Zwanger
alle pijlers
Bijna abortus
vrijdag 10 februari 2017 om 01:02
Hoi allemaal,
Op een avond heb ik seks met mijn vriend gehad en dat is mis gegaan, We waren beide dronken, en hadden niet door dat het condoom van zijn inmiddels slappe penis was afgegleden, en zijn daarna gewoon doorgegaan.
Afgelopen maandag heb ik een zwangerschapstest gedaan, en het was raak. Tot groot verdriet van mij en mijn vriend, we zijn nog lang niet toe aan een kindje, we studeren beide, hebben geen geld, zijn nog maar net samen.
Wij staan er beide 100% achter dat we geen kind willen. Dus heb ik een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek, en maandag kan ik terecht.
Ik voel mij zo stom. Stom dat we dat niet op tijd door hebben gehad, stom dat we niet de morning after pil hebben gehaald, stom dat ik zei 'de kans is zo klein, en die pil is nou niet echt gezond. Laat maar joh, het komt vast goed'.
Er zijn zoveel programma's op tv waarbij tienermoeders het zelfs lukt om een kindje op te voeden en rond te komen. Wij zijn midden 20 en wij nemen de 'makkelijke' beslissing. Dat voelt zo slecht. Soms gaat het even goed en kan ik lachen, maar dan bekruipt dat slechte gevoel mij weer. Dat ik nooit meer een kindje verdien, en dat dit gevoel altijd zal blijven. Of dat ik nooit meer dezelfde zal zijn. Ik zie ineens alleen maar zwangere vrouwen en kinderen op straat. Ik wil weten of ik een jongetje of een meisje zou krijgen, en of het mijn karakter of dat van mijn vriend zou hebben. Of misschien van ons beide een beetje, dat lijkt mij helemaal leuk.
Al sta ik 100% achter deze beslissing, en mijn vriend achter elke keuze die ik maak, dit gevoel kan ik niet wegstoppen.
Ik ben niet zo actief op VIVA, maar ik lig wakker en wilde aan iemand mijn verhaal kwijt. Bedankt voor het lezen.
Ik vraag mij ook af of iemand dit gevoel herkent, hoe zij er mee om is gegaan, en of het weg gaat?
Liefs,
Op een avond heb ik seks met mijn vriend gehad en dat is mis gegaan, We waren beide dronken, en hadden niet door dat het condoom van zijn inmiddels slappe penis was afgegleden, en zijn daarna gewoon doorgegaan.
Afgelopen maandag heb ik een zwangerschapstest gedaan, en het was raak. Tot groot verdriet van mij en mijn vriend, we zijn nog lang niet toe aan een kindje, we studeren beide, hebben geen geld, zijn nog maar net samen.
Wij staan er beide 100% achter dat we geen kind willen. Dus heb ik een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek, en maandag kan ik terecht.
Ik voel mij zo stom. Stom dat we dat niet op tijd door hebben gehad, stom dat we niet de morning after pil hebben gehaald, stom dat ik zei 'de kans is zo klein, en die pil is nou niet echt gezond. Laat maar joh, het komt vast goed'.
Er zijn zoveel programma's op tv waarbij tienermoeders het zelfs lukt om een kindje op te voeden en rond te komen. Wij zijn midden 20 en wij nemen de 'makkelijke' beslissing. Dat voelt zo slecht. Soms gaat het even goed en kan ik lachen, maar dan bekruipt dat slechte gevoel mij weer. Dat ik nooit meer een kindje verdien, en dat dit gevoel altijd zal blijven. Of dat ik nooit meer dezelfde zal zijn. Ik zie ineens alleen maar zwangere vrouwen en kinderen op straat. Ik wil weten of ik een jongetje of een meisje zou krijgen, en of het mijn karakter of dat van mijn vriend zou hebben. Of misschien van ons beide een beetje, dat lijkt mij helemaal leuk.
Al sta ik 100% achter deze beslissing, en mijn vriend achter elke keuze die ik maak, dit gevoel kan ik niet wegstoppen.
Ik ben niet zo actief op VIVA, maar ik lig wakker en wilde aan iemand mijn verhaal kwijt. Bedankt voor het lezen.
Ik vraag mij ook af of iemand dit gevoel herkent, hoe zij er mee om is gegaan, en of het weg gaat?
Liefs,
vrijdag 10 februari 2017 om 01:08
vrijdag 10 februari 2017 om 01:18
Ja, ik. Ik was 21, met mijn master bezig en had net een relatie.
Toen ik erachter kwam was ik al 3 maanden zwanger. Dwars door de pil heen, een hele kleine kans. Mijn eerste reactie was een abortus, daar was ik heel stellig in. Vriend zat voor stage in het buitenland en ik schaamde me zo dat ik het hem nooit heb durven vertellen.
Van de abortus heb ik nooit spijt gehad. Wel heb ik spijt gehad dat ik niemand in vertrouwen heb durven te nemen. Ik heb me ontzettend eenzaam gevoeld in de wachtkamer van de kliniek en in de trein terug naar huis.
Heel veel sterkte
Toen ik erachter kwam was ik al 3 maanden zwanger. Dwars door de pil heen, een hele kleine kans. Mijn eerste reactie was een abortus, daar was ik heel stellig in. Vriend zat voor stage in het buitenland en ik schaamde me zo dat ik het hem nooit heb durven vertellen.
Van de abortus heb ik nooit spijt gehad. Wel heb ik spijt gehad dat ik niemand in vertrouwen heb durven te nemen. Ik heb me ontzettend eenzaam gevoeld in de wachtkamer van de kliniek en in de trein terug naar huis.
Heel veel sterkte
vrijdag 10 februari 2017 om 01:23
Ik heb geen ervaring maar ik kan me je gevoel wel voorstellen.
Toch denk ik dat jullie een goede beslissing hebben genomen. Een kind zet je wereld op z'n kop en zal jullie leven drastisch veranderen. Dat is over 5 jaar of wanneer dan ook misschien wel leuk maar nu dus niet.
Jullie hebben een fout gemaakt door onzorgvuldig met de anticonceptie om te gaan en dat heeft helaas meteen grote gevolgen. Want een abortus is natuurlijk ook niet niks. Weet je hoe ver je bent? Een overtijdbehandeling schijnt namelijk een stuk minder ingrijpend te zijn.
Sterkte in ieder geval en ga aan de pil!
Toch denk ik dat jullie een goede beslissing hebben genomen. Een kind zet je wereld op z'n kop en zal jullie leven drastisch veranderen. Dat is over 5 jaar of wanneer dan ook misschien wel leuk maar nu dus niet.
Jullie hebben een fout gemaakt door onzorgvuldig met de anticonceptie om te gaan en dat heeft helaas meteen grote gevolgen. Want een abortus is natuurlijk ook niet niks. Weet je hoe ver je bent? Een overtijdbehandeling schijnt namelijk een stuk minder ingrijpend te zijn.
Sterkte in ieder geval en ga aan de pil!
vrijdag 10 februari 2017 om 01:32
Bedankt voor jullie reacties.
Gelukkig heb ik vriendinnen die ik in vertrouwen kan nemen, plus de steun van mijn vriend.
Het rotte is dat de ene vriendin denkt dat ik het aan kan, en abortus alleen moet doen als ik het 100% zeker weet.
Ze zei: 'ik heb nog nooit gehoord van iemand die spijt had dat ze het kind uiteindelijk hield. Wel van meiden die kozen voor abortus en spijt kregen'.
Andere vriendinnen vinden het juist verstandig abortus te kiezen, gezien het geld en de plannen die ik heb in de toekomst (reizen, bedrijf opzetten).
Mijn gevoel wordt heen en weer gesleurd tussen wel of geen abortus, afhankelijk van de vriendin waarmee ik praat.
Ik weet altijd wat ik wil en zal mij nooit laten 'ompraten', maar nu voel ik me een bang onzeker meisje dat van iedereen wil horen 'het is goed, doe maar abortus, je maakt de juiste beslissing'.
Verschrikkelijk dit.
Gelukkig heb ik vriendinnen die ik in vertrouwen kan nemen, plus de steun van mijn vriend.
Het rotte is dat de ene vriendin denkt dat ik het aan kan, en abortus alleen moet doen als ik het 100% zeker weet.
Ze zei: 'ik heb nog nooit gehoord van iemand die spijt had dat ze het kind uiteindelijk hield. Wel van meiden die kozen voor abortus en spijt kregen'.
Andere vriendinnen vinden het juist verstandig abortus te kiezen, gezien het geld en de plannen die ik heb in de toekomst (reizen, bedrijf opzetten).
Mijn gevoel wordt heen en weer gesleurd tussen wel of geen abortus, afhankelijk van de vriendin waarmee ik praat.
Ik weet altijd wat ik wil en zal mij nooit laten 'ompraten', maar nu voel ik me een bang onzeker meisje dat van iedereen wil horen 'het is goed, doe maar abortus, je maakt de juiste beslissing'.
Verschrikkelijk dit.
vrijdag 10 februari 2017 om 01:34
Ik heb 1,5 jaar geleden een abortus gehad. Op dat moment was ik heel zeker van m'n zaak. De situatie was gewoon niet juist.
Daarna heb ik wel die gevoelens en gedachtes gehad die jij nu voelt en omschrijft. Dat klinkt nu kut. Maar het verdwijnt ook weer, of dat deed het bij mij. Dus je moet er gewoon even doorheen, maar als je zeker weet dat dit de goede keuze voor jullie is, dan krijg je wel vrede met je beslissing. Echt!
Daarna heb ik wel die gevoelens en gedachtes gehad die jij nu voelt en omschrijft. Dat klinkt nu kut. Maar het verdwijnt ook weer, of dat deed het bij mij. Dus je moet er gewoon even doorheen, maar als je zeker weet dat dit de goede keuze voor jullie is, dan krijg je wel vrede met je beslissing. Echt!
'It's better to be absolutely ridiculous, than absolutely boring'
vrijdag 10 februari 2017 om 01:36
quote:Jibba schreef op 10 februari 2017 @ 01:23:
Ik heb geen ervaring maar ik kan me je gevoel wel voorstellen.
Toch denk ik dat jullie een goede beslissing hebben genomen. Een kind zet je wereld op z'n kop en zal jullie leven drastisch veranderen. Dat is over 5 jaar of wanneer dan ook misschien wel leuk maar nu dus niet.
Jullie hebben een fout gemaakt door onzorgvuldig met de anticonceptie om te gaan en dat heeft helaas meteen grote gevolgen. Want een abortus is natuurlijk ook niet niks. Weet je hoe ver je bent? Een overtijdbehandeling schijnt namelijk een stuk minder ingrijpend te zijn.
Sterkte in ieder geval en ga aan de pil!Ik begin inderdaad meteen aan de pil wanneer ik daarmee mag beginnen, dit gebeurt me niet nog een keer! Voor een overtijdbehandeling was ik helaas net 2 dagen te laat
Ik heb geen ervaring maar ik kan me je gevoel wel voorstellen.
Toch denk ik dat jullie een goede beslissing hebben genomen. Een kind zet je wereld op z'n kop en zal jullie leven drastisch veranderen. Dat is over 5 jaar of wanneer dan ook misschien wel leuk maar nu dus niet.
Jullie hebben een fout gemaakt door onzorgvuldig met de anticonceptie om te gaan en dat heeft helaas meteen grote gevolgen. Want een abortus is natuurlijk ook niet niks. Weet je hoe ver je bent? Een overtijdbehandeling schijnt namelijk een stuk minder ingrijpend te zijn.
Sterkte in ieder geval en ga aan de pil!Ik begin inderdaad meteen aan de pil wanneer ik daarmee mag beginnen, dit gebeurt me niet nog een keer! Voor een overtijdbehandeling was ik helaas net 2 dagen te laat
vrijdag 10 februari 2017 om 02:05
quote:Hamer schreef op 10 februari 2017 @ 01:12:
Geen ervaring, wel sterkte gewenst met welke keuze dan ook.
Oh ja, en als het over personen gaat komt er een N bij en is het "beiden". Misschien handig te weten voor een student
Echt? In een topic zo serieus ga je nog de zure grammatica kut uithangen? Waarom in hemelsnaam?
OT: Lieve TO. Ik ben niet voor abortus, maar je moet doen wat je hart je zegt denk ik. Geld is overkomelijk, studeren ook heb ik om me heen gezien. Doe wat goed voelt...
Geen ervaring, wel sterkte gewenst met welke keuze dan ook.
Oh ja, en als het over personen gaat komt er een N bij en is het "beiden". Misschien handig te weten voor een student
Echt? In een topic zo serieus ga je nog de zure grammatica kut uithangen? Waarom in hemelsnaam?
OT: Lieve TO. Ik ben niet voor abortus, maar je moet doen wat je hart je zegt denk ik. Geld is overkomelijk, studeren ook heb ik om me heen gezien. Doe wat goed voelt...
vrijdag 10 februari 2017 om 02:06
Die gevoelens die je hebt zijn normaal! De natuur regelt dat je hersenen stofjes aanmaken die zorgen dat je het vruchtje wil beschermen.
Ik heb ook ooit abortus gehad, situatie was ook mega klote en een kind krijgen was praktisch gezien echt geen optie
Ik had alles overwogen, en voor abortus gekozen. Vond het wel spannend, moest wel even slikken na het zien van de echo.
Na de abortus kreeg ik hele heftige gevoelens en gedachten, waarvan ik wist dat deze echt hormonaal waren. Ze hadden m'n kindje afgepakt! Heb veel verdriet gehad en heb alles van me afgeschreven. Na een week of 2 a 3 ging het beter, het werd weer rustig.
Nu ben ik sinds 4 maanden moeder, en heb nooit spijt gehad. Het eerste vruchtje blijft wel altijd een plekje hebben, maar dankzij dat dat vruchtje plaats heeft gemaakt, kunnen wij nu onze zoon een stabiele situatie geven om in op te groeien.
Ik heb ook ooit abortus gehad, situatie was ook mega klote en een kind krijgen was praktisch gezien echt geen optie
Ik had alles overwogen, en voor abortus gekozen. Vond het wel spannend, moest wel even slikken na het zien van de echo.
Na de abortus kreeg ik hele heftige gevoelens en gedachten, waarvan ik wist dat deze echt hormonaal waren. Ze hadden m'n kindje afgepakt! Heb veel verdriet gehad en heb alles van me afgeschreven. Na een week of 2 a 3 ging het beter, het werd weer rustig.
Nu ben ik sinds 4 maanden moeder, en heb nooit spijt gehad. Het eerste vruchtje blijft wel altijd een plekje hebben, maar dankzij dat dat vruchtje plaats heeft gemaakt, kunnen wij nu onze zoon een stabiele situatie geven om in op te groeien.
vrijdag 10 februari 2017 om 04:09
Ik was een tienermoeder, 17 jaar toen ik zwanger raakte en 18 toen mijn dochter geboren werd. Abortus was voor mij geen optie. Mijn kind weghalen zou ik nooit kunnen.
Wij hadden ook geen geld, geen opleiding afgerond, geen woning. Onze ouders hebben ons fantastisch geholpen het eerste jaar. Daarna was mijn vriend (5jr ouder) klaar met zijn opleiding en kreeg hij een baan.
Ik heb mijn HBO opleiding ook afgemaakt. Dat was heel pittig maar mogelijk.
Op mijn 20e kregen we (gepland) nog een dochter want we vonden beiden dat we ons gezin, hoe jong we ook waren, compleet wilden maken en het leeftijdsverschil niet te groot.
Inmiddels ben ik 38 en zijn mijn dochters 18 en 20. Een zit op het HBO, de ander doet nu eindexamen van de havo. Het zijn zulke fantastische lieve meiden, ik heb er nooit spijt van gehad.
Was het makkelijk? Nee, en soms nog niet omdat ik nooit synchroon loop met leeftijdsgenoten. Maar ik ben blij dat we doorgezet hebben en onze meiden en wijzelf ook zijn goed terecht gekomen.
Wij hadden ook geen geld, geen opleiding afgerond, geen woning. Onze ouders hebben ons fantastisch geholpen het eerste jaar. Daarna was mijn vriend (5jr ouder) klaar met zijn opleiding en kreeg hij een baan.
Ik heb mijn HBO opleiding ook afgemaakt. Dat was heel pittig maar mogelijk.
Op mijn 20e kregen we (gepland) nog een dochter want we vonden beiden dat we ons gezin, hoe jong we ook waren, compleet wilden maken en het leeftijdsverschil niet te groot.
Inmiddels ben ik 38 en zijn mijn dochters 18 en 20. Een zit op het HBO, de ander doet nu eindexamen van de havo. Het zijn zulke fantastische lieve meiden, ik heb er nooit spijt van gehad.
Was het makkelijk? Nee, en soms nog niet omdat ik nooit synchroon loop met leeftijdsgenoten. Maar ik ben blij dat we doorgezet hebben en onze meiden en wijzelf ook zijn goed terecht gekomen.
vrijdag 10 februari 2017 om 05:53
quote:Perzina schreef op 10 februari 2017 @ 04:09:
Ik was een tienermoeder, 17 jaar toen ik zwanger raakte en 18 toen mijn dochter geboren werd. Abortus was voor mij geen optie. Mijn kind weghalen zou ik nooit kunnen.
Wij hadden ook geen geld, geen opleiding afgerond, geen woning. Onze ouders hebben ons fantastisch geholpen het eerste jaar. Daarna was mijn vriend (5jr ouder) klaar met zijn opleiding en kreeg hij een baan.
Ik heb mijn HBO opleiding ook afgemaakt. Dat was heel pittig maar mogelijk.
Op mijn 20e kregen we (gepland) nog een dochter want we vonden beiden dat we ons gezin, hoe jong we ook waren, compleet wilden maken en het leeftijdsverschil niet te groot.
Inmiddels ben ik 38 en zijn mijn dochters 18 en 20. Een zit op het HBO, de ander doet nu eindexamen van de havo. Het zijn zulke fantastische lieve meiden, ik heb er nooit spijt van gehad.
Was het makkelijk? Nee, en soms nog niet omdat ik nooit synchroon loop met leeftijdsgenoten. Maar ik ben blij dat we doorgezet hebben en onze meiden en wijzelf ook zijn goed terecht gekomen.
Dat lijkt me erg leuk voor die meiden dat ze nog zo'n jonge moeder hebben.
En zelf kun je ook al op jonge leeftijd een beetje van je vrijheid genieten omdat de meiden zelfstandig zijn.
Ik was een tienermoeder, 17 jaar toen ik zwanger raakte en 18 toen mijn dochter geboren werd. Abortus was voor mij geen optie. Mijn kind weghalen zou ik nooit kunnen.
Wij hadden ook geen geld, geen opleiding afgerond, geen woning. Onze ouders hebben ons fantastisch geholpen het eerste jaar. Daarna was mijn vriend (5jr ouder) klaar met zijn opleiding en kreeg hij een baan.
Ik heb mijn HBO opleiding ook afgemaakt. Dat was heel pittig maar mogelijk.
Op mijn 20e kregen we (gepland) nog een dochter want we vonden beiden dat we ons gezin, hoe jong we ook waren, compleet wilden maken en het leeftijdsverschil niet te groot.
Inmiddels ben ik 38 en zijn mijn dochters 18 en 20. Een zit op het HBO, de ander doet nu eindexamen van de havo. Het zijn zulke fantastische lieve meiden, ik heb er nooit spijt van gehad.
Was het makkelijk? Nee, en soms nog niet omdat ik nooit synchroon loop met leeftijdsgenoten. Maar ik ben blij dat we doorgezet hebben en onze meiden en wijzelf ook zijn goed terecht gekomen.
Dat lijkt me erg leuk voor die meiden dat ze nog zo'n jonge moeder hebben.
En zelf kun je ook al op jonge leeftijd een beetje van je vrijheid genieten omdat de meiden zelfstandig zijn.
vrijdag 10 februari 2017 om 07:19
quote:Jaahoor schreef op 10 februari 2017 @ 01:32:
Bedankt voor jullie reacties.
Gelukkig heb ik vriendinnen die ik in vertrouwen kan nemen, plus de steun van mijn vriend.
Het rotte is dat de ene vriendin denkt dat ik het aan kan, en abortus alleen moet doen als ik het 100% zeker weet.
Ze zei: 'ik heb nog nooit gehoord van iemand die spijt had dat ze het kind uiteindelijk hield. Wel van meiden die kozen voor abortus en spijt kregen'.
Andere vriendinnen vinden het juist verstandig abortus te kiezen, gezien het geld en de plannen die ik heb in de toekomst (reizen, bedrijf opzetten).
Mijn gevoel wordt heen en weer gesleurd tussen wel of geen abortus, afhankelijk van de vriendin waarmee ik praat.
Ik weet altijd wat ik wil en zal mij nooit laten 'ompraten', maar nu voel ik me een bang onzeker meisje dat van iedereen wil horen 'het is goed, doe maar abortus, je maakt de juiste beslissing'.
Verschrikkelijk dit.
Tja reizen klinkt leuk maar dat kan prima met kind of als kind ouder is hoor. Ik vind moeder zijn de mooiste bezigheid in het leven. En ik ben blij dat ik een aantal mooie reizen heb kunnen maken voordat kind zich aandiende. Maar het gevoel dat je voor je eigen kind hebt overtreft het gevoel van op het strand staan op de Malediven/Dubai/Mexico by far. Echt waar.
Als jij denkt dat je liever op reis wil dan voor je kind zorgen dan doe je dat toch lekker. Ik zou het nooit kunnen, welke situatie ik ook zou zitten. Hoe snel is je opleiding afgerond? Valt dat niet te overbruggen met hulp van familie en vrienden? Is het echt zo erg dat als je nu voor jullie kindje kiest dat je nooit meer iets kan maken van je leven? Lijkt me niet. De vraag is alleen of je het wil.
Bedankt voor jullie reacties.
Gelukkig heb ik vriendinnen die ik in vertrouwen kan nemen, plus de steun van mijn vriend.
Het rotte is dat de ene vriendin denkt dat ik het aan kan, en abortus alleen moet doen als ik het 100% zeker weet.
Ze zei: 'ik heb nog nooit gehoord van iemand die spijt had dat ze het kind uiteindelijk hield. Wel van meiden die kozen voor abortus en spijt kregen'.
Andere vriendinnen vinden het juist verstandig abortus te kiezen, gezien het geld en de plannen die ik heb in de toekomst (reizen, bedrijf opzetten).
Mijn gevoel wordt heen en weer gesleurd tussen wel of geen abortus, afhankelijk van de vriendin waarmee ik praat.
Ik weet altijd wat ik wil en zal mij nooit laten 'ompraten', maar nu voel ik me een bang onzeker meisje dat van iedereen wil horen 'het is goed, doe maar abortus, je maakt de juiste beslissing'.
Verschrikkelijk dit.
Tja reizen klinkt leuk maar dat kan prima met kind of als kind ouder is hoor. Ik vind moeder zijn de mooiste bezigheid in het leven. En ik ben blij dat ik een aantal mooie reizen heb kunnen maken voordat kind zich aandiende. Maar het gevoel dat je voor je eigen kind hebt overtreft het gevoel van op het strand staan op de Malediven/Dubai/Mexico by far. Echt waar.
Als jij denkt dat je liever op reis wil dan voor je kind zorgen dan doe je dat toch lekker. Ik zou het nooit kunnen, welke situatie ik ook zou zitten. Hoe snel is je opleiding afgerond? Valt dat niet te overbruggen met hulp van familie en vrienden? Is het echt zo erg dat als je nu voor jullie kindje kiest dat je nooit meer iets kan maken van je leven? Lijkt me niet. De vraag is alleen of je het wil.
The most exciting, challenging and significant relationship is the one with yourself. And if you can find someone to love the you you love that’s fabulous
vrijdag 10 februari 2017 om 07:21
quote:Pieps2016 schreef op 10 februari 2017 @ 01:08:
Ja ik herken het gevoel. Ik was zelf 19 toen ik zwanger werd en heb mij binnenin de abortuskliniek nog bedacht en besloten het kindje te houden. Inmiddels 22 en we hebben nu 3 kindjes. Maar die twijfels weet ik nog heel erg goed al heb ik uiteindelijk een andere beslissing gemaakt.Wauw haha het ouderschap beviel zó goed?
Ja ik herken het gevoel. Ik was zelf 19 toen ik zwanger werd en heb mij binnenin de abortuskliniek nog bedacht en besloten het kindje te houden. Inmiddels 22 en we hebben nu 3 kindjes. Maar die twijfels weet ik nog heel erg goed al heb ik uiteindelijk een andere beslissing gemaakt.Wauw haha het ouderschap beviel zó goed?
The most exciting, challenging and significant relationship is the one with yourself. And if you can find someone to love the you you love that’s fabulous
vrijdag 10 februari 2017 om 07:30
vrijdag 10 februari 2017 om 07:40
Je neemt een hele moedige beslissing! Ik ben 33 en net een halfjaar moeder! Ik had dit op mijn 20e never nooit getrokken.. Ik heb zelf meerdere miskramen gehad dud het kindje was zeer gewenst! Maar desondanks moedig ik je beslissing alleen maar aan.. Dat je zorgt dat je eerst alles zelf op orde hebt zal je uiteindelijk alleen maar een goede mama maken! Ik ben meerdere keren een vruchtje verloren en kon dat goed verwerken.. Het zijn meer de emoties er omheen die het moeilijk maken.. Laat je niks aanpraten door anderen! Iedereen kan moeder worden maar er komt echt heel wat bij kijken en terug kun je dan niet meer.. Heel veel sterkte! Jij komt er wel!
vrijdag 10 februari 2017 om 07:42
quote:Yakatani schreef op 10 februari 2017 @ 02:05:
[...]
Echt? In een topic zo serieus ga je nog de zure grammatica kut uithangen? Waarom in hemelsnaam?
OT: Lieve TO. Ik ben niet voor abortus, maar je moet doen wat je hart je zegt denk ik. Geld is overkomelijk, studeren ook heb ik om me heen gezien. Doe wat goed voelt...Wat Yakatani zegt..
[...]
Echt? In een topic zo serieus ga je nog de zure grammatica kut uithangen? Waarom in hemelsnaam?
OT: Lieve TO. Ik ben niet voor abortus, maar je moet doen wat je hart je zegt denk ik. Geld is overkomelijk, studeren ook heb ik om me heen gezien. Doe wat goed voelt...Wat Yakatani zegt..
vrijdag 10 februari 2017 om 07:56
quote:carrie-bradshaw schreef op 10 februari 2017 @ 07:19:
[...]
Als jij denkt dat je liever op reis wil dan voor je kind zorgen dan doe je dat toch lekker. Ik zou het nooit kunnen, welke situatie ik ook zou zitten. Hoe snel is je opleiding afgerond? Valt dat niet te overbruggen met hulp van familie en vrienden? Is het echt zo erg dat als je nu voor jullie kindje kiest dat je nooit meer iets kan maken van je leven? Lijkt me niet. De vraag is alleen of je het wil.
Jezus.. Er is nog geen kind, waarom in hemelsnaam een schuldgevoel aanpraten!! Ze geeft ook andere argumenten waarom niet, plus haar besluit staat vast. Wat een moedige beslissing is!
Het hebben van een baby is geen rozengeur en maneschijn, je hoeft het niet te romantiseren. Tuurlijk, je houdt er veel van als het er is, maar nu heeft ze de keuze om eerst alles beter op de rit te krijgen en ook te kijken hoe de relatie loopt. Het is mooi dat mensen de keuze hebben, zeker als ze goede argumenten hebben.
Zaken als opleiding, prille relatie, woonruimte, geld, grote bucketlist en dat tezamen zijn hele goede redenen.
Als er eenmaal een baby is, is alles anders, en het is alleen maar vervelend als er een " had ik maar" gevoel ontstaat.
Reizen of studeren met een baby is echt niet zo simpel. Heck, werken met een baby op de opvang vind ik al pittig!
To, je maakt een goede beslissing en het zegt niets maar dan ook niets over je toekomstige kwaliteiten als moeder voor over een paar jaar. Een stabiele gezinssituatie, waar mama en papa enigszins ontspannen knnen zijn is ook erg belangrijk! Laat je niet van de wijs brengen, jullie hebben er goed over nagedacht
[...]
Als jij denkt dat je liever op reis wil dan voor je kind zorgen dan doe je dat toch lekker. Ik zou het nooit kunnen, welke situatie ik ook zou zitten. Hoe snel is je opleiding afgerond? Valt dat niet te overbruggen met hulp van familie en vrienden? Is het echt zo erg dat als je nu voor jullie kindje kiest dat je nooit meer iets kan maken van je leven? Lijkt me niet. De vraag is alleen of je het wil.
Jezus.. Er is nog geen kind, waarom in hemelsnaam een schuldgevoel aanpraten!! Ze geeft ook andere argumenten waarom niet, plus haar besluit staat vast. Wat een moedige beslissing is!
Het hebben van een baby is geen rozengeur en maneschijn, je hoeft het niet te romantiseren. Tuurlijk, je houdt er veel van als het er is, maar nu heeft ze de keuze om eerst alles beter op de rit te krijgen en ook te kijken hoe de relatie loopt. Het is mooi dat mensen de keuze hebben, zeker als ze goede argumenten hebben.
Zaken als opleiding, prille relatie, woonruimte, geld, grote bucketlist en dat tezamen zijn hele goede redenen.
Als er eenmaal een baby is, is alles anders, en het is alleen maar vervelend als er een " had ik maar" gevoel ontstaat.
Reizen of studeren met een baby is echt niet zo simpel. Heck, werken met een baby op de opvang vind ik al pittig!
To, je maakt een goede beslissing en het zegt niets maar dan ook niets over je toekomstige kwaliteiten als moeder voor over een paar jaar. Een stabiele gezinssituatie, waar mama en papa enigszins ontspannen knnen zijn is ook erg belangrijk! Laat je niet van de wijs brengen, jullie hebben er goed over nagedacht
vrijdag 10 februari 2017 om 08:06
vrijdag 10 februari 2017 om 08:11
quote:saartje007 schreef op 10 februari 2017 @ 08:06:
Ik zou het niet kunnen. Ooit op YouTube een filmpje ervan gezien, het zijn echt minimensjes hoor. En de plannen die je hebt zie ik niet als onmogelijk als je een kind zou hebben. Jong kinderen krijgen heeft in mijn ogen alleen maar voordelen.Met 6 weken zijn het geen minimensjes.. Geloof me, ik heb meerdere minimensjes verloren.. Het lijkt gewoon op een zware menstruatie!
Ik zou het niet kunnen. Ooit op YouTube een filmpje ervan gezien, het zijn echt minimensjes hoor. En de plannen die je hebt zie ik niet als onmogelijk als je een kind zou hebben. Jong kinderen krijgen heeft in mijn ogen alleen maar voordelen.Met 6 weken zijn het geen minimensjes.. Geloof me, ik heb meerdere minimensjes verloren.. Het lijkt gewoon op een zware menstruatie!
vrijdag 10 februari 2017 om 08:17
vrijdag 10 februari 2017 om 08:18
Saartje, dat ligt helemaal aan de termijn. Met een week of 8 is het nog geen cm groot en zit er geen menselijke vorm aan..
En zwanger in een studentenhuis, ochtendmisselijkheid, bekkenklachten, zwangerschapsdementie, en mega vermoeid zijn en dan naar school, studeren? En er weken uitliggen ivm bevalling, daarna studeren met slapeloze nachten, mogelijk borstvoeding willen geven, opvang betalen, en noodgedwongen thuis wonen terwijl je mogelijk ontdekt hebt dat vriend niet de ware is en je er alleen voor staat..
Ja, alles kan als het moet, maar het moet niet...
Mijn gedachten over abortus zijn sinds mijn eigen abortus en mijn zwangerschap met alle echo's wat veranderd (maar nog steeds geen spijt hoor) , maar in de situatie van To zou ik er ook (weer) voor kiezen! Zeker als ze nog niet zo ver is. Egoïsme kan ook zijn het perse willen houden terwijl je niks te bieden hebt.
Maar het is geen pro en con abortus topic.. Ieder z'n ding.. En iedereen is er anders in..
To vraagt om ervaringen met het gevoel.
En zwanger in een studentenhuis, ochtendmisselijkheid, bekkenklachten, zwangerschapsdementie, en mega vermoeid zijn en dan naar school, studeren? En er weken uitliggen ivm bevalling, daarna studeren met slapeloze nachten, mogelijk borstvoeding willen geven, opvang betalen, en noodgedwongen thuis wonen terwijl je mogelijk ontdekt hebt dat vriend niet de ware is en je er alleen voor staat..
Ja, alles kan als het moet, maar het moet niet...
Mijn gedachten over abortus zijn sinds mijn eigen abortus en mijn zwangerschap met alle echo's wat veranderd (maar nog steeds geen spijt hoor) , maar in de situatie van To zou ik er ook (weer) voor kiezen! Zeker als ze nog niet zo ver is. Egoïsme kan ook zijn het perse willen houden terwijl je niks te bieden hebt.
Maar het is geen pro en con abortus topic.. Ieder z'n ding.. En iedereen is er anders in..
To vraagt om ervaringen met het gevoel.
vrijdag 10 februari 2017 om 08:25
quote:Jaahoor schreef op 10 februari 2017 @ 01:32:
Bedankt voor jullie reacties.
Gelukkig heb ik vriendinnen die ik in vertrouwen kan nemen, plus de steun van mijn vriend.
Het rotte is dat de ene vriendin denkt dat ik het aan kan, en abortus alleen moet doen als ik het 100% zeker weet.
Ze zei: 'ik heb nog nooit gehoord van iemand die spijt had dat ze het kind uiteindelijk hield. Wel van meiden die kozen voor abortus en spijt kregen'.
Andere vriendinnen vinden het juist verstandig abortus te kiezen, gezien het geld en de plannen die ik heb in de toekomst (reizen, bedrijf opzetten).
Mijn gevoel wordt heen en weer gesleurd tussen wel of geen abortus, afhankelijk van de vriendin waarmee ik praat.
Ik weet altijd wat ik wil en zal mij nooit laten 'ompraten', maar nu voel ik me een bang onzeker meisje dat van iedereen wil horen 'het is goed, doe maar abortus, je maakt de juiste beslissing'.
Verschrikkelijk dit.
Dat zij dat nooit gehoord heeft wil niet zeggen dat het niet voorkomt. Het is een enorm taboe om te zeggen dat je niet blij bent met je kind (of vooral de veranderingen die het meebrengt) en toch liever een abortus had gehad. En als je dan toch spijt krijgt, beter van aan abortus dan van een kind, een verlies/verkeerde beslissing kun je verwerken maar een kind kun je niet terug stoppen of wegdoen als het toch niet bevalt.
Een kind krijgen zet je hele leven op zijn kop, natuurlijk zijn er jonge ouders die hun opleiding afmaken en samen een gezinnetje blijven maar er zijn er ook zat die uit elkaar gaan en hun opleiding niet afmaken omdat het te zwaar is. En als je goed naar die tienermoeder programma's gekeken hebt zie je dat het allemaal bepaald niet vlekkeloos loopt ondanks dat de meeste hulp krijgen uit hun omgeving. De meeste stellen zijn uit elkaar en vele hebben geen diploma gehaald, dat is niet echt een geweldige situatie voor een kind. Dan nog het gaat niet om wat de rest van de wereld doet maar wat jullie gaan doen. Als jullie beide het gevoel hebben dat dit geen goed moment is voor een kind dan is het waarschijnlijk niet het goede moment. Maakt niet uit wat ik of iemand anders vindt, jullie moeten er de aankomende 20 jaar voor zorgen, de aankomende jaren midden in de nacht en 's morgens vroeg je bed uit, opvang regelen en opvang voor als het kind ziek is omdat jullie studeren en een carrière opbouwen om aan een fijne toekomst te werken. Dat is gewoon niet niets.
Sterkte
Bedankt voor jullie reacties.
Gelukkig heb ik vriendinnen die ik in vertrouwen kan nemen, plus de steun van mijn vriend.
Het rotte is dat de ene vriendin denkt dat ik het aan kan, en abortus alleen moet doen als ik het 100% zeker weet.
Ze zei: 'ik heb nog nooit gehoord van iemand die spijt had dat ze het kind uiteindelijk hield. Wel van meiden die kozen voor abortus en spijt kregen'.
Andere vriendinnen vinden het juist verstandig abortus te kiezen, gezien het geld en de plannen die ik heb in de toekomst (reizen, bedrijf opzetten).
Mijn gevoel wordt heen en weer gesleurd tussen wel of geen abortus, afhankelijk van de vriendin waarmee ik praat.
Ik weet altijd wat ik wil en zal mij nooit laten 'ompraten', maar nu voel ik me een bang onzeker meisje dat van iedereen wil horen 'het is goed, doe maar abortus, je maakt de juiste beslissing'.
Verschrikkelijk dit.
Dat zij dat nooit gehoord heeft wil niet zeggen dat het niet voorkomt. Het is een enorm taboe om te zeggen dat je niet blij bent met je kind (of vooral de veranderingen die het meebrengt) en toch liever een abortus had gehad. En als je dan toch spijt krijgt, beter van aan abortus dan van een kind, een verlies/verkeerde beslissing kun je verwerken maar een kind kun je niet terug stoppen of wegdoen als het toch niet bevalt.
Een kind krijgen zet je hele leven op zijn kop, natuurlijk zijn er jonge ouders die hun opleiding afmaken en samen een gezinnetje blijven maar er zijn er ook zat die uit elkaar gaan en hun opleiding niet afmaken omdat het te zwaar is. En als je goed naar die tienermoeder programma's gekeken hebt zie je dat het allemaal bepaald niet vlekkeloos loopt ondanks dat de meeste hulp krijgen uit hun omgeving. De meeste stellen zijn uit elkaar en vele hebben geen diploma gehaald, dat is niet echt een geweldige situatie voor een kind. Dan nog het gaat niet om wat de rest van de wereld doet maar wat jullie gaan doen. Als jullie beide het gevoel hebben dat dit geen goed moment is voor een kind dan is het waarschijnlijk niet het goede moment. Maakt niet uit wat ik of iemand anders vindt, jullie moeten er de aankomende 20 jaar voor zorgen, de aankomende jaren midden in de nacht en 's morgens vroeg je bed uit, opvang regelen en opvang voor als het kind ziek is omdat jullie studeren en een carrière opbouwen om aan een fijne toekomst te werken. Dat is gewoon niet niets.
Sterkte
Difficulty is inevitable, drama is a choice.
