Psyche
alle pijlers
Paniek door de herbelevingen
zaterdag 26 november 2016 om 17:04
Hallo,
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
Sinds enige tijd lees ik mee op het forum en ik heb nu zelf een account aangemaakt, omdat ik graag van me af wil schrijven en hoop dat er nog goede tips gegeven worden waar ik zelf niet aan denk nu.
Het delen van mijn verhaal laat ik voor nu achterwege, een lange OP zal niemand lezen. Waar het om gaat is dat ik in mijn leven traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb; ik ben als kind misbruikt, mishandeld en verwaarloosd (binnen ons gezin de laatste 2, het eerste door een ander persoon).
Afgelopen maand heb ik wederom wat vervelends meegemaakt, ik heb inmiddels een stabiele relatie, ben nu bijna 30 jaar en was in verwachting van ons eerste kindje, uitgelopen op een miskraam.
Op zich ben ik het verdriet van de miskraam redelijk aan het verwerken. Maar door deze gebeurtenis ben ik erg getriggerd, op meerdere gebieden. Daardoor beland ik weer in herbelevingen en nachtmerries en die maken mij vreselijk angstig. Ik weet niet hoe ik ermee om moet gaan en valkuilen liggen op de loer. Ik wil dit graag op een goede manier aanpakken, maar hoe?! De eetbuien, het overgeven, snijden, dissociëren, etc. wil ik niet meer, daar ben ik al twee jaren van af. Maar de drang is zo groot, wat zou het opluchten.
Hulp krijg ik van een psycholoog en ik start binnenkort weer met EMDR, waar ik heel angstig voor ben, maar vast zal helpen. Tot die tijd zijn er ontelbaar veel momenten waarop ik in paniek ben, en niet wil terugvallen in het vroegere gedrag. Maar wat is het alternatief??
Bedankt voor het lezen, als het niet duidelijk is, spijt me dat, ik denk het zo goed geschreven te hebben.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 11:35
Dat er nu niks gebeurt, nu ik een aantal regels gebroken heb, maakt de onrust alleen maar groter en groter.. Het voelt alsof ik me heb voorbereid op een hoop ellende en die blijft maar uit.. Ik realiseer me wel dat de ellende voornamelijk in mij zit, in mijn hoofd.. maar dat er niks gebeurt, zorgt voor hele erge verwarring.. En het maakt weer angstig, ik durf nergens op te vertrouwen... De gedachten houden zich wat stiller en zeggen: prima, dan red je je er toch maar even alleen mee..
Maar dat kan ik dus niet.. ik kan niet zonder mijn houvast.. dat kan toch niemand...
Maar dat kan ik dus niet.. ik kan niet zonder mijn houvast.. dat kan toch niemand...
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 11:52
quote:Knuffelbeertjes schreef op 12 december 2016 @ 11:13:
[...]
Ja, in de omgang met anderen werkt het zeker zo.. Ik moet blijkbaar afscheid nemen van heel veel dingen, want jij hebt het nu over die lijstjes loslaten en dat geeft een zeer onveilig gevoel. Dat is toch mijn houvast in de omgang met anderen? Dat is bekend terrein... en het loslaten zal mij geen lucht geven, maar een gevoel van controleverlies...
Weet je wat de ellende is? Dat je al geen controle hébt. Mensen hebben maar over bizar weinig zaken controle als je het goed bekijkt. Het is vooral de illusie van controle die je op de been houdt. Maar feitelijk kun je het allemaal nóg zo goed doen en dan overkomen je nóg nare dingen (kijk maar naar jou als kind) en je kunt nog zo netjes en sociaal met mensen omgaan en je kan tóch bedonderd of verlaten worden. Dat komt omdat jij alleen invloed hebt op jezelf. Niet op de ander. Jij kunt het goed doen, en de ander nog fout (kijk naar je ouders, jij deed je best, maar het hielp niet).
Dus die controle bestaat al niet. Waar je het voor zou kunnen inruilen is vertrouwen. Maar dat is nogal tricky, want dan gaat het om vertrouwen dat de ander niet het slechtste met je voor heeft en dat als een ander wel naar tegen je doet (omdat mensen nou eenmaal het altijd nog beter met zichzelf voor hebben dan met jou, dus het kan zijn dat iemand zich kwetsend of naar gedraagd zonder dat het expliciet de bedoeling is om jou te kwetsen of te raken) je het wel kunt handelen. Leren zien wat je eigen aandeel is en je eigen verantwoordelijkheid en wat het aandeel van de ander is en zíjn verantwoordelijkheid, en durven vertrouwen op dat je kunt omgaan met wat er op je pad komt. Als je een fijne jeugd hebt gehad heb je zo'n gevoel van vertrouwen al vanzelf, dat is het oneerlijke. Jij zult dat moeten aanleren, maar dat is niet onmogelijk. Wel lastig
[...]
Ja, in de omgang met anderen werkt het zeker zo.. Ik moet blijkbaar afscheid nemen van heel veel dingen, want jij hebt het nu over die lijstjes loslaten en dat geeft een zeer onveilig gevoel. Dat is toch mijn houvast in de omgang met anderen? Dat is bekend terrein... en het loslaten zal mij geen lucht geven, maar een gevoel van controleverlies...
Weet je wat de ellende is? Dat je al geen controle hébt. Mensen hebben maar over bizar weinig zaken controle als je het goed bekijkt. Het is vooral de illusie van controle die je op de been houdt. Maar feitelijk kun je het allemaal nóg zo goed doen en dan overkomen je nóg nare dingen (kijk maar naar jou als kind) en je kunt nog zo netjes en sociaal met mensen omgaan en je kan tóch bedonderd of verlaten worden. Dat komt omdat jij alleen invloed hebt op jezelf. Niet op de ander. Jij kunt het goed doen, en de ander nog fout (kijk naar je ouders, jij deed je best, maar het hielp niet).
Dus die controle bestaat al niet. Waar je het voor zou kunnen inruilen is vertrouwen. Maar dat is nogal tricky, want dan gaat het om vertrouwen dat de ander niet het slechtste met je voor heeft en dat als een ander wel naar tegen je doet (omdat mensen nou eenmaal het altijd nog beter met zichzelf voor hebben dan met jou, dus het kan zijn dat iemand zich kwetsend of naar gedraagd zonder dat het expliciet de bedoeling is om jou te kwetsen of te raken) je het wel kunt handelen. Leren zien wat je eigen aandeel is en je eigen verantwoordelijkheid en wat het aandeel van de ander is en zíjn verantwoordelijkheid, en durven vertrouwen op dat je kunt omgaan met wat er op je pad komt. Als je een fijne jeugd hebt gehad heb je zo'n gevoel van vertrouwen al vanzelf, dat is het oneerlijke. Jij zult dat moeten aanleren, maar dat is niet onmogelijk. Wel lastig
maandag 12 december 2016 om 11:54
Ik weet niet of je van lezen houdt, maar ik vond deze twee boeken heel fijn:
De moed der imperfectie
De kracht van kwetsbaarheid
De vrouw die ze geschreven heeft (brene brown) heeft veel onderzoek gedaan naar kwetsbaarheid en perfectionisme. Ik heb er veel aan gehad, het heeft mijn blik wel veranderd. De meeste mensen worstelen met kwetsbaarheid en perfectionisme, in meer of mindere mate.
Ze heeft overigens ook verschillende filmpjes op youtube, als lezen teveel concentratie kost. Of misschien wil je er helemaal niet naar kijken of pas volgend jaar, dat is ook goed
De moed der imperfectie
De kracht van kwetsbaarheid
De vrouw die ze geschreven heeft (brene brown) heeft veel onderzoek gedaan naar kwetsbaarheid en perfectionisme. Ik heb er veel aan gehad, het heeft mijn blik wel veranderd. De meeste mensen worstelen met kwetsbaarheid en perfectionisme, in meer of mindere mate.
Ze heeft overigens ook verschillende filmpjes op youtube, als lezen teveel concentratie kost. Of misschien wil je er helemaal niet naar kijken of pas volgend jaar, dat is ook goed
maandag 12 december 2016 om 12:00
Overigens heb ik zelf heel veel aan dit topic hoor, mocht je je bezwaard voelen Ik ben vanmorgen naar de huisarts gegaan en ik heb om hulp gevraagd. Ik wil afvallen, al jaren, maar dat lukt maar niet. Toegeven dat ik wél last heb van mijn gewicht vind ik extreem lastig. Ik doe het meestal af met dat ik mezelf toch wel geweldig en een lekker wijf vind, en dat is deels ook waar. Maar deels ook helemaal niet en is dat alleen maar omdat ik denk dat het tóch niet anders kan. Maar hulp vragen of zelfs maar tóegeven dat ik zou willen afvallen vind ik al doodeng, want als ik dan te zwaar blijf dan heb ik gefaald en falen is wat ik koste wat kost wil voorkomen. Dus dan maar beter doen alsof ik kies voor te zwaar zijn, dan toegeven dat ik wel anders zou willen maar niet weet hóe. Dit topic maakt wel dat ik daar over na ben gaan denken. Afvallen voelt voor mij extreem kwetsbaar (die verpakking zit er vast niet voor niets omheen, dat vet is ook gewoon bescherming tegen de enge buitenwereld op een bepaalde manier ), maar ik ga het wel proberen. Want maat 42 is niet extreem groot maak ik mezelf wijs, en ik lijk niet eens heel zwaar, maar ik woog vanmorgen 99kg bij een lengte van 171. En dat is teveel. En dat moet anders. En jullie zijn de eerste aan wie ik het meld. Zo.
En nu stop ik met dit topic kapen. Ik moet weer aan het werk
En nu stop ik met dit topic kapen. Ik moet weer aan het werk
maandag 12 december 2016 om 12:20
Rhae, wat een mooie dingen schrijf je weer.. dank je wel. Toegeven dat ik geen controle heb, dat is inderdaad waar ik nu mee worstel. Dat mij nare dingen zijn overkomen (zelfs dat woord vind ik lastig) en ik dat niet zelf in de hand heb gehad. Het maakt namelijk dat de gebeurtenissen er anders uitzien; ik moet mezelf dan zien als het kwetsbare kind wat ik waarschijnlijk was en niet meer als het monster dat het liet gebeuren.
Het zorgt ook (eindelijk) voor heel veel verdriet, om wat er gebeurd is en wat had kunnen zijn..En dat laatste mag niet, ik mag geen verdriet hebben om wat ik gemist heb, want wat levert dat op? Ik krijg het niet terug..
Vertrouwen is denk ik wel een sleutelwoord, tegelijk is het een begrip waarvan ik denk dat ik het nooit zal kunnen ontwikkelen. Vertrouwen richting mezelf is extreem lastig, maar ook richting anderen. Ik heb zo, zo vaak gezien wat mensen elkaar kunnen aandoen, hoe kun je dan ooit vertrouwen krijgen..?
'en durven vertrouwen op dat je kunt omgaan met wat er op je pad komt' schrijf jij. Ik denk dat dat zeker iets is wat ik mis en waar ik mijn handige trucjes voor had. En nu zonder ze ben ik zo kwetsbaar. Wat ik waarschijnlijk al die tijd al was, maar nu voel ik het ook nog eens.. en dat voelt heel naar.
Dat ik het kan aanleren vraag ik me af. In hoeverre en is dat wel echt zo. Anderen kunnen dat misschien nog leren, maar ben ik daar wel toe in staat, kan ik zoiets wel? Dat vraag ik me heel erg af..
Ik houd heel erg van lezen, ook al is mijn concentratie momenteel niet optimaal. Ik kende de auteur niet, maar zag dat er zelfs een TED talk van haar is, dat is fijn. Ik heb het onderste boek wel besteld, dan maar 10 keer zo langzaam lezen, dat is nu even zo..
Het is fijn om je verhaal over de huisarts te lezen. Dapper dat je het hier deelt. Want blijkbaar vind jij hulp vragen ook eng en heb je ook angst om te falen.. Dat kon ik me bij jou niet voorstellen. Maar het is goed om te weten, het zorgt er absoluut voor dat ik me minder alleen voel en minder bezwaard hier.. Afvallen is voor mij ook heel erg eng, de kwetsbaarheid die het teweegbrengt, het is een grote trigger. Maar net als jij probeer ik het ook, net als ik probeer van het snijden en overgeven en alles af te komen.. Wij wegen overigens precies hetzelfde en hebben ook dezelfde lengte. Dat jij jezelf een lekker wijf vindt doe mij dus ergens wel goed, al kan ik me dat bij mezelf niet voorstellen en vind ik het ook eng, want ik mag geen lekker wijf zijn, dat laat ik dus maar fijn aan jou over Werkse!
Het zorgt ook (eindelijk) voor heel veel verdriet, om wat er gebeurd is en wat had kunnen zijn..En dat laatste mag niet, ik mag geen verdriet hebben om wat ik gemist heb, want wat levert dat op? Ik krijg het niet terug..
Vertrouwen is denk ik wel een sleutelwoord, tegelijk is het een begrip waarvan ik denk dat ik het nooit zal kunnen ontwikkelen. Vertrouwen richting mezelf is extreem lastig, maar ook richting anderen. Ik heb zo, zo vaak gezien wat mensen elkaar kunnen aandoen, hoe kun je dan ooit vertrouwen krijgen..?
'en durven vertrouwen op dat je kunt omgaan met wat er op je pad komt' schrijf jij. Ik denk dat dat zeker iets is wat ik mis en waar ik mijn handige trucjes voor had. En nu zonder ze ben ik zo kwetsbaar. Wat ik waarschijnlijk al die tijd al was, maar nu voel ik het ook nog eens.. en dat voelt heel naar.
Dat ik het kan aanleren vraag ik me af. In hoeverre en is dat wel echt zo. Anderen kunnen dat misschien nog leren, maar ben ik daar wel toe in staat, kan ik zoiets wel? Dat vraag ik me heel erg af..
Ik houd heel erg van lezen, ook al is mijn concentratie momenteel niet optimaal. Ik kende de auteur niet, maar zag dat er zelfs een TED talk van haar is, dat is fijn. Ik heb het onderste boek wel besteld, dan maar 10 keer zo langzaam lezen, dat is nu even zo..
Het is fijn om je verhaal over de huisarts te lezen. Dapper dat je het hier deelt. Want blijkbaar vind jij hulp vragen ook eng en heb je ook angst om te falen.. Dat kon ik me bij jou niet voorstellen. Maar het is goed om te weten, het zorgt er absoluut voor dat ik me minder alleen voel en minder bezwaard hier.. Afvallen is voor mij ook heel erg eng, de kwetsbaarheid die het teweegbrengt, het is een grote trigger. Maar net als jij probeer ik het ook, net als ik probeer van het snijden en overgeven en alles af te komen.. Wij wegen overigens precies hetzelfde en hebben ook dezelfde lengte. Dat jij jezelf een lekker wijf vindt doe mij dus ergens wel goed, al kan ik me dat bij mezelf niet voorstellen en vind ik het ook eng, want ik mag geen lekker wijf zijn, dat laat ik dus maar fijn aan jou over Werkse!
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 12:32
Het grootste deel van het werk heb ik gered zonder hulpmiddeltjes van het oude gedrag. Straks nog een gesprek en ik wil het goed doen. Ik moest een doos open maken op mijn werk en had daar een mes voor nodig. Het was een worsteling om niet toe te geven. Ik mag het nooit op mijn werk doen, maar aangezien ik veel regels al gebroken heb, zeggen ze in mijn hoofd dat er ook nieuwe gemaakt kunnen worden (dus dat het snijden wel mag op mijn werk). Ik wil dat natuurlijk niet, maar het was moeilijk en maakt me heel verdrietig. En als ik het dan niet doe, dat ze boos zijn en op de achtergrond zo nadrukkelijk aanwezig blijven. Ze maken me bang dat ik het gesprek straks niet kan, want ik heb hun hulp niet.
Het is ook echt zo dat ik slechter functioneer sinds ik niet meer naar de gedachten luister.. dat maakt me bang: doe ik hier wel goed aan??
Het is ook echt zo dat ik slechter functioneer sinds ik niet meer naar de gedachten luister.. dat maakt me bang: doe ik hier wel goed aan??
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 13:11
quote:Rhae schreef op 12 december 2016 @ 11:52:
[...]
Weet je wat de ellende is? Dat je al geen controle hébt. Mensen hebben maar over bizar weinig zaken controle als je het goed bekijkt. Het is vooral de illusie van controle die je op de been houdt. Maar feitelijk kun je het allemaal nóg zo goed doen en dan overkomen je nóg nare dingen (kijk maar naar jou als kind) en je kunt nog zo netjes en sociaal met mensen omgaan en je kan tóch bedonderd of verlaten worden. Dat komt omdat jij alleen invloed hebt op jezelf. Niet op de ander. Jij kunt het goed doen, en de ander nog fout (kijk naar je ouders, jij deed je best, maar het hielp niet).
Dus die controle bestaat al niet. Waar je het voor zou kunnen inruilen is vertrouwen. Maar dat is nogal tricky, want dan gaat het om vertrouwen dat de ander niet het slechtste met je voor heeft en dat als een ander wel naar tegen je doet (omdat mensen nou eenmaal het altijd nog beter met zichzelf voor hebben dan met jou, dus het kan zijn dat iemand zich kwetsend of naar gedraagd zonder dat het expliciet de bedoeling is om jou te kwetsen of te raken) je het wel kunt handelen. Leren zien wat je eigen aandeel is en je eigen verantwoordelijkheid en wat het aandeel van de ander is en zíjn verantwoordelijkheid, en durven vertrouwen op dat je kunt omgaan met wat er op je pad komt. Als je een fijne jeugd hebt gehad heb je zo'n gevoel van vertrouwen al vanzelf, dat is het oneerlijke. Jij zult dat moeten aanleren, maar dat is niet onmogelijk. Wel lastig
[...]
Weet je wat de ellende is? Dat je al geen controle hébt. Mensen hebben maar over bizar weinig zaken controle als je het goed bekijkt. Het is vooral de illusie van controle die je op de been houdt. Maar feitelijk kun je het allemaal nóg zo goed doen en dan overkomen je nóg nare dingen (kijk maar naar jou als kind) en je kunt nog zo netjes en sociaal met mensen omgaan en je kan tóch bedonderd of verlaten worden. Dat komt omdat jij alleen invloed hebt op jezelf. Niet op de ander. Jij kunt het goed doen, en de ander nog fout (kijk naar je ouders, jij deed je best, maar het hielp niet).
Dus die controle bestaat al niet. Waar je het voor zou kunnen inruilen is vertrouwen. Maar dat is nogal tricky, want dan gaat het om vertrouwen dat de ander niet het slechtste met je voor heeft en dat als een ander wel naar tegen je doet (omdat mensen nou eenmaal het altijd nog beter met zichzelf voor hebben dan met jou, dus het kan zijn dat iemand zich kwetsend of naar gedraagd zonder dat het expliciet de bedoeling is om jou te kwetsen of te raken) je het wel kunt handelen. Leren zien wat je eigen aandeel is en je eigen verantwoordelijkheid en wat het aandeel van de ander is en zíjn verantwoordelijkheid, en durven vertrouwen op dat je kunt omgaan met wat er op je pad komt. Als je een fijne jeugd hebt gehad heb je zo'n gevoel van vertrouwen al vanzelf, dat is het oneerlijke. Jij zult dat moeten aanleren, maar dat is niet onmogelijk. Wel lastig
maandag 12 december 2016 om 13:21
maandag 12 december 2016 om 14:05
Nee Snowfall, ik functioneer echt slechter; ik ben heel moe, vergeetachtig, schrikachtig, kan minder dingen onthouden, voel heel snel dat het me te druk is, voel ook snel alsof er druk gelegd wordt op me (terwijl dat niet zo is, maar zo voelt het). Ik ben minder helder en minder snel.
Ik doe mijn werk op een zeer laag tempo, wat nog goed genoeg is voor mijn leidinggevende, maar niet voor mij. Ik baal dat ik minder snel ben en ik ervaar continu enorme spanning voor alles wat ik moet doen..
Ik heb het gevoel dat alles me ontglipt, terwijl het niet zo is, maar toch voelt het zo...
Ik ben lang niet zo leuk als ik ooit was Ik vind de dingen in het leven ook helemaal niet zo leuk als eerst.. Een enorm depri gevoel, ik haat mezelf zo er om
Ik doe mijn werk op een zeer laag tempo, wat nog goed genoeg is voor mijn leidinggevende, maar niet voor mij. Ik baal dat ik minder snel ben en ik ervaar continu enorme spanning voor alles wat ik moet doen..
Ik heb het gevoel dat alles me ontglipt, terwijl het niet zo is, maar toch voelt het zo...
Ik ben lang niet zo leuk als ik ooit was Ik vind de dingen in het leven ook helemaal niet zo leuk als eerst.. Een enorm depri gevoel, ik haat mezelf zo er om
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 14:08
quote:Knuffelbeertjes schreef op 12 december 2016 @ 14:05:
Nee Snowfall, ik functioneer echt slechter; ik ben heel moe, vergeetachtig, schrikachtig, kan minder dingen onthouden, voel heel snel dat het me te druk is, voel ook snel alsof er druk gelegd wordt op me (terwijl dat niet zo is, maar zo voelt het). Ik ben minder helder en minder snel.
Ik doe mijn werk op een zeer laag tempo, wat nog goed genoeg is voor mijn leidinggevende, maar niet voor mij. Ik baal dat ik minder snel ben en ik ervaar continu enorme spanning voor alles wat ik moet doen..
Ik heb het gevoel dat alles me ontglipt, terwijl het niet zo is, maar toch voelt het zo...
Ik ben lang niet zo leuk als ik ooit was Ik vind de dingen in het leven ook helemaal niet zo leuk als eerst.. Een enorm depri gevoel, ik haat mezelf zo er omIk snap hoe dat voelt want herkenbaar, maar ik ben het met Snowfall eens dat je op de toppen van je kunnen functioneert. Je hoofd en lijf hebben een heleboel energie nodig om om te gaan met alles wat er op je af komt. Dat jij ondertussen nog de energie vindt om te werken, er voor je vriend te zijn, er voor andere mensen te zijn, dat is echt functioneren op hoog niveau. En ik herken vanuit mijn eigen ziekte (hoewel veel milder dat bij jou) de concentratieproblemen, het moeten omgaan met emoties die nieuw zijn, het trage werktempo, etc. Maar dat is niet omdat je niet goed functioneert, dat is omdat je veel van jezelf vraagt en je niet overal tegelijk kan zijn.
Nee Snowfall, ik functioneer echt slechter; ik ben heel moe, vergeetachtig, schrikachtig, kan minder dingen onthouden, voel heel snel dat het me te druk is, voel ook snel alsof er druk gelegd wordt op me (terwijl dat niet zo is, maar zo voelt het). Ik ben minder helder en minder snel.
Ik doe mijn werk op een zeer laag tempo, wat nog goed genoeg is voor mijn leidinggevende, maar niet voor mij. Ik baal dat ik minder snel ben en ik ervaar continu enorme spanning voor alles wat ik moet doen..
Ik heb het gevoel dat alles me ontglipt, terwijl het niet zo is, maar toch voelt het zo...
Ik ben lang niet zo leuk als ik ooit was Ik vind de dingen in het leven ook helemaal niet zo leuk als eerst.. Een enorm depri gevoel, ik haat mezelf zo er omIk snap hoe dat voelt want herkenbaar, maar ik ben het met Snowfall eens dat je op de toppen van je kunnen functioneert. Je hoofd en lijf hebben een heleboel energie nodig om om te gaan met alles wat er op je af komt. Dat jij ondertussen nog de energie vindt om te werken, er voor je vriend te zijn, er voor andere mensen te zijn, dat is echt functioneren op hoog niveau. En ik herken vanuit mijn eigen ziekte (hoewel veel milder dat bij jou) de concentratieproblemen, het moeten omgaan met emoties die nieuw zijn, het trage werktempo, etc. Maar dat is niet omdat je niet goed functioneert, dat is omdat je veel van jezelf vraagt en je niet overal tegelijk kan zijn.
Tjezus, wat vals
maandag 12 december 2016 om 14:12
Waarschijnlijk heb je de lat altijd heel hoog gelegd. Mijn collega's zeiden tegen mij dat ik minder snel was dan voorheen, soms wat minder scherp e.d., maar dat ik daarmee nog steeds beter functioneerde dan het grootste deel van het team. Dat was lief bedoeld, maar ik kon er niks mee, omdat het me nooit zoveel kan schelen waar voor anderen de lat ligt. Je hebt je eigen doelen en standaarden, en het is heel moeilijk om die niet te halen
Héél langzaam ben ik aan het leren dat het soms iets minder mag, dat ik niet zo belangrijk ben als werknemer dat als ik er niet ben, de boel instort. Maar dat is wel erg lastig, ook in mijn geval omdat je je eigen patronen moet leren kennen, begrijpen en doorbreken. Heel moeilijk, want dat uit zich in gedachten die al helemaal niet meehelpen: "je stelt je aan! iedereen vindt dat je niet goed genoeg bent! Als je dit minder goed doet kom je op een heel slecht pad terecht, je wordt lui" etc.
Héél langzaam ben ik aan het leren dat het soms iets minder mag, dat ik niet zo belangrijk ben als werknemer dat als ik er niet ben, de boel instort. Maar dat is wel erg lastig, ook in mijn geval omdat je je eigen patronen moet leren kennen, begrijpen en doorbreken. Heel moeilijk, want dat uit zich in gedachten die al helemaal niet meehelpen: "je stelt je aan! iedereen vindt dat je niet goed genoeg bent! Als je dit minder goed doet kom je op een heel slecht pad terecht, je wordt lui" etc.
Tjezus, wat vals
maandag 12 december 2016 om 14:13
Nou ja, laat ik het anders formuleren. Je doet je uiterste best. Je doet wat je kunt. En ik vind je heel sterk, misschien zelfs ietsje te sterk. Dat je naar je werk gaat, het aankunt naar musicals in een andere stad te gaan, alvast wat kunt proberen te maken voor het kerstdiner, dat zou mij tijdens een depressie veel te veel zijn. Zelfs zonder depressie zou ik dat al veel vinden. Wat ik wil zeggen is eigenlijk dat ik heel veel respect heb voor hoe je het doet en dat ik het zo jammer vindt dat je jezelf afstraft en onderuit haalt. Want zelfs áls je slechter zou functioneren (wat ik niet echt geloof), dan ben je nog zo goed bezig! Kijk dan wat je allemaal voor elkaar krijgt! Ik ken je niet, maar ik ben hartstikke trots op je! Ik zou het zo mooi vinden als je gaat leren jezelf met iets meer mildheid te bekijken. Ik ben nooit zo perfectionistisch geweest als jij, hoewel ik het jezelf neerhalen best herken. Maar misschien was het door dat ontbreken van perfectionisme voor mij wel wat makkelijker om mezelf wat meer te gunnen. Soms voel ik me heel down en als ik de dag dan doorkom met series kijken en een beetje internetten, dan prijs ik mezelf, goed gedaan! Morgen zien we dan wel weer.
maandag 12 december 2016 om 15:23
quote:MevrouwJack schreef op 12 december 2016 @ 14:12:
Waarschijnlijk heb je de lat altijd heel hoog gelegd. Mijn collega's zeiden tegen mij dat ik minder snel was dan voorheen, soms wat minder scherp e.d., maar dat ik daarmee nog steeds beter functioneerde dan het grootste deel van het team. Dat was lief bedoeld, maar ik kon er niks mee, omdat het me nooit zoveel kan schelen waar voor anderen de lat ligt. Je hebt je eigen doelen en standaarden, en het is heel moeilijk om die niet te halen
Héél langzaam ben ik aan het leren dat het soms iets minder mag, dat ik niet zo belangrijk ben als werknemer dat als ik er niet ben, de boel instort. Maar dat is wel erg lastig, ook in mijn geval omdat je je eigen patronen moet leren kennen, begrijpen en doorbreken. Heel moeilijk, want dat uit zich in gedachten die al helemaal niet meehelpen: "je stelt je aan! iedereen vindt dat je niet goed genoeg bent! Als je dit minder goed doet kom je op een heel slecht pad terecht, je wordt lui" etc.
Ja, dat dus
MevrouwJack, ik vind het moeilijk dat te accepteren. ik vind het moeilijk de hele ptss te accepteren..Ik vind het moeilijk dat mijn lichaam en hoofd zoveel energie nodig hebben. Ik vind het heel moeilijk dat ik niet de persoon ben nu even die ik wil zijn.. en het duurt me allemaal veel en veel te lang..En ja, die lat ligt heel hoog, maar daardoor heb ik ook kunnen bereiken wat ik nu bereikt heb. De functie die ik heb, heb ik gekregen door heel hard te werken. Door me keer op keer te bewijzen en goed neer te zetten.. En nu heb ik werk met veel verantwoordelijkheden, maar ook met heel veel vrijheid. En dat vertrouwen krijg ik van mijn werkgever door wat ik de jaren daarvoor bereikt heb. Dan is het toch niet zo raar dat ik mezelf wil blijven bewijzen? Mijn collega's weten niet dat ik minder snel ben dan voorheen of minder scherp, omdat sinds ik er werk ik niet 100% ben (meteen zwanger en heel ziek daarvan, daarna de miskraam, daarna dit..). Daar voel ik me heel schuldig over, ik ben nog nooit de werknemer hier geweest die ik zou kunnen zijn..
Ik weet dat de boel zonder mij niet instort, dat is het hele punt niet. Alleen de doelen die ik voor mezelf gesteld heb, precies wat jij zegt, haal ik keer op keer niet. En dan is het simpel: stel de doelen lager, maar dat vind ik onacceptabel richting mezelf.. Je gedachten zijn heel herkenbaar. Ik vind het knap dat je er zo mee bezig bent en je grenzen leert kennen, het klinkt wel alsof je daar verder in bent dan ik en je kunt het goed uitleggen, dank je wel.
Waarschijnlijk heb je de lat altijd heel hoog gelegd. Mijn collega's zeiden tegen mij dat ik minder snel was dan voorheen, soms wat minder scherp e.d., maar dat ik daarmee nog steeds beter functioneerde dan het grootste deel van het team. Dat was lief bedoeld, maar ik kon er niks mee, omdat het me nooit zoveel kan schelen waar voor anderen de lat ligt. Je hebt je eigen doelen en standaarden, en het is heel moeilijk om die niet te halen
Héél langzaam ben ik aan het leren dat het soms iets minder mag, dat ik niet zo belangrijk ben als werknemer dat als ik er niet ben, de boel instort. Maar dat is wel erg lastig, ook in mijn geval omdat je je eigen patronen moet leren kennen, begrijpen en doorbreken. Heel moeilijk, want dat uit zich in gedachten die al helemaal niet meehelpen: "je stelt je aan! iedereen vindt dat je niet goed genoeg bent! Als je dit minder goed doet kom je op een heel slecht pad terecht, je wordt lui" etc.
Ja, dat dus
MevrouwJack, ik vind het moeilijk dat te accepteren. ik vind het moeilijk de hele ptss te accepteren..Ik vind het moeilijk dat mijn lichaam en hoofd zoveel energie nodig hebben. Ik vind het heel moeilijk dat ik niet de persoon ben nu even die ik wil zijn.. en het duurt me allemaal veel en veel te lang..En ja, die lat ligt heel hoog, maar daardoor heb ik ook kunnen bereiken wat ik nu bereikt heb. De functie die ik heb, heb ik gekregen door heel hard te werken. Door me keer op keer te bewijzen en goed neer te zetten.. En nu heb ik werk met veel verantwoordelijkheden, maar ook met heel veel vrijheid. En dat vertrouwen krijg ik van mijn werkgever door wat ik de jaren daarvoor bereikt heb. Dan is het toch niet zo raar dat ik mezelf wil blijven bewijzen? Mijn collega's weten niet dat ik minder snel ben dan voorheen of minder scherp, omdat sinds ik er werk ik niet 100% ben (meteen zwanger en heel ziek daarvan, daarna de miskraam, daarna dit..). Daar voel ik me heel schuldig over, ik ben nog nooit de werknemer hier geweest die ik zou kunnen zijn..
Ik weet dat de boel zonder mij niet instort, dat is het hele punt niet. Alleen de doelen die ik voor mezelf gesteld heb, precies wat jij zegt, haal ik keer op keer niet. En dan is het simpel: stel de doelen lager, maar dat vind ik onacceptabel richting mezelf.. Je gedachten zijn heel herkenbaar. Ik vind het knap dat je er zo mee bezig bent en je grenzen leert kennen, het klinkt wel alsof je daar verder in bent dan ik en je kunt het goed uitleggen, dank je wel.
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 15:26
quote:Snowfall schreef op 12 december 2016 @ 14:13:
Nou ja, laat ik het anders formuleren. Je doet je uiterste best. Je doet wat je kunt. En ik vind je heel sterk, misschien zelfs ietsje te sterk. Dat je naar je werk gaat, het aankunt naar musicals in een andere stad te gaan, alvast wat kunt proberen te maken voor het kerstdiner, dat zou mij tijdens een depressie veel te veel zijn. Zelfs zonder depressie zou ik dat al veel vinden. Wat ik wil zeggen is eigenlijk dat ik heel veel respect heb voor hoe je het doet en dat ik het zo jammer vindt dat je jezelf afstraft en onderuit haalt. Want zelfs áls je slechter zou functioneren (wat ik niet echt geloof), dan ben je nog zo goed bezig! Kijk dan wat je allemaal voor elkaar krijgt! Ik ken je niet, maar ik ben hartstikke trots op je! Ik zou het zo mooi vinden als je gaat leren jezelf met iets meer mildheid te bekijken. Ik ben nooit zo perfectionistisch geweest als jij, hoewel ik het jezelf neerhalen best herken. Maar misschien was het door dat ontbreken van perfectionisme voor mij wel wat makkelijker om mezelf wat meer te gunnen. Soms voel ik me heel down en als ik de dag dan doorkom met series kijken en een beetje internetten, dan prijs ik mezelf, goed gedaan! Morgen zien we dan wel weer.
Je zegt steeds zulke lieve, rake dingen Snowfall.
Door wat je hier schrijft, besef ik hoe moe ik eigenlijk ben en dat het ook allemaal veel en veel te zwaar is, en veel en veel te veel
Het laatste is fijn om te lezen.. misschien moet mijn doel voor deze dag zijn om de dag door te komen, het voelt enorm moeilijk.
Ik vind het leven ook echt niet leuk, ik beleef nergens het plezier aan wat ik ooit had.. ik herken mezelf niet daarin, ik mis dat gedeelte...
Ik ben bang dat de medicijnen me depressief maken of zo, zou dat kunnen??
Nou ja, laat ik het anders formuleren. Je doet je uiterste best. Je doet wat je kunt. En ik vind je heel sterk, misschien zelfs ietsje te sterk. Dat je naar je werk gaat, het aankunt naar musicals in een andere stad te gaan, alvast wat kunt proberen te maken voor het kerstdiner, dat zou mij tijdens een depressie veel te veel zijn. Zelfs zonder depressie zou ik dat al veel vinden. Wat ik wil zeggen is eigenlijk dat ik heel veel respect heb voor hoe je het doet en dat ik het zo jammer vindt dat je jezelf afstraft en onderuit haalt. Want zelfs áls je slechter zou functioneren (wat ik niet echt geloof), dan ben je nog zo goed bezig! Kijk dan wat je allemaal voor elkaar krijgt! Ik ken je niet, maar ik ben hartstikke trots op je! Ik zou het zo mooi vinden als je gaat leren jezelf met iets meer mildheid te bekijken. Ik ben nooit zo perfectionistisch geweest als jij, hoewel ik het jezelf neerhalen best herken. Maar misschien was het door dat ontbreken van perfectionisme voor mij wel wat makkelijker om mezelf wat meer te gunnen. Soms voel ik me heel down en als ik de dag dan doorkom met series kijken en een beetje internetten, dan prijs ik mezelf, goed gedaan! Morgen zien we dan wel weer.
Je zegt steeds zulke lieve, rake dingen Snowfall.
Door wat je hier schrijft, besef ik hoe moe ik eigenlijk ben en dat het ook allemaal veel en veel te zwaar is, en veel en veel te veel
Het laatste is fijn om te lezen.. misschien moet mijn doel voor deze dag zijn om de dag door te komen, het voelt enorm moeilijk.
Ik vind het leven ook echt niet leuk, ik beleef nergens het plezier aan wat ik ooit had.. ik herken mezelf niet daarin, ik mis dat gedeelte...
Ik ben bang dat de medicijnen me depressief maken of zo, zou dat kunnen??
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 15:37
Sinds 29 november dus bijna 2 weken nu. Ik merk dat ze me moe maken en minder scherp, wat best wel funest is op mijn werk lijkt me. Tegelijk worden de gedachten er rustiger door.. maar dat maakt me ook wel bang. Ik krijg iets waardoor ik minder helder kan denken. De gedachten zeggen dat ik dus niet meer helder mag denken, dat zij afgezwakt worden, omdat ik anders dingen zou opmerken. Met die medicatie kan ik minder oplettend zijn. Ik snap echt wel dat dat allemaal de bedoeling is, maar de gedachten hebben daar wel zorgen over. Alsof mensen wat achterhouden voor mij en ik niet helder genoeg mag zijn om dat te zien..
Ik ben net thuis, lief dat je dat vraagt
Ohja het is inderdaad een AD; seroquel
Ik ben net thuis, lief dat je dat vraagt
Ohja het is inderdaad een AD; seroquel
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 16:20
Ehh ik was aan het werken vanuit huis tot ik je berichtje las
Ik wilde boodschappen doen maar trek het niet nu een supermarkt in te moeten
Vanavond komt mijn vader een nieuwe afzuigkap ophangen met vriend
Ik zie op tegen het lawaai en sowieso het contact met mijn vader
Ik ga aangeven dat we Chinees eten met kerst, heb er nu al buikpijn van
Maar heb me wel voorgenomen dat ik deze keer zijn opmerkingen niet op mezelf ga proberen te betrekken
Nu ben ik een film aan het kijken, een boek aan het lezen, facebooken en bankhangen (ik kan me moeilijk concentreren dus doe alles half). Ik voel me schuldig tov m'n werk, denk aan m'n collega's die nog daar zijn... en ben bang voor wat de mensen denken als ze langs lopen/fietsen: zij zit lui te zijn op de bank
Ik wilde boodschappen doen maar trek het niet nu een supermarkt in te moeten
Vanavond komt mijn vader een nieuwe afzuigkap ophangen met vriend
Ik zie op tegen het lawaai en sowieso het contact met mijn vader
Ik ga aangeven dat we Chinees eten met kerst, heb er nu al buikpijn van
Maar heb me wel voorgenomen dat ik deze keer zijn opmerkingen niet op mezelf ga proberen te betrekken
Nu ben ik een film aan het kijken, een boek aan het lezen, facebooken en bankhangen (ik kan me moeilijk concentreren dus doe alles half). Ik voel me schuldig tov m'n werk, denk aan m'n collega's die nog daar zijn... en ben bang voor wat de mensen denken als ze langs lopen/fietsen: zij zit lui te zijn op de bank
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 16:23
maandag 12 december 2016 om 16:29
Ook al zijn de buren niet thuis, de gedachten zeggen dat er altijd mensen zijn die me in de gaten houden.
Ik heb nu wel de lichtjes allemaal aan durven doen en de voorste gordijnen dicht. Dat laatste mag niet... Vorige week op mijn werk vertelde een persoon van veilig thuis (een instantie voor bijv kindermishandeling) dat ze bij een gezin waren geweest waar al meerdere signalen waren, zoals dat de gordijnen overdag dicht gingen..
Ik wil niet dat mensen zo over mij zouden denken/praten.. Het lijkt me niet voor niets dat deze opmerking van die mevrouw van veilig thuis gemaakt is..
Ik heb nu wel de lichtjes allemaal aan durven doen en de voorste gordijnen dicht. Dat laatste mag niet... Vorige week op mijn werk vertelde een persoon van veilig thuis (een instantie voor bijv kindermishandeling) dat ze bij een gezin waren geweest waar al meerdere signalen waren, zoals dat de gordijnen overdag dicht gingen..
Ik wil niet dat mensen zo over mij zouden denken/praten.. Het lijkt me niet voor niets dat deze opmerking van die mevrouw van veilig thuis gemaakt is..
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 17:26
Ik heb de gordijnen soms ook dicht overdag. Mijn overbuurvrouw mag graag naar binnen kijken en daar heb ik een hekel aan. Dus soms doe ik een spelletje, doe ik mijn gordijnen dicht terwijl ik gewoon thuis ben (maar in een andere kamer) of ik laat het licht branden als ik even weg ben. Kinderachtig he? Ik moet er zelf soms om grinniken. Eigenlijk zou ik er schijt aan moeten hebben, maar ja, soms is een spelletje spelen makkelijker.
Maar je zegt het zelf al: er waren meerdere signalen. Dus de gordijnen dicht alleen zal niet voldoende zijn om een bezoekje van Veilig Thuis te rechtvaardigen.
Maar je zegt het zelf al: er waren meerdere signalen. Dus de gordijnen dicht alleen zal niet voldoende zijn om een bezoekje van Veilig Thuis te rechtvaardigen.
maandag 12 december 2016 om 19:36
Haha Snowfall, ik snap je spelletje wel en zeker je gedachten erachter. Die van mij zijn alleen een stukje enger merk ik, ze maken me zo bang... Ik durf niet meer alleen naar de supermarkt. Tot vorige week moest het van mezelf, maar nu kan ik het al een paar dagen niet opbrengen... Eind van de middag met vriend gegaan en het was zeer rustig, maar alsnog een hele enge omgeving. En wat is het dan; de manier waarop de mensen naar mij kijken. Het zit in mijn hoofd, maar het lijkt zo realistisch..
Daarvoor een flinke discussie samen gehad. Ik vond het vreselijk moeilijk om vanmiddag mijn rust te pakken. De was kon gedaan worden, de afwasmachine geleegd en dus de boodschappen. En ik deed ze alle drie niet. Toen kwam vriend beneden (hij werkt boven thuis) en ging de was doen. Kun je me helpen? Nee dat lukt nu even niet. Oké, kun je dan de afwas doen? Nee dat lukt ook nog even niet. Oké wat gaan we eten? Kun jij dat misschien bedenken en met me naar de supermarkt? Nou dan moet je me wel helpen met de afwas en was, want ik ga niet alles alleen doen, etc. etc.
Later hebben we een heel goed gesprek gehad. Over onze patronen en hoe we met elkaar omgaan. Vriend is heel bezorgd om mij en moet leren mij te vertrouwen. Zoals gisteravond, dat ik boven was en de deur op slot deed, dat vindt hij vreselijk moeilijk (straks ga je jezelf snijden). Ik heb hem uitgelegd dat als hij voor mij blijft zorgen, ik dat nooit zelf kan leren.
En hij heeft mij uitgelegd dat ik veel meer moet uitleggen over hoe ik situaties ervaar en dat ik gewoon die ruimte mag nemen. Maar dat vind ik moeilijk, ruimte nemen. Ik heb hem wat dingen uitgelegd en dan zegt hij ook: wat vreselijk hoe jij je aanpast, dat wil ik helemaal niet, maar dat heb ik ook nooit doorgehad.
Vriend was emotioneel, want hij heeft altijd voor zijn moeder moeten zorgen (op een andere manier dan ik, zij was lichamelijk ziek) en besefte dat hij dat doorzette richting mij (in mindere mate).
We hebben samen afgesproken elkaar proberen te blijven begrijpen, maar vooral ook elkaar de ruimte te geven (vriend vooral mij) in plaats van dingen voor elkaar in te vullen en op te lossen..
Mijn vader is nu hier om te helpen met de afzuigkap. En waar ik bang voor was gebeurde meteen, maar ik heb me tot dusver aan mijn goede voornemens om bij mezelf te blijven gehouden:
oh je hebt de kerstboom opgezet, nu al? Sinterklaas is pas net vertrokken (mijn vader)
ja, we hebben de kerstboom al staan (ik)
er zit wel heel weinig licht in de top, daar moet nog wat bij (mijn vader)
ik vind het zo mooi (ik)
ik zou als ik jou was even zo'n strengel licht kopen (mijn vader)
nee ik houd de boom zo (ik)
wat vind jij (mijn vader tegen vriend)
ik vind hem ook mooi zo (vriend)
oh, nou ik vind dat er meer licht in moet (mijn vader)
waarom (ik)
dat staat mooier, dit ziet er niet uit (mijn vader)
ik vind hem toch mooi zo (ik)
Daarna zijn ze bezig gegaan met de afzuigkap. Ik voel me er echt verbazingwekkend goed over!
Ik zit nu wel nog te trillen van angst en de gedachten knagen aan mij (je moet je schuldig voelen, zo ga je niet met je vader om, hij heeft gelijk de boom is lelijk zo).
Maar tegelijk voel ik een soort trots; het is gelukt om bij mijzelf te blijven!
En waar de gedachten zeuren dat ik nu direct nog meer lichtjes moet gaan kopen, die licht strengel waar mijn vader het over had, heb ik besloten dat dus niet te gaan doen.
Dat is denk ik het patroon doorbreken, want het is heel, heel eng. En als ik naar de boom kijk, lijkt hij door de opmerking van mijn vader meteen een stukje minder mooi en ik voel alsof ik gefaald heb
Maar als ik nu toegeef, kom ik er niet vanaf, ergens moet ik beginnen, laat het dan met deze kerstboom zijn.
En het moeilijkste komt dan nog, over 2 weken kerst bij ons thuis. En dan zal de boom er nog hetzelfde uitzien. En dan zal er zeer waarschijnlijk weer een opmerking komen, en dan zullen mijn broertje en stiefmoeder die opmerking ook nog eens beamen.
Ik ga straks denk ik nog over de Chinees beginnen, als ik bijgekomen ben van deze mini overwinning.
Ik begrijp trouwens wel dat anderen zich dit moeilijk voor kunnen stellen, maar ik ben echt nog nooit tegen mijn vader ingegaan. Ik heb geen pubertijd gehad en heb hem als mijn redding gezien. Dat ik nu aangeef de boom mooi te vinden, terwijl hij dat niet vindt, doet me ergens heel erg goed. Tegelijk doet het pijn dat hij mijn boom niet goedkeurt, in al het contact met mijn vader wil ik altijd dat hij het goed vindt wat ik doe. Maar nou ja, ik wilde het toch even delen....
Daarvoor een flinke discussie samen gehad. Ik vond het vreselijk moeilijk om vanmiddag mijn rust te pakken. De was kon gedaan worden, de afwasmachine geleegd en dus de boodschappen. En ik deed ze alle drie niet. Toen kwam vriend beneden (hij werkt boven thuis) en ging de was doen. Kun je me helpen? Nee dat lukt nu even niet. Oké, kun je dan de afwas doen? Nee dat lukt ook nog even niet. Oké wat gaan we eten? Kun jij dat misschien bedenken en met me naar de supermarkt? Nou dan moet je me wel helpen met de afwas en was, want ik ga niet alles alleen doen, etc. etc.
Later hebben we een heel goed gesprek gehad. Over onze patronen en hoe we met elkaar omgaan. Vriend is heel bezorgd om mij en moet leren mij te vertrouwen. Zoals gisteravond, dat ik boven was en de deur op slot deed, dat vindt hij vreselijk moeilijk (straks ga je jezelf snijden). Ik heb hem uitgelegd dat als hij voor mij blijft zorgen, ik dat nooit zelf kan leren.
En hij heeft mij uitgelegd dat ik veel meer moet uitleggen over hoe ik situaties ervaar en dat ik gewoon die ruimte mag nemen. Maar dat vind ik moeilijk, ruimte nemen. Ik heb hem wat dingen uitgelegd en dan zegt hij ook: wat vreselijk hoe jij je aanpast, dat wil ik helemaal niet, maar dat heb ik ook nooit doorgehad.
Vriend was emotioneel, want hij heeft altijd voor zijn moeder moeten zorgen (op een andere manier dan ik, zij was lichamelijk ziek) en besefte dat hij dat doorzette richting mij (in mindere mate).
We hebben samen afgesproken elkaar proberen te blijven begrijpen, maar vooral ook elkaar de ruimte te geven (vriend vooral mij) in plaats van dingen voor elkaar in te vullen en op te lossen..
Mijn vader is nu hier om te helpen met de afzuigkap. En waar ik bang voor was gebeurde meteen, maar ik heb me tot dusver aan mijn goede voornemens om bij mezelf te blijven gehouden:
oh je hebt de kerstboom opgezet, nu al? Sinterklaas is pas net vertrokken (mijn vader)
ja, we hebben de kerstboom al staan (ik)
er zit wel heel weinig licht in de top, daar moet nog wat bij (mijn vader)
ik vind het zo mooi (ik)
ik zou als ik jou was even zo'n strengel licht kopen (mijn vader)
nee ik houd de boom zo (ik)
wat vind jij (mijn vader tegen vriend)
ik vind hem ook mooi zo (vriend)
oh, nou ik vind dat er meer licht in moet (mijn vader)
waarom (ik)
dat staat mooier, dit ziet er niet uit (mijn vader)
ik vind hem toch mooi zo (ik)
Daarna zijn ze bezig gegaan met de afzuigkap. Ik voel me er echt verbazingwekkend goed over!
Ik zit nu wel nog te trillen van angst en de gedachten knagen aan mij (je moet je schuldig voelen, zo ga je niet met je vader om, hij heeft gelijk de boom is lelijk zo).
Maar tegelijk voel ik een soort trots; het is gelukt om bij mijzelf te blijven!
En waar de gedachten zeuren dat ik nu direct nog meer lichtjes moet gaan kopen, die licht strengel waar mijn vader het over had, heb ik besloten dat dus niet te gaan doen.
Dat is denk ik het patroon doorbreken, want het is heel, heel eng. En als ik naar de boom kijk, lijkt hij door de opmerking van mijn vader meteen een stukje minder mooi en ik voel alsof ik gefaald heb
Maar als ik nu toegeef, kom ik er niet vanaf, ergens moet ik beginnen, laat het dan met deze kerstboom zijn.
En het moeilijkste komt dan nog, over 2 weken kerst bij ons thuis. En dan zal de boom er nog hetzelfde uitzien. En dan zal er zeer waarschijnlijk weer een opmerking komen, en dan zullen mijn broertje en stiefmoeder die opmerking ook nog eens beamen.
Ik ga straks denk ik nog over de Chinees beginnen, als ik bijgekomen ben van deze mini overwinning.
Ik begrijp trouwens wel dat anderen zich dit moeilijk voor kunnen stellen, maar ik ben echt nog nooit tegen mijn vader ingegaan. Ik heb geen pubertijd gehad en heb hem als mijn redding gezien. Dat ik nu aangeef de boom mooi te vinden, terwijl hij dat niet vindt, doet me ergens heel erg goed. Tegelijk doet het pijn dat hij mijn boom niet goedkeurt, in al het contact met mijn vader wil ik altijd dat hij het goed vindt wat ik doe. Maar nou ja, ik wilde het toch even delen....
I don’t need you to light up my world.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
Just sit with me in the dark, ‘till I find the light myself.
maandag 12 december 2016 om 19:54
Wat een overwinning! Goed gedaan! En goed van je dat je trots bent op jezelf!
Ik word altijd een beetje recalcitrant als mensen gaan zitten zeuren over dingen die niet goed zouden zijn in mijn huis. Als mijn vader zo zou doen en hij zou later met kerst weer komen, zorgde ik ervoor dat ik net voor hij komt nog wat lichtjes uit de boom haal. Zo, heb je nu echt wat te zeuren. Of ik zou zeggen dat ik degene ben die er de hele dag tegenaan moet kijken, hij niet, dus als hij het niet mooi vindt, doei. Maar ik ben best brutaal soms tegen mijn ouders. Ik heb gewoon nauwelijks tolerantie voor gezeur.
Maar de meeste mensen willen goedkeuring en bevestiging van hun ouders. Dat zit heel diep.
Als je vriend weer eens meegaat met therapie, kun je misschien met z'n drieën bespreken op welke manier je vriend jou kan helpen, waar jij precies behoefte aan hebt in bepaalde situaties.
Ik word altijd een beetje recalcitrant als mensen gaan zitten zeuren over dingen die niet goed zouden zijn in mijn huis. Als mijn vader zo zou doen en hij zou later met kerst weer komen, zorgde ik ervoor dat ik net voor hij komt nog wat lichtjes uit de boom haal. Zo, heb je nu echt wat te zeuren. Of ik zou zeggen dat ik degene ben die er de hele dag tegenaan moet kijken, hij niet, dus als hij het niet mooi vindt, doei. Maar ik ben best brutaal soms tegen mijn ouders. Ik heb gewoon nauwelijks tolerantie voor gezeur.
Maar de meeste mensen willen goedkeuring en bevestiging van hun ouders. Dat zit heel diep.
Als je vriend weer eens meegaat met therapie, kun je misschien met z'n drieën bespreken op welke manier je vriend jou kan helpen, waar jij precies behoefte aan hebt in bepaalde situaties.
maandag 12 december 2016 om 19:59
Hier heb ik zodra ik thuis kom de gordijnen dicht. Ook vaak overdag. Daar zijn die dingen toch voor?
En dan lekker in mijn onesie bankhangen met mijn katten. Mogen ze best zien hoor, maar ik heb de gordijnen toch dicht, gezelliger, scheelt stookkosten, en ik heb mooie gordijnen
Heel goed trouwens dat je zo duidelijk met je vriend in gesprek bent over wat goed voor jullie werkt. Je bent echt heel erg goed bezig!
En dan lekker in mijn onesie bankhangen met mijn katten. Mogen ze best zien hoor, maar ik heb de gordijnen toch dicht, gezelliger, scheelt stookkosten, en ik heb mooie gordijnen
Heel goed trouwens dat je zo duidelijk met je vriend in gesprek bent over wat goed voor jullie werkt. Je bent echt heel erg goed bezig!
