Overig
alle pijlers
Bizarre acties medisch personeel
dinsdag 6 december 2016 om 08:05
TO trapt af: voor een opname zat ik in de wachtkamer te wachten tot ik werd opgehaald. Na ongeveer 10 minuten (geloof ik) was ik aan de beurt. Er werd van 10 meter afstand geroepen of ik mw. die-en-die was. Toen ik ja zei, ordonneerde de verpleegkundige dat ik mee MOEST komen! Aber jawohl riep ik even hard terug.. Vond ze niet zo grappig.
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
Hebben jullie ook bijzondere ervaringen met de "klantvriendelijkheid" in zorginstellingen? Ik hoor ze graag ter lering ende vermaeck
woensdag 7 december 2016 om 12:54
Hier begin jaren '80 maar kennelijk een wat ouderwetse verpleegster. Ik moest geopereerd worden en er was gezegd dat mijn ouders er bij mochten blijven tot ik sliep. Maar de verpleegster dacht er kennelijk nogal anders over: die liep de wachtkamer in en pakte mij uit mijn moeders handen, trok meteen als voorzorgsmaatregel mijn schoentjes uit en smeet die door de wachtkamer, draaide zich om en marcheerde met mij weg. Mijn ouders graaien nog die schoentjes bij elkaar en beseffen dan: kind weg.
Ik was 4 maar kennelijk heb ik vre-se-lijk stennis geschopt. Ja nogal wiedes
Bij de volgende opname mocht mn vader er dus echt wel bij blijven, zowel mn ouders als ik waren nu op onze hoede!
Wat kwalijker was: toen een jaar of 10 geleden de oma van mijn ex opgenomen werd in het ziekenhuis voor een botbreuk kwam ze in de laatste kamer in een gang terecht, lag verder niemand anders in die kamer. En de verpleging is meerdere keren vergeten om ook haar eten en drinken te brengen! Dat durfte ze tegen de verpleging niet te zeggen, wel tegen ons maar wij werden niet geloofd. Paar dagen later: oma (die maar een klein fragiel mensje was) had uitdrogingsverschijnselen.
Ik was 4 maar kennelijk heb ik vre-se-lijk stennis geschopt. Ja nogal wiedes
Bij de volgende opname mocht mn vader er dus echt wel bij blijven, zowel mn ouders als ik waren nu op onze hoede!
Wat kwalijker was: toen een jaar of 10 geleden de oma van mijn ex opgenomen werd in het ziekenhuis voor een botbreuk kwam ze in de laatste kamer in een gang terecht, lag verder niemand anders in die kamer. En de verpleging is meerdere keren vergeten om ook haar eten en drinken te brengen! Dat durfte ze tegen de verpleging niet te zeggen, wel tegen ons maar wij werden niet geloofd. Paar dagen later: oma (die maar een klein fragiel mensje was) had uitdrogingsverschijnselen.
wij schapen hebben doorgaans een gans ander soort esprit
woensdag 7 december 2016 om 16:53
Voor alle mensen met gruwelijke ervaringen in de jaren '70: Dat was letterlijk gewoon hoe men dacht dat je het beste met een kind om kon gaan. Ik denk dat het oprecht niet eens de persoonlijkheid of "klantvriendelijkheid" was, maar er werd gewoon vaak nog oprecht gedacht dat je ouders beter niet bij het kind kon laten, of zo min mogelijk, omdat de kinderen anders overstuur raakten tijdens het afscheid enzo. Dus het protocol was: negeer het huilen, ouders er zo min mogelijk bij . Heeft even geduurd voordat de theorieën die zeiden dat het niet zo werkten werden aangenomen, maar dat begon uit m'n hoofd ergens in de jaren '70. Zal wel even geduurd hebben voordat het in Nederland ook overal doordrong.
woensdag 7 december 2016 om 17:01
Ja, dan kwam je op zaal uit de narcose, en dan lagen daar tien kinderen te bleren. Nee dat geeft de burger moed . Ik weet ook nog dat ik aangaf misselijk te zijn, maar dat vonden ze onzin of zo. Toen heb ik voor straf mijn hele bed onder het bloed gekotst, er kwam er nog eentje aan met zo'n stalen bekken maar daar hoefde ik alleen maar een beetje in na te tuffen. Ze waren niet blij .
Kinderen moest je ook zo dom mogelijk houden he. Mijn ouders hadden een folder gekregen over het verloop van die (amandel)operatie, en daar stond met grote letters op dat je vooral niks aan je kinderen moest vertellen. Dat vond mijn moeder dan weer onzin dus zij heeft me die folder gewoon laten lezen. Maar al die andere kinderen kwamen dus van een koude kermis thuis, want er was ze beloofd dat ze nooit meer keelpijn zouden hebben en ik weet niet hoe het met anderen is maar ik heb nog nooit zo'n keelpijn gehad als toen ik wakker werd na die operatie. Gelukkig was ik wel een beetje voorbereid.
Kinderen moest je ook zo dom mogelijk houden he. Mijn ouders hadden een folder gekregen over het verloop van die (amandel)operatie, en daar stond met grote letters op dat je vooral niks aan je kinderen moest vertellen. Dat vond mijn moeder dan weer onzin dus zij heeft me die folder gewoon laten lezen. Maar al die andere kinderen kwamen dus van een koude kermis thuis, want er was ze beloofd dat ze nooit meer keelpijn zouden hebben en ik weet niet hoe het met anderen is maar ik heb nog nooit zo'n keelpijn gehad als toen ik wakker werd na die operatie. Gelukkig was ik wel een beetje voorbereid.
woensdag 7 december 2016 om 21:29
Ja, hier ook een eenzame amandeloperatie in de jaren zeventig. Ik was vijf, zes.
Geen trauma hoor, vond 't juist wel interessant, kan ik me herinneren.
Maar je ging alleen naar de operatiekamer, en kwam er alleen en met pijn weer uit. En dan wachten tot t bezoekuur, zo blij als je ouders kwamen!
Kunnen we ons gelukkig niet meer voorstellen.
Geen trauma hoor, vond 't juist wel interessant, kan ik me herinneren.
Maar je ging alleen naar de operatiekamer, en kwam er alleen en met pijn weer uit. En dan wachten tot t bezoekuur, zo blij als je ouders kwamen!
Kunnen we ons gelukkig niet meer voorstellen.
donderdag 8 december 2016 om 09:49
Erasmus in Rotterdam. Weet niet waar ik moet beginnen: de keren dat ze me voor Jan met de korte achternaam hebben laten komen (van de andere kant van het land, overigens) omdat onderzoeken toch niet doorgingen of doktoren op de Bahamas bleken te zitten, de keren dat ik afgesnauwd werd (terwijl ik echt echt echt altijd beleefd blijf zelf), de talloze pogingen om mijn dossier naar een ander ziekenhuis gestuurd te krijgen, afspraken die niet nagekomen werden, specialisten die niet met elkaar communiceerden, echt alles ging daar fout. Hele werkweken heb ik eraan verspild.
Het toppunt is denk ik wel toen ik weer eens een afspraak had met een dokter die er niet bleek te zijn, een andere dokter mij met tegenzin overnam na twee uur wachten, mij meenam naar een soort bezemkast alwaar ik haar nota bene moest helpen met het bedienen van de computer om het hartfilmpje te kunnen bekijken en ik plompverloren te horen kreeg dat het ernaar uitzag dat ik dat-en-dat had (waar mijn moeder ook aan overleden is) en dat ik dat vooral niet moest googelen. Ik wachten op uitleg, maar ze stond op en liep weg. En dat was het dan. Geen uitleg verder, geen plan, gewoon doei.
Inmiddels onder controle bij mijn lokale ziekenhuis, waar ze eigenlijk minder middelen hebben, maar wel fatsoen, bijvoorbeeld om me uit te leggen wat dit betekent en me gerust te stellen. Ik heb gezegd dat ze me mogen doorverwijzen als het echt mis lijkt te gaan, maar dat ik anders nooit meer naar die horken in Rotterdam wil.
Het toppunt is denk ik wel toen ik weer eens een afspraak had met een dokter die er niet bleek te zijn, een andere dokter mij met tegenzin overnam na twee uur wachten, mij meenam naar een soort bezemkast alwaar ik haar nota bene moest helpen met het bedienen van de computer om het hartfilmpje te kunnen bekijken en ik plompverloren te horen kreeg dat het ernaar uitzag dat ik dat-en-dat had (waar mijn moeder ook aan overleden is) en dat ik dat vooral niet moest googelen. Ik wachten op uitleg, maar ze stond op en liep weg. En dat was het dan. Geen uitleg verder, geen plan, gewoon doei.
Inmiddels onder controle bij mijn lokale ziekenhuis, waar ze eigenlijk minder middelen hebben, maar wel fatsoen, bijvoorbeeld om me uit te leggen wat dit betekent en me gerust te stellen. Ik heb gezegd dat ze me mogen doorverwijzen als het echt mis lijkt te gaan, maar dat ik anders nooit meer naar die horken in Rotterdam wil.
donderdag 8 december 2016 om 10:11
quote:viva1966 schreef op 07 december 2016 @ 12:33:
[...]
Alleen voor dit soort dingen zou je gewoon een EPD willen hebben. Dan staat het voor iedereen duidelijk geregistreerd en loop je niet de kans dat iemand het vergeet..
Jawel hoor.
Als mensen niet lezen gaat het alsnog fout.
Zoals met mijn zoon, en zijn allergie tegen een bepaalde soort medicatie.
De arts in opleiding wilde het al voorschrijven, het is dat ik meteen zei dat dat niet kon.
Je moet blijven opletten en mondig zijn, dan kun je een hoop problemen voorkomen.
Over hoe dat moet als ik straks oud en dement ben wil ik even niet nadenken
[...]
Alleen voor dit soort dingen zou je gewoon een EPD willen hebben. Dan staat het voor iedereen duidelijk geregistreerd en loop je niet de kans dat iemand het vergeet..
Jawel hoor.
Als mensen niet lezen gaat het alsnog fout.
Zoals met mijn zoon, en zijn allergie tegen een bepaalde soort medicatie.
De arts in opleiding wilde het al voorschrijven, het is dat ik meteen zei dat dat niet kon.
Je moet blijven opletten en mondig zijn, dan kun je een hoop problemen voorkomen.
Over hoe dat moet als ik straks oud en dement ben wil ik even niet nadenken
donderdag 8 december 2016 om 10:40
Wat een verhalen! In sommige gevallen ben je gewoon echt hulpeloos en perplex waardoor je niet gelijk kan reageren, ik maak dat ook wel eens mee. Dan hoor ik wat en reageer ik erop maar later denk ik: oo dat kan echt niet!
Mijn dochter was 4 weken toen ze werd opgenomen en ze twijfelde of haar neusgaten wel groot genoeg waren om goed door te ademen, dus hebben ze even doorgespoeld met een grote spuit met water. Ik vond dat echt naar om te horen en was er graag van op de hoogte gesteld ipv achteraf te horen. Ze hadden mijn telefoon nummer en het was ook echt vroeg in de ochtend gedaan. Denk wacht dan even, ze wisten dat ik er altijd 08:00 was.
Mijn dochter was 4 weken toen ze werd opgenomen en ze twijfelde of haar neusgaten wel groot genoeg waren om goed door te ademen, dus hebben ze even doorgespoeld met een grote spuit met water. Ik vond dat echt naar om te horen en was er graag van op de hoogte gesteld ipv achteraf te horen. Ze hadden mijn telefoon nummer en het was ook echt vroeg in de ochtend gedaan. Denk wacht dan even, ze wisten dat ik er altijd 08:00 was.
donderdag 8 december 2016 om 10:43
quote:Weekend schreef op 08 december 2016 @ 10:40:
Wat een verhalen! In sommige gevallen ben je gewoon echt hulpeloos en perplex waardoor je niet gelijk kan reageren, ik maak dat ook wel eens mee. Dan hoor ik wat en reageer ik erop maar later denk ik: oo dat kan echt niet!
Mijn dochter was 4 weken toen ze werd opgenomen en ze twijfelde of haar neusgaten wel groot genoeg waren om goed door te ademen, dus hebben ze even doorgespoeld met een grote spuit met water. Ik vond dat echt naar om te horen en was er graag van op de hoogte gesteld ipv achteraf te horen. Ze hadden mijn telefoon nummer en het was ook echt vroeg in de ochtend gedaan. Denk wacht dan even, ze wisten dat ik er altijd 08:00 was.Misschien deden ze het juist bewust toen je er niet was? Ik weet ook niet of je met zoiets echt kan wachten, als je er als medisch team aan twijfelt of zo'n jonge baby wel goed kan door ademen?
Wat een verhalen! In sommige gevallen ben je gewoon echt hulpeloos en perplex waardoor je niet gelijk kan reageren, ik maak dat ook wel eens mee. Dan hoor ik wat en reageer ik erop maar later denk ik: oo dat kan echt niet!
Mijn dochter was 4 weken toen ze werd opgenomen en ze twijfelde of haar neusgaten wel groot genoeg waren om goed door te ademen, dus hebben ze even doorgespoeld met een grote spuit met water. Ik vond dat echt naar om te horen en was er graag van op de hoogte gesteld ipv achteraf te horen. Ze hadden mijn telefoon nummer en het was ook echt vroeg in de ochtend gedaan. Denk wacht dan even, ze wisten dat ik er altijd 08:00 was.Misschien deden ze het juist bewust toen je er niet was? Ik weet ook niet of je met zoiets echt kan wachten, als je er als medisch team aan twijfelt of zo'n jonge baby wel goed kan door ademen?
donderdag 8 december 2016 om 11:28
quote:Hexx schreef op 08 december 2016 @ 10:11:
[...]
Jawel hoor.
Als mensen niet lezen gaat het alsnog fout.
Zoals met mijn zoon, en zijn allergie tegen een bepaalde soort medicatie.
De arts in opleiding wilde het al voorschrijven, het is dat ik meteen zei dat dat niet kon.
Je moet blijven opletten en mondig zijn, dan kun je een hoop problemen voorkomen.
Over hoe dat moet als ik straks oud en dement ben wil ik even niet nadenken
Helaas weet ik het antwoord. Ondanks dat wij met de hele familie aandrongen op de komst van een arts, wist het verzorgingstehuis van mijn omaatje haar maar liefst negen dagen aan te laten modderen met een gebroken heup.
De klootzakken lieten er zelfs geen komen toen ze (zwaar dement en dus vergetend dat ze niet kon lopen) s nachts uit bed had proberen te komen, wéér gevallen was en tot de ochtend moest blijven liggen.
Je zou bijna zeggen goddank dat het mensje niet meer bij was. Hele leven gezorgd voor anderen en dan zo (niet) behandeld worden...
[...]
Jawel hoor.
Als mensen niet lezen gaat het alsnog fout.
Zoals met mijn zoon, en zijn allergie tegen een bepaalde soort medicatie.
De arts in opleiding wilde het al voorschrijven, het is dat ik meteen zei dat dat niet kon.
Je moet blijven opletten en mondig zijn, dan kun je een hoop problemen voorkomen.
Over hoe dat moet als ik straks oud en dement ben wil ik even niet nadenken
Helaas weet ik het antwoord. Ondanks dat wij met de hele familie aandrongen op de komst van een arts, wist het verzorgingstehuis van mijn omaatje haar maar liefst negen dagen aan te laten modderen met een gebroken heup.
De klootzakken lieten er zelfs geen komen toen ze (zwaar dement en dus vergetend dat ze niet kon lopen) s nachts uit bed had proberen te komen, wéér gevallen was en tot de ochtend moest blijven liggen.
Je zou bijna zeggen goddank dat het mensje niet meer bij was. Hele leven gezorgd voor anderen en dan zo (niet) behandeld worden...
donderdag 8 december 2016 om 11:33
quote:Timetraveler schreef op 08 december 2016 @ 10:43:
[...]
Misschien deden ze het juist bewust toen je er niet was? Ik weet ook niet of je met zoiets echt kan wachten, als je er als medisch team aan twijfelt of zo'n jonge baby wel goed kan door ademen?
Ze hadden wel die avond ervoor besproken of is nodig was, we zouden het even aankijken omdat haar zuurstof niveau erg goed was. Maar dat was niet gecommuniceerd dus de ochtend dienst deed het gewoon.
Ze ademende prima maar was zo klein, dat ze bang waren als ze verkouden zou worden, ze zou stikken. Ze hadden gekeken in haar neus en de doorgang was prima dus het was wat overbodig maar fijn dat ze het deden maar ik vond het niet overleggen gewoon echt stom.
[...]
Misschien deden ze het juist bewust toen je er niet was? Ik weet ook niet of je met zoiets echt kan wachten, als je er als medisch team aan twijfelt of zo'n jonge baby wel goed kan door ademen?
Ze hadden wel die avond ervoor besproken of is nodig was, we zouden het even aankijken omdat haar zuurstof niveau erg goed was. Maar dat was niet gecommuniceerd dus de ochtend dienst deed het gewoon.
Ze ademende prima maar was zo klein, dat ze bang waren als ze verkouden zou worden, ze zou stikken. Ze hadden gekeken in haar neus en de doorgang was prima dus het was wat overbodig maar fijn dat ze het deden maar ik vond het niet overleggen gewoon echt stom.
donderdag 8 december 2016 om 12:01
De bevalling.
Het ging niet helemaal lekker soepel en ik had al flinke persweeen zonder ontsluiting. Na 11 uur en wee opwekkers was zoon toch daar en alles was redelijk goed.
Kind was zwaar en moest bijgevoerd worden en iets met blauw licht?
Iig was het met mij ietsje minder, uitgescheurd en het was een erg zware bevalling en ik was dus ook patient.
Omdat zoon niet kon blijven moest hij overgeplaatst en ik wilde natuurlijk niet bij hem weg, dat is het nadeel van één oudergezin zijn. Maar het was het weekend van het onderkoelingsdrama bij zo'n festival en er waren geen ambulances beschikbaar.
Omdat ik patiënt was mocht ik niet met mijn zoon mee maar moest ik een eigen ambulance. Als moeder mocht ik wel mee maar de hel in zaandam (heette heel en nu anders ) nam me dan niet op als patiënt. Op een gegeven moment zij de verpleging dat ik dan maar gewoon mee moest en me bij de eerste hulp moest melden. Ze waren echt niet blij met de heel.
Uiteindelijk heeft een vriendin me snachts gebracht want met particulier vervoer mocht ik wel komen als patient
Daar was het nog rottiger dan het eerst leek.
Ik en zoon lagen kilometers uit elkaar en ik mocht niet lopen en moest dus wachten op patientenvervoer wat natuurlijk altijd ná de voeding kwam. Eten werd geserveeerd als ik naar de voeding was en dus werd het ook weer weggehaalt voordat ik terug was.
De verpleegster van de kinderafdeling was zo kwaad dat ze gewoon een bed bij zoon heeft gezet en hard heeft staan schreeuwen door de telefoon.
Drinken moest ik genoeg maar helaas was dat er niet behalve thee en toen kreeg ik op mijn donder dat ik niet zoveel thee moest drinken.
Iemand die tegenover me lag en wat mensen daar kende van een sportclub vond het opvallend hoe slecht ik behandeld werd daar.
NOOOIt meer in zaandam naar het ziekenhuis dus, ga nog liever in groningen liggen dan.
Het ging niet helemaal lekker soepel en ik had al flinke persweeen zonder ontsluiting. Na 11 uur en wee opwekkers was zoon toch daar en alles was redelijk goed.
Kind was zwaar en moest bijgevoerd worden en iets met blauw licht?
Iig was het met mij ietsje minder, uitgescheurd en het was een erg zware bevalling en ik was dus ook patient.
Omdat zoon niet kon blijven moest hij overgeplaatst en ik wilde natuurlijk niet bij hem weg, dat is het nadeel van één oudergezin zijn. Maar het was het weekend van het onderkoelingsdrama bij zo'n festival en er waren geen ambulances beschikbaar.
Omdat ik patiënt was mocht ik niet met mijn zoon mee maar moest ik een eigen ambulance. Als moeder mocht ik wel mee maar de hel in zaandam (heette heel en nu anders ) nam me dan niet op als patiënt. Op een gegeven moment zij de verpleging dat ik dan maar gewoon mee moest en me bij de eerste hulp moest melden. Ze waren echt niet blij met de heel.
Uiteindelijk heeft een vriendin me snachts gebracht want met particulier vervoer mocht ik wel komen als patient
Daar was het nog rottiger dan het eerst leek.
Ik en zoon lagen kilometers uit elkaar en ik mocht niet lopen en moest dus wachten op patientenvervoer wat natuurlijk altijd ná de voeding kwam. Eten werd geserveeerd als ik naar de voeding was en dus werd het ook weer weggehaalt voordat ik terug was.
De verpleegster van de kinderafdeling was zo kwaad dat ze gewoon een bed bij zoon heeft gezet en hard heeft staan schreeuwen door de telefoon.
Drinken moest ik genoeg maar helaas was dat er niet behalve thee en toen kreeg ik op mijn donder dat ik niet zoveel thee moest drinken.
Iemand die tegenover me lag en wat mensen daar kende van een sportclub vond het opvallend hoe slecht ik behandeld werd daar.
NOOOIt meer in zaandam naar het ziekenhuis dus, ga nog liever in groningen liggen dan.
vrijdag 9 december 2016 om 18:03
Mijn lieve tante, woont begeleid zelfstandig aan de andere kant van het land, werd door een vrachtwagen van haar fiets getikt. Omstanders brachten haar en haar fiets naar huis en drukte haar op het hart de dokter te bellen.
Gedaan en advies was paracetemol.
Week later, pijn ging niet over, toch maar naar de huisarts. Deze gaf een verwijzing voor de fysiotherapeut.
Daar mocht ze op de loopband en heeft hij ook nog wat aan haar heup lopen trekken.
Later hoorde ik dat ze bijna flauwviel van de pijn daar en vroeg ze of hij die therapie wilde laten zitten.
Looptraining ging gewoon door.
Toevallig ben ik weer eens bij mijn tante op de koffie die verteld mij dit verhaal en ik zie haar lopen.
Nou ik weet niet wie er allemaal blind was maar ze liep echt niet normaal.
Ze moest van mij terug naar de huisarts.
Gelukkig had ze nu een mondige zus meegenomen want anders was ze weer met paracetemol naar huis gestuurd. De arts vond het maar flauwekul dat gezeur om een foto.
Nou ze kon meteen blijven, liep al 2 weken met een gebroken heup.
Namens de familie heb ik huisarts en fysiotherapeut een brief gestuurd waarin ik mijn teleurstelling uitgesproken heb in de zorg voor mijn tante.
Is gelukkig netjes opgepakt.
Gedaan en advies was paracetemol.
Week later, pijn ging niet over, toch maar naar de huisarts. Deze gaf een verwijzing voor de fysiotherapeut.
Daar mocht ze op de loopband en heeft hij ook nog wat aan haar heup lopen trekken.
Later hoorde ik dat ze bijna flauwviel van de pijn daar en vroeg ze of hij die therapie wilde laten zitten.
Looptraining ging gewoon door.
Toevallig ben ik weer eens bij mijn tante op de koffie die verteld mij dit verhaal en ik zie haar lopen.
Nou ik weet niet wie er allemaal blind was maar ze liep echt niet normaal.
Ze moest van mij terug naar de huisarts.
Gelukkig had ze nu een mondige zus meegenomen want anders was ze weer met paracetemol naar huis gestuurd. De arts vond het maar flauwekul dat gezeur om een foto.
Nou ze kon meteen blijven, liep al 2 weken met een gebroken heup.
Namens de familie heb ik huisarts en fysiotherapeut een brief gestuurd waarin ik mijn teleurstelling uitgesproken heb in de zorg voor mijn tante.
Is gelukkig netjes opgepakt.
Adem in en.....adem uit. Herhaal indien nodig
vrijdag 9 december 2016 om 18:24
Een miniem dingetje in vergelijking met wat sommigen hier schrijven, maar ik vond het wel erg..............typisch.
Ne een ingreep kwam ik op controle bij de chirurg. Maar die man was natuurlijk zelf te duur om zelf het gaasje te verwijderen, dus die is 20 minuten op zoek geweest naar een verpleegkundige om het gaasje los te maken. Toen heb ik zelf de leukoplast maar losgetrokken
Ne een ingreep kwam ik op controle bij de chirurg. Maar die man was natuurlijk zelf te duur om zelf het gaasje te verwijderen, dus die is 20 minuten op zoek geweest naar een verpleegkundige om het gaasje los te maken. Toen heb ik zelf de leukoplast maar losgetrokken
vrijdag 9 december 2016 om 20:07
Nieuw protocol ihkv besparen op zorgkosten: not! Weinig leven gemeld bij de verloskundige. Vrijdag middag 4u. Door naar het ziekenhuis, kreeg hier al op m'n donder dat ik op vrijdag middag belde (nou sorry hoor) want er was een nieuw protocol bij minder leven nl: 30 min ctg en dan een groei echo. Prima.
Detail was alleen over het hoofd gezien bij het opstellen van dit protocol: in het weekend is er geen echoscopiste beschikbaar voor die groei echo...
Detail was alleen over het hoofd gezien bij het opstellen van dit protocol: in het weekend is er geen echoscopiste beschikbaar voor die groei echo...
vrijdag 9 december 2016 om 22:35
Pff waar zal ik beginnen?
Mijn moeder werd op een dag niet wakker, dus ik de ambulance bellen. Eerste wat de verpleger in het ziekenhuis zegt "is ze niet gewoon haar roes aan het uitslapen?"... en dat terwijl ik 16 was en totaal overstuur omdat mijn moeder niet wakker werd, en nergens op reageerde wat het ambulancepersoneel uitvoerde (pijnprikkel, lampje in ogen schijnen etc.).. na 2 weken onderzoeken en niet willen geloven dat het niet normaal is dat ze 18 uur per dag slaapt/knock out is kwamen ze erachter dat ze de ziekte van lyme had.
Zelf een keer blijven hangen met mijn ring achter een spijker en vinger werd snel dik dus ik de huisarts gebeld, maar die zei ga maar meteen door naar de eerste hulp want dan kunnen ze een foto maken als het nodig is.
Puntje bij paaltje moest ring eraf gezaagd worden maar omdat het chirurgisch staal was kostte dat aardig wat moeite en het lukte dus niet met een normale ringsnijder.
Uiteindelijk is de concierge of klusjesman van het ziekenhuis opgezocht en hebben ze zijn dremel geleend..( ) Vervolgens geloofde de arts mij niet toen ik zei dat het wel erg heet was en hoorde dat erbij volgens hem, toen de ring er uiteindelijk af was had ik een wit uitgeslagen brandwond op mn vinger over de hele breedte en wel een centimeter breed. Je ziet het litteken nog overduidelijk.
oh en niet echt een fout maar wel een lompe actie :
De (vervangende) huisarts die wel tot 3 keer toe aan mij vraagt of ik zeker weet of mijn vriend niet vreemd gaat als ik voor een simpel anti-schimmel inbrengpilletje kom, en mij dus ook keer op keer niet gelooft want je weet het nooit en niemand is te vertrouwen.. ehhh okay?
Mijn moeder werd op een dag niet wakker, dus ik de ambulance bellen. Eerste wat de verpleger in het ziekenhuis zegt "is ze niet gewoon haar roes aan het uitslapen?"... en dat terwijl ik 16 was en totaal overstuur omdat mijn moeder niet wakker werd, en nergens op reageerde wat het ambulancepersoneel uitvoerde (pijnprikkel, lampje in ogen schijnen etc.).. na 2 weken onderzoeken en niet willen geloven dat het niet normaal is dat ze 18 uur per dag slaapt/knock out is kwamen ze erachter dat ze de ziekte van lyme had.
Zelf een keer blijven hangen met mijn ring achter een spijker en vinger werd snel dik dus ik de huisarts gebeld, maar die zei ga maar meteen door naar de eerste hulp want dan kunnen ze een foto maken als het nodig is.
Puntje bij paaltje moest ring eraf gezaagd worden maar omdat het chirurgisch staal was kostte dat aardig wat moeite en het lukte dus niet met een normale ringsnijder.
Uiteindelijk is de concierge of klusjesman van het ziekenhuis opgezocht en hebben ze zijn dremel geleend..( ) Vervolgens geloofde de arts mij niet toen ik zei dat het wel erg heet was en hoorde dat erbij volgens hem, toen de ring er uiteindelijk af was had ik een wit uitgeslagen brandwond op mn vinger over de hele breedte en wel een centimeter breed. Je ziet het litteken nog overduidelijk.
oh en niet echt een fout maar wel een lompe actie :
De (vervangende) huisarts die wel tot 3 keer toe aan mij vraagt of ik zeker weet of mijn vriend niet vreemd gaat als ik voor een simpel anti-schimmel inbrengpilletje kom, en mij dus ook keer op keer niet gelooft want je weet het nooit en niemand is te vertrouwen.. ehhh okay?
zaterdag 10 december 2016 om 20:08
quote:lotus77 schreef op 08 december 2016 @ 11:28:
[...]
Helaas weet ik het antwoord. Ondanks dat wij met de hele familie aandrongen op de komst van een arts, wist het verzorgingstehuis van mijn omaatje haar maar liefst negen dagen aan te laten modderen met een gebroken heup.
De klootzakken lieten er zelfs geen komen toen ze (zwaar dement en dus vergetend dat ze niet kon lopen) s nachts uit bed had proberen te komen, wéér gevallen was en tot de ochtend moest blijven liggen.
Je zou bijna zeggen goddank dat het mensje niet meer bij was. Hele leven gezorgd voor anderen en dan zo (niet) behandeld worden...hier kan ik echt heel verdrietig en boos van worden. Arme oma. Ik hoop dat ze het inderdaad niet heeft mee gekregn
[...]
Helaas weet ik het antwoord. Ondanks dat wij met de hele familie aandrongen op de komst van een arts, wist het verzorgingstehuis van mijn omaatje haar maar liefst negen dagen aan te laten modderen met een gebroken heup.
De klootzakken lieten er zelfs geen komen toen ze (zwaar dement en dus vergetend dat ze niet kon lopen) s nachts uit bed had proberen te komen, wéér gevallen was en tot de ochtend moest blijven liggen.
Je zou bijna zeggen goddank dat het mensje niet meer bij was. Hele leven gezorgd voor anderen en dan zo (niet) behandeld worden...hier kan ik echt heel verdrietig en boos van worden. Arme oma. Ik hoop dat ze het inderdaad niet heeft mee gekregn
donderdag 15 december 2016 om 22:50
Niet direct van het medisch personeel maar toch;
Mijn dochter moest bij de oogarts zijn. Waren iets aan de vroege kant dus we moesten even wachten in de wachtkamer. Dochter van 2 jaar in de speelhoek. Zie ik dat er 4 stopcontacten zitten op ooghoogte van een peuter. Onbeveiligd. Ik ken mijn dochter en die zit direct overal met haar vingertjes in dus ik heb haar maar uit de speelhoek gehaald
Mijn dochter moest bij de oogarts zijn. Waren iets aan de vroege kant dus we moesten even wachten in de wachtkamer. Dochter van 2 jaar in de speelhoek. Zie ik dat er 4 stopcontacten zitten op ooghoogte van een peuter. Onbeveiligd. Ik ken mijn dochter en die zit direct overal met haar vingertjes in dus ik heb haar maar uit de speelhoek gehaald
zaterdag 17 december 2016 om 08:36
Sommige dingen Snap ik echt niet en kan ik me domweg niet voorstellen. Bijv van het eten doorgeven en dan je anders niets krijgt. Dit is bij ons in het zh ieg echt onzin! Je kunt ten alle tijden eten krijgen als patiënt, en ja soms moet je er wel zelf om vragen.
Weet dat er veel misstanden zijn en die zijn niet (allemaal) goed te praten maar ik denk dat de meeste dingen gebeurden door de mega hoge werkdruk en de vele regeltjes die wij ervaren en waar wij ons aan moeten houden . Niet omdat men geen zin heeft om de patiënt na behoren te helpen.
Weet dat er veel misstanden zijn en die zijn niet (allemaal) goed te praten maar ik denk dat de meeste dingen gebeurden door de mega hoge werkdruk en de vele regeltjes die wij ervaren en waar wij ons aan moeten houden . Niet omdat men geen zin heeft om de patiënt na behoren te helpen.
zaterdag 17 december 2016 om 08:43
quote:lely89 schreef op 17 december 2016 @ 08:36:
Sommige dingen Snap ik echt niet en kan ik me domweg niet voorstellen. Bijv van het eten doorgeven en dan je anders niets krijgt. Dit is bij ons in het zh ieg echt onzin! Je kunt ten alle tijden eten krijgen als patiënt, en ja soms moet je er wel zelf om vragen.
Weet dat er veel misstanden zijn en die zijn niet (allemaal) goed te praten maar ik denk dat de meeste dingen gebeurden door de mega hoge werkdruk en de vele regeltjes die wij ervaren en waar wij ons aan moeten houden . Niet omdat men geen zin heeft om de patiënt na behoren te helpen.
En toch heb ik dit echt al zoo vaak meegemaakt! Het gebeurt echt hoor, gewoon dan word je vergeten, ben je net 5 minuten te laat terug uit een onderzoek en is je eten 'kwijt' en niks meer te krijgen.
Of de klassieker, je hoort het karretje langs rijden, krijgt honger en zin in eten en het karretje blijft rijden, je drukt op het belletje na 5 min heeft een verpleegster tijd en is het eten op/weg, helaas.
Sommige dingen Snap ik echt niet en kan ik me domweg niet voorstellen. Bijv van het eten doorgeven en dan je anders niets krijgt. Dit is bij ons in het zh ieg echt onzin! Je kunt ten alle tijden eten krijgen als patiënt, en ja soms moet je er wel zelf om vragen.
Weet dat er veel misstanden zijn en die zijn niet (allemaal) goed te praten maar ik denk dat de meeste dingen gebeurden door de mega hoge werkdruk en de vele regeltjes die wij ervaren en waar wij ons aan moeten houden . Niet omdat men geen zin heeft om de patiënt na behoren te helpen.
En toch heb ik dit echt al zoo vaak meegemaakt! Het gebeurt echt hoor, gewoon dan word je vergeten, ben je net 5 minuten te laat terug uit een onderzoek en is je eten 'kwijt' en niks meer te krijgen.
Of de klassieker, je hoort het karretje langs rijden, krijgt honger en zin in eten en het karretje blijft rijden, je drukt op het belletje na 5 min heeft een verpleegster tijd en is het eten op/weg, helaas.
zaterdag 17 december 2016 om 09:04
quote:lely89 schreef op 17 december 2016 @ 08:36:
Sommige dingen Snap ik echt niet en kan ik me domweg niet voorstellen. Bijv van het eten doorgeven en dan je anders niets krijgt. Dit is bij ons in het zh ieg echt onzin! Je kunt ten alle tijden eten krijgen als patiënt, en ja soms moet je er wel zelf om vragen.
Weet dat er veel misstanden zijn en die zijn niet (allemaal) goed te praten maar ik denk dat de meeste dingen gebeurden door de mega hoge werkdruk en de vele regeltjes die wij ervaren en waar wij ons aan moeten houden . Niet omdat men geen zin heeft om de patiënt na behoren te helpen.
Ik geloof ook echt dat die vergeten dingen door werkdruk komen hoor, dat hoor je mij ook nooit zeggen. Ik hoor en lees regelmatig hoe klote het nu is om in de zorg te werken door alle bezuinigingen en dat begrijp ik.
Ik kan dan ook wel begrijpen dat een werknemer soms niet zo lief reageert en er even klaar mee is, maar in dit topic staan ook heel veel grote fouten die daar niks mee te maken hebben.
Sommige dingen Snap ik echt niet en kan ik me domweg niet voorstellen. Bijv van het eten doorgeven en dan je anders niets krijgt. Dit is bij ons in het zh ieg echt onzin! Je kunt ten alle tijden eten krijgen als patiënt, en ja soms moet je er wel zelf om vragen.
Weet dat er veel misstanden zijn en die zijn niet (allemaal) goed te praten maar ik denk dat de meeste dingen gebeurden door de mega hoge werkdruk en de vele regeltjes die wij ervaren en waar wij ons aan moeten houden . Niet omdat men geen zin heeft om de patiënt na behoren te helpen.
Ik geloof ook echt dat die vergeten dingen door werkdruk komen hoor, dat hoor je mij ook nooit zeggen. Ik hoor en lees regelmatig hoe klote het nu is om in de zorg te werken door alle bezuinigingen en dat begrijp ik.
Ik kan dan ook wel begrijpen dat een werknemer soms niet zo lief reageert en er even klaar mee is, maar in dit topic staan ook heel veel grote fouten die daar niks mee te maken hebben.
''The sea, once it casts its spell, holds on in its net of wonder forever.''
zaterdag 17 december 2016 om 21:53
quote:permis schreef op 06 december 2016 @ 16:50:
[...]
Nee, niemand. Waarom wilde je iemand bellen?! Bel je familie gezellig op.
Wat denk je dat medici doen als jij net zwanger bent? Je feliciteren en doei.
Is toch geen medische kwaal.
En 'het oerwoud van hulpverleners'...
Je had geen hulpverlener nodig en al dacht je van wel, werkelijk iedereen weet toch wel de koppeling zwanger & verloskundige.Ik zie je nu al een paar keer zo ontzettend naar reageren. Dat is niet waar. De huisarts hier doet de verloskundige zorg. Dus!
[...]
Nee, niemand. Waarom wilde je iemand bellen?! Bel je familie gezellig op.
Wat denk je dat medici doen als jij net zwanger bent? Je feliciteren en doei.
Is toch geen medische kwaal.
En 'het oerwoud van hulpverleners'...
Je had geen hulpverlener nodig en al dacht je van wel, werkelijk iedereen weet toch wel de koppeling zwanger & verloskundige.Ik zie je nu al een paar keer zo ontzettend naar reageren. Dat is niet waar. De huisarts hier doet de verloskundige zorg. Dus!
Never look down on anybody, unless you're helping them Up.