Gezondheid
alle pijlers
Zo verdrietig.
vrijdag 30 december 2016 om 19:48
Ik wil mijn familie en vrienden niet nog meer belasten, maar ik voel me zo verschrikkelijk verdrietig. Ik ben ernstig ziek, in maart is geconstateerd dat ik nierkanker heb. In april ben ik geopereerd en is een nier en bijnier verwijdert. Na de operatie zou alles weg zijn en zou er geen nabehandeling nodig zijn.
Echter na ong. 6 weken voelde ik me zo slecht dat ik weer contact heb opgenomen met mijn arts. Na onderzoek bleek dat de kanker weer op meerdere plaatsen terug was en ben ik met medicatie gestart(sutent). Na 3 maanden kreeg ik weer een ct scan waaruit bleek dat sommige tumoren geslonken waren maar ook dat er nieuwe bij waren gekomen, waaronder 1 in mijn borst. Nu krijg ik volgende week een mammografie en wordt besloten of ik weer geopereerd moet worden.
Ik zie er zo tegenop en ben zo teneergeslagen dat ik de hele dag wel kan janken. Daarbij helpen die sentimentele tv programma's die rond de feestdagen zoveel worden uitgezonden ook niet echt en zie ik verschrikkelijk tegen de jaarwisseling op, wat gaat er volgend jaar weer allemaal gebeuren.
Wat wil ik met mijn verhaal? Ik weet het niet, moest het gewoon even kwijt.
Echter na ong. 6 weken voelde ik me zo slecht dat ik weer contact heb opgenomen met mijn arts. Na onderzoek bleek dat de kanker weer op meerdere plaatsen terug was en ben ik met medicatie gestart(sutent). Na 3 maanden kreeg ik weer een ct scan waaruit bleek dat sommige tumoren geslonken waren maar ook dat er nieuwe bij waren gekomen, waaronder 1 in mijn borst. Nu krijg ik volgende week een mammografie en wordt besloten of ik weer geopereerd moet worden.
Ik zie er zo tegenop en ben zo teneergeslagen dat ik de hele dag wel kan janken. Daarbij helpen die sentimentele tv programma's die rond de feestdagen zoveel worden uitgezonden ook niet echt en zie ik verschrikkelijk tegen de jaarwisseling op, wat gaat er volgend jaar weer allemaal gebeuren.
Wat wil ik met mijn verhaal? Ik weet het niet, moest het gewoon even kwijt.
vrijdag 30 december 2016 om 22:05
quote:sira1 schreef op 30 december 2016 @ 21:43:
[...]
Het is niet dat ik het moeilijk vind om er met familie en vrienden over te praten maar ik vind ook dat ze zover dit mogelijk is hun eigen leven moeten kunnen leiden. Nu ik hele dagen thuiszit heb ik veel tijd om te piekeren. Ik mis mijn werk vreselijk en voel me soms eenzaam.
Ik heb vaak de energie niet om iets te ondernemen, zelfs een telefoongesprek is me dan te veel. Ik heb gelukkig wel een heel fijne begeleidende verpleegkundige toegewezen gekregen waar ik veel aan heb. Het is ook niet zo dat ik me altijd zo verdrietig voel, maar ik merk wel dat ik last heb van deze (feest)dagen.De feestdagen zijn bijna om.. Nog een paar daagjes dan begint het gewone leven weer. Misschien helpt het als je gewoon vraagt of je familie je zo af en toe gezelschap wil houden? Gewoon een middagje bij je zijn. Zonder dat je te veel energie kost. Heel veel sterkte TO..
[...]
Het is niet dat ik het moeilijk vind om er met familie en vrienden over te praten maar ik vind ook dat ze zover dit mogelijk is hun eigen leven moeten kunnen leiden. Nu ik hele dagen thuiszit heb ik veel tijd om te piekeren. Ik mis mijn werk vreselijk en voel me soms eenzaam.
Ik heb vaak de energie niet om iets te ondernemen, zelfs een telefoongesprek is me dan te veel. Ik heb gelukkig wel een heel fijne begeleidende verpleegkundige toegewezen gekregen waar ik veel aan heb. Het is ook niet zo dat ik me altijd zo verdrietig voel, maar ik merk wel dat ik last heb van deze (feest)dagen.De feestdagen zijn bijna om.. Nog een paar daagjes dan begint het gewone leven weer. Misschien helpt het als je gewoon vraagt of je familie je zo af en toe gezelschap wil houden? Gewoon een middagje bij je zijn. Zonder dat je te veel energie kost. Heel veel sterkte TO..
vrijdag 30 december 2016 om 22:22
Wat ontzettend heftig zeg lieve Sira1! Wij hebben een aantal weken geleden te horen gekregen dat mijn moeder borstkanker heeft, je wereld staat op zn kop.
Ik vind het juist verschrikelijk wanneer mijn moeder een tijdje niet meer praat over haar angsten en zorgen terwijl ik weet dat die er wel zijn....dan maak ik mij juist meer zorgen snap je
Veel sterkte, isoleer jezelf niet, zeg wat je nodig hebt van mensen: een luisterend oor, gezelschap of een dag alles vergeten en iets anders doen, denk dat je familie en vrienden dat alleenmaar fijn vinden en jou graag bijstaan
Ik vind het juist verschrikelijk wanneer mijn moeder een tijdje niet meer praat over haar angsten en zorgen terwijl ik weet dat die er wel zijn....dan maak ik mij juist meer zorgen snap je
Veel sterkte, isoleer jezelf niet, zeg wat je nodig hebt van mensen: een luisterend oor, gezelschap of een dag alles vergeten en iets anders doen, denk dat je familie en vrienden dat alleenmaar fijn vinden en jou graag bijstaan
vrijdag 30 december 2016 om 22:36
Inderdaad daar heb je vrienden en familie voor. Maar misschien is het ook fijn om bij een groep te zitten die in het zelfde schuitje zitten. Veel familieleden zijn ook bang om over kanker te praten. Je kunt dit niet alleen, ik weet zeker dat er bij het ziekenhuis waar je onderbehandeling bent zulke groepen zijn. Een vriendin van mij heeft hier heel veel steun aan gehad.
vrijdag 30 december 2016 om 22:39
quote:sira1 schreef op 30 december 2016 @ 21:43:
[...]
Het is niet dat ik het moeilijk vind om er met familie en vrienden over te praten maar ik vind ook dat ze zover dit mogelijk is hun eigen leven moeten kunnen leiden. Nu ik hele dagen thuiszit heb ik veel tijd om te piekeren. Ik mis mijn werk vreselijk en voel me soms eenzaam.
Ik heb vaak de energie niet om iets te ondernemen, zelfs een telefoongesprek is me dan te veel. Ik heb gelukkig wel een heel fijne begeleidende verpleegkundige toegewezen gekregen waar ik veel aan heb. Het is ook niet zo dat ik me altijd zo verdrietig voel, maar ik merk wel dat ik last heb van deze (feest)dagen.Ik herken veel van wat je zegt. Wat mij ook heel erg helpt om het gewoon te schrijven. Ik heb op dit forum hele lieve vriendinnen gevonden waar ik dit ook gewoon mee bespreek . Je mag me wel een pb'tje sturen. Ik wil wel wat tips met je delen .
[...]
Het is niet dat ik het moeilijk vind om er met familie en vrienden over te praten maar ik vind ook dat ze zover dit mogelijk is hun eigen leven moeten kunnen leiden. Nu ik hele dagen thuiszit heb ik veel tijd om te piekeren. Ik mis mijn werk vreselijk en voel me soms eenzaam.
Ik heb vaak de energie niet om iets te ondernemen, zelfs een telefoongesprek is me dan te veel. Ik heb gelukkig wel een heel fijne begeleidende verpleegkundige toegewezen gekregen waar ik veel aan heb. Het is ook niet zo dat ik me altijd zo verdrietig voel, maar ik merk wel dat ik last heb van deze (feest)dagen.Ik herken veel van wat je zegt. Wat mij ook heel erg helpt om het gewoon te schrijven. Ik heb op dit forum hele lieve vriendinnen gevonden waar ik dit ook gewoon mee bespreek . Je mag me wel een pb'tje sturen. Ik wil wel wat tips met je delen .
Kia aka brandhout voor de hel, aangenaam.
vrijdag 30 december 2016 om 23:04
Ach mens toch... ik geef je een dikke omhelzing
Het feit dat mijn moeder tijdens haar ziekte haar angsten niet wilde delen breekt nog steeds mijn hart van verdriet en machteloosheid
Deel het dan maar anoniem hier ...we zijn er
Het feit dat mijn moeder tijdens haar ziekte haar angsten niet wilde delen breekt nog steeds mijn hart van verdriet en machteloosheid
Deel het dan maar anoniem hier ...we zijn er
Je hebt hierin natuurlijk geen goed of fout maar dat wat jij zegt is het dus niet...
