Net moeder, scheiding

quote:jadaiswa schreef op 05 maart 2017 @ 20:37:

[...]





Niet nodig: daar ben ik meer dan bekend mee: alleen in nl denken wij dat de moeder en haar familie heilig zijn... Dat is niet zo: dat is wat de gemiddelde vrouw wil.Klopt, de mens is het enige zoogdier waar de moeder totaal onbelangrijk is. Nl slechts een omhulsel.

quote:Niceday76 schreef op 05 maart 2017 @ 20:39:

[...]



Klopt, de mens is het enige zoogdier waar de moeder totaal onbelangrijk is. Nl slechts een omhulsel.Nee dat maak jij van de vader van het kind: zaaddoos, onnodig en omhulsel. En dat terwijl een vader net zo belangrijk is als de moeder.

quote:jadaiswa schreef op 05 maart 2017 @ 19:57:

[...]





Maar dan kan het wel naar je moeder?

Dat is dan net zo goed niet in belang van het kind: kan het beter bij haar papa zijn.

Oma heeft een oppasdag als beide ouders werken. Dat is iets anders dan baby daar elke week laten logeren. Als papa besluit om 2 dagen niet te gaan werken in plaats van 1, dan kan hij sowieso 2 dagen zorg dragen voor de baby in plaats van 1. En dan zal TO, net als dat baby naar opvang zou gaan, borstvoeding kunnen afkolven om de dagvoedingen te overbruggen.



Btw, je schreef eerder dat TO 2 dagen per week zou werken. Waar haal je dat vandaan?

Papa is 1 dag vrij en oma past 1 dag op: 1+1=2

quote:jadaiswa schreef op 05 maart 2017 @ 20:41:

[...]





Nee dat maak jij van de vader van het kind: zaaddoos, onnodig en omhulsel. En dat terwijl een vader net zo belangrijk is als de moeder.

Pff ik ga tv kijken hoor.

Deze discussie komt me hier iets te vaak voorbij.

Maar idd de moeder kind band vind ik in dit topic idd belangrijker

Ik vind het nogal wat hoor, zo'n vent die zelf voor een gezin heeft gekozen en er dan na 4 maanden al een break van wil hebben zodat hij lekker vrij kan zijn. Ze zouden samen voor de baby en alles eromheen moeten zorgen, maar dan zou ze zeuren als hij zijn steentje moet bijdragen.



TO is 4 maanden geleden bevallen en zit nu bij haar ouders. Ongeacht wat hij wil, zou ik als TO zijnde behoorlijk klaar met hem zijn.

Ik zou terug naar huis gaan TO. Je laat je je huis toch niet uitjagen? Thuis hebben jij en je meisje jullie spulletjes, hij wil weg dan gaat hij maar.



Als hij niet naar oplossingen wil zoeken, of nog wil knokken om zijn gezin bij elkaar te houden dan zal hij met de consequenties moeten dealen.



Ik zou daar echt heel hard in zijn. Niet de bom droppen en het probleem bij mij neerleggen.

Jee, dat lijkt me naar, geen tips maar wilde je wel veel sterkte en wijsheid wensen

quote:jadaiswa schreef op 05 maart 2017 @ 20:41:

[...]





Nee dat maak jij van de vader van het kind: zaaddoos, onnodig en omhulsel. En dat terwijl een vader net zo belangrijk is als de moeder.



TO geeft in haar OP al aan dat hij zijn vaste dag kan houden. Dus hij wordt er niet buiten gehouden of wat dan ook.

Maar een borstgevoede baby de ene nacht hier en dan weer daar te slapen doen, is gekkenwerk. Dat lijkt me niet goed voor de baby.



Wat helemaal niet wil zeggen dat vader niet belangrijk is of er niet toe doet.

quote:jadaiswa schreef op 05 maart 2017 @ 20:41:

[...]





Nee dat maak jij van de vader van het kind: zaaddoos, onnodig en omhulsel. En dat terwijl een vader net zo belangrijk is als de moeder.De stabiele hechtingspersoon kan natuurlijk ook de vader zijn, echter in dit verhaal besluit de vader na 4 maanden geen deel meer uit te willen maken van het gezin. Daarmee komt voor mij als vanzelfsprekend die rol op de moeder neer. Dat zij borstvoeding geeft ondersteunt dat nog meer, want borstvoeding geven werkt troostend en bevordert een veilige hechting.

Overigens vind ik het oprecht klote voor je TO dat dit je overkomt. Net moeder, nog hartstikke wennen aan je nieuwe rol en je nieuwe leven, wat natuurlijk al heftig genoeg is en dan krijg je er nog zo'n dreun bij.

Ik zou ook letterlijk de vraag stellen wat hij wil van omgang - als jullie uit elkaar gaan.

En of hij uberhaupt momenteel wel omgang wil.



Iemand die het na 4 maanden al aftrapt, zit misschien helemaal niet op omgang met zijn (klein) kind te wachten.

Wil misschien - zowat per direct - terug 5 dagen gaan werken.



Ik zou hem dus niet forceren daarin, al mag hij dan wel alimentatie betalen.

(Al was het maar om die extra dag opvang te compenseren.)



Als zou blijken dat hij opvang en omgang helemaal niet ziet zitten, zou ik mijn kind van 4 maanden liever bij opvang / KDV / oma laten dan een vader te forceren die nauwelijks vader wil zijn.



In elk geval sterkte ...

Want zelfs als jullie hier al zouden uitraken, worden het héél zware maanden.

Mijn ex ging ook bij me weg toen de jongste 5 maanden was, omdat het gezinsleven met 2 kinderen hem tegenviel. Hij is niet zo van de verantwoordelijkheden en dat is de laatste jaren steeds sterker geworden.

Wel had hij meteen de kinderen 1 weekend in de twee weken en kwam bij mij thuis 'oppassen' als ik avonddienst had.

Het is een goede vader, maar een fulltime gezinsleven valt hem te zwaar.

Omdat ik voor hem op een gegeven moment voor hem symbool stond voor alles waar hij aan moest voldoen maar geen zin in had werd ik zijn vijand. Hij is er toen bewust uitgestapt omdat hij me meer gunde dan dat. Ik kreeg vrij snel een nieuwe relatie met iemand die wel dat gezinsleven wilde en mijn ex is daar heel dankbaar voor naar hem toe.

Wij gaan nu heel goed met elkaar om.

Ik hoop dat dat bij jullie ook kan, voor je dochter maar ook voor jou, dat geeft een hoop rust.

Omdat ze nog zo klein is beslist de rechter vaak dat ze niet bij de vader hoeft te slapen dit vertelde een advocaten aan mij.. Heel veel sterkte sterke vrouw

TO, heb je het artikel gelezen wat iemand hierboven geplaatst heeft?

Ipv meningen is dat artikel gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek.

Jij bent in deze situatie duidelijk de primaire (en veilige) hechtingsouder (oa 9 maanden dragen, hoofdverzorging, borstvoeding).

Jouw man bouwt nog een hechtingsrelatie met jullie baby op en trekt zich nu (al) terug al is niet duidelijk uit je verhaal of hij zich dan ook wil terugtrekken uit zijn verzorgende rol, die hij nu heeft (iig die ene dag dat hij thuis voor haar zorgt).

Hoe ging het tot nu toe op de overige dagen?



In elk geval kan iedereen hiervan vinden wat je wilt, dat een kind van beide ouders is en co-ouderschap enz, maar we hebben hier 1 ouder die het hebben/verzorgen van een baby/kind juist (samen al) te zwaar vindt en grote inbreuk op zijn vrijheid, bij de moeder weg wil (en -hoe je het ook wendt of keert- dus ook inbreuk maakt nu op het veilige gevoel van vertrouwen van TO (als primaire ouder) om samen (en samenlevend) hun kindje groot te brengen in de vertrouwde omgeving van de baby. Dit tast bij deze zo te zien sterke TO gelukkig niét haar (zelf)vertrouwen in zelf grotendeels een kind kunnen grootbrengen (emotionele, praktische en financiele veiligheid kunnen bieden) aan, want anders krijg je die "neven-aantasting" van de algehele veilige hechting er ook nog eens bij, als de primaire ouder ook nog instort en het niet ziet zitten/aankan, met alle evt gevolgen van dien).



TO, lees en bewaar svp iig dit artikel, en er zijn meer van deze wetenschappelijke onderzoeken (zie oa Daniel Goleman: Sociale intelligentie): de rol van hechting met de primaire ouder/verzorger is namelijk idd wél van enorm belang voor iig de emotionele en sociaal-cognitieve ontwikkeling van zeer jonge kinderen!!

(het kan namelijk ook zijn dat de vader of iemand anders de primaire hechtingspersoon is, maar hier ben jij dat idd).

Dat vader een dag per week de zorg op zich neemt neemt niet weg dat het niet alleen om verzorging gaat, maar ook de band met die verzorger, met liefde, het kind zich kan spiegelen en zich (emotioneel) veilig, gezien, gehoord, begrepen/aangevoeld wordt, de hechtings- en contactpogingen van het kind naar die ouder toe (huilen, glimlachen, lichaamscontact, fysieke affectie) en hoe daarop gereageerd wordt door de verzorger.



Een jong kind leert oa door gezichtsuitdrukkingen en (spiegelen en "na-apen" van) gedrag van de ouder, niet alleen bijv leert het al veel eerder van "zien eten" dan dat het zelf vast voedsel gaat eten, dus ook al krijgt het nog borstvoeding en eet het zelf nog niet en dit is maar een voorbeeldje van hoe baby's en kleine kinderen enorm veel leren, ook sociale omgang en emotioneleregulering, alleen al door waar te nemen (visueel, maar ook op andere manieren).



Een verzorger die voor eten, drinken en bad/bed zorgt is niet genoeg, als het geen warme affectieve hechtingsrelatie opbouwt (als voorbeeld werd vroeger wel genoemd kinderen in eoa weeshuis waar ze weliswaar een dak, eten/drinken en bed kregen, maar met niemand een veilige emotionele hechtingsband konden opbouwen, en de grote problemen van zo'n kind in latere leven (en ook experimenten met wegkwijnende babyaapjes) en dat is dan overdreven gesteld, maar onderschat niet het belang van betrokken, liefdevolle verzorging waarbij het kind zich kán hechten.

Een onwillige, vermijdende, teruggetrokken (bijv depressieve) of ongeinteresseerde ouder (of erger) die niet omkijkt naar de (praktische of emotionele) behoeften van een opgroeiend zeer jong kind heeft behoorlijke gevolgen.

Ik zeg niet dat deze vader hieronder valt, he, maar even als reactie op "kind heeft recht op beide ouders, of de vader evengoed evenveel recht op het kind": niet in alle gevallen is dit dus het beste voor het kínd!



Als een kind dan ook nog (on)regelmatig op zo'n leeftijd wordt gescheiden van de primaire ouder (en misschien ook nog de vertrouwde omgeving) is dat in het geval van een niet-willende of niet capabele ouder dus nog eens dubbelop, omdat het de veilige hechting met die primaire ouder ook nog eens aantast.



Gezien de achtergrond van je man zou ik zeker heel goed praten met hem en erachter zien te komen waar eea nu vandaan komt, TO.

Is er angst dat hij niet capabel is (want zelf zeer onveilige hechting met zijn familie en dit misschien niet kent en niet weet of hij zijn dochter dat kan bieden), andere angsten mbt liefdevolle/emotionele/praktische verzorging van en verantwoordelijkheden voor een jong kind?

Of andere redenen, waarom hij dit na een paar maanden al zo beknellend vindt dat hij zijn vrijheid terug wil?

Hoe betrokken is hij bij de zorg op andere dagen?

Hoe liefdevol, en hoe is het dagelijkse contact verder tussen hem en jullie baby, in de zin van spelen met haar (voor zover dat kan met een baby), knuffelen, op schoot hebben, in bad doen, stimuleren om iets te pakken of te leren zitten, rollen, enz?



Je lijkt er redelijk onbewogen onder dat hij zegt dat hij niets meer voelt voor jóu, het gaat hier vooral over de baby, maar wat doet dat met jóuw gevoelens (even niet de moedergevoelens, maar als geliefde, als partner, vrouw)?

Ook zonder zijn achtergrond brengt een zwangerschap en bevalling en vervolgens het besef van (levenslange) verantwoordelijkheid voor een kind sowieso al de nodige veranderingen mee, ook in de relatie tussen de ouders en als geliefden/partners tov elkaar.

En je had een zware bevalling, het kan zijn dat hij je daardoor (onbewust/onwillekeurig) anders is gaan zien, en moeite heeft met de nieuwe rol (niet alleen de zijne als vader, maar ook jou als moeder te zien/ervaren).

Dat jullie nog/alweer intiem zijn geweest zegt niet dat hij geen moeite heeft met ook het veranderde beeld van jou als sexy partner en dat hij merkt dat jij daar nog niet ten volle van kan genieten (misschien nog pijnlijk is) en borstvoeding geeft en alle aandacht die van jou naar baby (en misschien tijdens zwangerschap) uitgaat (ipv voorheen naar hem) is voor menig prille vader al een grote verandering.

(en vrouwen claimen de baby soms ook nog, man mag dan "helpen", maar geven hem dan soms weinig kans om zelf op eigen manier om te gaan met de baby, waardoor zijn betrokkenheid ook afneemt en hij zich "verwaarloosd" kan voelen of dat ie niet meetelt).



Ga al dit soort dingen na wat daarvan kan spelen, misschien heeft hij geruststelling nodig, dat dit tijdelijk is, misschien heeft hij meer aandacht van jou nodig als man en geliefde (ipv vader-moeder), voelt hij zich buitengesloten, niet goed genoeg (als vader danwel man), probeer erachter te komen wanneer en waardoor zijn gevoelens voor jou zijn afgenomen en wat hij daarmee bedoelt.

Ook door bijv stress of irritaties of angsten voel je de liefde niet, omdat andere emoties overheersen, dat wil niet zeggen dat die liefde er ook niet nog gewoon ís.



Praten met een relatietherapeut kan zeker geen kwaad, maar noem het dan ook zo: praten met een relatiedeskundige.

Kan zijn dat hij zijn eerdere therapie als zwaar of confronterend heeft ervaren en als een berg op ziet bij het woord "therapie" in "we moeten in relatietherapie".

Als je zelf de kalmte kunt bewaren kun je hem misschien duidelijk maken dat het wellicht om iets tijdelijks gaat, andere emoties bij hem de overhand hebben gekregen, en dat dat het uitzoeken waard is, dat jullie daar samen uit kunnen komen, als jullie weten hoe daarmee om te gaan.

(misschien lost het voor hem uiteindelijk al eea op als hij iets meer vrijheid heeft of voelt, zoals een (paar) vaste vrije avond(en).

Niet iedereen kan eigen emoties even goed duiden of wat dat betekent, maar ergens heeft hij dus de behoefte om te vluchten uit deze nieuwe situatie en kan het ook voor hem verhelderend zijn waarom hij die drang heeft.



Goed dat je met hem gaat praten vandaag, en ik denk dat je toch beter zsm terug naar je eigen huis kan keren, als je dat zelf aan kunt, en als dat niet samen gaat, hij dan elders onderdak zoekt (en wel langs blijft komen voor de baby, niet alleen op die zorgdag).

Vraag ook hoe hij dat voor zich ziet dan, welke rol hij ziet weggelegd als vader.

Blijf in gesprek (hoe begrijpelijk ook dat jij er nu emotioneel tov hem ook een punt achter zet), weet wat er in hem omgaat en wat er nou aan de hand is.

Bij verwijten zal hij zich emotioneel nog meer terugtrekken, dus vandaar dat ik hoop dat jij je kalmte kunt bewaren en (niet alleen in jouw eigen belang maar ook voor jullie baby) iig vertrouwelijk en eerlijk (en evt rationeel en redelijk, als jullie dat beiden kunnen) eea kunnen bespreken.

Dat zijn evt gevoelens over zouden zijn betekent nog niet dat jullie geen vertrouwensband meer kunnen hebben, maar ik snap dat jij ook je eigen emoties hebt en niet zomaar kunt uitschakelen, ook al spreekt nu vooral de moeder-leeuwin die nog sámen wil strijden voor jullie kind om samen een gezin te vormen, ook als dat betekent dat hij elders gaat wonen, dan tégen hem strijden.



Hoe dan ook geeft het jou een krachtig gevoel dat je in staat bent om zelf financieel en emotioneel en praktisch voor jullie baby kunt zorgen en je daarbij gesteund wordt door je ouders, je lijkt me een sterke persoonlijkheid, die redelijk en rationeel blijft onder dit soort emoties en omstandigheden.

Als het je lukt zou ik proberen vertrouwelijk met hem te blijven, in gesprek te blijven, duidelijkheid te krijgen wat er nou precies aan de hand is en als dat niet lukt toch proberen over te halen om die gesprekken met een professional te houden, alleen al omdat die ook bij uit elkaar gaan goede handvatten kunnen geven om toch te blijven samenwerken en samen op te voeden, waardoor je de veilige hechting voor de baby niet onnodig schade berokkent (ik geloof niet dat élke scheiding ten koste daarvan hoeft te gaan, als ouders elkaar niet laten vallen en samen (iig als ouders) betrokken blijven bij elkaar en het gezin, in overleg en samenwerkend, ook dan kun je nog steeds een goed voorbeeld zijn voor een vriendschappelijke omgang met genegenheid, begrip en respect voor elkaar).

De baby heeft er nog geen weet van (relatie tussen ouders als geliefden) maar merkt wel hoe ze met elkaar omgaan (ruzie of bepaalde spanningen, of juist relaxt en prettig).



Zorg iig dat je beslagen ten ijs komt, zowel juridisch als emotioneel qua inzicht in ontwikkelingspsychologie, maar ook als het gaat om proberen elkaar (nog) te begrijpen en wat zijn beschadigde en onveilige hechting met zijn gezin van oorsprong voor effect hierop heeft en hoe dat evt opgevangen kan worden.

Als hij niet mee wil om daarover te praten met een professional, kan jij dat nog altijd alleen doen (je kunt ook in je eentje bij een (relatie)therapeut terecht en krijg je iig zelf inzichten en handvatten mee en kun je je eigen emoties kwijt en hoe daarmee om te gaan).



Ik wens je iig heel veel sterkte en succes, het is een enorme rotsituatie (been there maar met toen al oudere kinderen en heb me nogal verdiept destijds -en later- in het waarborgen van veilige hechting voor zover mogelijk in geval van scheiding, soms moeten knokken voor de betrokkenheid van ex tegenover zijn hernieuwde vrijheid destijds voor oa zijn "nieuwe" relatie. En daarvoor begrip opbrengen en alleen al als ouders prettige omgang/overleg enz met elkaar heeft echt wel de nodige inspanning van mijn kant gevergd, maar ook veel (eigen innerlijke) kracht gewekt/opgeleverd.

En zich uiteindelijk "terugbetaald" in een relaxte, close omgang die we nu hebben, en met onze kinderen, die daar wel bij varen!

Denk dus aan de lange termijn, ook al is het nu heel lastig en moeilijk/moeizaam en verdrietig, boos en onmachtig.



Of jullie als stel nu samenblijven of niet, jullie hebben hier een gemeenschappelijk belang en houd dat svp voor ogen, ook als hij dat op dit moment niet (helder) ziet of niet ziet zitten.

Jullie blijven hoe dan ook via dochter aan elkaar verbonden, dus alledrie belang bij met elkaar én met dochter een goede omgang(sregeling).

Avian, had in nou goed onthouden dat je vanavond een gesprek had met je man? Hoe is dat gegaan?

Wat verdrietig zeg... Wil hij ook niet terug in therapie om te kijken of er nog meer te halen is dan dit? Om te kijken of hij kan worden wie hij graag voor jullie wil zijn?



Hoe voel jij je nu? Gaat het een beetje met je? Nogmaals heel veel sterkte

quote:my-little-appletree schreef op 07 maart 2017 @ 00:13:

Wat verdrietig zeg... Wil hij ook niet terug in therapie om te kijken of er nog meer te halen is dan dit? Om te kijken of hij kan worden wie hij graag voor jullie wil zijn?



Hoe voel jij je nu? Gaat het een beetje met je? Nogmaals heel veel sterkte



+1

Vaak niet alleen zijn eigen probleem, maar een heel familiepatroon wat hij met zich meesleept in zijn genen en gedrag van zijn ouders naar hem toe.

Hij kan dat patroon doorbreken, maar gelooft niet (meer) dat hij dat kan.

Nu zet hij het idd voort bij zijn eigen nageslacht, hoewel misschien hopelijk niet helemaal, als hij er die ene en later 2 dagen wel volop kan zijn voor haar en toch die vertrouwensband kan opbouwen met haar.



Wens jou veel sterkte!

Het lukt jou wel

Wat verdrietig Avianvlu. Veel sterkte

Heel veel sterkte. Vind het echt heel verdrietig voor jou en je dochter.

Ik denk eerder dat het te maken heeft met het verleden? Dat zijn verleden weer naar boven komt. En dat dit voor hem zo ontzettend confronterend is, dat het hem niet lukt. Gevoel ook van, ik kan het niet, ik ben het niet waard? Ik denk echt oprecht dat hij weer in therapie moet. De vraag alleen is, als iemand zo beschadigd is door zijjn verleden, of hij wel volledig te genezen is?



Als het zo weer goed gaat, kan het over een paar jaar, als jullie dochter wat ouder is, alles weer om de hoek komen kijken.