Saai leven?

Ik moet even wat van me afschrijven, niet omdat ik medelijden zoek, maar misschien wat steun.

Ik ben nu 2 jaar alleen, na een relatie van 14 jaar. Daarin veel ups en downs gehad. Ik werd 5 jaar geleden ziek, diagnose MS. Best behoorlijk heftig in het begin en had ook tegen mn vriend gezegd dat hij best bij me weg mocht als ik idd MS bleek te hebben. Dat wilde hij niet. Ook heb ik in die periode mijn definitieve beslissing genomen om geen kinderen te krijgen, mijn vriend stemde daarmee in en zo kabbelden we verder. Ik begon aan een nieuwe hobby en na een jaar werd ik gescout voor het Nederlandse para team. Ik was superblij. Een jaar lang heb ik me iedere week gegeven voor de sport. Na dat jaar kwam de donderslag, ik werd uit het team gezet omdat ik internationaal moeilijk te keuren ben (ik ga niet in op de details want dat is moeilijk uit te leggen aan mensen die er buiten staan) Ik kwam in een diep zwart gat, wat zelfs een ziekenhuis opname werd. 9 maanden later zijn wij uitelkaar gegaan met de nodige ruzies en het verwijt dat alles nog maar om mij draaide en ik geen kinderen wilde.

Ik moest alleen verder. Ook dit was niet zonder slag of stoot. Omdat ik in een aangepaste woning woon heb ik met veel instanties te maken gehad om het toch mogelijk te maken dat ik hier kan blijven wonen. Het huis was eerst veel te duur voor mij alleen maar door bemiddeling van de gemeente kan ik gelukkig toch blijven. Ik leef momenteel van de bijstand, ben volledig afgekeurd en zit in de sanering. Maar ik kijk positief naar wat ik de afgelopen 2 jaar heb bereikt.

Vorige week had ik een date, maar helaas was dit op nix uitgelopen. Wat wel is gebeurd, mijn ogen gingen open. Ik kwam erachter dat mn leven helemaal nooit leuk was. Nooit iets leuks gedaan, weinig met vakantie, dus weinig van de wereld gezien. Ik loop nu steeds met het gevoel rond dat ik iets moet doen. Iets om toch nog wat van de rest van mn leven op terug te kijken en te denken dat ik daar nog een leuke draai aan heb gegeven. Ik zou alleen niet weten wat. Veel vrienden heb ik niet, en ook veel geld om iets te doen is er ook niet. Ik begin meer en meer een huismus te worden.

Vandaag ook een klap gekregen. Ik was een paar maanden geleden benaderd voor het programma "de reünie" en er zou nog op terug gekomen worden, nooit meer wat over gehoord, maar zag net wel een berichtje van een oude schoolvriendin dat de opnames gisteren waren geweest. Met foto's van 2 andere schoolvriendinnen. Voel me hier best door gepasseerd, maar daar doe je nix aan. Nu denk ik alleen, zie je nou wel, ben zelfs niet leuk genoeg om daarvoor uitgenodigd te worden.

Ik voel me best alleen, ondanks dat ik mn familie iedere week zie. Vrienden heb ik weinig en met de buren ook weinig tot geen contact. Om een beetje depri van te worden.

Ik zoek wat tips om me uit deze situatie te krijgen. Iemand leuke ideeën? Bedankt voor het lezen

quote:VesperLynd schreef op 07 april 2017 @ 07:20:

Misschien kun je de vriendschappen die je hebt weer aanhalen? En afhankelijk van waar je woont (dorp/stad), zou je iets kunnen zoeken wat bij je interesses aansluit? Of je ergens voor inzetten als vrijwilliger (muziek/politiek/wijk/kerk)?Vrijwilligerswerk zat ook echt in mn gedachte, tot ik erachter kwam dat alles wat ik had willen doen, ik daar de energie niet voor heb. Dat is nl mijn grootste struikelblok, mn energietekort

quote:viva-amber schreef op 07 april 2017 @ 07:29:

Wat mij opvalt is dat je het leuk zoekt in de grote dingen. Kleine dingen kunnen ook leuk zijn. Een bbq met buren, vrijwilligerswerk en bijbehorende contacten, een leuke hobby met anderen samen, een dagje weg ipv een vakantie, ...etc.



Ik vraag mij oprecht af of je gelukkig wordt van deelname aan een tv programma terwijl je ook een samen met een oude schoolvriendin een reünie etentje of picknick kunt organiseren. Ook zaken die niet groots en meeslepend zijn kunnen je een hoop plezier opleveren.

Het was ook niet om er mijn geluk te vinden, maar had het gewoon leuk gevonden om iedereen weer eens te zien na 20 jaar. Voor de rest heb ik ook maar weinig tot geen contact met die oude schoolvriendin. Is eigenlijk alleen een formaliteit dat we elkaar op fb hebben.

Mijn hobby doe ik nog wel steeds iedere week, en haal daar nog best veel voldoening uit.

quote:bungaa schreef op 07 april 2017 @ 07:39:



Je hebt het niet makkelijk gehad maar je hebt het toch maar allemaal geflikt hé.

Ik vind dat je trots op jezelf mag zijn.

Ik ken dat onrustige gevoel wel. Een paar jaar geleden had ik het ook heel erg.

Misschien een bucketlist maken en doen? Op zo'n lijst is niks te gek.

Het is nu tijd voor leuke dingen. En het is raar maar echt waar, er komen dan hele mooie en leuke dingen op je pad.

ik weet niet hoe mobiel je bent? Misschien een singlereis gaan doen deze zomer?

Ik ben niet heel mobiel, lange stukken kan ik niet lopen en heb daarvoor mn rolstoel mee. Aan een singlereis heb ik,ook zitten denken, maar die kosten een hoop geld wat ik dus niet heb.

Bucketlist is wel een goeie om te maken

quote:Het-groepje schreef op 07 april 2017 @ 08:17:

Kun je die hobby niet als hobby weer oppakken, waarvoor je was gescout? Of is dat te duur?Die hobby doe ik nog steeds. 2x per week en soms in de weekenden wedstrijden. Dat heb ik nooit laten vallen