ruggeprik; eng? Bevalling pijnloos?

Oh, da's wel erg ver weg NJB. Mijn ziekenhuis was denk ik max. een kwartier rijden en dat vond ik al vervelend. Maar goed, stel dat je nog niet in het heetst van de strijd (pijnlijke weeen bedoel ik) vertrekt, is een half uur misschien wel het overwegen waard als je bijvoorbeeld 's nachts of weekend bevalt.



Ik las net dat je vliezen nog niet zijn gebroken. Gelukkig maar.

Hier 2 bevallingen met 4 prikken dus ik ben enigzins ervaren zou je kunnen zeggen.

Dochter wilde de 1e keer inleiden niet geboren worden en hebben ze me een prik gegeven omdat ik uitgeput dreigde te raken. De prik zelf was zo gezet, en ik kon die man wel zoenen, eindelijk rust (na 30 uur weeën en slechts 1,5 centimeter ontsluiting). De tweede poging werd er weer ingeleid (een week later) en kreeg ik weer een ruggenprik omdat het zelfs met weeënversterkers niet voldoende opschoot. Deze prik werd iets pijnlijker gezet, maar dat is echt een eitje als je het vergelijkt met een flinke wee. Toen hebben ze het infuus echt maximaal opengezet en kon ik krachten sparen voor de daadwerkelijke bevalling.

Ik was echter vergeten om op dat bij-verdoof-knopje te drukken dus toen ik aan de laatste etappe begon, leek het of de verdoving was uitgewerkt.

Overigens hebben ze me niet zodanig verdoofd dat ik de weeën niet meer voelde, ik voelde ze zeker wel, ze deden ook wel een beetje pijn alleen niet zo heftig als daarvoor. Toen er geperst mocht worden, lukte me dat niet goed en is dochter met een vacuüm-pomp en een knip ter wereld gebracht. Dat het niet goed lukte had niet met de ruggenprik te maken, maar wel met het (verkeerde) advies om vanwege ernstige bekkenklachten de laatste 10 weken van de zwangerschap liggend door te brengen. Mijn spieren waren "pap" en ik kon dus niet goed persen.



Bij zoon weer ingeleid (en weer BI, maar ik ben toen wèl in beweging gebleven). Ik had zo'n sterke weeën dat de monitor het niet goed kon registreren. De verloskundige dacht dan ook dat ik voor het middaguur bevallen zou zijn. Toen ik weer bleef hangen op een paar centimeter, heeft ze zèlf besloten dat ik een ruggenprik kreeg, dit om uitputting te voorkomen en weer dat ze het infuus nu maximaal konden openzetten. Prik stelde weer nauwelijks wat voor, en het duurt ongeveer een 15 a 20 minuten voor de verdoving goed werkte. Een paar uur heb ik van relatieve rust (want echt nog wel steeds bezig met bevallen hoor ) kunnen genieten. Helaas drukte zoon heel hard tegen mijn nieren. Dit deed zo veel pijn, dat hoop ik nooit maar dan ook nooit meer mee te maken. Het leek of ik een wee had die 45 minuten non stop duurde. Ik heb gegild, gekrijsd en bijna iemand tegen de grond gehoekt. (de computer met verdovingsmiddel was ondertussen ook uitgevallen) De anesthesist is toen opgetrommeld en die schrok nogal. Hij heeft meteen een direct "shot" in mijn rug gezet en dat werkte gelukkig goed. Toen pas kreeg ik een verdoofd gevoel in mijn benen.



Toen ik eenmaal mocht meepersen (en nog steeds goed verdoofd was) bleek dat dat geen probleem was. Ik heb meneer er in 3 keer persen uitgekregen (en hij was een hele respectabele 4,700 kg!) zonder verdere kunstgrepen.



Overigens vertelde de anesthesist me het volgende: verdoven tijdens een bevalling komt heel erg nauw. Het is ahw een dubbeltje op zn kant, het is eigenlijk de bedoeling dat de moeder de weeën blijft voelen en ook moet wegzuchten, alleen moeten de scherpe kantjes er af gaan. Daarom kan het dus zijn dat de verdoving min of meer uitwerkt als je het niet bijhoudt met dat pompje of, in het geval van zoon, er iets afwijkends gebeurd. Het is dus echt niet zo dat je met een ruggenprik helemaal niks voelt. Al kan het natuurlijk zijn dat dit het beleid is van het ziekenhuis waar ik ben bevallen en dat dit ergens anders weer anders wordt gezien. (Ben overigens in België bevallen)



Zo... een heel lang verhaal, maar ja, moeders die hun bevallingsverhaal opschrijven he....



Succes met je bevalling dan maar!

(en kom je even vertellen hoe het is gegaan?)

Wat een verschillende verhalen....Enne Marjan dat klinkt helemaal goed...Waar kan ik handtekening neerzetten?



Gek eigenlijk maar aan ene kant denk ik iedereen kan t dus ik ook maar aan andere kant lijkt het me zo achterhaald dat je pijn moet hebben?

NJB, Ik heb ook een ruggeprik gehad.

En ik ben ook dik maar de ruggeprik ging in mijn geval heel makkelijk.

Ik was daarna alle gevoel in mijn benen trouwens wel kwijt. Was de volgende dag weer terug hoor. Maar ik heb niet zelf kunnen persen. Dochter bleek achteraf nog niet helemaal goed ingedaald. Daalde ineens als een gek in (een kwartier nadat het infuus uitgezet was) en daardoor kreeg dochter navelstreng om d'r nek. Hierdoor moest er ineens heel snel gehandeld worden en aangezien ik mijn gevoel nog niet terug had, is mijn dochter toen met de vacuumpomp gehaald.

Fijn dit topic. Ben ruim 39 weken zwanger en twijfel ook al tijden of ik wel of niet voor een ruggenprik zal kiezen. Nu gaat mijn voorkeur er naar uit om het gewoon aan te kijken en er 1 te vragen als ik het echt echt niet meer uithoud. Mijn gynaecoloog was er wat vaag in of deze 24 uur per dag beschikbaar was. Hij zei dat dit per anaesthesist verschilt of die daarvoor wilde komen?! Van de week nogmaals vragen, heb dan een andere gyn toevallig. Maar vind het in ieder geval fijn om jullie ervaringen te lezen!

Ik ben thuis bevallen.

Ik twijfelde ook enorm toen ik zwanger was,maar ik kwam er achter dat het ziekenhuis(hier 5 min vandaan) 24/7 ruggeprik kunnen geven.

Gerustgesteld ging ik mijn bevalling in,het ging bij mij mega vlot zeker voor een eerste (totale bevalling vanaf de eerste "echte" wee minder dan 3 uur)

Ik ben op het laatst in een weeenstorm terecht gekomen.

Almetal viel alles me reuze mee,oke ik zou het niet voor de lol opnieuw doen maar ja dat heeft niemand he

Aan een vlotte bevalling kleven ook wel eens nadelen....

Helaas moest ik na 6 maanden onder het mes en heb daar voor een ruggeprik gekozen,dat wil ik NOOOOIT meer.

Ik vermoed dat ik een of andere leerling had maar die zette hem dus fout(ik heb geen overgewicht) waardoor het voelde alsof mijn hele been verkrampte en die ging lopen spasten (ik schok me kapot)

Hij moest nogmaals prikken en vroeg of ik me kon ontspannen (duh wat d8 hij nu helemaal zelf) ze hebben me helemaal gedrogeert en toen een tweede gezet (wat daardoor wel heel soepeltjes ging)

Ik heb al zo vaak een infuus gehad,prikken,bloedafnames en ik voel dat eigenlijk nooit,maar dit vond ik echt 10 keer niks (kwam natuurlijk wel door de misprik).

De volgende bevalling gaat hiero dus weer zonder ruggeprik,maar ik vind het wel een heel fijn idee dat als ik het echt ondragelijk vind worden dat ik altijd de optie heb om alsnog naar het ziekenhuis te gaan voor de ruggeprik.



Nou ja niet supermega positief w.b.t. ruggeprik,wel w.b.t. bevalling



succes met de laatste loodjes

quote:a1mee schreef op 29 januari 2009 @ 11:59:



Ik was echter vergeten om op dat bij-verdoof-knopje te drukken dus toen ik aan de laatste etappe begon, leek het of de verdoving was uitgewerkt.



Bijverdoof knopje?? Wat is dat? Dat regelt een anesthesist toch hoeveel/ hoe hoog ze je verdoven? Ik heb echt de mogelijkheid niet aangeboden gekregen om mezelf meer of minder te verdoven. Was het wel echt een ruggenprik, aangezien je nog steeds pijn had?



Overigens hebben ze me niet zodanig verdoofd dat ik de weeën niet meer voelde, ik voelde ze zeker wel, ze deden ook wel een beetje pijn alleen niet zo heftig als daarvoor.



(...)



Prik stelde weer nauwelijks wat voor, en het duurt ongeveer een 15 a 20 minuten voor de verdoving goed werkte. Ik heb gegild, gekrijsd en bijna iemand tegen de grond gehoekt. (de computer met verdovingsmiddel was ondertussen ook uitgevallen) De anesthesist is toen opgetrommeld en die schrok nogal. Hij heeft meteen een direct "shot" in mijn rug gezet en dat werkte gelukkig goed. Toen pas kreeg ik een verdoofd gevoel in mijn benen.





Ik kan je uitleg moeilijk plaatsen Aimee. Misschien dat het anders werkt in België. Maar een ruggenprik wordt toch altijd in de rug gezet, dus wat bedoel je dan met een direct shot. Wat voor soort pijnstilling had je ervoor dan? Want als dat niet in de rug was, was het toch ook geen ruggenprik?



Toen ik eenmaal mocht meepersen (en nog steeds goed verdoofd was) bleek dat dat geen probleem was. Ik heb meneer er in 3 keer persen uitgekregen (en hij was een hele respectabele 4,700 kg!) zonder verdere kunstgrepen.



Overigens vertelde de anesthesist me het volgende: verdoven tijdens een bevalling komt heel erg nauw. Het is ahw een dubbeltje op zn kant, het is eigenlijk de bedoeling dat de moeder de weeën blijft voelen en ook moet wegzuchten, alleen moeten de scherpe kantjes er af gaan.

Volgens mij is dit niet per se de bedoeling hoor. Misschien om jouw pijn goed te praten dan?

Daarom kan het dus zijn dat de verdoving min of meer uitwerkt als je het niet bijhoudt met dat pompje of, in het geval van zoon, er iets afwijkends gebeurd. Het is dus echt niet zo dat je met een ruggenprik helemaal niks voelt. Al kan het natuurlijk zijn dat dit het beleid is van het ziekenhuis waar ik ben bevallen en dat dit ergens anders weer anders wordt gezien. (Ben overigens in België bevallen)

Supermerel, een ruggenprik tijdens een bevalling is ook wel wat anders dan tijdens een andere ingreep. Tijdens de bevalling zelf voelde ik nl. helemaal niks (verplegend personeel zeiden tegen me dat de prik echt goed gezet was en het verdovend effect dus optimaal. Het kan schijnbaar dus wat minder). Weeen overrulen zo'n prik echt wel qua pijn.



Twee maanden na de bevalling heb ik ook een prik gekregen voor een operatietje down under en toen voelde ik 'm wel (een beetje). De eerste (anesthesist in opleiding denk ik) prikte twee keer mis. Dat was een scherp pijntje, maar goed te doen. De derde keer werd hij gezet door de echte anesthesist en die ging meteen goed. Dus twee verschillende mensen zetten ook verschillend en hoe meer ervaring, des te makkelijker/sneller dat gaat denk ik. Maar dan nog vond ik de pijn erg meevallen. Kan eigenlijk niet echt spreken over pijn, eerder een scherp prikje wat ook gelijk weer over is.

Ik heb ook een ruggenprik gehad, op aanraden van de arts in het ziekenhuis tijdens mijn ingeleide bevalling. De ontsluiting vorderde niet, ik had al 3 nachten niet geslapen van de voorweeën dus om die reden leek het zinvol, zodat ik nog even wat kon uitrusten voor het daadwerkelijke persen begon. Ik zou hem met een half uur krijgen, maar net op dat moment ging de anesthesist een operatie in. Uiteindelijk moest ik er 2,5 uur op wachten en in die 2,5 uur had ik een weeënstorm. Zodra de OK vrij was werd ik er in spurt heen gereden, en achteraf denk ik: hadden ze nou eerst nog maar even gecheckt hoe het met mijn ontsluiting was voor ik die OK in werd gereden.



De prik werd gezet, binnen 5 minuten was ik weer Supersmollie en maakte bijdehandte opmerkingen tegen jan en alleman. Weer terug in de verloskamer kreeg ik een katheter en meteen daarna kreeg ik persweeën. Ontsluiting werd gecheckt: 10 cm, maar persen mocht ik niet omdat de ruggenprik er nog in zat. Die werd uitgezet, maar het duurde nog wel een tijdje voordat ik eea voelde, dus ik heb een tijdje persweeën weggezucht. Ik voelde de persweeën niet heel goed, en de monitor registreerde het ook niet meer optimaal. De verpleegkundige voelde met haar hand op mijn buik wanneer ik kon persen.



Ik ben blij dat ik hem heb gekregen, maar ook weer niet...

Hoi,



echt een verademing zon ruggenprik!!!

Ik kreeg weeenopwekkers en mn weeen deden ongelofelijk veel pijn,na 4 centimeter ontsluiting trok ik t al niet meer!

Van de prik van de ruggenprik voelde ik helemaal niks[maar misschien kwam dat omdat ik al zoveel pijn had]En de pijn was meteen helemaal weg,je voelt niks meer van de ween,ik raad t ook iedereen aan die heel veel pijn lijd!ook ik moest wel wachten tot dat er een anasesist aanwezig was,dat was wel een beetje vervelend.En het nadeel is dat ze voor mn persweeen moesten stoppen met de ruggeprik,anders voelde ik de persweeen niet,en dat is dan wel een totale overgang van totaal geen pijn naar echt enorme pijn vooral omdat ik in de laatste centimeters ontsluiting zat!Maar dat is mijn ervaring.



Groetjes!

En met mijn ruggenprik voor de pijn kon ik gewoon mijn benen bewegen hoor,ik kreeg wel een catheter.Ik denk dat alleen met een keizersnee je sterker verdoofd word waardoor je helemaal geen gevoel meer hebt in je benen.

Halootje, dat hoeft niet. Ik had écht geen gevoel meer in mijn benen. Leker wel lappenpoppenbenen, ik kon d'r niks meer mee. Ze gingen ook voelen hoever de verdoving naderhand al was uitgewerkt, door er met een wattenstokje/nat watje ofzo over mijn benen en heupen te wrijven. Zodra je dat voelt, betekend dat dat de verdoving op die hoogte weg is.

Dus gummibenen kun je zeker wel krijgen. Waarom dat voor sommigen dan alsnog betekend dat er wel geperst kan worden, weet ik niet.



To, je krijgt trouwens wel altijd een catheter en dit brengt een verhoogd risico op blaasontsteking met zich mee. Dat is een van de mogelijke complicaties.

@ intiem: Ik heb wel degelijk epidurale verdovingen gehad. Die stonden in verbinding met een computer die je de dosis langzaam aan toedient. Een soort basis-verdoving dus. Daarbij kreeg ik een soort alarmknop die je 1 keer per kwartier mag indrukken waardoor er nog een kleine extra hoeveelheid verdovend middel wordt toegedient. je kan niet vaker dan elke 15 minuten op die knop duwen, want dan doet ie niks. De computer houdt verder alles bij en de anesthesist voert dus in wat je mag hebben en in welke tijd...

Bij de eerste bevalling kreeg ik later te horen dat ik dus wel de verdoving had moeten "bijhouden"... sja. als niemand je dat vantevoren verteld... Vond het eerlijk gezegd ook een beetje een aparte toestand eigenlijk, maar toen lag ik al met mn dochter in mn armen en kon de hele situatie me niks meer schelen...



En voor wat betreft dat directe "shot". Ik lag echt te creperen van de pijn en toen heeft hij een spuit rechtstreeks in het slangetje wat al in mijn rug zat gezet. Misschien ook omdat de computer er mee was opgehouden, maar zeker ook vanwege mijn toestand van dat moment.



enniewees... ben heel blij dat ik de mogelijkheid had om een ruggenprik te krijgen, maar net als supersmollie ook weer niet. Ik heb me vooral na de eerste bevalling heel erg lang "onbekwaam" gevoeld. Net of ik niet sterk genoeg was en dat andere moeders dat wel zijn.



Voor de tweede bevalling heb ik dat ook besproken met mijn gynaecoloog. Hij heeft me toen veel uitgelegd over ingeleidde bevallingen en pijnbeleving enzo. Nu sta ik er een stuk anders in. Ik heb tenslotte bij allebei de bevallingen het echt zonder geprobeerd en mijn lichaam wilde gewoon niet meewerken. Ergens ben ik gewoon heel blij dat ik hier heb kunnen bevallen en dat ik niet ergens in een afrikaans hutje op de hei alleen lag te bevallen, denk dat ik of de kinderen het dan niet overleefd hadden...

Een verhoogd risico op blaasontsteking door katether... Dat verklaart waarom ik na de bevalling een blaasontsteking kreeg, ik heb nog nooit eerder een blaasontsteking gehad. En voor de blaasontsteking kreeg ik antibiotica en daardoor kregen Mini en ik spruw. Heel fijn...

Ik heb geen goede ervaring met de ruggenprik. Het deed onwijs pijn bij het zetten en hij werkte alleen links, rechts bleef ik de weeen voelen. Bovendien mocht mijn man niet mee en was de anestesist een hork van een kerel. Ik heb door de ruggeprik wel wat kunnen dutten en bij komen dus was toen wel blij. Toen ik 10 cm had en mocht persen kon ik helemaal niets beginnen met mijn linkerbeen/kant. Dat heeft tot de volgende dag geduurd!!! Mijn zoontje is geboren met de vacuumpomp, naar mijn idee mede omdat de ruggeprik te lang door werkte... De volgende keer: liever geen prik voor mij! (ik wilde er ook bij deze bevalling perse geen maar kreeg een weeenstorm met 6 cm... en da's niet handig!)

Nou NJB, die snellere makkelijkere thuisbevalling is je van harte gegund!

Na 24 uur weeen en nog maar 2 cm verder, was het verlossende woord dat ik naar het ziekenhuis mocht.

Hallelujaa het verlossende woord ook nog met een ruggeprik.

Ik kon me gewoon bewegen, het viel me reuze mee.

Ik moest voor overgebukt zitten en manlief drukte me zover mogelijk naar beneden.

De prik deed heel even pijn, maar das een paar sec, ik kreeg het eindelijk weer warm. Ik was al een uur aan het klappertanden en trillen.



2 uur na de ruggeprik was bevallen en wel van een dochter, ik heb nog wel 2 gilletjes gegeven toen mijn dochters hoofdje er doorging. En ik kon goed mee persen, je voeld nog wel van alles maar dan kan je het goed verdragen.



Succes met je bevalling.

Ik hoop nog weer zwanger te worden en hopend dat weer op een ruggeprik.

Ana van jouw heel positief verhaal....zou je nu gelijk voor die prik gaan?!

Ik heb een ruggeprik gehad, Eng was het helemaal niet, ik voelde het nauwelijks toen hij erin ging.

In tegenstelling tot wat je misschien denkt, verdooft een ruggeprik je onderlichaam niet (een ruggeprik zoals bij een keizersnede doet dat overigens wel). Je kan je weeen dan ook nog steeds voelen, alleen dan dus minder pijnlijk. Helaas was bij mij na 2 uur de prik "uitgewerkt" en voelde ik mijn weeen weer in alle hevigheid. Een pijnloze bevalling is dus niet gegarandeerd!

Ik ben ook bevallen met ruggenprik en vond het super! Ik kon mijn benen nog wel bewegen, maar voelde geen pijn meer bij de weeen. Overigens heeft mijn ziekenhuis wel 24/7 een ruggenprik ter beschikking. Van tevoren had ik er niet over nagedacht, maar ik raakte zo uitgeput van de weeen dat de gyn in overleg met mij besloten heeft er 1 te zetten.



Het zetten vond ik vervelend, niet super pijnlijk en het werkte zeer snel. Manlief mocht bij het zetten overigens ook bij zijn. Dat was erg fijn.



Bij ons in het zkh heb je (wist ik ook niet hoor) een hele zaal met 8 bedden ofzo waar ze verdovingen/ruggenprikken zetten. Ze liepen van de een naar de ander en kwamen nog even checken of de verdoving niet te hoog zat.



Terugkijkend, ik doe het zo weer!



's nachts nog wel moeten lachen, het duurde lang voordat ik weer goed gevoel in mijn benen had om te kunnen lopen. Moest ik plassen (dacht ik) en ondersteund door 2 verpleegsters naar het toilet....hahaha...en dan uiteindelijk niet kunnen plassen.

Hai NJB,



Ik hoop dat je bevalling voorspoedig zal verlopen. Ik heb tijdens mijn bevalling een ruggeprik gehad en, hoewel het zetten van zo'n prik me vooraf ook altijd eng leek, heb ik daar in de hectiek van de bevalling niet bij stil gestaan. Wel was het vervelend dat de prik tussen de weeen door gezet moest worden, voorover leunen met een kussen tegen je dikke buik..., maar ik had een hele vriendelijke rustige anesthesist dus dat gaf wel vertrouwen.

Verder was het bij mij een verdoving via infuus, die er weer af ging toen mijn ontsluiting volledig was. Ik kon door de prik een uurtje bijkomen, maar de persweeen voelde ik er doorheen. Toen was het nog twee uur wachten tot de verdoving weg was en ik mocht gaan persen, dus dat was wel weer afzien. Maar ik zou zeggen, als het je (eventueel voor korte tijd) rust geeft tijdens de bevalling, en je arts ziet het zitten (bij mij begon ze er zelf over, omdat ik weeenopwekkers moest hebben en ivm complicaties), dan zou ik het wel doen.

Ik kon inderdaad mijn benen gewoon bewegen, maar ik had ook een magnesiumsulfaat infuus ivm pre-ecclampsie dus dat onderdrukte ook nog mijn impulsen. Dat was overigens een veel vervelender infuus. Over pijnloos kon je in mijn geval niet spreken, het was meer een kwestie van een (welkome) adempauze. Veel succes, en beslis gewoon op het moment wat het beste voelt.

Ik vind het wel opvallend dat er zo'n enorm verschil zit in effecten van ruggenprikken, jullie niet? Ik lees soms totaal tegenstrijdige effecten van de ruggenprik. De een kan wel haar benen voelen of bewegen en de ander helemaal niet (ik). De een kan gelijk persen (ik) en de ander moet 2 uur wachten. De een voelt de weeen nog wel een beetje en de ander voelt helemaal niks meer (ik).



Hoe zou dit verschil toch komen?

Hallo allemaal,



Ik denk dat dat verschil komt omdat iedereen nu eenmaal anders reageert op verdovingen.

Ikzelf ben iongeleid met de volle 42 weken en dat ging zo heftig dat ik halverwege ook smeekte om een ruggenprik. Alle angst voor zo'n prik was op slag verdwenen toen ik die helse pijn had

Moest lang wachten op de anesthesist die in gesprek was maar toen de prik gezet was (niks van gevoeld) was die helse pijn ook weg.

Vervolgens 2 uurtjes doezelen en hoppa 10 cm ontsluiting.

Nu eventjes wachten tot het is uitgewerkt zeiden ze (dan gaat de pomp idd uit), maar dat eventjes duurde wel ruim 2 en half uur dus tot die tijd onmogelijk om te persen. Want ik had geen gevoel en kon ook mijn benen niet verplaatsen of anders leggen. (wel van links naar rechts bewegen maar niet optillen)

Dus ik mocht wel persen maar kon het niet vanwege verdoving.

Uiteindelijk wel een dochter eruit geperst van 4810 gram zonder pomp or whatever dus het kan wel hoor als je geluk hebt.

(ok wel een lekkere knip gehad om te helpen maar voelde ik ook niks van)