Relaties
alle pijlers
Mijn man is veranderd
vrijdag 3 maart 2017 om 12:58
Hallo, ik heb het even nodig om van me af te schrijven. Ik waarschuw jullie vast... het wordt een lang verhaal, je moet er maar zin in hebben.
De rede van dit topic is dat ik gek ben geworden van mijn man. 10 weken geleden ben ik bevallen van onze dochter. En sindsdien is de relatie tussen mijn man en mijzelf erg slecht geworden. Het is al begonnen in de kraamweek. Mijn man heeft besloten om tijdens die week lekker elke ochtend op de bank te slapen tot minimaal 14.00. Ik heb mij kapot geschaamd voor zijn gedrag. Toen is het nare gedrag al begonnen, snauwen naar mij, stem verheffen als ik hem (op een rustige lieve manier) wakker maakte. Omdat hij aan de kraamhulp had beloofd om onze dochter in bad te doen, dan kon ik ook nog een uurtje slapen. Hij snauwde op zo'n harde manier dat zelfs de kraamhulp er tussen moest komen, ze vond het zelfs nodig om mij er op te wijzen dat ze vond dat mijn man erg weinig respect toonde door zijn houding, dat zijn houding op deze manier ook niet goed was voor de baby en dat hij niet meer zijn stem moet verheffen in bijzijn van de baby.
Hij heeft ook weinig begrip getoond, mijn dagen zagen er zo uit in het begin, onze dochter was te klein dus moest om 2,5 uur gevoed worden (dag en nacht) na de voeding bijvoeden, en daarna kolven ( voor de bijvoeding). Ook had ons dochtertje last van reflux, waardoor ik haar na de voeding zeker een uur tot anderhalf uur omhoog moest houden, als ze plat lag moest ze huilen en kon dan niet slapen omdat ze pijn had. Ik heb in die eerste twee weken zo weinig geslapen dat ik op een gegeven moment zo vermoeid was dat ik huilbuien kreeg. Ik ben in de eerste 5 weken 13 kilo afgevallen, (met bevalling meegeteld). In heb na de bevalling nooit een knuffel of kus gehad van hem in die periode, als ik huilde zei hij alleen dat ik me bij elkaar moest rapen want de bevalling was al twee weken geleden, want dit was niet te doen. Hij vond dat ik me vreemd gedroeg ( vind je het gek), hij had geen concreet voorbeeld voor me om me duidelijk te maken waarin ik tekort schoot Ik ben toen echt uit mijn slof geschoten, omdat ik dat echt niet trok, dat gesnauw. Ook omdat hij weer hard aan het praten was terwijl ons kindje in dezelfde ruimte was, en zij daardoor begon te huilen. Ik heb haar in bed gelegd en daarna heb ik tegen hem gezegd (teruggesnauwt is een beter woord) dat als hij zo ongelukkig met mij is dat daar het gat van de deur is, want ik heb andere dingen aan mijn hoofd. En klaar.
In een van de weken daarna is hij zelfs een keer naar het ziekenhuis gegaan om met iemand te spreken over mijn "rare" gedrag. Nadat hij zelf dingen verteld heeft tegen hen (zijn visie), want ik was er niet bij, hebben ze gezegd tegen hem dat mijn gedrag gewoon normaal was. Dan zou je denken dat hij wat meer begrip zou krijgen, maar nee hoor. Het is van kwaad tot erger geworden. Het is zelfs zo erg dat zijn eigen vrienden en familie mij erop aanspreken waarom mijn man zo tegen mij doet. Ze zeggen letterlijk dat ze dat niet begrijpen ( en in bijzijn van andere houd hij zichzelf nog enigszins in). En dat hij waarschijnlijk erg veel stress heeft. Zijn beste vriend vond het belachelijk dat hij zoveel kritiek heeft op mij.
Gelukkig is hij wel heel gek op onze dochter, hij is vrolijk bij haar, hij knuffelt haar heel veel en verzorgd haar goed, zoals luiers verschonen in badje doen e.d. Dan helpt hij goed mee. Ook kookt hij meestal, dus dat is gelukkig wel positief. Maar naar mij toe is hij echt niet te genieten, hij heeft ontzettend veel kritiek, zoals: ik heb de afwasmachine niet goed heb ingeruimd, het zeeppompje staat de verkeerde kant op, ik doe de luier niet goed genoeg om, ik moet vaker en langer kolven, ik moet anders borstvoeding geven, ik moet duidelijker praten en vragen stellen, ik moet de wc-rol andersom vastmaken, ik moet de kaas later op de pizza doen, zo kan ik nog ff doorgaan, kortom de meest stomme dingen maakt hij zich druk om. En dan de manier waarop hij dat zegt, meteen stem verheffen als iets hem niet aanstaat. Het is echt niet meer te harden.
In het begin heb ik gezegd dat als hij moet werken dat hij dan op de bank kan slapen zodat hij uitgerust kan werken. Om hem te ontzien. Maar dat is inmiddels de regel geworden. Helaas is hij vorige maand onverwacht zijn baan kwijt geraakt. Wat we beide heel erg vonden. En dat is begrijpelijk erg stressvol, zeker met een pasgeboren baby. Financieel kunnen we voorlopig vooruit gelukkig.
Ik probeer begrip te tonen naar hem toe. Omdat er nu heel veel weg valt. Maar mijn begrip is echt weg nu. Omdat hij er op de verkeerde manier mee om gaat. En ik vind dit, zeker nu er een kindje is, niet oké. Zijn dag ziet er als volgt uit.
Hij staat om 14.00 op, gaat koffie drinken en blowen (eerst blowde hij alleen in het weekend in de avond). Ik ga dan met onze dochter en hond een uur wandelen, omdat hij in dan bloed chagrijnig is en echt niet uit te houden.
Als ik terug kom gaat het iet wat beter met hem. Alleen nog steeds veel kritiek. Enfin, daarna ik ga om 21.00 naar bed en slaap dan rond 22.00, en mijn man geeft dan om half 11 een flesje afgekolfde melk, zodat ik wat kan slapen. Om 5 uur half 6 moet ik mijn dochter weer voeden namelijk. Mijn man gaat daarna tot diep in de nacht lopen gamen en blowen (tot 4 uur ongeveer) en gaat daarna slapen op de bank. Op het moment dat wij (dochter en ik) opstaan, rond half 9, gaat hij van de bank af en in bed liggen tot 14.00 in de middag. Zo leven wij nu met elkaar. Er heerst een grafstemming.
Nu heeft hij eergisteren beloofd om ook in de vroege ochtend te voeden, zodat ik paar dagen wat langer kan slapen tot de voeding van 8 uur. Nou hartstikke fijn natuurlijk, ik keek er naar uit. Maar helaas komt daar niks van, hij zet gewoon de babyfoon uit. Vannacht om kwart over 4, had ons dochtertje last van buikkrampen, geen reactie van mijn man. Dus ik ben met haar gaan lopen door huis ( dat werkt namelijk). Ik was in de veronderstelling dat mijn man nog wakker was (half uur daarvoor was hij nog aan het gamen) dat de babyfoon was uitgevallen, dus ik loop de huiskamer in schrikt hij keihard wakker. Sindsdien is hij boos op mij, elke keer als ik hem wat vraag kijkt hij weg. Hij is nu trouwens naar de fysiotherapeut daarom is hij om half 12 opgestaan. Nu weet ik al als hij terugkomt,zodra hij de kans krijgt, ik weer de volle laag krijg.
Ik vreet mij echt op. Ik ben in staat om hem weg te sturen, omdat ik het bijna niet vol houd. Maar dat wil ik niet, hij is namelijk lief voor mijn dochter, en ik hoop dat onze relatie snel weer in een beter vaarwater komt. Gelukkig is het tot nu toe gelukt ( op die eerste twee keer na) om onze dochter er buiten te houden. Hij kan zich in haar bijzijn gelukkig inhouden. Ik begrijp dat een man ook stress heeft nadat er zoveel veranderd met de komst van een kindje, maar ik vind niet dat hij dit op mij moet afreageren, hij kan ook naar de sportschool ofzo. En als hij echt niet meer van me houd dan vind ik dat hij zijn eigen weg moet gaan. Want dit heb ik niet verdient vind ik.
De rede van dit topic is dat ik gek ben geworden van mijn man. 10 weken geleden ben ik bevallen van onze dochter. En sindsdien is de relatie tussen mijn man en mijzelf erg slecht geworden. Het is al begonnen in de kraamweek. Mijn man heeft besloten om tijdens die week lekker elke ochtend op de bank te slapen tot minimaal 14.00. Ik heb mij kapot geschaamd voor zijn gedrag. Toen is het nare gedrag al begonnen, snauwen naar mij, stem verheffen als ik hem (op een rustige lieve manier) wakker maakte. Omdat hij aan de kraamhulp had beloofd om onze dochter in bad te doen, dan kon ik ook nog een uurtje slapen. Hij snauwde op zo'n harde manier dat zelfs de kraamhulp er tussen moest komen, ze vond het zelfs nodig om mij er op te wijzen dat ze vond dat mijn man erg weinig respect toonde door zijn houding, dat zijn houding op deze manier ook niet goed was voor de baby en dat hij niet meer zijn stem moet verheffen in bijzijn van de baby.
Hij heeft ook weinig begrip getoond, mijn dagen zagen er zo uit in het begin, onze dochter was te klein dus moest om 2,5 uur gevoed worden (dag en nacht) na de voeding bijvoeden, en daarna kolven ( voor de bijvoeding). Ook had ons dochtertje last van reflux, waardoor ik haar na de voeding zeker een uur tot anderhalf uur omhoog moest houden, als ze plat lag moest ze huilen en kon dan niet slapen omdat ze pijn had. Ik heb in die eerste twee weken zo weinig geslapen dat ik op een gegeven moment zo vermoeid was dat ik huilbuien kreeg. Ik ben in de eerste 5 weken 13 kilo afgevallen, (met bevalling meegeteld). In heb na de bevalling nooit een knuffel of kus gehad van hem in die periode, als ik huilde zei hij alleen dat ik me bij elkaar moest rapen want de bevalling was al twee weken geleden, want dit was niet te doen. Hij vond dat ik me vreemd gedroeg ( vind je het gek), hij had geen concreet voorbeeld voor me om me duidelijk te maken waarin ik tekort schoot Ik ben toen echt uit mijn slof geschoten, omdat ik dat echt niet trok, dat gesnauw. Ook omdat hij weer hard aan het praten was terwijl ons kindje in dezelfde ruimte was, en zij daardoor begon te huilen. Ik heb haar in bed gelegd en daarna heb ik tegen hem gezegd (teruggesnauwt is een beter woord) dat als hij zo ongelukkig met mij is dat daar het gat van de deur is, want ik heb andere dingen aan mijn hoofd. En klaar.
In een van de weken daarna is hij zelfs een keer naar het ziekenhuis gegaan om met iemand te spreken over mijn "rare" gedrag. Nadat hij zelf dingen verteld heeft tegen hen (zijn visie), want ik was er niet bij, hebben ze gezegd tegen hem dat mijn gedrag gewoon normaal was. Dan zou je denken dat hij wat meer begrip zou krijgen, maar nee hoor. Het is van kwaad tot erger geworden. Het is zelfs zo erg dat zijn eigen vrienden en familie mij erop aanspreken waarom mijn man zo tegen mij doet. Ze zeggen letterlijk dat ze dat niet begrijpen ( en in bijzijn van andere houd hij zichzelf nog enigszins in). En dat hij waarschijnlijk erg veel stress heeft. Zijn beste vriend vond het belachelijk dat hij zoveel kritiek heeft op mij.
Gelukkig is hij wel heel gek op onze dochter, hij is vrolijk bij haar, hij knuffelt haar heel veel en verzorgd haar goed, zoals luiers verschonen in badje doen e.d. Dan helpt hij goed mee. Ook kookt hij meestal, dus dat is gelukkig wel positief. Maar naar mij toe is hij echt niet te genieten, hij heeft ontzettend veel kritiek, zoals: ik heb de afwasmachine niet goed heb ingeruimd, het zeeppompje staat de verkeerde kant op, ik doe de luier niet goed genoeg om, ik moet vaker en langer kolven, ik moet anders borstvoeding geven, ik moet duidelijker praten en vragen stellen, ik moet de wc-rol andersom vastmaken, ik moet de kaas later op de pizza doen, zo kan ik nog ff doorgaan, kortom de meest stomme dingen maakt hij zich druk om. En dan de manier waarop hij dat zegt, meteen stem verheffen als iets hem niet aanstaat. Het is echt niet meer te harden.
In het begin heb ik gezegd dat als hij moet werken dat hij dan op de bank kan slapen zodat hij uitgerust kan werken. Om hem te ontzien. Maar dat is inmiddels de regel geworden. Helaas is hij vorige maand onverwacht zijn baan kwijt geraakt. Wat we beide heel erg vonden. En dat is begrijpelijk erg stressvol, zeker met een pasgeboren baby. Financieel kunnen we voorlopig vooruit gelukkig.
Ik probeer begrip te tonen naar hem toe. Omdat er nu heel veel weg valt. Maar mijn begrip is echt weg nu. Omdat hij er op de verkeerde manier mee om gaat. En ik vind dit, zeker nu er een kindje is, niet oké. Zijn dag ziet er als volgt uit.
Hij staat om 14.00 op, gaat koffie drinken en blowen (eerst blowde hij alleen in het weekend in de avond). Ik ga dan met onze dochter en hond een uur wandelen, omdat hij in dan bloed chagrijnig is en echt niet uit te houden.
Als ik terug kom gaat het iet wat beter met hem. Alleen nog steeds veel kritiek. Enfin, daarna ik ga om 21.00 naar bed en slaap dan rond 22.00, en mijn man geeft dan om half 11 een flesje afgekolfde melk, zodat ik wat kan slapen. Om 5 uur half 6 moet ik mijn dochter weer voeden namelijk. Mijn man gaat daarna tot diep in de nacht lopen gamen en blowen (tot 4 uur ongeveer) en gaat daarna slapen op de bank. Op het moment dat wij (dochter en ik) opstaan, rond half 9, gaat hij van de bank af en in bed liggen tot 14.00 in de middag. Zo leven wij nu met elkaar. Er heerst een grafstemming.
Nu heeft hij eergisteren beloofd om ook in de vroege ochtend te voeden, zodat ik paar dagen wat langer kan slapen tot de voeding van 8 uur. Nou hartstikke fijn natuurlijk, ik keek er naar uit. Maar helaas komt daar niks van, hij zet gewoon de babyfoon uit. Vannacht om kwart over 4, had ons dochtertje last van buikkrampen, geen reactie van mijn man. Dus ik ben met haar gaan lopen door huis ( dat werkt namelijk). Ik was in de veronderstelling dat mijn man nog wakker was (half uur daarvoor was hij nog aan het gamen) dat de babyfoon was uitgevallen, dus ik loop de huiskamer in schrikt hij keihard wakker. Sindsdien is hij boos op mij, elke keer als ik hem wat vraag kijkt hij weg. Hij is nu trouwens naar de fysiotherapeut daarom is hij om half 12 opgestaan. Nu weet ik al als hij terugkomt,zodra hij de kans krijgt, ik weer de volle laag krijg.
Ik vreet mij echt op. Ik ben in staat om hem weg te sturen, omdat ik het bijna niet vol houd. Maar dat wil ik niet, hij is namelijk lief voor mijn dochter, en ik hoop dat onze relatie snel weer in een beter vaarwater komt. Gelukkig is het tot nu toe gelukt ( op die eerste twee keer na) om onze dochter er buiten te houden. Hij kan zich in haar bijzijn gelukkig inhouden. Ik begrijp dat een man ook stress heeft nadat er zoveel veranderd met de komst van een kindje, maar ik vind niet dat hij dit op mij moet afreageren, hij kan ook naar de sportschool ofzo. En als hij echt niet meer van me houd dan vind ik dat hij zijn eigen weg moet gaan. Want dit heb ik niet verdient vind ik.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:23
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik herken er wel wat van. Bij mijn ex bleek er een onderliggende stoornis waardoor zijn belastbaarheid en incasseringsvermogen lager zijn. Dat werd echter pas jaren na de scheiding onderkend.
Het enige wat jij kunt doen is grenzen stellen. Als dit zo doorgaat kunnen jullie niet in een huis blijven wonen.
Het enige wat jij kunt doen is grenzen stellen. Als dit zo doorgaat kunnen jullie niet in een huis blijven wonen.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:23
quote:iones schreef op 03 maart 2017 @ 13:16:
Een blowende echtgenoot, wat kun je daar nou van verwachten? Je had in de eerste plaats met hem nooit een kind moeten krijgen.
Ik denk niet dat het tussen jou en hem gaat goedkomen. Ik vind het rot voor je maar het lijkt erop dat zijn gevoel naar jou over is. En daar kan niemand iets aan doen.
Dit is het begin van het einde. Was hij nou maar vent genoeg om dat hardop te zeggen en zijn biezen te pakken en te gaan.Dat vind ik ook. Ik heb liever dat hij daar voor uit komt. En blowen deed hij eerst alleen in het weekend 's avonds, een of twee. Daar vind ik persoonlijk niets mis mee. Helaas is dit nu veranderd na het verliezen van zijn baan.
Een blowende echtgenoot, wat kun je daar nou van verwachten? Je had in de eerste plaats met hem nooit een kind moeten krijgen.
Ik denk niet dat het tussen jou en hem gaat goedkomen. Ik vind het rot voor je maar het lijkt erop dat zijn gevoel naar jou over is. En daar kan niemand iets aan doen.
Dit is het begin van het einde. Was hij nou maar vent genoeg om dat hardop te zeggen en zijn biezen te pakken en te gaan.Dat vind ik ook. Ik heb liever dat hij daar voor uit komt. En blowen deed hij eerst alleen in het weekend 's avonds, een of twee. Daar vind ik persoonlijk niets mis mee. Helaas is dit nu veranderd na het verliezen van zijn baan.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:26
quote:s-a-r-kast schreef op 03 maart 2017 @ 13:15:
Dit klinkt niet goed. En de baby pikt deze spanning echt wel op hoor, hou jezelf niet voor de gek!
Ik zou samen met hem naar de huisarts gaan, of naar het ziekenhuis waar hij al eens met iemand is gaan praten.Misschien heeft hij wel een postnatale depressie (ik dacht dat dat voor vrouwen weggelegd was, maar dit klinkt wel heel bizar)Serieus. Ik denk zelf ook aan een postnatale depressie. Maar ik denk niet dat dit bij mannen voor kan komen. Maar lijkt er echt op.
Dit klinkt niet goed. En de baby pikt deze spanning echt wel op hoor, hou jezelf niet voor de gek!
Ik zou samen met hem naar de huisarts gaan, of naar het ziekenhuis waar hij al eens met iemand is gaan praten.Misschien heeft hij wel een postnatale depressie (ik dacht dat dat voor vrouwen weggelegd was, maar dit klinkt wel heel bizar)Serieus. Ik denk zelf ook aan een postnatale depressie. Maar ik denk niet dat dit bij mannen voor kan komen. Maar lijkt er echt op.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:26
quote:carin83 schreef op 03 maart 2017 @ 13:23:
[...]
Dat vind ik ook. Ik heb liever dat hij daar voor uit komt. En blowen deed hij eerst alleen in het weekend 's avonds, een of twee. Daar vind ik persoonlijk niets mis mee. Helaas is dit nu veranderd na het verliezen van zijn baan.
Maar wat ga jij nu hier aan doen? Want het initiatief voor verandering zal van jou moeten komen. Het zal niet van hem komen, dat is wel duidelijk.
Ik zou hem op de man af vragen of hij nog met jou verder wil. Als hij ja zegt of twijfelt, kun je in relatietherapie gaan.
Maar in geval hij nee zegt, moeten jullie snel uit elkaar. Want dit is voor jou geen leven en ik weet zeker dat de baby die negativiteit mee krijgt. Babies zijn niet rationeel, begrijpen weinig, maar zijn wel gevoelig en instinctief.
[...]
Dat vind ik ook. Ik heb liever dat hij daar voor uit komt. En blowen deed hij eerst alleen in het weekend 's avonds, een of twee. Daar vind ik persoonlijk niets mis mee. Helaas is dit nu veranderd na het verliezen van zijn baan.
Maar wat ga jij nu hier aan doen? Want het initiatief voor verandering zal van jou moeten komen. Het zal niet van hem komen, dat is wel duidelijk.
Ik zou hem op de man af vragen of hij nog met jou verder wil. Als hij ja zegt of twijfelt, kun je in relatietherapie gaan.
Maar in geval hij nee zegt, moeten jullie snel uit elkaar. Want dit is voor jou geen leven en ik weet zeker dat de baby die negativiteit mee krijgt. Babies zijn niet rationeel, begrijpen weinig, maar zijn wel gevoelig en instinctief.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:30
quote:carin83 schreef op 03 maart 2017 @ 13:26:
[...]
Serieus. Ik denk zelf ook aan een postnatale depressie. Maar ik denk niet dat dit bij mannen voor kan komen. Maar lijkt er echt op.Blijkbaar komt het wel degelijk voor. Klik
Ik zou er toch eens een bezoekje aan de huisarts aan wagen. Dit is voor jou onhoudbaar zo.
[...]
Serieus. Ik denk zelf ook aan een postnatale depressie. Maar ik denk niet dat dit bij mannen voor kan komen. Maar lijkt er echt op.Blijkbaar komt het wel degelijk voor. Klik
Ik zou er toch eens een bezoekje aan de huisarts aan wagen. Dit is voor jou onhoudbaar zo.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:32
quote:paradise13109 schreef op 03 maart 2017 @ 13:22:
Jeetje...heftig! Ik heb geen kinderen, maar het lijkt me voor jullie relatie zeer logisch dat je dit SAMEN doet.
Maar daar hoort natuurlijk ook bij dat alleen al bijvoorbeeld samen naar bed gaan, samen eten, samen een fijne wandeling maken etc etc. ten goede komt in jullie relatie.
Nu lijkt het alsof jullie in 2 aparte werelden leven. De een leeft 's nachts, de ander leeft overdag...en daar waar jullie elkaar kruisen helpen jullie elkaar een beetje... Ik zou een heel goed gesprek met hem aan gaan, want dit moet veranderen...niemand houdt zoiets lang vol lijkt me. Sterkte!!
Precies, zo had ik het me ook voorgesteld.
Alleen op het moment durf ik niets bij hem aan te kaarten. Net ook. Hij komt thuis met een lang gezicht ( ben toevallig hier aan het typen en tegelijkertijd aan het voeden) hij zegt heel chagrijnig hoi, eerlijk gezegd reageer ik traag. En hij wordt weer boos dat ik "amper" hoi zeg (klopt ook een beetje), hij zegt niks maar is net boos de deur uit gestormt daardoor. Erg kinderachtig weer. We leven echt twee verschillende levens op het moment. Vreselijk.
Jeetje...heftig! Ik heb geen kinderen, maar het lijkt me voor jullie relatie zeer logisch dat je dit SAMEN doet.
Maar daar hoort natuurlijk ook bij dat alleen al bijvoorbeeld samen naar bed gaan, samen eten, samen een fijne wandeling maken etc etc. ten goede komt in jullie relatie.
Nu lijkt het alsof jullie in 2 aparte werelden leven. De een leeft 's nachts, de ander leeft overdag...en daar waar jullie elkaar kruisen helpen jullie elkaar een beetje... Ik zou een heel goed gesprek met hem aan gaan, want dit moet veranderen...niemand houdt zoiets lang vol lijkt me. Sterkte!!
Precies, zo had ik het me ook voorgesteld.
Alleen op het moment durf ik niets bij hem aan te kaarten. Net ook. Hij komt thuis met een lang gezicht ( ben toevallig hier aan het typen en tegelijkertijd aan het voeden) hij zegt heel chagrijnig hoi, eerlijk gezegd reageer ik traag. En hij wordt weer boos dat ik "amper" hoi zeg (klopt ook een beetje), hij zegt niks maar is net boos de deur uit gestormt daardoor. Erg kinderachtig weer. We leven echt twee verschillende levens op het moment. Vreselijk.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:33
Dit klinkt misschien wel als een reactieve depressie door idd de veranderingen en het verliezen van zijn baan. Bij mannen kan zich dat ook uiten door licht ontvlambaar te zijn of zelfs aggresief gedrag.
Ik zou naar de huisarts gaan en professionele hulp zoeken. Zeker omdat je man alles op jou afschuift en totaal niet open lijkt te staan naar zichzelf te kijken. En inderdaad verder heeeeeel duidelijk je eigen grenzen aangeven: alleen dan dringt er bij hem door dat hij misschien iets moet veranderen.
Ik zou naar de huisarts gaan en professionele hulp zoeken. Zeker omdat je man alles op jou afschuift en totaal niet open lijkt te staan naar zichzelf te kijken. En inderdaad verder heeeeeel duidelijk je eigen grenzen aangeven: alleen dan dringt er bij hem door dat hij misschien iets moet veranderen.
Geluk groeit door te delen!
vrijdag 3 maart 2017 om 13:34
Hoelang ga je nog doorgaan met "niet durven zeggen"? Ga je eerst wachten totdat hij weer vrolijker wordt? Dat kan nog wel eens heeeeeeel lang gaan duren, áls dat nog gaat gebeuren.
Als je het gesprek niet aan durft te gaan, misschien is het dan toch handiger om er iemand bij te halen die een beetje als buffer kan dienen.
Als je het gesprek niet aan durft te gaan, misschien is het dan toch handiger om er iemand bij te halen die een beetje als buffer kan dienen.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:36
quote:Ivy_Signe schreef op 03 maart 2017 @ 13:24:
Heb je hem al eens rechtstreeks gevraagd 'wat zit er allemaal dwars?'Ja, zijn antwoord was dat ik me sinds de geboorte van ons dochtertje vreemd gedraag. Misschien is dat zo, maar ik heb het zelf niet door. Ik ben wel erg veel met de baby bezig. Maar ik probeer echt de aandacht te verdelen.
Heb je hem al eens rechtstreeks gevraagd 'wat zit er allemaal dwars?'Ja, zijn antwoord was dat ik me sinds de geboorte van ons dochtertje vreemd gedraag. Misschien is dat zo, maar ik heb het zelf niet door. Ik ben wel erg veel met de baby bezig. Maar ik probeer echt de aandacht te verdelen.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:46
quote:Perzina schreef op 03 maart 2017 @ 13:33:
Dit moet je niet accepteren.
Je hoeft niet direct uit elkaar, maar dit in huis hebben is niet goed. Laat hem ergens anders de boel op een rijtje zetten (en hulp zoeken). Jij hebt nu andere prioriteiten.
Dat je hier nog over na moet denken zeg.Hier moet ik zeker over nadenken. Ons dochtertje ziet hem ook graag. Dat merk ik aan haar. Ze begint te lachen zodra ze hem ziet. Ik wil haar niet zomaar haar vader ontnemen ( omdat hij goed en lief voor haar is). En ik wil hem niet zomaar haar eerste ontwikkelingen ontnemen. Ik zit er wel aan te denken dat hij maar even ergens anders moet slapen. En dat hij dan overdag langs kan komen om tijd met haar door te brengen.
Dit moet je niet accepteren.
Je hoeft niet direct uit elkaar, maar dit in huis hebben is niet goed. Laat hem ergens anders de boel op een rijtje zetten (en hulp zoeken). Jij hebt nu andere prioriteiten.
Dat je hier nog over na moet denken zeg.Hier moet ik zeker over nadenken. Ons dochtertje ziet hem ook graag. Dat merk ik aan haar. Ze begint te lachen zodra ze hem ziet. Ik wil haar niet zomaar haar vader ontnemen ( omdat hij goed en lief voor haar is). En ik wil hem niet zomaar haar eerste ontwikkelingen ontnemen. Ik zit er wel aan te denken dat hij maar even ergens anders moet slapen. En dat hij dan overdag langs kan komen om tijd met haar door te brengen.
vrijdag 3 maart 2017 om 13:50
quote:caribgirl schreef op 03 maart 2017 @ 13:33:
Dit klinkt misschien wel als een reactieve depressie door idd de veranderingen en het verliezen van zijn baan. Bij mannen kan zich dat ook uiten door licht ontvlambaar te zijn of zelfs aggresief gedrag.
Ik zou naar de huisarts gaan en professionele hulp zoeken. Zeker omdat je man alles op jou afschuift en totaal niet open lijkt te staan naar zichzelf te kijken. En inderdaad verder heeeeeel duidelijk je eigen grenzen aangeven: alleen dan dringt er bij hem door dat hij misschien iets moet veranderen.Hij gaat sinds vorige week weer elke week naar zijn psychiater ( hij maakt uit zichzelf de afspraak) omdat hij add heeft, en zijn psychiater zegt ook tegen hem dat hij af en toe een spiegel moet voorhouden. Als hij van de psychiater af komt is hij trouwens wel veel liever die dag. Alleen hij vervalt bijna na een dag in zijn oude gedrag.
Dit klinkt misschien wel als een reactieve depressie door idd de veranderingen en het verliezen van zijn baan. Bij mannen kan zich dat ook uiten door licht ontvlambaar te zijn of zelfs aggresief gedrag.
Ik zou naar de huisarts gaan en professionele hulp zoeken. Zeker omdat je man alles op jou afschuift en totaal niet open lijkt te staan naar zichzelf te kijken. En inderdaad verder heeeeeel duidelijk je eigen grenzen aangeven: alleen dan dringt er bij hem door dat hij misschien iets moet veranderen.Hij gaat sinds vorige week weer elke week naar zijn psychiater ( hij maakt uit zichzelf de afspraak) omdat hij add heeft, en zijn psychiater zegt ook tegen hem dat hij af en toe een spiegel moet voorhouden. Als hij van de psychiater af komt is hij trouwens wel veel liever die dag. Alleen hij vervalt bijna na een dag in zijn oude gedrag.