Relaties
alle pijlers
Een beetje vreemdgaan
vrijdag 7 april 2017 om 15:02
Ik ben al 6 jaar samen met mijn vriend. Onze relatie is niet makkelijk, hij heeft namelijk een stoornis waardoor hij altijd depressief is. Daarop heeft hij andere klachten die het leven voor hem allemaal heel zwaar maken, voor mij dus ook.. Ik ben altijd heel gelukkig met hem geweest, ik was zijn vangnet als hij weer terug viel in zijn donkere gat dat depressie heet, ik zorgde dat hij uit bed kwam, dat hij zijn rekeningen betaalde en voor zichzelf zorgde. Dit alles vraagt veel van een mens, maar ik hou van hem dus deed dit zonder te klagen.
Alles leek perfect. Tot ik een jaar geleden begon ik bij een nieuwe werkgever. De baan leek alles wat ik me kon wensen, leuk werk, leuke collega's en een hele relaxte sfeer. Er was daar een collega met wie ik het goed kon vinden, vriendschappelijk. We konden goed praten en hij gaf me advies als ik even in de put zat rondom de situatie met mijn vriend. Maar omdat we zo goed met elkaar overweg konden groeide er meer. Hij vertelde me na een paar maanden dat hij gevoelens voor me had, diezelfde gevoelens had ik ook. Ik voelde me er zo ontzettend schuldig over dat ik het mijn vriend heb verteld. Ik heb in die periode afstand gehouden van die collega maar de gevoelens gingen niet weg, dit duurde een aantal maanden.
Op een avond na een bedrijfsborrel bracht hij me thuis, ik was lopend en het was een eind wandelen in mijn eentje dus hij wilde er zeker van zijn dat ik veilig thuis kwam. Bij de deur zeiden we elkaar gedag en gaf ik hem een kus op zijn mond. Zonder daar bij na te denken. Een soort automatisme, alsof ik hem even in de war haalde met mijn vriend. Ik had pas door wat ik had gedaan toen ik halverwege de trap was en hij al onderweg naar huis. Weer voelde ik me ontzettend schuldig en belde meteen mijn vriend om op te biechten wat me net was overkomen, hij was namelijk een paar dagen weg met zijn moeder. Hij vond het niet leuk maar waardeerde mijn eerlijkheid.
In de maanden daarna groeide de spanning tussen mij en die collega, we voelde het allebei en waren er heel hard tegen aan het vechten. Ondertussen ging mijn relatie met mijn vriend een stuk slechter.. het voor hem zorgen begon mij op te breken. Ik ben zijn vriendin, niet zijn vader/moeder/oppas! Zelfs de simpele dingen kon hij niet meer opbrengen, alles was kut in zijn ogen. We hadden veel ruzie, bijna geen seks en zagen elkaar weinig. De spanning thuis + de spanning tussen mij en die collega ging daardoor fout na een avondje drinken. De collega bracht me weer thuis, ik had veel teveel gedronken en was weer lopend. Hij vroeg of hij even naar de wc mocht, we hadden namelijk al een stuk gewandeld, dus ik liet hem binnen. Stomste zet die ik ooit had kunnen doen. Voor we het wisten waren onze kleren uit en lagen we op bed. De 'daad' duurde maar liefst 3 seconden. In die 3 seconden realiseerde we ons waar we mee bezig waren en zijn we meteen gestopt. Dit was fout, dit mocht niet, dit wilde we niet! Ik heb dit voorval heel diep weggestopt, ik wilde niet nadenken wat ik had gedaan. Zeker niet omdat ik hiervoor altijd aan de andere kant van deze situatie zat. Ik ben meerdere malen bedrogen en voorgelogen, ik weet dus hoe het voelt..
Ik wist niet wat ik moest doen, maar met mijn vriend ging het echt niet goed. Na een lang en moeilijk gesprek over onze relatie beloofde hij zijn leven te beteren en in de weken erna deed hij zo zijn best! Het idee om mij te verliezen heeft de knop omgezet. Hij doet vrijwilligers werk en heeft weer een dagritme, ik hoef hem niet meer uit bed te praten, hij staat zelfs 's ochtends op. Het gaat zo goed met hem, ook met ons, ik ben nog nooit zo gelukkig met hem geweest!
Met mijzelf gaat het daarin tegen niet zo goed. Ik ben naar een psycholoog gegaan, 6 jaar zorgen voor iemand anders en niet voor jezelf breekt uiteindelijk een keer op. Zo ook bij mij. Door de sessies met de psycholoog kwam de gebeurtenis met mijn collega weer omhoog, oh wat heb ik me een partij zitten janken daar. De psycholoog vertelde dat het normaal is gevoelens te krijgen voor een ander, dat dit soort dingen gebeuren en ze niet het einde van de wereld hoeven betekenen. Door de sessies zijn we erachter gekomen dat ik mijzelf niet was in die periode en ontzettend in de knoop zat met al mijn emoties. Een mens doet dan gekke dingen. Ik ben hierdoor wel echt gaan realiseren hoeveel ik van mijn vriend hou en dat ik met hem samen oud wil worden.
Met mijn vriend gaat het super goed nu, hij wil trouwen, kinderen en dat alles met mij... Maar door de sessies met de psycholoog is die gebeurtenis met die collega weer omhoog komen drijven. En ik voel me nu zo ontzettend schuldig. Ik kan dit niet voor hem verzwijgen terwijl hij met me wil trouwen etc.. Maar ik wil hem ook niet terug zijn depressie in duwen. Wat moet ik doen? Ik weet het niet meer... voor mij voelt het slippertje niet als volledig vreemdgaan omdat ik het op tijd heb gestopt. Maar ik weet niet of hij dat ook zo ziet. Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat hij weer terug valt in zijn oude gedrag, maar ik wil ook niet liegen.
Wat zouden jullie doen? Mensen die in een soort gelijke situatie hebben gezeten?
Alles leek perfect. Tot ik een jaar geleden begon ik bij een nieuwe werkgever. De baan leek alles wat ik me kon wensen, leuk werk, leuke collega's en een hele relaxte sfeer. Er was daar een collega met wie ik het goed kon vinden, vriendschappelijk. We konden goed praten en hij gaf me advies als ik even in de put zat rondom de situatie met mijn vriend. Maar omdat we zo goed met elkaar overweg konden groeide er meer. Hij vertelde me na een paar maanden dat hij gevoelens voor me had, diezelfde gevoelens had ik ook. Ik voelde me er zo ontzettend schuldig over dat ik het mijn vriend heb verteld. Ik heb in die periode afstand gehouden van die collega maar de gevoelens gingen niet weg, dit duurde een aantal maanden.
Op een avond na een bedrijfsborrel bracht hij me thuis, ik was lopend en het was een eind wandelen in mijn eentje dus hij wilde er zeker van zijn dat ik veilig thuis kwam. Bij de deur zeiden we elkaar gedag en gaf ik hem een kus op zijn mond. Zonder daar bij na te denken. Een soort automatisme, alsof ik hem even in de war haalde met mijn vriend. Ik had pas door wat ik had gedaan toen ik halverwege de trap was en hij al onderweg naar huis. Weer voelde ik me ontzettend schuldig en belde meteen mijn vriend om op te biechten wat me net was overkomen, hij was namelijk een paar dagen weg met zijn moeder. Hij vond het niet leuk maar waardeerde mijn eerlijkheid.
In de maanden daarna groeide de spanning tussen mij en die collega, we voelde het allebei en waren er heel hard tegen aan het vechten. Ondertussen ging mijn relatie met mijn vriend een stuk slechter.. het voor hem zorgen begon mij op te breken. Ik ben zijn vriendin, niet zijn vader/moeder/oppas! Zelfs de simpele dingen kon hij niet meer opbrengen, alles was kut in zijn ogen. We hadden veel ruzie, bijna geen seks en zagen elkaar weinig. De spanning thuis + de spanning tussen mij en die collega ging daardoor fout na een avondje drinken. De collega bracht me weer thuis, ik had veel teveel gedronken en was weer lopend. Hij vroeg of hij even naar de wc mocht, we hadden namelijk al een stuk gewandeld, dus ik liet hem binnen. Stomste zet die ik ooit had kunnen doen. Voor we het wisten waren onze kleren uit en lagen we op bed. De 'daad' duurde maar liefst 3 seconden. In die 3 seconden realiseerde we ons waar we mee bezig waren en zijn we meteen gestopt. Dit was fout, dit mocht niet, dit wilde we niet! Ik heb dit voorval heel diep weggestopt, ik wilde niet nadenken wat ik had gedaan. Zeker niet omdat ik hiervoor altijd aan de andere kant van deze situatie zat. Ik ben meerdere malen bedrogen en voorgelogen, ik weet dus hoe het voelt..
Ik wist niet wat ik moest doen, maar met mijn vriend ging het echt niet goed. Na een lang en moeilijk gesprek over onze relatie beloofde hij zijn leven te beteren en in de weken erna deed hij zo zijn best! Het idee om mij te verliezen heeft de knop omgezet. Hij doet vrijwilligers werk en heeft weer een dagritme, ik hoef hem niet meer uit bed te praten, hij staat zelfs 's ochtends op. Het gaat zo goed met hem, ook met ons, ik ben nog nooit zo gelukkig met hem geweest!
Met mijzelf gaat het daarin tegen niet zo goed. Ik ben naar een psycholoog gegaan, 6 jaar zorgen voor iemand anders en niet voor jezelf breekt uiteindelijk een keer op. Zo ook bij mij. Door de sessies met de psycholoog kwam de gebeurtenis met mijn collega weer omhoog, oh wat heb ik me een partij zitten janken daar. De psycholoog vertelde dat het normaal is gevoelens te krijgen voor een ander, dat dit soort dingen gebeuren en ze niet het einde van de wereld hoeven betekenen. Door de sessies zijn we erachter gekomen dat ik mijzelf niet was in die periode en ontzettend in de knoop zat met al mijn emoties. Een mens doet dan gekke dingen. Ik ben hierdoor wel echt gaan realiseren hoeveel ik van mijn vriend hou en dat ik met hem samen oud wil worden.
Met mijn vriend gaat het super goed nu, hij wil trouwen, kinderen en dat alles met mij... Maar door de sessies met de psycholoog is die gebeurtenis met die collega weer omhoog komen drijven. En ik voel me nu zo ontzettend schuldig. Ik kan dit niet voor hem verzwijgen terwijl hij met me wil trouwen etc.. Maar ik wil hem ook niet terug zijn depressie in duwen. Wat moet ik doen? Ik weet het niet meer... voor mij voelt het slippertje niet als volledig vreemdgaan omdat ik het op tijd heb gestopt. Maar ik weet niet of hij dat ook zo ziet. Ik wil het niet op mijn geweten hebben dat hij weer terug valt in zijn oude gedrag, maar ik wil ook niet liegen.
Wat zouden jullie doen? Mensen die in een soort gelijke situatie hebben gezeten?
vrijdag 7 april 2017 om 15:17
Je moet jezelf afvragen of iemand altijd maar het recht heeft om dit te weten. Moreel niet handig van je, maar het heeft plaatsgevonden en je hebt er spijt van. Wat is de meerwaarde voor hem mbt deze info..? Helemaal gelet op het feit dat hij niet altijd de meest stabiele persoon is (al ben je het dan voor hem aan het invullen).
A lie doesn't become truth, wrong doesn't become right, and evil doesn't become good, just because it's accepted by a majority.
vrijdag 7 april 2017 om 15:18
Je moet in een relatie ook niet de rol van maatschappelijkwerker/psycholoog op je nemen.
Ik denk dat het jou 'nodig' hebben van je vriend je hebt verward met liefde, tuurlijk is hij je dankbaar en kust jouw voeten voor alles dat je voor hem doet.
En nu merk je hoe licht en luchtig het kan zijn met een 'normaal' iemand.
Verlaag jezelf niet tot vreemdgaan, vraag jezelf in alle eerlijkheid af wat jij wil en hoe jij je leven wil leiden; in de rol van verzorger of........?
Ik denk dat het jou 'nodig' hebben van je vriend je hebt verward met liefde, tuurlijk is hij je dankbaar en kust jouw voeten voor alles dat je voor hem doet.
En nu merk je hoe licht en luchtig het kan zijn met een 'normaal' iemand.
Verlaag jezelf niet tot vreemdgaan, vraag jezelf in alle eerlijkheid af wat jij wil en hoe jij je leven wil leiden; in de rol van verzorger of........?
vrijdag 7 april 2017 om 15:19
Je bent inderdaad gewoon echt vreemd gegaan. Dus niet een beetje maar volledig.
Dat jullie na 3? Seconde stopte omdat het niet goed voelde tsja dat geloof ik niet helemaal maargoed.
Als ik in jou schoenen stond zou ik het mijn partner vanwege zijn depressie verleden niet vertellen.
Waarom hem ermee lastig vallen? Jou fout dus jij moet ermee dealen in deze relatie. Kan je dat niet dan moet je bij hem weggaan. Maar nee het hem vertellen ik zou het niet eens durven wie weet wat hij doet?!
Dat jullie na 3? Seconde stopte omdat het niet goed voelde tsja dat geloof ik niet helemaal maargoed.
Als ik in jou schoenen stond zou ik het mijn partner vanwege zijn depressie verleden niet vertellen.
Waarom hem ermee lastig vallen? Jou fout dus jij moet ermee dealen in deze relatie. Kan je dat niet dan moet je bij hem weggaan. Maar nee het hem vertellen ik zou het niet eens durven wie weet wat hij doet?!
vrijdag 7 april 2017 om 15:23
vrijdag 7 april 2017 om 15:27
Wat haal jij uit je relatie met je vriend?
Het klinkt alsof jij alleen maar geeft.
Dat je dan gevoelens krijgt voor iemand die je een leuke, vreugdevolle en gelijkwaardige situatie laat zien vind ik niet zo gek.
Weet je zeker dat je vriend degene is met wie jij verder wil? Of voel je je verplicht?
Niets hiervan beantwoord je vraag, dus om dat nog even te doen: vertel het maar niet. Die relatie van je begint eindelijk ergens op te lijken, ik zou hem niet weer de put in trappen. Deal er maar in je eentje mee.
Het klinkt alsof jij alleen maar geeft.
Dat je dan gevoelens krijgt voor iemand die je een leuke, vreugdevolle en gelijkwaardige situatie laat zien vind ik niet zo gek.
Weet je zeker dat je vriend degene is met wie jij verder wil? Of voel je je verplicht?
Niets hiervan beantwoord je vraag, dus om dat nog even te doen: vertel het maar niet. Die relatie van je begint eindelijk ergens op te lijken, ik zou hem niet weer de put in trappen. Deal er maar in je eentje mee.
Het was zo donker dat ik overal lichtpuntjes zag.
vrijdag 7 april 2017 om 15:30
Dus omdat je vriend bang was jou te verliezen, kon hij zichzelf in zijn nekvel pakken om weer dagstructuur te krijgen. Sindsdien gaat het met hem maar ook tussen jullie goed.
Wat als er voor hem weer een mindere periode aanbreekt? Ik hoop het natuurlijk niet, maar het is niet ondenkbaar. Wil je dan weer de taak van zorger op je blijven nemen?
Ik lees iets over kinderen; wil jij dan ook degene zijn die voor jullie kind en voor hem zorgt?
Wat als er voor hem weer een mindere periode aanbreekt? Ik hoop het natuurlijk niet, maar het is niet ondenkbaar. Wil je dan weer de taak van zorger op je blijven nemen?
Ik lees iets over kinderen; wil jij dan ook degene zijn die voor jullie kind en voor hem zorgt?
vrijdag 7 april 2017 om 15:30
Topic titel is misschien verkeerd gekozen, geef ik jullie gelijk in.
Verder is het echt gestopt na 3 seconden, ik heb nog nooit zo'n harde klap in mijn gezicht gekregen en was spontaan nuchter. Ik wil gewoon verder met onze relatie, verder zonder leugens. Daarom twijfel ik zo over wat ik moet doen.
quote:ChocoladeBloem schreef op 07 april 2017 @ 15:19:
Je bent inderdaad gewoon echt vreemd gegaan. Dus niet een beetje maar volledig.
Dat jullie na 3? Seconde stopte omdat het niet goed voelde tsja dat geloof ik niet helemaal maargoed.
Als ik in jou schoenen stond zou ik het mijn partner vanwege zijn depressie verleden niet vertellen.
Waarom hem ermee lastig vallen? Jou fout dus jij moet ermee dealen in deze relatie. Kan je dat niet dan moet je bij hem weggaan. Maar nee het hem vertellen ik zou het niet eens durven wie weet wat hij doet?!
Verder is het echt gestopt na 3 seconden, ik heb nog nooit zo'n harde klap in mijn gezicht gekregen en was spontaan nuchter. Ik wil gewoon verder met onze relatie, verder zonder leugens. Daarom twijfel ik zo over wat ik moet doen.
quote:ChocoladeBloem schreef op 07 april 2017 @ 15:19:
Je bent inderdaad gewoon echt vreemd gegaan. Dus niet een beetje maar volledig.
Dat jullie na 3? Seconde stopte omdat het niet goed voelde tsja dat geloof ik niet helemaal maargoed.
Als ik in jou schoenen stond zou ik het mijn partner vanwege zijn depressie verleden niet vertellen.
Waarom hem ermee lastig vallen? Jou fout dus jij moet ermee dealen in deze relatie. Kan je dat niet dan moet je bij hem weggaan. Maar nee het hem vertellen ik zou het niet eens durven wie weet wat hij doet?!
vrijdag 7 april 2017 om 15:33
Ik voel me niet verplicht, ik weet 100% dat ik verder met hem wil. Hij heeft veel zorg nodig maar ik krijg er ook veel liefde voor terug. Daarom baal ik er zo van dat ik het me heb laten gebeuren..quote:Delite_ schreef op 07 april 2017 @ 15:27:
Wat haal jij uit je relatie met je vriend?
Het klinkt alsof jij alleen maar geeft.
Dat je dan gevoelens krijgt voor iemand die je een leuke, vreugdevolle en gelijkwaardige situatie laat zien vind ik niet zo gek.
Weet je zeker dat je vriend degene is met wie jij verder wil? Of voel je je verplicht?
Niets hiervan beantwoord je vraag, dus om dat nog even te doen: vertel het maar niet. Die relatie van je begint eindelijk ergens op te lijken, ik zou hem niet weer de put in trappen. Deal er maar in je eentje mee.
Wat haal jij uit je relatie met je vriend?
Het klinkt alsof jij alleen maar geeft.
Dat je dan gevoelens krijgt voor iemand die je een leuke, vreugdevolle en gelijkwaardige situatie laat zien vind ik niet zo gek.
Weet je zeker dat je vriend degene is met wie jij verder wil? Of voel je je verplicht?
Niets hiervan beantwoord je vraag, dus om dat nog even te doen: vertel het maar niet. Die relatie van je begint eindelijk ergens op te lijken, ik zou hem niet weer de put in trappen. Deal er maar in je eentje mee.
vrijdag 7 april 2017 om 15:35
quote:jadaiswa schreef op 07 april 2017 @ 15:15:
Sorry hoor, maar volgens mij ben je excuses aan het zoeken om je vreemdgaan goed te praten: want laten we eerlijk zijn: je bent WEL vreemdgegaan.Inderdaad. En als je vriend met wil trouwen dan heeft hij recht om zo´n belangrijke keuze te maken obv alle feiten, dus ook dat je bent vreemdgegaan. Anders naai je hem dubbel.
Sorry hoor, maar volgens mij ben je excuses aan het zoeken om je vreemdgaan goed te praten: want laten we eerlijk zijn: je bent WEL vreemdgegaan.Inderdaad. En als je vriend met wil trouwen dan heeft hij recht om zo´n belangrijke keuze te maken obv alle feiten, dus ook dat je bent vreemdgegaan. Anders naai je hem dubbel.
vrijdag 7 april 2017 om 15:36
Ik vind dat je de verantwoordelijkheid voor je eigen handelen erg op de achtergrond duwt. Zowel in de slechte relatie met je vriend als in het vreemdgaan.
Ik lees werkelijk niks leuks in de relatie met jouw vriend. Dat is geen liefde, dat is een afhankelijkheidsrelatie. Blijkbaar brengt dat jou iets.
En dat hele verhaal over dat vreemdgaan dat is natuurlijk allemaal veel te "toevallig".
Als je echt niet had gewild, had je gezorgd dat je op een andere manier zelfstandig thuis zou komen. Blijkbaar had je dit gewoon gepland.
Als je dit soort dingen wilt oplossen moet je echt veel dieper van binnen de verantwoordelijkheid voor je eigen denken en handelen gaan nemen.
Ik lees werkelijk niks leuks in de relatie met jouw vriend. Dat is geen liefde, dat is een afhankelijkheidsrelatie. Blijkbaar brengt dat jou iets.
En dat hele verhaal over dat vreemdgaan dat is natuurlijk allemaal veel te "toevallig".
Als je echt niet had gewild, had je gezorgd dat je op een andere manier zelfstandig thuis zou komen. Blijkbaar had je dit gewoon gepland.
Als je dit soort dingen wilt oplossen moet je echt veel dieper van binnen de verantwoordelijkheid voor je eigen denken en handelen gaan nemen.