Zwanger
alle pijlers
Bijna abortus
vrijdag 10 februari 2017 om 01:02
Hoi allemaal,
Op een avond heb ik seks met mijn vriend gehad en dat is mis gegaan, We waren beide dronken, en hadden niet door dat het condoom van zijn inmiddels slappe penis was afgegleden, en zijn daarna gewoon doorgegaan.
Afgelopen maandag heb ik een zwangerschapstest gedaan, en het was raak. Tot groot verdriet van mij en mijn vriend, we zijn nog lang niet toe aan een kindje, we studeren beide, hebben geen geld, zijn nog maar net samen.
Wij staan er beide 100% achter dat we geen kind willen. Dus heb ik een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek, en maandag kan ik terecht.
Ik voel mij zo stom. Stom dat we dat niet op tijd door hebben gehad, stom dat we niet de morning after pil hebben gehaald, stom dat ik zei 'de kans is zo klein, en die pil is nou niet echt gezond. Laat maar joh, het komt vast goed'.
Er zijn zoveel programma's op tv waarbij tienermoeders het zelfs lukt om een kindje op te voeden en rond te komen. Wij zijn midden 20 en wij nemen de 'makkelijke' beslissing. Dat voelt zo slecht. Soms gaat het even goed en kan ik lachen, maar dan bekruipt dat slechte gevoel mij weer. Dat ik nooit meer een kindje verdien, en dat dit gevoel altijd zal blijven. Of dat ik nooit meer dezelfde zal zijn. Ik zie ineens alleen maar zwangere vrouwen en kinderen op straat. Ik wil weten of ik een jongetje of een meisje zou krijgen, en of het mijn karakter of dat van mijn vriend zou hebben. Of misschien van ons beide een beetje, dat lijkt mij helemaal leuk.
Al sta ik 100% achter deze beslissing, en mijn vriend achter elke keuze die ik maak, dit gevoel kan ik niet wegstoppen.
Ik ben niet zo actief op VIVA, maar ik lig wakker en wilde aan iemand mijn verhaal kwijt. Bedankt voor het lezen.
Ik vraag mij ook af of iemand dit gevoel herkent, hoe zij er mee om is gegaan, en of het weg gaat?
Liefs,
Op een avond heb ik seks met mijn vriend gehad en dat is mis gegaan, We waren beide dronken, en hadden niet door dat het condoom van zijn inmiddels slappe penis was afgegleden, en zijn daarna gewoon doorgegaan.
Afgelopen maandag heb ik een zwangerschapstest gedaan, en het was raak. Tot groot verdriet van mij en mijn vriend, we zijn nog lang niet toe aan een kindje, we studeren beide, hebben geen geld, zijn nog maar net samen.
Wij staan er beide 100% achter dat we geen kind willen. Dus heb ik een afspraak gemaakt bij de abortuskliniek, en maandag kan ik terecht.
Ik voel mij zo stom. Stom dat we dat niet op tijd door hebben gehad, stom dat we niet de morning after pil hebben gehaald, stom dat ik zei 'de kans is zo klein, en die pil is nou niet echt gezond. Laat maar joh, het komt vast goed'.
Er zijn zoveel programma's op tv waarbij tienermoeders het zelfs lukt om een kindje op te voeden en rond te komen. Wij zijn midden 20 en wij nemen de 'makkelijke' beslissing. Dat voelt zo slecht. Soms gaat het even goed en kan ik lachen, maar dan bekruipt dat slechte gevoel mij weer. Dat ik nooit meer een kindje verdien, en dat dit gevoel altijd zal blijven. Of dat ik nooit meer dezelfde zal zijn. Ik zie ineens alleen maar zwangere vrouwen en kinderen op straat. Ik wil weten of ik een jongetje of een meisje zou krijgen, en of het mijn karakter of dat van mijn vriend zou hebben. Of misschien van ons beide een beetje, dat lijkt mij helemaal leuk.
Al sta ik 100% achter deze beslissing, en mijn vriend achter elke keuze die ik maak, dit gevoel kan ik niet wegstoppen.
Ik ben niet zo actief op VIVA, maar ik lig wakker en wilde aan iemand mijn verhaal kwijt. Bedankt voor het lezen.
Ik vraag mij ook af of iemand dit gevoel herkent, hoe zij er mee om is gegaan, en of het weg gaat?
Liefs,
vrijdag 10 februari 2017 om 09:58
quote:OliviaMoore schreef op 10 februari 2017 @ 09:22:
[...]
Dit.
Je klinkt alsof je het eigenlijk prima wist, en nu ga je twijfelen door de hormonen en gesprekken met vriendinnen. En ook hier heeft iedereen een mening en eigen verhaal. ("Ik zou het niet kunnen", jawel, je kunt het wel, je WIL het niet, en dat is wat anders)
Je kunt eigenlijk beter met een onafhankelijk iemand gaan praten, bv het Fiom. Siriz is n.m.m. minder onafhankelijk.
En toch is ook hier niets mis mee. Het is niet erg om van gedachten of gevoel te veranderen. Bijna niemand zijn leven loopt zoals gepland en je weet niet hoe iets wat opeens op je pad komt gaat uitpakken. Het is niet 'verkeerd' om opeens te zeggen 'nu ik in deze situatie zit maak ik een andere keuze'. Die plannen op de lange termijn, reizen, bedrijf....je weet niet hoe je leven in de tussentijd loopt en of het echt zo uitpakt zoals je plande. Het leven gaat door en je kan, ook met een onverwachtse zwangerschap, een prima leven opbouwen.
Ik ben niet voor het één of het ander, maar dit als tegenhanger van 'het klinkt alsof je keuze wel al duidelijk was'. Je mag ook van gedachten/gevoel veranderen. En je mag ook met je hart kiezen of met je hoofd. Je hoeft niet te doen wat verstandig is en je hoeft niet te doen wat je denkt dat 'goed' zou moeten zijn. Je hoeft geen straf, want je kan geen verkeerde keuze maken. In NL ben je vrij om te kiezen. En de keuze die je voor jezelf maakt is gewoon oké.
Ik zou bij deze wel het FIOM inschakelen, omdat je zulke heftige gevoelens hebt over de keuze. Want je zult een keuze moeten maken en het klinkt alsof je met beide keuzes nu niet zo blij gaat zijn. Dus laat je goed begeleiden daarin.
[...]
Dit.
Je klinkt alsof je het eigenlijk prima wist, en nu ga je twijfelen door de hormonen en gesprekken met vriendinnen. En ook hier heeft iedereen een mening en eigen verhaal. ("Ik zou het niet kunnen", jawel, je kunt het wel, je WIL het niet, en dat is wat anders)
Je kunt eigenlijk beter met een onafhankelijk iemand gaan praten, bv het Fiom. Siriz is n.m.m. minder onafhankelijk.
En toch is ook hier niets mis mee. Het is niet erg om van gedachten of gevoel te veranderen. Bijna niemand zijn leven loopt zoals gepland en je weet niet hoe iets wat opeens op je pad komt gaat uitpakken. Het is niet 'verkeerd' om opeens te zeggen 'nu ik in deze situatie zit maak ik een andere keuze'. Die plannen op de lange termijn, reizen, bedrijf....je weet niet hoe je leven in de tussentijd loopt en of het echt zo uitpakt zoals je plande. Het leven gaat door en je kan, ook met een onverwachtse zwangerschap, een prima leven opbouwen.
Ik ben niet voor het één of het ander, maar dit als tegenhanger van 'het klinkt alsof je keuze wel al duidelijk was'. Je mag ook van gedachten/gevoel veranderen. En je mag ook met je hart kiezen of met je hoofd. Je hoeft niet te doen wat verstandig is en je hoeft niet te doen wat je denkt dat 'goed' zou moeten zijn. Je hoeft geen straf, want je kan geen verkeerde keuze maken. In NL ben je vrij om te kiezen. En de keuze die je voor jezelf maakt is gewoon oké.
Ik zou bij deze wel het FIOM inschakelen, omdat je zulke heftige gevoelens hebt over de keuze. Want je zult een keuze moeten maken en het klinkt alsof je met beide keuzes nu niet zo blij gaat zijn. Dus laat je goed begeleiden daarin.
anoniem_242853 wijzigde dit bericht op 10-02-2017 10:01
Reden: nuancering
Reden: nuancering
% gewijzigd
vrijdag 10 februari 2017 om 10:12
quote:tinypotato schreef op 10 februari 2017 @ 09:58:
[...]
En toch is ook hier niets mis mee. Het is niet erg om van gedachten of gevoel te veranderen. Bijna niemand zijn leven loopt zoals gepland en je weet niet hoe iets wat opeens op je pad komt gaat uitpakken. Het is niet 'verkeerd' om opeens te zeggen 'nu ik in deze situatie zit maak ik een andere keuze'. Die plannen op de lange termijn, reizen, bedrijf....je weet niet hoe je leven in de tussentijd loopt en of het echt zo uitpakt zoals je plande. Het leven gaat door en je kan, ook met een onverwachtse zwangerschap, een prima leven opbouwen.
Ik ben niet voor het één of het ander, maar dit als tegenhanger van 'het klinkt alsof je keuze wel al duidelijk was'. Je mag ook van gedachten/gevoel veranderen. En je mag ook met je hart kiezen of met je hoofd. Je hoeft niet te doen wat verstandig is en je hoeft niet te doen wat je denkt dat 'goed' zou moeten zijn. Je hoeft geen straf, want je kan geen verkeerde keuze maken. In NL ben je vrij om te kiezen. En de keuze die je voor jezelf maakt is gewoon oké.
Ik zou bij deze wel het FIOM inschakelen, omdat je zulke heftige gevoelens hebt over de keuze. Want je zult een keuze moeten maken en het klinkt alsof je met beide keuzes nu niet zo blij gaat zijn. Dus laat je goed begeleiden daarin.Mooie post.
[...]
En toch is ook hier niets mis mee. Het is niet erg om van gedachten of gevoel te veranderen. Bijna niemand zijn leven loopt zoals gepland en je weet niet hoe iets wat opeens op je pad komt gaat uitpakken. Het is niet 'verkeerd' om opeens te zeggen 'nu ik in deze situatie zit maak ik een andere keuze'. Die plannen op de lange termijn, reizen, bedrijf....je weet niet hoe je leven in de tussentijd loopt en of het echt zo uitpakt zoals je plande. Het leven gaat door en je kan, ook met een onverwachtse zwangerschap, een prima leven opbouwen.
Ik ben niet voor het één of het ander, maar dit als tegenhanger van 'het klinkt alsof je keuze wel al duidelijk was'. Je mag ook van gedachten/gevoel veranderen. En je mag ook met je hart kiezen of met je hoofd. Je hoeft niet te doen wat verstandig is en je hoeft niet te doen wat je denkt dat 'goed' zou moeten zijn. Je hoeft geen straf, want je kan geen verkeerde keuze maken. In NL ben je vrij om te kiezen. En de keuze die je voor jezelf maakt is gewoon oké.
Ik zou bij deze wel het FIOM inschakelen, omdat je zulke heftige gevoelens hebt over de keuze. Want je zult een keuze moeten maken en het klinkt alsof je met beide keuzes nu niet zo blij gaat zijn. Dus laat je goed begeleiden daarin.Mooie post.
Well, that didn't work.
~An Autobiography~
~An Autobiography~
vrijdag 10 februari 2017 om 10:12
De bedenkperiode van 5 dagen is er niet voor niets. Toen ik een tijdje geleden over tijd was dacht ik ook 'nee!' En had in mijn hoofd de abortus al ingepland. Het duurde een paar dagen tot ik kon testen maar toen was ik inmiddels al om naar 'misschien kan het toch'. Dat de test uiteindelijk negatief was was een grote opluchting maar anders weet ik nog niet zo zeker of ik het had kunnen laten weghalen. En dan zijn mijn omstandigheden toch echt een heel stuk minder gunstig dan die van jullie. Een huis, inkomen (stufi, aanvullingen, kgb, dat komt wel goed) is prima als basis. De rest voeg je zelf toe.
vrijdag 10 februari 2017 om 10:20
quote:tinypotato schreef op 10 februari 2017 @ 09:58:
[...]
En toch is ook hier niets mis mee. Het is niet erg om van gedachten of gevoel te veranderen. Bijna niemand zijn leven loopt zoals gepland en je weet niet hoe iets wat opeens op je pad komt gaat uitpakken. Het is niet 'verkeerd' om opeens te zeggen 'nu ik in deze situatie zit maak ik een andere keuze'. Die plannen op de lange termijn, reizen, bedrijf....je weet niet hoe je leven in de tussentijd loopt en of het echt zo uitpakt zoals je plande. Het leven gaat door en je kan, ook met een onverwachtse zwangerschap, een prima leven opbouwen.
Ik ben niet voor het één of het ander, maar dit als tegenhanger van 'het klinkt alsof je keuze wel al duidelijk was'. Je mag ook van gedachten/gevoel veranderen. En je mag ook met je hart kiezen of met je hoofd. Je hoeft niet te doen wat verstandig is en je hoeft niet te doen wat je denkt dat 'goed' zou moeten zijn. Je hoeft geen straf, want je kan geen verkeerde keuze maken. In NL ben je vrij om te kiezen. En de keuze die je voor jezelf maakt is gewoon oké.
Ik zou bij deze wel het FIOM inschakelen, omdat je zulke heftige gevoelens hebt over de keuze. Want je zult een keuze moeten maken en het klinkt alsof je met beide keuzes nu niet zo blij gaat zijn. Dus laat je goed begeleiden daarin.Ik zei het vooral omdat het er ook op leek dat ze twijfelt juist door wat vriendinnen tegen haar zeggen. En dat lijkt me niet wenselijk, die vriendinnen moeten het niet gaan doen straks als ze het wel houdt, daarom beter met het Fiom in gesprek.
[...]
En toch is ook hier niets mis mee. Het is niet erg om van gedachten of gevoel te veranderen. Bijna niemand zijn leven loopt zoals gepland en je weet niet hoe iets wat opeens op je pad komt gaat uitpakken. Het is niet 'verkeerd' om opeens te zeggen 'nu ik in deze situatie zit maak ik een andere keuze'. Die plannen op de lange termijn, reizen, bedrijf....je weet niet hoe je leven in de tussentijd loopt en of het echt zo uitpakt zoals je plande. Het leven gaat door en je kan, ook met een onverwachtse zwangerschap, een prima leven opbouwen.
Ik ben niet voor het één of het ander, maar dit als tegenhanger van 'het klinkt alsof je keuze wel al duidelijk was'. Je mag ook van gedachten/gevoel veranderen. En je mag ook met je hart kiezen of met je hoofd. Je hoeft niet te doen wat verstandig is en je hoeft niet te doen wat je denkt dat 'goed' zou moeten zijn. Je hoeft geen straf, want je kan geen verkeerde keuze maken. In NL ben je vrij om te kiezen. En de keuze die je voor jezelf maakt is gewoon oké.
Ik zou bij deze wel het FIOM inschakelen, omdat je zulke heftige gevoelens hebt over de keuze. Want je zult een keuze moeten maken en het klinkt alsof je met beide keuzes nu niet zo blij gaat zijn. Dus laat je goed begeleiden daarin.Ik zei het vooral omdat het er ook op leek dat ze twijfelt juist door wat vriendinnen tegen haar zeggen. En dat lijkt me niet wenselijk, die vriendinnen moeten het niet gaan doen straks als ze het wel houdt, daarom beter met het Fiom in gesprek.
At the end of each day, life should ask: "Do you want to save changes?"
vrijdag 10 februari 2017 om 11:29
Onwijs bedankt voor al het medeleven!
Een volledig mini-mensje zal het nog niet zijn, het is 7 weken (5 weken geleden bevruchting).
Het doet me om te lezen dat enkelen van jullie dit gevoel hebben gehad, maar dat het daarna weg ebt. Dat geeft mij steun.
Sommigen van jullie zeggen dat het allemaal wel goed komt als ik het kindje laat zitten. Dat het allemaal wel los loopt. Dat zal vast ook wel, maar nu een kind is nooit hoe ik mijn leven voor me heb gezien. Ik ben gedreven om mijn studie te halen, ik wil geen schulden opbouwen door studievertraging of door de kosten van het kind, ik wil pas een kind als ik die positieve test zie en aan het huilen ben van geluk ipv verdriet. Dat ik steken in mijn buik heb en ik blij ben omdat dat betekent dat mijn lichaams zich voorbereid voor de zwangerschap.
Niet dat ik bij elke steek er aan word herinnert dat er iets in mijn lichaam groeit wat ik helemaal niet wil.
Hoewel ik vrij zeker van mijn zaak ben ga ik vandaag na school het nummer bellen van de kliniek, en vragen of ze ergens in de buurt iemand hebben die mij bij mijn keuze kan begeleiden. Ik dacht eigenlijk dat die nummers alleen waren voor als je helemaal niet wist wat voor keuze je moet maken. Ik ben natuurlijk best standvastig hierin. Ik hoop dat ze mij kunnen helpen met mijn gevoel om te gaan.
Onwijs bedankt voor jullie reacties, aan sommige heb ik echt steun!
Aan de reacties dat ik het kindje moet houden wat minder, maar fijn dat ook jullie eerlijk zijn. Het zou vreemd zijn als hier ineens iedereen pro abortus is
Een volledig mini-mensje zal het nog niet zijn, het is 7 weken (5 weken geleden bevruchting).
Het doet me om te lezen dat enkelen van jullie dit gevoel hebben gehad, maar dat het daarna weg ebt. Dat geeft mij steun.
Sommigen van jullie zeggen dat het allemaal wel goed komt als ik het kindje laat zitten. Dat het allemaal wel los loopt. Dat zal vast ook wel, maar nu een kind is nooit hoe ik mijn leven voor me heb gezien. Ik ben gedreven om mijn studie te halen, ik wil geen schulden opbouwen door studievertraging of door de kosten van het kind, ik wil pas een kind als ik die positieve test zie en aan het huilen ben van geluk ipv verdriet. Dat ik steken in mijn buik heb en ik blij ben omdat dat betekent dat mijn lichaams zich voorbereid voor de zwangerschap.
Niet dat ik bij elke steek er aan word herinnert dat er iets in mijn lichaam groeit wat ik helemaal niet wil.
Hoewel ik vrij zeker van mijn zaak ben ga ik vandaag na school het nummer bellen van de kliniek, en vragen of ze ergens in de buurt iemand hebben die mij bij mijn keuze kan begeleiden. Ik dacht eigenlijk dat die nummers alleen waren voor als je helemaal niet wist wat voor keuze je moet maken. Ik ben natuurlijk best standvastig hierin. Ik hoop dat ze mij kunnen helpen met mijn gevoel om te gaan.
Onwijs bedankt voor jullie reacties, aan sommige heb ik echt steun!
Aan de reacties dat ik het kindje moet houden wat minder, maar fijn dat ook jullie eerlijk zijn. Het zou vreemd zijn als hier ineens iedereen pro abortus is
vrijdag 10 februari 2017 om 12:53
quote:slagroom-met-dip schreef op 10 februari 2017 @ 07:56:
[...]
Jezus.. Er is nog geen kind, waarom in hemelsnaam een schuldgevoel aanpraten!! Ze geeft ook andere argumenten waarom niet, plus haar besluit staat vast. Wat een moedige beslissing is!
Het hebben van een baby is geen rozengeur en maneschijn, je hoeft het niet te romantiseren.
Spreek voor jezelf. Want eris mij echt 0,0 tegengevallen aan het hebben van een kind.
En hoezo staat haar beslissing vast? TO is aan het mijmeren over een jongen of een meisje. Dat zegt wel iets.
[...]
Jezus.. Er is nog geen kind, waarom in hemelsnaam een schuldgevoel aanpraten!! Ze geeft ook andere argumenten waarom niet, plus haar besluit staat vast. Wat een moedige beslissing is!
Het hebben van een baby is geen rozengeur en maneschijn, je hoeft het niet te romantiseren.
Spreek voor jezelf. Want eris mij echt 0,0 tegengevallen aan het hebben van een kind.
En hoezo staat haar beslissing vast? TO is aan het mijmeren over een jongen of een meisje. Dat zegt wel iets.
The most exciting, challenging and significant relationship is the one with yourself. And if you can find someone to love the you you love that’s fabulous
vrijdag 10 februari 2017 om 12:59
vrijdag 10 februari 2017 om 13:03
quote:carrie-bradshaw schreef op 10 februari 2017 @ 12:53:
[...]
Spreek voor jezelf. Want eris mij echt 0,0 tegengevallen aan het hebben van een kind.
En hoezo staat haar beslissing vast? TO is aan het mijmeren over een jongen of een meisje. Dat zegt wel iets.Dat zegt dat to verdriet heeft en het moeilijk heeft met haar beslissing. De uitkomst staat voor haar vast, schrijft ze heel duidelijk. Verdriet over een beslissing betekent niet automatisch dat het een verkeerde beslissing is of dat iemand twijfelt. Rouwen hoort bij zoiets als dit en is gezond, geen teken van een foute keuze.
[...]
Spreek voor jezelf. Want eris mij echt 0,0 tegengevallen aan het hebben van een kind.
En hoezo staat haar beslissing vast? TO is aan het mijmeren over een jongen of een meisje. Dat zegt wel iets.Dat zegt dat to verdriet heeft en het moeilijk heeft met haar beslissing. De uitkomst staat voor haar vast, schrijft ze heel duidelijk. Verdriet over een beslissing betekent niet automatisch dat het een verkeerde beslissing is of dat iemand twijfelt. Rouwen hoort bij zoiets als dit en is gezond, geen teken van een foute keuze.
vrijdag 10 februari 2017 om 13:20
quote:carrie-bradshaw schreef op 10 februari 2017 @ 12:53:
[...]
Spreek voor jezelf. Want eris mij echt 0,0 tegengevallen aan het hebben van een kind.
Ik heb mijn kinderen heel bewust en op ruim volwassen leeftijd (30+) gekregen, met een koophuis, een carrière en een stabiel huwelijk en toch heb ik me echt wel eens afgevraagd waarom ik zo nodig kinderen gewild had. Ik vond het echt niet alleen maar hosanna en hoera. En nee, er is niets mis met mij of met mijn kinderen ik hou zielsveel van ze, maar zeggen dat het eenvoudig is, zal ik nooit doen. Ik had het niet gewild in een slechtere uitgangspositie. We hadden het vast wel overleefd, maar ik was daar erg ongelukkig van geworden en zou mijn kinderen niet hebben kunnen opvoeden als ik nu wel kon/kan.
[...]
Spreek voor jezelf. Want eris mij echt 0,0 tegengevallen aan het hebben van een kind.
Ik heb mijn kinderen heel bewust en op ruim volwassen leeftijd (30+) gekregen, met een koophuis, een carrière en een stabiel huwelijk en toch heb ik me echt wel eens afgevraagd waarom ik zo nodig kinderen gewild had. Ik vond het echt niet alleen maar hosanna en hoera. En nee, er is niets mis met mij of met mijn kinderen ik hou zielsveel van ze, maar zeggen dat het eenvoudig is, zal ik nooit doen. Ik had het niet gewild in een slechtere uitgangspositie. We hadden het vast wel overleefd, maar ik was daar erg ongelukkig van geworden en zou mijn kinderen niet hebben kunnen opvoeden als ik nu wel kon/kan.
vrijdag 10 februari 2017 om 13:21
quote:Jaahoor schreef op 10 februari 2017 @ 11:29:
Onwijs bedankt voor al het medeleven!
Een volledig mini-mensje zal het nog niet zijn, het is 7 weken (5 weken geleden bevruchting).
Het doet me om te lezen dat enkelen van jullie dit gevoel hebben gehad, maar dat het daarna weg ebt. Dat geeft mij steun.
Sommigen van jullie zeggen dat het allemaal wel goed komt als ik het kindje laat zitten. Dat het allemaal wel los loopt. Dat zal vast ook wel, maar nu een kind is nooit hoe ik mijn leven voor me heb gezien. Ik ben gedreven om mijn studie te halen, ik wil geen schulden opbouwen door studievertraging of door de kosten van het kind, ik wil pas een kind als ik die positieve test zie en aan het huilen ben van geluk ipv verdriet. Dat ik steken in mijn buik heb en ik blij ben omdat dat betekent dat mijn lichaams zich voorbereid voor de zwangerschap.
Niet dat ik bij elke steek er aan word herinnert dat er iets in mijn lichaam groeit wat ik helemaal niet wil.
Hoewel ik vrij zeker van mijn zaak ben ga ik vandaag na school het nummer bellen van de kliniek, en vragen of ze ergens in de buurt iemand hebben die mij bij mijn keuze kan begeleiden. Ik dacht eigenlijk dat die nummers alleen waren voor als je helemaal niet wist wat voor keuze je moet maken. Ik ben natuurlijk best standvastig hierin. Ik hoop dat ze mij kunnen helpen met mijn gevoel om te gaan.
Onwijs bedankt voor jullie reacties, aan sommige heb ik echt steun!
Aan de reacties dat ik het kindje moet houden wat minder, maar fijn dat ook jullie eerlijk zijn. Het zou vreemd zijn als hier ineens iedereen pro abortus is
Ik ben ook niet direct pro abortus, hoewel ik ook niet uitgesproken anti ben. Ik kan me ook situaties voorstellen waarin ik zelf een abortus zou overwegen. Een studieschuld of studievertraging zou voor mij echter geen argument zijn. Het leven is niet altijd zo maakbaar als je zelf zou willen.
Ik vind je in je schrijfwijze erg jong overkomen, een gesprek met een professional lijkt me in elk geval een goede stap.
Sterkte!
Onwijs bedankt voor al het medeleven!
Een volledig mini-mensje zal het nog niet zijn, het is 7 weken (5 weken geleden bevruchting).
Het doet me om te lezen dat enkelen van jullie dit gevoel hebben gehad, maar dat het daarna weg ebt. Dat geeft mij steun.
Sommigen van jullie zeggen dat het allemaal wel goed komt als ik het kindje laat zitten. Dat het allemaal wel los loopt. Dat zal vast ook wel, maar nu een kind is nooit hoe ik mijn leven voor me heb gezien. Ik ben gedreven om mijn studie te halen, ik wil geen schulden opbouwen door studievertraging of door de kosten van het kind, ik wil pas een kind als ik die positieve test zie en aan het huilen ben van geluk ipv verdriet. Dat ik steken in mijn buik heb en ik blij ben omdat dat betekent dat mijn lichaams zich voorbereid voor de zwangerschap.
Niet dat ik bij elke steek er aan word herinnert dat er iets in mijn lichaam groeit wat ik helemaal niet wil.
Hoewel ik vrij zeker van mijn zaak ben ga ik vandaag na school het nummer bellen van de kliniek, en vragen of ze ergens in de buurt iemand hebben die mij bij mijn keuze kan begeleiden. Ik dacht eigenlijk dat die nummers alleen waren voor als je helemaal niet wist wat voor keuze je moet maken. Ik ben natuurlijk best standvastig hierin. Ik hoop dat ze mij kunnen helpen met mijn gevoel om te gaan.
Onwijs bedankt voor jullie reacties, aan sommige heb ik echt steun!
Aan de reacties dat ik het kindje moet houden wat minder, maar fijn dat ook jullie eerlijk zijn. Het zou vreemd zijn als hier ineens iedereen pro abortus is
Ik ben ook niet direct pro abortus, hoewel ik ook niet uitgesproken anti ben. Ik kan me ook situaties voorstellen waarin ik zelf een abortus zou overwegen. Een studieschuld of studievertraging zou voor mij echter geen argument zijn. Het leven is niet altijd zo maakbaar als je zelf zou willen.
Ik vind je in je schrijfwijze erg jong overkomen, een gesprek met een professional lijkt me in elk geval een goede stap.
Sterkte!
vrijdag 10 februari 2017 om 13:27
quote:Genoeggedronken schreef op 10 februari 2017 @ 13:20:
[...]
Ik heb mijn kinderen heel bewust en op ruim volwassen leeftijd (30+) gekregen, met een koophuis, een carrière en een stabiel huwelijk en toch heb ik me echt wel eens afgevraagd waarom ik zo nodig kinderen gewild had. Ik vond het echt niet alleen maar hosanna en hoera. En nee, er is niets mis met mij of met mijn kinderen ik hou zielsveel van ze, maar zeggen dat het eenvoudig is, zal ik nooit doen. Ik had het niet gewild in een slechtere uitgangspositie. We hadden het vast wel overleefd, maar ik was daar erg ongelukkig van geworden en zou mijn kinderen niet hebben kunnen opvoeden als ik nu wel kon/kan.
Misschien waren je verwachtingen wat hoog, juist omdat je de perfecte omstandigheden had gecreëerd? Bij te hoge verwachtingen, kan iets alleen nog maar tegenvallen natuurlijk. Of niet?
Wij waren ook 'jong' ouders. Huurhuis, geen vaste contracten, oude auto, twintigers in love. We lieten het los, we sprongen in het diepe.
En ik vond/ vind het echt heel fijn om kinderen te hebben. En onze kinderen komen niets te kort.
[...]
Ik heb mijn kinderen heel bewust en op ruim volwassen leeftijd (30+) gekregen, met een koophuis, een carrière en een stabiel huwelijk en toch heb ik me echt wel eens afgevraagd waarom ik zo nodig kinderen gewild had. Ik vond het echt niet alleen maar hosanna en hoera. En nee, er is niets mis met mij of met mijn kinderen ik hou zielsveel van ze, maar zeggen dat het eenvoudig is, zal ik nooit doen. Ik had het niet gewild in een slechtere uitgangspositie. We hadden het vast wel overleefd, maar ik was daar erg ongelukkig van geworden en zou mijn kinderen niet hebben kunnen opvoeden als ik nu wel kon/kan.
Misschien waren je verwachtingen wat hoog, juist omdat je de perfecte omstandigheden had gecreëerd? Bij te hoge verwachtingen, kan iets alleen nog maar tegenvallen natuurlijk. Of niet?
Wij waren ook 'jong' ouders. Huurhuis, geen vaste contracten, oude auto, twintigers in love. We lieten het los, we sprongen in het diepe.
En ik vond/ vind het echt heel fijn om kinderen te hebben. En onze kinderen komen niets te kort.
vrijdag 10 februari 2017 om 14:59
quote:SF_ schreef op 10 februari 2017 @ 09:12:
[...]
Voor jouw verhaal van studerende moeder ken ik er één die niet aan studeren toekwam en één die halverwege de opleiding uitviel. Beiden waren vrij jong (net in de 20) met een nog korte relatie en instabiele woonsituatie (studentenkamer). Ik ken één die wel de opleiding heeft gehaald, met kind, maar zij had een langere relatie en woonde al jaren op zichzelf. Bovendien kreeg ze veel steun van haar ouders.Of je kiest er inderdaad voor op het van een negatieve kant te bekijken.
[...]
Voor jouw verhaal van studerende moeder ken ik er één die niet aan studeren toekwam en één die halverwege de opleiding uitviel. Beiden waren vrij jong (net in de 20) met een nog korte relatie en instabiele woonsituatie (studentenkamer). Ik ken één die wel de opleiding heeft gehaald, met kind, maar zij had een langere relatie en woonde al jaren op zichzelf. Bovendien kreeg ze veel steun van haar ouders.Of je kiest er inderdaad voor op het van een negatieve kant te bekijken.
We teach people how to treat us
vrijdag 10 februari 2017 om 17:23
quote:Hetisonmogelijk schreef op 10 februari 2017 @ 13:27:
[...]
Misschien waren je verwachtingen wat hoog, juist omdat je de perfecte omstandigheden had gecreëerd? Bij te hoge verwachtingen, kan iets alleen nog maar tegenvallen natuurlijk. Of niet?
Wij waren ook 'jong' ouders. Huurhuis, geen vaste contracten, oude auto, twintigers in love. We lieten het los, we sprongen in het diepe.
En ik vond/ vind het echt heel fijn om kinderen te hebben. En onze kinderen komen niets te kort.Behoorlijk mee eens.
[...]
Misschien waren je verwachtingen wat hoog, juist omdat je de perfecte omstandigheden had gecreëerd? Bij te hoge verwachtingen, kan iets alleen nog maar tegenvallen natuurlijk. Of niet?
Wij waren ook 'jong' ouders. Huurhuis, geen vaste contracten, oude auto, twintigers in love. We lieten het los, we sprongen in het diepe.
En ik vond/ vind het echt heel fijn om kinderen te hebben. En onze kinderen komen niets te kort.Behoorlijk mee eens.
vrijdag 10 februari 2017 om 20:21
Beste TO, een heel lastige en persoonlijke afweging natuurlijk.
Wat mij wel opvalt in je OP is dat je vooral eigenlijk lijkt te schamen om nu voor "de makkelijke" weg te kiezen (niet dat abortus makkelijk is, maar je snapt wat ik bedoel). Komt op mij over dat je zoiets beredeneert als omdat jullie volwassen zijn je ook vindt dat je zelf de gevolgen van je 'daad' moet aanvaarden.
Maar volgens mij zijn dat geen goede argumenten. Want uiteindelijk gaat het erom of je het wil of niet, en niet of je vindt dat het zou moeten of niet.. Wil jij nu moeder worden? Je leven wijden aan dit kindje? Misschien is jouw antwoord ja, misschien nee, dat kan ik niet voor je invullen.
Veel sterkte!
Wat mij wel opvalt in je OP is dat je vooral eigenlijk lijkt te schamen om nu voor "de makkelijke" weg te kiezen (niet dat abortus makkelijk is, maar je snapt wat ik bedoel). Komt op mij over dat je zoiets beredeneert als omdat jullie volwassen zijn je ook vindt dat je zelf de gevolgen van je 'daad' moet aanvaarden.
Maar volgens mij zijn dat geen goede argumenten. Want uiteindelijk gaat het erom of je het wil of niet, en niet of je vindt dat het zou moeten of niet.. Wil jij nu moeder worden? Je leven wijden aan dit kindje? Misschien is jouw antwoord ja, misschien nee, dat kan ik niet voor je invullen.
Veel sterkte!
vrijdag 10 februari 2017 om 21:43
quote:Genoeggedronken schreef op 10 februari 2017 @ 13:20:
[...]
Ik heb mijn kinderen heel bewust en op ruim volwassen leeftijd (30+) gekregen, met een koophuis, een carrière en een stabiel huwelijk en toch heb ik me echt wel eens afgevraagd waarom ik zo nodig kinderen gewild had. Ik vond het echt niet alleen maar hosanna en hoera. En nee, er is niets mis met mij of met mijn kinderen ik hou zielsveel van ze, maar zeggen dat het eenvoudig is, zal ik nooit doen. Ik had het niet gewild in een slechtere uitgangspositie. We hadden het vast wel overleefd, maar ik was daar erg ongelukkig van geworden en zou mijn kinderen niet hebben kunnen opvoeden als ik nu wel kon/kan.Mijn kind was ook bewust, met een mooi koophuis, een hbo diploma en een goede baan (o ja en een vriend ). Ik was 24 toen ik zwanger was. En ik vond het dus niet zwaar, totaal niet, maar misschien komt dat nog.. hij is pas 2. Ik denk dat je leeftijd best een rol kan spelen in je veerkracht en hoe je alles ervaart. En als je al wat ouder bent en daardoor misschien ook een behoorlijk pittige baan hebt dan is dat natuurlijk een stuk lastiger om alles te combineren. Ik ben ook echt heel erg voor jong kinderen krijgen. Rond je 25e is biologisch gezien gewoon een stuk beter. En als mijn kind naar de middelbare school gaat dan kan ik altijd nog kiezen om carrière te maken in een drukke fulltime functie, waar ik nu dus mee gestopt ben omdat ik geen 5 dagen meer wilde werken. Dan ben ik daar nog jong zat voor, terwijl andere moeders dan net aan kinderen beginnen of pas uit de luiers zijn.
[...]
Ik heb mijn kinderen heel bewust en op ruim volwassen leeftijd (30+) gekregen, met een koophuis, een carrière en een stabiel huwelijk en toch heb ik me echt wel eens afgevraagd waarom ik zo nodig kinderen gewild had. Ik vond het echt niet alleen maar hosanna en hoera. En nee, er is niets mis met mij of met mijn kinderen ik hou zielsveel van ze, maar zeggen dat het eenvoudig is, zal ik nooit doen. Ik had het niet gewild in een slechtere uitgangspositie. We hadden het vast wel overleefd, maar ik was daar erg ongelukkig van geworden en zou mijn kinderen niet hebben kunnen opvoeden als ik nu wel kon/kan.Mijn kind was ook bewust, met een mooi koophuis, een hbo diploma en een goede baan (o ja en een vriend ). Ik was 24 toen ik zwanger was. En ik vond het dus niet zwaar, totaal niet, maar misschien komt dat nog.. hij is pas 2. Ik denk dat je leeftijd best een rol kan spelen in je veerkracht en hoe je alles ervaart. En als je al wat ouder bent en daardoor misschien ook een behoorlijk pittige baan hebt dan is dat natuurlijk een stuk lastiger om alles te combineren. Ik ben ook echt heel erg voor jong kinderen krijgen. Rond je 25e is biologisch gezien gewoon een stuk beter. En als mijn kind naar de middelbare school gaat dan kan ik altijd nog kiezen om carrière te maken in een drukke fulltime functie, waar ik nu dus mee gestopt ben omdat ik geen 5 dagen meer wilde werken. Dan ben ik daar nog jong zat voor, terwijl andere moeders dan net aan kinderen beginnen of pas uit de luiers zijn.
The most exciting, challenging and significant relationship is the one with yourself. And if you can find someone to love the you you love that’s fabulous
vrijdag 10 februari 2017 om 22:53
quote:carrie-bradshaw schreef op 10 februari 2017 @ 21:43:
[...]
Mijn kind was ook bewust, met een mooi koophuis, een hbo diploma en een goede baan (o ja en een vriend ). Ik was 24 toen ik zwanger was. En ik vond het dus niet zwaar, totaal niet, maar misschien komt dat nog.. hij is pas 2. Ik denk dat je leeftijd best een rol kan spelen in je veerkracht en hoe je alles ervaart. En als je al wat ouder bent en daardoor misschien ook een behoorlijk pittige baan hebt dan is dat natuurlijk een stuk lastiger om alles te combineren. Ik ben ook echt heel erg voor jong kinderen krijgen. Rond je 25e is biologisch gezien gewoon een stuk beter. En als mijn kind naar de middelbare school gaat dan kan ik altijd nog kiezen om carrière te maken in een drukke fulltime functie, waar ik nu dus mee gestopt ben omdat ik geen 5 dagen meer wilde werken. Dan ben ik daar nog jong zat voor, terwijl andere moeders dan net aan kinderen beginnen of pas uit de luiers zijn.Tja.. Als je zo je uitgangspunt kracht bij moet zetten.. Hey, maar lekker carrière maken over 13 jaar! Thumbs up!
[...]
Mijn kind was ook bewust, met een mooi koophuis, een hbo diploma en een goede baan (o ja en een vriend ). Ik was 24 toen ik zwanger was. En ik vond het dus niet zwaar, totaal niet, maar misschien komt dat nog.. hij is pas 2. Ik denk dat je leeftijd best een rol kan spelen in je veerkracht en hoe je alles ervaart. En als je al wat ouder bent en daardoor misschien ook een behoorlijk pittige baan hebt dan is dat natuurlijk een stuk lastiger om alles te combineren. Ik ben ook echt heel erg voor jong kinderen krijgen. Rond je 25e is biologisch gezien gewoon een stuk beter. En als mijn kind naar de middelbare school gaat dan kan ik altijd nog kiezen om carrière te maken in een drukke fulltime functie, waar ik nu dus mee gestopt ben omdat ik geen 5 dagen meer wilde werken. Dan ben ik daar nog jong zat voor, terwijl andere moeders dan net aan kinderen beginnen of pas uit de luiers zijn.Tja.. Als je zo je uitgangspunt kracht bij moet zetten.. Hey, maar lekker carrière maken over 13 jaar! Thumbs up!
zaterdag 11 februari 2017 om 13:32
quote:carrie-bradshaw schreef op 10 februari 2017 @ 21:43:
[...]
Mijn kind was ook bewust, met een mooi koophuis, een hbo diploma en een goede baan (o ja en een vriend ). Ik was 24 toen ik zwanger was. En ik vond het dus niet zwaar, totaal niet, maar misschien komt dat nog.. hij is pas 2. Ik denk dat je leeftijd best een rol kan spelen in je veerkracht en hoe je alles ervaart. En als je al wat ouder bent en daardoor misschien ook een behoorlijk pittige baan hebt dan is dat natuurlijk een stuk lastiger om alles te combineren. Ik ben ook echt heel erg voor jong kinderen krijgen. Rond je 25e is biologisch gezien gewoon een stuk beter. En als mijn kind naar de middelbare school gaat dan kan ik altijd nog kiezen om carrière te maken in een drukke fulltime functie, waar ik nu dus mee gestopt ben omdat ik geen 5 dagen meer wilde werken. Dan ben ik daar nog jong zat voor, terwijl andere moeders dan net aan kinderen beginnen of pas uit de luiers zijn.Weet je, als jij lekker wil moederen op je 24e is dat helemaal prima.. Waarom een andere keuze dan zo neersabelen? Op je 25e is biologisch gezien beter, zeg jij.. Maar zo maakbaar is het leven niet! Maar daar moet je denk ik nog achterkomen..
[...]
Mijn kind was ook bewust, met een mooi koophuis, een hbo diploma en een goede baan (o ja en een vriend ). Ik was 24 toen ik zwanger was. En ik vond het dus niet zwaar, totaal niet, maar misschien komt dat nog.. hij is pas 2. Ik denk dat je leeftijd best een rol kan spelen in je veerkracht en hoe je alles ervaart. En als je al wat ouder bent en daardoor misschien ook een behoorlijk pittige baan hebt dan is dat natuurlijk een stuk lastiger om alles te combineren. Ik ben ook echt heel erg voor jong kinderen krijgen. Rond je 25e is biologisch gezien gewoon een stuk beter. En als mijn kind naar de middelbare school gaat dan kan ik altijd nog kiezen om carrière te maken in een drukke fulltime functie, waar ik nu dus mee gestopt ben omdat ik geen 5 dagen meer wilde werken. Dan ben ik daar nog jong zat voor, terwijl andere moeders dan net aan kinderen beginnen of pas uit de luiers zijn.Weet je, als jij lekker wil moederen op je 24e is dat helemaal prima.. Waarom een andere keuze dan zo neersabelen? Op je 25e is biologisch gezien beter, zeg jij.. Maar zo maakbaar is het leven niet! Maar daar moet je denk ik nog achterkomen..
woensdag 15 februari 2017 om 12:42
Bedankt! De abortus is inmiddels uitgevoerd. Het viel reuze mee, ik kreeg een roesje en heb er niks van mee gekregen. Ik heb een foto van de echo mee genomen en in een envelop laten stoppen. Ik heb er zelf nog niet naar gekeken, maar mocht ik er over een aantal jaar behoefte aan hebben dan kan ik de echo zien.
Emotioneel gezien voel ik me vaag. Net alsof ik nog niet helemaal uit mn roesje ben. Ik had eerst zoveel emoties en nu ben ik vooral heel moe. Ik kan niet zo goed bij mijn gevoel, heb ik het idee. Alles gaat een beetje langs me heen. Spijt heb ik gelukkig niet, daar was ik eerst bang voor. Ik ga aankomende week rustig aan doen en dan zien we wel verder. Ik heb enorm veel steun aan mijn vriend en de 4 vriendinnen wie ik het heb verteld. En ook aan dit topic, het is fijn om het anoniem aan mensen kwijt te kunnen en daar steun uit te halen. Iedereen die dit topic leest en ook voor zo een keus staat of vragen heeft, stuur mij gerust een berichtje!
Liefs
Emotioneel gezien voel ik me vaag. Net alsof ik nog niet helemaal uit mn roesje ben. Ik had eerst zoveel emoties en nu ben ik vooral heel moe. Ik kan niet zo goed bij mijn gevoel, heb ik het idee. Alles gaat een beetje langs me heen. Spijt heb ik gelukkig niet, daar was ik eerst bang voor. Ik ga aankomende week rustig aan doen en dan zien we wel verder. Ik heb enorm veel steun aan mijn vriend en de 4 vriendinnen wie ik het heb verteld. En ook aan dit topic, het is fijn om het anoniem aan mensen kwijt te kunnen en daar steun uit te halen. Iedereen die dit topic leest en ook voor zo een keus staat of vragen heeft, stuur mij gerust een berichtje!
Liefs
