder kind, pasbevallen, meteen einde borstvoeding en 3 operaties verder.
Ik heb hierdoor en door de weken voor mijn bevalling in het zkh zo'n flinke klap gehad qua hechting met m'n zoontje. En een enorme aversie tegen mensen (dokters, tandartsen etc)
Die "zomaar" aan mijn lijf zitten. Ik weet heus wel dat het soms nodig is maar sindsdien heb ik er echt iets tégen terwijl het eerder nooit een probleem was
.
dinsdag 6 december 2016 om 23:03
quote:ekeim schreef op 06 december 2016 @ 22:39:
Mijn vorige huisarts vond heel snel dat iets psychisch was. Zo was ik er een keer omdat ik al vier weken me kapot hoestte: psychisch! Ik vraag me nog steeds af hoe dan... Gelukkig is hij nu met pensioen en hebben we nu een hele lieve dame!Ik had een huisarts die werkelijk ALLES zelf ook had gehad, en als het niet kon omdat hij een man was dan had zn vrouw er wel last van
Mijn vorige huisarts vond heel snel dat iets psychisch was. Zo was ik er een keer omdat ik al vier weken me kapot hoestte: psychisch! Ik vraag me nog steeds af hoe dan... Gelukkig is hij nu met pensioen en hebben we nu een hele lieve dame!Ik had een huisarts die werkelijk ALLES zelf ook had gehad, en als het niet kon omdat hij een man was dan had zn vrouw er wel last van
dinsdag 6 december 2016 om 23:17
quote:carola1978 schreef op 06 december 2016 @ 20:12:
[...]
Tja zo werd mijn dochter weg gestuurd door haar huisarts, overoma, oma, ik zei de gek en 2 zusjes van mij, allemaal kanker, was niet nodig, te jong, schadelijke straling blablabla, ik heb nu dus geen dochter meer. Laat niemand, maar dan ook in godsnaam niemand, zich weg sturen door zo"n malloot .Wat enorm verdrietig.
[...]
Tja zo werd mijn dochter weg gestuurd door haar huisarts, overoma, oma, ik zei de gek en 2 zusjes van mij, allemaal kanker, was niet nodig, te jong, schadelijke straling blablabla, ik heb nu dus geen dochter meer. Laat niemand, maar dan ook in godsnaam niemand, zich weg sturen door zo"n malloot .Wat enorm verdrietig.
dinsdag 6 december 2016 om 23:32
quote:hondenmens schreef op 06 december 2016 @ 20:57:
Niet echt bizar, maar onprettig. Toen ik in mijn tienertijd een blokjesbeugel had moest ik weer eens voor controle bij de ortho. De elastiekjes werden vervangen door een stagiaire. Ze kon het nog niet goed en liet ze steeds tegen mijn tandvlees schieten. om een of ander reden moet ik hier zo hard om lachen! Wel een knuffel verdiend
Niet echt bizar, maar onprettig. Toen ik in mijn tienertijd een blokjesbeugel had moest ik weer eens voor controle bij de ortho. De elastiekjes werden vervangen door een stagiaire. Ze kon het nog niet goed en liet ze steeds tegen mijn tandvlees schieten. om een of ander reden moet ik hier zo hard om lachen! Wel een knuffel verdiend
woensdag 7 december 2016 om 00:12
quote:gucciguilty schreef op 06 december 2016 @ 17:21:
Mijn verhaal; dan wel over een dierenarts ipv mensenarts
Kat bleek kanker te hebben; grote tumor in oor. Daarna is besloten om de gehele gehoorgang incl tumor te verwijderen, operatie ging goed, kat knapte gelijk op (had neurologische klachten omdat tumor evenwicht aantastte). Kwam nog even langs om wat antibiotica te halen en te informeren naar het labonderzoek van het materiaal, want alles was opgestuurd; leek allemaal goed, om de tumor zat genoeg gezond weefsel, dus waren ze er 99% zeker van dat alles weg was, lymfklieren en bloed etc waren allemaal normaal, dus goed nieuws. Dierenarts was heel lief en betrokken, kreeg het labrapport ook zelf mee zodat ik alles kon nalezen etc. Kom uit de spreekkamer met recept voor antibiotica; begint assistente over kat. 'Sneu hoor, kanker. Naja, gelukkig heb je nog een paar maanden met hem'. Ik helemaal verbaasd (en van streek omdat de dierenarts NET had gezegd dat alles goed leek). Gezegd dat hij volgens de dierenarts een goede kans maakte op een lang leven omdat we er op tijd bij waren. 'Met kanker weet je t nooit, de meesten leven niet langer dan een jaar en hij was wel erg ziek he?' Zo bizar! Thuis heb ik het labrapport nog even helemaal doorgenomen, stond ook duidelijk in dat er veel gezond weefsel om de tumor heen zat, dat de prognose goed was etc.
Snap nog steeds niet waarom die opmerking nou nodig was...
Ik had gevraagd wie ik net gesproken had in de behandelkamer, want schijnbaar was dat de assistant en stond de echte DA buiten de behandelkamer mensen uit te laten
Tssss....belachelijk en onnodig.
Hoe is het met je kat?
Mijn verhaal; dan wel over een dierenarts ipv mensenarts
Kat bleek kanker te hebben; grote tumor in oor. Daarna is besloten om de gehele gehoorgang incl tumor te verwijderen, operatie ging goed, kat knapte gelijk op (had neurologische klachten omdat tumor evenwicht aantastte). Kwam nog even langs om wat antibiotica te halen en te informeren naar het labonderzoek van het materiaal, want alles was opgestuurd; leek allemaal goed, om de tumor zat genoeg gezond weefsel, dus waren ze er 99% zeker van dat alles weg was, lymfklieren en bloed etc waren allemaal normaal, dus goed nieuws. Dierenarts was heel lief en betrokken, kreeg het labrapport ook zelf mee zodat ik alles kon nalezen etc. Kom uit de spreekkamer met recept voor antibiotica; begint assistente over kat. 'Sneu hoor, kanker. Naja, gelukkig heb je nog een paar maanden met hem'. Ik helemaal verbaasd (en van streek omdat de dierenarts NET had gezegd dat alles goed leek). Gezegd dat hij volgens de dierenarts een goede kans maakte op een lang leven omdat we er op tijd bij waren. 'Met kanker weet je t nooit, de meesten leven niet langer dan een jaar en hij was wel erg ziek he?' Zo bizar! Thuis heb ik het labrapport nog even helemaal doorgenomen, stond ook duidelijk in dat er veel gezond weefsel om de tumor heen zat, dat de prognose goed was etc.
Snap nog steeds niet waarom die opmerking nou nodig was...
Ik had gevraagd wie ik net gesproken had in de behandelkamer, want schijnbaar was dat de assistant en stond de echte DA buiten de behandelkamer mensen uit te laten
Tssss....belachelijk en onnodig.
Hoe is het met je kat?
Nope
woensdag 7 december 2016 om 00:18
Ohh, nog een. Ik kreeg toen ik eind zestien was een relatie. Besloten om beide een soa test te doen want beide nogal losbollen. Kom ik bij de huisarts en ik blabla soa test. Kijkt ie me aan en zegt doodleuk 'Nou, dat lijkt me nou echt niet nodig. Je bent nog jong en het is best duur hoor.' Niet eens vragen of ik klachten had of hoeveel partners ofzo. Gewoon dat.
En ik kon weer weg. Durfde er toen niets van te zeggen, zo stom. Gelukkig bij de andere arts op een andere dag wel serieus genomen.
En ik kon weer weg. Durfde er toen niets van te zeggen, zo stom. Gelukkig bij de andere arts op een andere dag wel serieus genomen.
woensdag 7 december 2016 om 00:46
Ja, huisartsen die je niet serieus nemen met klachten . Toen ik jonger was één keer echt heel erg meegemaakt, kwam met bepaalde klachten daar en hij had bedacht wat het was. Dat moest het wel zijn, niets anders. Bloedtesten gedaan, kwam niets uit. Nog een keer. En nog een keer, en nog een keer en nóg een keer. En nog steeds had ik niet wat hij had bedacht. Kwam toevallig bij een vervangende huisarts terecht die het verhaal niet geloofde en op andere dingen liet onderzoeken. Kom ik de week erna terug voor de uitslag, blijkt het totaal iets anders te zijn. Beweerde de arts dat de bloedtest waarschijnlijk gewoon niet kloppend was... Uiteindelijk heeft mijn moeder hem kunnen overtuigen om het in ieder geval met een kinderarts of andere specialist te overleggen, die hem vervolgens vertelde dat je dit absoluut niet NIET mag behandelen, vanwege het gevaar. Nou, toen kreeg ik eindelijk onder protest medicijnen mee.
Ook al meerdere keren meegemaakt dat allergieën niet goed geregistreerd worden trouwens. Misschien niet heel bizar, maar ik ben allergisch voor penicilline en ik heb ondertussen al 3 keer zelf gevraagd of ze niet een ander antibioticum moesten voorschrijven, omdat ik van de voorgeschreven antibiotica toch echt dood zou gaan ongeveer .
Ook al meerdere keren meegemaakt dat allergieën niet goed geregistreerd worden trouwens. Misschien niet heel bizar, maar ik ben allergisch voor penicilline en ik heb ondertussen al 3 keer zelf gevraagd of ze niet een ander antibioticum moesten voorschrijven, omdat ik van de voorgeschreven antibiotica toch echt dood zou gaan ongeveer .
woensdag 7 december 2016 om 01:08
quote:Starshine-2 schreef op 06 december 2016 @ 16:02:
[...]
Ik vind het ook vaak raar. In principe is het simpel. Overdag naar de huisarts en op andere tijden naar de HAP. Maar vroeger kon je met een gebroken bot meteen naar de ehbo. Nu niet, je moet doorverwezen worden door huisarts of HAP. Of dus meteen door een ambulance worden opgehaald.
Maar goed, in de praktijk ontstaat vaak verwarring of je wordt afgepoeierd door de telefonist van de HAP.In mijn ervaring wordt je ook veel sneller geholpen bij de Eerste hulp als je met een ambulance binnen komt. Ik heb een kind met een zeldzame aandoening die als jong kind regelmatig in shock raakte en als hij dan niet op tijd medicatie kreeg dan stopt hij met ademen en stopt zijn hart. We hebben dus een brief van de specialist met de naam van de (veelal onbekende) aandoening, en wat de directe behandeling is die hij nodig heeft. Ik heb wel eens aan de balie gestaan, maar de medewerker geloofde niet dat er zoveel spoed was, er komt zo wel iemand kijken, ga maar even in de wachtkamer zitten. Wat ligt je kindje lief te slapen. 'hij slaapt niet, hij is bewusteloos, ik heb hier een brief van zijn specialist' maar nee, er kwam zo wel iemand kijken.... uiteindelijk zat ik dus op de grond in de wachtkamer zelf mijn kind te reanimeren voordat er iemand kwam helpen... tegenwoordig bellen we dus altijd een ambulance.
[...]
Ik vind het ook vaak raar. In principe is het simpel. Overdag naar de huisarts en op andere tijden naar de HAP. Maar vroeger kon je met een gebroken bot meteen naar de ehbo. Nu niet, je moet doorverwezen worden door huisarts of HAP. Of dus meteen door een ambulance worden opgehaald.
Maar goed, in de praktijk ontstaat vaak verwarring of je wordt afgepoeierd door de telefonist van de HAP.In mijn ervaring wordt je ook veel sneller geholpen bij de Eerste hulp als je met een ambulance binnen komt. Ik heb een kind met een zeldzame aandoening die als jong kind regelmatig in shock raakte en als hij dan niet op tijd medicatie kreeg dan stopt hij met ademen en stopt zijn hart. We hebben dus een brief van de specialist met de naam van de (veelal onbekende) aandoening, en wat de directe behandeling is die hij nodig heeft. Ik heb wel eens aan de balie gestaan, maar de medewerker geloofde niet dat er zoveel spoed was, er komt zo wel iemand kijken, ga maar even in de wachtkamer zitten. Wat ligt je kindje lief te slapen. 'hij slaapt niet, hij is bewusteloos, ik heb hier een brief van zijn specialist' maar nee, er kwam zo wel iemand kijken.... uiteindelijk zat ik dus op de grond in de wachtkamer zelf mijn kind te reanimeren voordat er iemand kwam helpen... tegenwoordig bellen we dus altijd een ambulance.
woensdag 7 december 2016 om 01:15
Wat een trieste verhalen zitten er tussen.
Ik heb maar een grappige: de man die mijn gezicht weer heeft opgelapt in zeven operaties was zo trots op zijn werk dat hij iedere keer weer tig artsen in opleiding in zijn kielzog meesleepte. En die moesten dan allemaal kijken en iets raden. En dan ging hij met een marker op mijn gezicht de plaatsen aangeven waar de incisies waren gemaakt. Zat ik er weer bij als een raderpatroon uit de Burda. In de wachtkamer bij een totaal andere afdeling.
Ik heb maar een grappige: de man die mijn gezicht weer heeft opgelapt in zeven operaties was zo trots op zijn werk dat hij iedere keer weer tig artsen in opleiding in zijn kielzog meesleepte. En die moesten dan allemaal kijken en iets raden. En dan ging hij met een marker op mijn gezicht de plaatsen aangeven waar de incisies waren gemaakt. Zat ik er weer bij als een raderpatroon uit de Burda. In de wachtkamer bij een totaal andere afdeling.
woensdag 7 december 2016 om 01:17
quote:Lady_Grey schreef op 07 december 2016 @ 00:46:
...
Ook al meerdere keren meegemaakt dat allergieën niet goed geregistreerd worden trouwens. Misschien niet heel bizar, maar ik ben allergisch voor penicilline en ik heb ondertussen al 3 keer zelf gevraagd of ze niet een ander antibioticum moesten voorschrijven, omdat ik van de voorgeschreven antibiotica toch echt dood zou gaan ongeveer .
Als kind nergens last van, maar sinds 10 jaar blijkbaar ook allergisch.
Toen een giga-reactie gehad.
Sindsdien hamer ik er dus bij elke arts op vanaf iemand het woord "antibiotica" nog maar durft denken.
Al 4 keer dat ze de versie mét peniciline blindelings hadden voorgeschreven ondanks mijn woorden. En ondanks dat het in al mijn dossiers staat.
Mijn moeder is gelukkig van opleiding apothekeres.
Als ik antibiotica moet, laat ik de boel achteraf dus nog es extra controleren .
Het zou eigenlijk niet mogen "nodig zijn" maar better safe than sorry.
...
Ook al meerdere keren meegemaakt dat allergieën niet goed geregistreerd worden trouwens. Misschien niet heel bizar, maar ik ben allergisch voor penicilline en ik heb ondertussen al 3 keer zelf gevraagd of ze niet een ander antibioticum moesten voorschrijven, omdat ik van de voorgeschreven antibiotica toch echt dood zou gaan ongeveer .
Als kind nergens last van, maar sinds 10 jaar blijkbaar ook allergisch.
Toen een giga-reactie gehad.
Sindsdien hamer ik er dus bij elke arts op vanaf iemand het woord "antibiotica" nog maar durft denken.
Al 4 keer dat ze de versie mét peniciline blindelings hadden voorgeschreven ondanks mijn woorden. En ondanks dat het in al mijn dossiers staat.
Mijn moeder is gelukkig van opleiding apothekeres.
Als ik antibiotica moet, laat ik de boel achteraf dus nog es extra controleren .
Het zou eigenlijk niet mogen "nodig zijn" maar better safe than sorry.
woensdag 7 december 2016 om 06:22
Oh ja ik heb er eentje:
Toen ik zwanger was van nummer 2 had ik flinke bekkeninstabiliteit door een heupafwijking, bij de eerste ook gehad. Rolstoel gehaald zodat ik kon blijven werken, maar met 31-32 weken kon ik niet meer. Die rolstoel was er al sinds week 12.
Belt uwv mij op, om over mijn aankomende ziekmelding te praten, was in overleg met baas mijn laatste dag toen de man belde.
Hij vroeg serieus hoe ik nu al bi kon hebben, want toen zijn vrouw zwanger was kreeg zij het pas veel later en of ik me niet aanstelde?
Ik heb opgehangen en ben gewoon mijn ziekmelding ingegaan. Nooit problemen mee gekregen gelukkig.
Toen ik zwanger was van nummer 2 had ik flinke bekkeninstabiliteit door een heupafwijking, bij de eerste ook gehad. Rolstoel gehaald zodat ik kon blijven werken, maar met 31-32 weken kon ik niet meer. Die rolstoel was er al sinds week 12.
Belt uwv mij op, om over mijn aankomende ziekmelding te praten, was in overleg met baas mijn laatste dag toen de man belde.
Hij vroeg serieus hoe ik nu al bi kon hebben, want toen zijn vrouw zwanger was kreeg zij het pas veel later en of ik me niet aanstelde?
Ik heb opgehangen en ben gewoon mijn ziekmelding ingegaan. Nooit problemen mee gekregen gelukkig.
woensdag 7 december 2016 om 08:07
quote:lemoos2 schreef op 07 december 2016 @ 01:15:
Wat een trieste verhalen zitten er tussen.
Ik heb maar een grappige: de man die mijn gezicht weer heeft opgelapt in zeven operaties was zo trots op zijn werk dat hij iedere keer weer tig artsen in opleiding in zijn kielzog meesleepte. En die moesten dan allemaal kijken en iets raden. En dan ging hij met een marker op mijn gezicht de plaatsen aangeven waar de incisies waren gemaakt. Zat ik er weer bij als een raderpatroon uit de Burda. In de wachtkamer bij een totaal andere afdeling.Haha, ik zie dit helemaal voor me!
Wat een trieste verhalen zitten er tussen.
Ik heb maar een grappige: de man die mijn gezicht weer heeft opgelapt in zeven operaties was zo trots op zijn werk dat hij iedere keer weer tig artsen in opleiding in zijn kielzog meesleepte. En die moesten dan allemaal kijken en iets raden. En dan ging hij met een marker op mijn gezicht de plaatsen aangeven waar de incisies waren gemaakt. Zat ik er weer bij als een raderpatroon uit de Burda. In de wachtkamer bij een totaal andere afdeling.Haha, ik zie dit helemaal voor me!
woensdag 7 december 2016 om 08:22
quote:carola1978 schreef op 06 december 2016 @ 20:12:
[...]
Tja zo werd mijn dochter weg gestuurd door haar huisarts, overoma, oma, ik zei de gek en 2 zusjes van mij, allemaal kanker, was niet nodig, te jong, schadelijke straling blablabla, ik heb nu dus geen dochter meer. Laat niemand, maar dan ook in godsnaam niemand, zich weg sturen door zo"n malloot .
[...]
Tja zo werd mijn dochter weg gestuurd door haar huisarts, overoma, oma, ik zei de gek en 2 zusjes van mij, allemaal kanker, was niet nodig, te jong, schadelijke straling blablabla, ik heb nu dus geen dochter meer. Laat niemand, maar dan ook in godsnaam niemand, zich weg sturen door zo"n malloot .
woensdag 7 december 2016 om 08:29
quote:Koettie schreef op 07 december 2016 @ 00:18:
Ohh, nog een. Ik kreeg toen ik eind zestien was een relatie. Besloten om beide een soa test te doen want beide nogal losbollen. Kom ik bij de huisarts en ik blabla soa test. Kijkt ie me aan en zegt doodleuk 'Nou, dat lijkt me nou echt niet nodig. Je bent nog jong en het is best duur hoor.' Niet eens vragen of ik klachten had of hoeveel partners ofzo. Gewoon dat.
En ik kon weer weg. Durfde er toen niets van te zeggen, zo stom. Gelukkig bij de andere arts op een andere dag wel serieus genomen.
Ik kreeg op mijn 17de (en nog maagd zijnde) een ongevraagde HIV-test
Ik was al weken doodmoe, sliep het liefste 20u/dag, functioneerde amper.
Dus naar de huisarts die zonder echt naar mij te luisteren besloot dat ik wel een depressie zou hebben en me AD voorschreef 'als het over 2 maand nog niet beter is, kom dan maar terug'.
Na 2 maand alleen maar erger dus teruggegaan met mededeling dat ik onderhand depressief werd door de vermoeidheid.
Ik snap best wel dat je moe wordt door een depressie maar luister dan gdv naar je patiënt en draai oorzaak en gevolg niet door elkaar.
Soit, na lang aandringen toch maar bloedtest gedaan. Twee dagen later kon ik terug voor de resultaten.
'O ja, ik heb ook een HIV-test gedaan, wil je daarvan het resultaat kennen?'
'Nee'
'?'
'Ik ben nog maagd en nog nooit een bloedtransfusie gehad, hoe moet ik aan HIV komen?'
'???'
Ik liep in die periode nogal kortgerokt en blijkbaar had huisarts daaruit geconcludeerd dat ik maar wat in het rond neukte
Bloedtest was overigen volledig oké maar mijn klachten waren er nog steeds.
Schrijft ie me pillen voor 'dit zal wel helpen'.
Na de eerste had ik een hartslag als een op hol geslagen paard, was ineens 48u aan een stuk klaarwakker en blijkbaar stonden mijn pupillen wel erg wijd maar ik bleef wel braaf 1 pil per dag slikken, denkende dat dat er gewoon bij hoorde
Mijn stagebegeleidster vroeg me of ik drugs had genomen.
'Nee, alleen deze pillen van de huisarts'.
Stuurt zij me naar haar eigen huisarts: blijken die pillen een soort amfetamine te zijn, kreeg onmiddellijk een soort kuur die dat spul uit m'n bloed moest halen en de mededeling dat ik onder die pillen absoluut niet mocht autorijden etc. of mijn huisarts me dat wel had verteld?
Nee dus, en dat ik op mijn stageplaats (crèche) kindjes uit bed moest halen en de trap afbrengen was ook totaal onverantwoord.
Ik heb weken wakker gelegen van wat er had kunnen gebeuren als ik met een baby van de trap was gedonderd omdat ik onder invloed was
Ohh, nog een. Ik kreeg toen ik eind zestien was een relatie. Besloten om beide een soa test te doen want beide nogal losbollen. Kom ik bij de huisarts en ik blabla soa test. Kijkt ie me aan en zegt doodleuk 'Nou, dat lijkt me nou echt niet nodig. Je bent nog jong en het is best duur hoor.' Niet eens vragen of ik klachten had of hoeveel partners ofzo. Gewoon dat.
En ik kon weer weg. Durfde er toen niets van te zeggen, zo stom. Gelukkig bij de andere arts op een andere dag wel serieus genomen.
Ik kreeg op mijn 17de (en nog maagd zijnde) een ongevraagde HIV-test
Ik was al weken doodmoe, sliep het liefste 20u/dag, functioneerde amper.
Dus naar de huisarts die zonder echt naar mij te luisteren besloot dat ik wel een depressie zou hebben en me AD voorschreef 'als het over 2 maand nog niet beter is, kom dan maar terug'.
Na 2 maand alleen maar erger dus teruggegaan met mededeling dat ik onderhand depressief werd door de vermoeidheid.
Ik snap best wel dat je moe wordt door een depressie maar luister dan gdv naar je patiënt en draai oorzaak en gevolg niet door elkaar.
Soit, na lang aandringen toch maar bloedtest gedaan. Twee dagen later kon ik terug voor de resultaten.
'O ja, ik heb ook een HIV-test gedaan, wil je daarvan het resultaat kennen?'
'Nee'
'?'
'Ik ben nog maagd en nog nooit een bloedtransfusie gehad, hoe moet ik aan HIV komen?'
'???'
Ik liep in die periode nogal kortgerokt en blijkbaar had huisarts daaruit geconcludeerd dat ik maar wat in het rond neukte
Bloedtest was overigen volledig oké maar mijn klachten waren er nog steeds.
Schrijft ie me pillen voor 'dit zal wel helpen'.
Na de eerste had ik een hartslag als een op hol geslagen paard, was ineens 48u aan een stuk klaarwakker en blijkbaar stonden mijn pupillen wel erg wijd maar ik bleef wel braaf 1 pil per dag slikken, denkende dat dat er gewoon bij hoorde
Mijn stagebegeleidster vroeg me of ik drugs had genomen.
'Nee, alleen deze pillen van de huisarts'.
Stuurt zij me naar haar eigen huisarts: blijken die pillen een soort amfetamine te zijn, kreeg onmiddellijk een soort kuur die dat spul uit m'n bloed moest halen en de mededeling dat ik onder die pillen absoluut niet mocht autorijden etc. of mijn huisarts me dat wel had verteld?
Nee dus, en dat ik op mijn stageplaats (crèche) kindjes uit bed moest halen en de trap afbrengen was ook totaal onverantwoord.
Ik heb weken wakker gelegen van wat er had kunnen gebeuren als ik met een baby van de trap was gedonderd omdat ik onder invloed was
woensdag 7 december 2016 om 08:40
Mijn zoon met ASS moest een aantal jaar geleden, om zijn Rugzakje te behouden, opnieuw gediagnosticeerd worden. Mijn huisarts weigerde echter een doorverwijzing te geven en ik kreeg een hele tirade over me heen. Of ik wel wist wat dat allemaal wel niet kostte en de verspilling in de zorg al zo enorm hoog was en waar dat nou allemaal voor nodig was. Ook een kind met een stoornis kon heel gelukkig worden
Diezelfde huisarts heeft me jaren met colitis ulcerosa laten lopen, want 20 jaar geleden was er bij mij een spastische darm geconstateerd en uiteraard kun je dan nooit meer iets anders krijgen aan je darmen. Gelukkig kwam er op een gegeven moment een andere arts in de praktijk er bij die wel vlot doorhad dat er meer speelde.
Toen ik vorig jaar na een val van een paard met twee gebroken vingers bij de HAP zat frotte de huisarts wat aan die vingers en constateerde geen breuk, want als ze "zo" deed had ze "dat" moeten voelen en was ik krijsend van de pijn ter aarde gestort. Dat deed ik niet, dus was de boel gekneusd. Flink blijven bewegen die vingers! Op mijn tegenwerping dat mijn middelvinger toch angstaanjagend scheef stond en dat ik het voelde en zelfs kon horen knarsen als ik wat bewoog en ik toch wel graag een foto gemaakt had willen hebben omdat dit niet de eerste keer was dat ik een vinger brak en dat destijds ook gemist was, reageerde ze negatief.
Na een week zonder enige verbetering werd ik alsnog doorgestuurd en bleken mijn vingers inderdaad gebroken. De wijsvinger stond netjes, de middelvinger zat alweer vast, maar was door het gewricht gebroken en staat nu dus permanent uit het lood. De gipsmeester was vrij verontwaardigd dat dit gemist was, de chirurg waar ik vervolgens heen moest om te kijken of er nog wat gerepareerd kon worden(nee dus), vond het volkomen verklaarbaar dat ze die gebroken vingers gemist had en vond dat ik niet moest zeuren. Het missen an sich vind ik nog niet zo'n ramp, wel het halstarrig niet willen verwijzen vanwege zorgkosten of zo. Uiteindelijk heeft het veel meer gekost aan diverse onderzoeken en specialisten dan als ze even een foto had laten maken en mijn vingers fatsoenlijk had laten inspalken.
Diezelfde huisarts heeft me jaren met colitis ulcerosa laten lopen, want 20 jaar geleden was er bij mij een spastische darm geconstateerd en uiteraard kun je dan nooit meer iets anders krijgen aan je darmen. Gelukkig kwam er op een gegeven moment een andere arts in de praktijk er bij die wel vlot doorhad dat er meer speelde.
Toen ik vorig jaar na een val van een paard met twee gebroken vingers bij de HAP zat frotte de huisarts wat aan die vingers en constateerde geen breuk, want als ze "zo" deed had ze "dat" moeten voelen en was ik krijsend van de pijn ter aarde gestort. Dat deed ik niet, dus was de boel gekneusd. Flink blijven bewegen die vingers! Op mijn tegenwerping dat mijn middelvinger toch angstaanjagend scheef stond en dat ik het voelde en zelfs kon horen knarsen als ik wat bewoog en ik toch wel graag een foto gemaakt had willen hebben omdat dit niet de eerste keer was dat ik een vinger brak en dat destijds ook gemist was, reageerde ze negatief.
Na een week zonder enige verbetering werd ik alsnog doorgestuurd en bleken mijn vingers inderdaad gebroken. De wijsvinger stond netjes, de middelvinger zat alweer vast, maar was door het gewricht gebroken en staat nu dus permanent uit het lood. De gipsmeester was vrij verontwaardigd dat dit gemist was, de chirurg waar ik vervolgens heen moest om te kijken of er nog wat gerepareerd kon worden(nee dus), vond het volkomen verklaarbaar dat ze die gebroken vingers gemist had en vond dat ik niet moest zeuren. Het missen an sich vind ik nog niet zo'n ramp, wel het halstarrig niet willen verwijzen vanwege zorgkosten of zo. Uiteindelijk heeft het veel meer gekost aan diverse onderzoeken en specialisten dan als ze even een foto had laten maken en mijn vingers fatsoenlijk had laten inspalken.
woensdag 7 december 2016 om 08:52
Ik had een ontstoken galblaas die er zo snel mogelijk uit moest volgens de chirurg. Uiteindelijk 6 weken moeten wachten tot dat ding eindelijk verwijderd werd en met grote kans op enorme pijnaanvallen.
Geen fout, wel heel vervelend: Ik kwam bij uit bovenstaande operatie en was kotsmisselijk. Ik kreeg medicijnen tegen de misselijkheid en pijnstilling. Niets hielp. Bleek ik allergisch te zijn voor de pijnstilling en maagbeschermer. Het heeft een paar dagen geduurd eer we daar achterkwamen, aangezien ik ook ziek was van de narcose. Bij de volgende operatie (voor heel iets anders) kreeg ik een ander narcosemiddel en pijnstilling en had nergens last van, gelukkig.
Geen fout, wel heel vervelend: Ik kwam bij uit bovenstaande operatie en was kotsmisselijk. Ik kreeg medicijnen tegen de misselijkheid en pijnstilling. Niets hielp. Bleek ik allergisch te zijn voor de pijnstilling en maagbeschermer. Het heeft een paar dagen geduurd eer we daar achterkwamen, aangezien ik ook ziek was van de narcose. Bij de volgende operatie (voor heel iets anders) kreeg ik een ander narcosemiddel en pijnstilling en had nergens last van, gelukkig.