Psyche
alle pijlers
Maar ik ben overspannen!
zondag 23 april 2017 om 08:44
Dag allemaal!
Ik heb veel gehad aan adviezen op t viva forum en hoop nu ook wat tips en raad te krijgen voor t volgende;
Afgelopen december ben ik ziek thuis te komen zitten. Ik werk als verpleegkundige in de forensische psychiatrie en na een heftig incident waarbij ik van mijn eigen reactie schrok, ben ik uitgevallen. T incident was enkel een van de vele druppels. Mijn werkgever heeft me goed ondersteunt door hulpverlening (psycholoog)in te schakelen om EMDR te krijgen (want acute stress stoornis) maar ook om te worden begeleid in mijn herstel. Daarnaast had ik in mijn privé leven ook t eea te verstouwen. Net voor t incident een huis gekocht (alleenstaande moeder) en mijn relatie liep op de klippen.
Voor t incident was ik altijd druk. Beetje overlevingstand. Ik voed mijn zoon grotendeels alleen op (er is wel goed contact met vader), ik werk daarnaast 32 uur en deed een opleiding.
Die opleiding heb ik nu stilgelegd. Eerst herstel en dan zien we verder.
T valt me op dat mijn omgeving (met name mijn ouders) in t begin liefde - en begripvol reageerden op t feit dat ik ziek was. Maar nu, zo'n 5 maand later vinden ze t volgens mij wel welletjes. Inmiddels ben ik weer wat meer aan t werk, ben verhuisd en heb in ieder geval die stress achter me gelaten. Met mijn psycholoog heb ik elke twee weken een gesprek. Daar ben ik vooral bezig hoe niet meer in die overlevingsstand te komen en meer bij mezelf stil te staan.
Nu was ik gisterenavond bij mijn ouders en kwam t gesprek uit op de opleiding. Wanneer ik die dacht af te gaan maken. Gewoon ff doorbijten, oppakken zodat ik t kan afronden. Ik schoot direct in de stress want die opleiding is nog even on hold. Ik probeerde dat uit te leggen maar kreeg aardig de deksel op mijn neus. Gemakzuchtig, ongedisciplineerd...dat werd er gezegd. Ik heb me groot gehouden en gevraagd of t gesprek hierover kon stoppen. Maar toch nog lieten mijn ouders weten dat ze na 5 maanden wel hadden verwacht dat ik weer "on track" was.
Ik kan urenlang uitleggen hoe t zit, alles uit de kast halen om te bewijzen dat ik echt druk bezig ben. Maar ze tonen weinig begrip / empathie. Vooral mijn moeder heeft een sterke mening en vind dat ik t vooral vooruit schuif en vermijd. Mijn vader heeft vooral kritiek over t feit dat ik tegenwoordig genoegen neem met "zo weinig" terwijl ik niet eens fulltime werk.
Vannacht weinig geslapen. Veel nagedacht over de woorden die zijn gezegd. Ik voel me verdrietig en niet gesteund. In mijn beleving ben ik druk bezig maar ik vind niet dat ik dat een ander hoef te bewijzen. Toch komen hun woorden en onbegrip hard aan en zou ik hier mee willen leren omgaan!
Hebben jullie enig idee!
Ik heb veel gehad aan adviezen op t viva forum en hoop nu ook wat tips en raad te krijgen voor t volgende;
Afgelopen december ben ik ziek thuis te komen zitten. Ik werk als verpleegkundige in de forensische psychiatrie en na een heftig incident waarbij ik van mijn eigen reactie schrok, ben ik uitgevallen. T incident was enkel een van de vele druppels. Mijn werkgever heeft me goed ondersteunt door hulpverlening (psycholoog)in te schakelen om EMDR te krijgen (want acute stress stoornis) maar ook om te worden begeleid in mijn herstel. Daarnaast had ik in mijn privé leven ook t eea te verstouwen. Net voor t incident een huis gekocht (alleenstaande moeder) en mijn relatie liep op de klippen.
Voor t incident was ik altijd druk. Beetje overlevingstand. Ik voed mijn zoon grotendeels alleen op (er is wel goed contact met vader), ik werk daarnaast 32 uur en deed een opleiding.
Die opleiding heb ik nu stilgelegd. Eerst herstel en dan zien we verder.
T valt me op dat mijn omgeving (met name mijn ouders) in t begin liefde - en begripvol reageerden op t feit dat ik ziek was. Maar nu, zo'n 5 maand later vinden ze t volgens mij wel welletjes. Inmiddels ben ik weer wat meer aan t werk, ben verhuisd en heb in ieder geval die stress achter me gelaten. Met mijn psycholoog heb ik elke twee weken een gesprek. Daar ben ik vooral bezig hoe niet meer in die overlevingsstand te komen en meer bij mezelf stil te staan.
Nu was ik gisterenavond bij mijn ouders en kwam t gesprek uit op de opleiding. Wanneer ik die dacht af te gaan maken. Gewoon ff doorbijten, oppakken zodat ik t kan afronden. Ik schoot direct in de stress want die opleiding is nog even on hold. Ik probeerde dat uit te leggen maar kreeg aardig de deksel op mijn neus. Gemakzuchtig, ongedisciplineerd...dat werd er gezegd. Ik heb me groot gehouden en gevraagd of t gesprek hierover kon stoppen. Maar toch nog lieten mijn ouders weten dat ze na 5 maanden wel hadden verwacht dat ik weer "on track" was.
Ik kan urenlang uitleggen hoe t zit, alles uit de kast halen om te bewijzen dat ik echt druk bezig ben. Maar ze tonen weinig begrip / empathie. Vooral mijn moeder heeft een sterke mening en vind dat ik t vooral vooruit schuif en vermijd. Mijn vader heeft vooral kritiek over t feit dat ik tegenwoordig genoegen neem met "zo weinig" terwijl ik niet eens fulltime werk.
Vannacht weinig geslapen. Veel nagedacht over de woorden die zijn gezegd. Ik voel me verdrietig en niet gesteund. In mijn beleving ben ik druk bezig maar ik vind niet dat ik dat een ander hoef te bewijzen. Toch komen hun woorden en onbegrip hard aan en zou ik hier mee willen leren omgaan!
Hebben jullie enig idee!
zondag 23 april 2017 om 09:15
- Ze gedragen zich inderdaad als horken.
- Laat je niet gek maken door hen; je hoeft je niet tegenover hen te verdedigen en al zeker geen verantwoording aan hen af te leggen.
- Je bent volwassen, ze hebben niks meer over jouw leven te zeggen.
- Je doet alles hartstikke goed, je mag trots zijn op jezelf.
- Laat je niet gek maken door hen; je hoeft je niet tegenover hen te verdedigen en al zeker geen verantwoording aan hen af te leggen.
- Je bent volwassen, ze hebben niks meer over jouw leven te zeggen.
- Je doet alles hartstikke goed, je mag trots zijn op jezelf.
zondag 23 april 2017 om 09:18
Ik herken het ook. Ik heb een burn out en ik ben rond dezelfde tijd ziek geworden als jij. Ik ben ook aan het verhuizen.
Mijn ouders snappen het ook niet (mijn werkgever trouwens ook niet) en plannen rustig na een dag dozen inpakken en meubels sjouwen een etentje en snappen niet dat ik al om 14.00 uur aan het einde van mijn latijn ben. Pas wanneer ik lijkbleek op de bank zit op met migraine in bed lig snappen zij dat ik gesloopt ben. Maar het waarom ontgaat ze volledig en ik kan zij elke dag hetzelfde vertellen. Nee, dat gaat niet, nee dat gaat niet, nee dat gaat niet.
Ik kan gewoon niet de hele dag in touw zijn, 4-5 uurtjes is echt de max en dan slaap ik nog in de middag. Zij zijn de bejaarden in huis die niet begrijpen dat ik mij bejaard voel.
Mijn ouders snappen het ook niet (mijn werkgever trouwens ook niet) en plannen rustig na een dag dozen inpakken en meubels sjouwen een etentje en snappen niet dat ik al om 14.00 uur aan het einde van mijn latijn ben. Pas wanneer ik lijkbleek op de bank zit op met migraine in bed lig snappen zij dat ik gesloopt ben. Maar het waarom ontgaat ze volledig en ik kan zij elke dag hetzelfde vertellen. Nee, dat gaat niet, nee dat gaat niet, nee dat gaat niet.
Ik kan gewoon niet de hele dag in touw zijn, 4-5 uurtjes is echt de max en dan slaap ik nog in de middag. Zij zijn de bejaarden in huis die niet begrijpen dat ik mij bejaard voel.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 23 april 2017 om 09:19
quote:Damselindistress schreef op 23 april 2017 @ 09:12:
Ik ben ook altijd van het niet lullen maar poetsen maar dat gaat niet altijd op natuurlijk. Je hebt er niks aan door je ziekteherstel te bespoedigen. Dit is nu eenmaal niet in 5 maanden ontstaan dus ook niet zomaar hersteld.
Je ouders zijn weinig empathisch. Is het een idee om een brief te schrijven met daarin je gevoelens. Wat het met je doet als ze zo met je omgaan? In een gesprek zijn ze verbaal te sterk. In een brief kunnen ze je niet tegenspreken.
Sterkte meid!Ik vermoed dat een brief verkeerd gaat vallen. Je kunt m schrijven natuurlijk, maar dan niet versturen. Dan kan het een deel zijn van jouw herstelproces.
Ik ben ook altijd van het niet lullen maar poetsen maar dat gaat niet altijd op natuurlijk. Je hebt er niks aan door je ziekteherstel te bespoedigen. Dit is nu eenmaal niet in 5 maanden ontstaan dus ook niet zomaar hersteld.
Je ouders zijn weinig empathisch. Is het een idee om een brief te schrijven met daarin je gevoelens. Wat het met je doet als ze zo met je omgaan? In een gesprek zijn ze verbaal te sterk. In een brief kunnen ze je niet tegenspreken.
Sterkte meid!Ik vermoed dat een brief verkeerd gaat vallen. Je kunt m schrijven natuurlijk, maar dan niet versturen. Dan kan het een deel zijn van jouw herstelproces.
zondag 23 april 2017 om 09:19
quote:Petite_max schreef op 23 april 2017 @ 09:09:
Meds, je hebt enorm gelijk! Maar hoe kan ik dit veranderen?
@hangmat, ook jij hebt gelijk. Mijn moeder is enorm dominant en mijn vader is gewoon...nou ja, dichterbij god kom je niet. Geen narcist maar hij heeft wel een mening en kan heel erg boos worden als ik tegen spreek. Ze dulden nog altijd geen tegenspraak van "hun kind". Zodra ik wel tegengas geef, vervalt mijn moeder in een mokkend kind ("maar dan doe ik ook helemaal niets meer") en negeert mijn vader me gerust een paar weken.bespreek dat eens met je therapeut. Waarom is die goedkeuring van je ouders nog zo belangrijk voor je? Waarom leg je zo'n opmerking niet naast je neer? waarom kan je niet zien dat de opmerking van je ouders iets zegt over hun en niet over jou ? waarom wil je nog steeds voldoen aan hun eisen, of de eisen die jij denkt die ze hebben ?
Meds, je hebt enorm gelijk! Maar hoe kan ik dit veranderen?
@hangmat, ook jij hebt gelijk. Mijn moeder is enorm dominant en mijn vader is gewoon...nou ja, dichterbij god kom je niet. Geen narcist maar hij heeft wel een mening en kan heel erg boos worden als ik tegen spreek. Ze dulden nog altijd geen tegenspraak van "hun kind". Zodra ik wel tegengas geef, vervalt mijn moeder in een mokkend kind ("maar dan doe ik ook helemaal niets meer") en negeert mijn vader me gerust een paar weken.bespreek dat eens met je therapeut. Waarom is die goedkeuring van je ouders nog zo belangrijk voor je? Waarom leg je zo'n opmerking niet naast je neer? waarom kan je niet zien dat de opmerking van je ouders iets zegt over hun en niet over jou ? waarom wil je nog steeds voldoen aan hun eisen, of de eisen die jij denkt die ze hebben ?
zondag 23 april 2017 om 09:20
Afstand nemen is lastig want jij hebt waarschijnlijk hun hulp nodig bij het oppassen en dingen doen in huis.
Al die verkapte waardeoordelen die mensen over je hebben wanneer je een burn out hebt daar word je echt niet vrolijk van. Ik zou wel duidelijk zijn over jouw grenzen hoeveel vervelende reacties dat ook oplevert. Wanneer je je gaat aanpassen aan de oordelen van anderen dan word je niet beter.
Je emotioneel losmaken is een een cruciaal onderdeel van volwassen worden.
Al die verkapte waardeoordelen die mensen over je hebben wanneer je een burn out hebt daar word je echt niet vrolijk van. Ik zou wel duidelijk zijn over jouw grenzen hoeveel vervelende reacties dat ook oplevert. Wanneer je je gaat aanpassen aan de oordelen van anderen dan word je niet beter.
Je emotioneel losmaken is een een cruciaal onderdeel van volwassen worden.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 23 april 2017 om 09:20
Ik zou je relatie met je ouders in je therapie bespreken en vragen om handvaten. Je bent volwassen en maakt dus je eigen beslissingen, maar je ouders eisen nog een soort kinderlijke afhankelijkheid van je, waarbij je doet wat zij zeggen. Jammer, maar helaas voor hen, mag jij je daar niets van aantrekken. Dat voelt nu alleen nog niet zo voor jou en ik denk dat het je enorm zou helpen als je dat wel gaat leren.
zondag 23 april 2017 om 09:20
quote:S-Meds schreef op 23 april 2017 @ 09:02:
je bent volwassen, de mening van je ouders kan en mag je gewoon naast je neerleggen
Precies. Hoe lastig ook, een deel volwassen zijn is ook dat je je eigen keuzes maakt en je eigen mening vormt en je niet meer voegt naar de criteria die je ouders hanteren. Je schrijft dat je niet vindt dat je je zo moet bewijzen. Daar heb je gelijk in. Waarom doe je het dan toch? Je kunt ook gewoon zeggen "zo denken jullie erover, ik heb een andere mening" en het daarbij laten.
En de hoop loslaten dat je het in de ogen van anderen goed kunt doen, zeker als die anderen zo'n ander perspectief hebben op jouw situatie dan jijzelf.
je bent volwassen, de mening van je ouders kan en mag je gewoon naast je neerleggen
Precies. Hoe lastig ook, een deel volwassen zijn is ook dat je je eigen keuzes maakt en je eigen mening vormt en je niet meer voegt naar de criteria die je ouders hanteren. Je schrijft dat je niet vindt dat je je zo moet bewijzen. Daar heb je gelijk in. Waarom doe je het dan toch? Je kunt ook gewoon zeggen "zo denken jullie erover, ik heb een andere mening" en het daarbij laten.
En de hoop loslaten dat je het in de ogen van anderen goed kunt doen, zeker als die anderen zo'n ander perspectief hebben op jouw situatie dan jijzelf.
zondag 23 april 2017 om 09:20
quote:Petite_max schreef op 23 april 2017 @ 09:09:
Meds, je hebt enorm gelijk! Maar hoe kan ik dit veranderen?
@hangmat, ook jij hebt gelijk. Mijn moeder is enorm dominant en mijn vader is gewoon...nou ja, dichterbij god kom je niet. Geen narcist maar hij heeft wel een mening en kan heel erg boos worden als ik tegen spreek. Ze dulden nog altijd geen tegenspraak van "hun kind". Zodra ik wel tegengas geef, vervalt mijn moeder in een mokkend kind ("maar dan doe ik ook helemaal niets meer") en negeert mijn vader me gerust een paar weken.en waarom is dat erg?
Meds, je hebt enorm gelijk! Maar hoe kan ik dit veranderen?
@hangmat, ook jij hebt gelijk. Mijn moeder is enorm dominant en mijn vader is gewoon...nou ja, dichterbij god kom je niet. Geen narcist maar hij heeft wel een mening en kan heel erg boos worden als ik tegen spreek. Ze dulden nog altijd geen tegenspraak van "hun kind". Zodra ik wel tegengas geef, vervalt mijn moeder in een mokkend kind ("maar dan doe ik ook helemaal niets meer") en negeert mijn vader me gerust een paar weken.en waarom is dat erg?
zondag 23 april 2017 om 09:21
quote:Petite_max schreef op 23 april 2017 @ 09:09:
Meds, je hebt enorm gelijk! Maar hoe kan ik dit veranderen?
@hangmat, ook jij hebt gelijk. Mijn moeder is enorm dominant en mijn vader is gewoon...nou ja, dichterbij god kom je niet. Geen narcist maar hij heeft wel een mening en kan heel erg boos worden als ik tegen spreek. Ze dulden nog altijd geen tegenspraak van "hun kind". Zodra ik wel tegengas geef, vervalt mijn moeder in een mokkend kind ("maar dan doe ik ook helemaal niets meer") en negeert mijn vader me gerust een paar weken.
Voorlopig niet meer naar je ouders dus. Komt je herstel niet ten goede dit soort gezeik.
Sterkte!
Meds, je hebt enorm gelijk! Maar hoe kan ik dit veranderen?
@hangmat, ook jij hebt gelijk. Mijn moeder is enorm dominant en mijn vader is gewoon...nou ja, dichterbij god kom je niet. Geen narcist maar hij heeft wel een mening en kan heel erg boos worden als ik tegen spreek. Ze dulden nog altijd geen tegenspraak van "hun kind". Zodra ik wel tegengas geef, vervalt mijn moeder in een mokkend kind ("maar dan doe ik ook helemaal niets meer") en negeert mijn vader me gerust een paar weken.
Voorlopig niet meer naar je ouders dus. Komt je herstel niet ten goede dit soort gezeik.
Sterkte!
zondag 23 april 2017 om 09:21
En het is overigens heel spijtig om afstand te nemen. Maar ik herken je verhaal van een vriendin. Haar ouders behandelen haar echt als een kind. En dat komt (volgens mij) omdat ze zich ook als een kind gedraagt. Uithuilen bij ouders, overal hulp bij vragen, te nemen beslissingen eerst met hun bespreken enz. Die ouders bemoeien zich nu overal mee.
zondag 23 april 2017 om 09:22
Oh wat een erg gesprek. Wel goed dat je aangegeven hebt dat je het gesprek wilt stoppen!
Je bent in ieder geval voor jezelf opgekomen.
Het is goed om erover na te denken hoe je in het vervolg met je ouders om wilt gaan. Als jouw ouders altijd zo zijn dan zou er iets moeten veranderen. Zo ga je eraan onderdoor.
Heb je eigenlijk vaak contact met jouw ouders?
Je bent in ieder geval voor jezelf opgekomen.
Het is goed om erover na te denken hoe je in het vervolg met je ouders om wilt gaan. Als jouw ouders altijd zo zijn dan zou er iets moeten veranderen. Zo ga je eraan onderdoor.
Heb je eigenlijk vaak contact met jouw ouders?
Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan
zondag 23 april 2017 om 09:23
quote:Petite_max schreef op 23 april 2017 @ 09:05:
Het gesprek ging ook als volgt ongeveer;
"Je zult t niet leuk vinden dat ik er over begin maar ik doe t toch" en dan zo'n misplaatste glimlach
"Denk je nog aan je opleiding"
Stress, paniek, chaos in mijn hoofd. Ik merkte vrijwel direct dat mijn eerste reactie was dat ik wel zou kunnen schreeuwen, maar dat heeft geen zin. Daarom heb ik net geantwoord en uiteindelijk gevraagd om te gesprek hierover te stoppen omdat t stress oplevert. "Maar ja, je moet t wel afmaken"
Wow.
Misschien tijd om je grensen aan te geven. Erg jammer dat ze dat niet zelf aanvoelen.
Het gesprek ging ook als volgt ongeveer;
"Je zult t niet leuk vinden dat ik er over begin maar ik doe t toch" en dan zo'n misplaatste glimlach
"Denk je nog aan je opleiding"
Stress, paniek, chaos in mijn hoofd. Ik merkte vrijwel direct dat mijn eerste reactie was dat ik wel zou kunnen schreeuwen, maar dat heeft geen zin. Daarom heb ik net geantwoord en uiteindelijk gevraagd om te gesprek hierover te stoppen omdat t stress oplevert. "Maar ja, je moet t wel afmaken"
Wow.
Misschien tijd om je grensen aan te geven. Erg jammer dat ze dat niet zelf aanvoelen.
zondag 23 april 2017 om 09:26
quote:Petite_max schreef op 23 april 2017 @ 09:05:
Het gesprek ging ook als volgt ongeveer;
"Je zult t niet leuk vinden dat ik er over begin maar ik doe t toch" en dan zo'n misplaatste glimlach
"Denk je nog aan je opleiding"
Stress, paniek, chaos in mijn hoofd. Ik merkte vrijwel direct dat mijn eerste reactie was dat ik wel zou kunnen schreeuwen, maar dat heeft geen zin. Daarom heb ik net geantwoord en uiteindelijk gevraagd om te gesprek hierover te stoppen omdat t stress oplevert. "Maar ja, je moet t wel afmaken""nee dat vind ik niet leuk en ben ik nog niet aan toe, ander onderwerp" klaar. Zelf de regie nemen.
Het gesprek ging ook als volgt ongeveer;
"Je zult t niet leuk vinden dat ik er over begin maar ik doe t toch" en dan zo'n misplaatste glimlach
"Denk je nog aan je opleiding"
Stress, paniek, chaos in mijn hoofd. Ik merkte vrijwel direct dat mijn eerste reactie was dat ik wel zou kunnen schreeuwen, maar dat heeft geen zin. Daarom heb ik net geantwoord en uiteindelijk gevraagd om te gesprek hierover te stoppen omdat t stress oplevert. "Maar ja, je moet t wel afmaken""nee dat vind ik niet leuk en ben ik nog niet aan toe, ander onderwerp" klaar. Zelf de regie nemen.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
zondag 23 april 2017 om 09:27
quote:Petite_max schreef op 23 april 2017 @ 09:09:
Meds, je hebt enorm gelijk! Maar hoe kan ik dit veranderen?
@hangmat, ook jij hebt gelijk. Mijn moeder is enorm dominant en mijn vader is gewoon...nou ja, dichterbij god kom je niet. Geen narcist maar hij heeft wel een mening en kan heel erg boos worden als ik tegen spreek. Ze dulden nog altijd geen tegenspraak van "hun kind". Zodra ik wel tegengas geef, vervalt mijn moeder in een mokkend kind ("maar dan doe ik ook helemaal niets meer") en negeert mijn vader me gerust een paar weken.Wat verstikkend. Klinkt weinig liefdevol. Heb je hier ook over gesproken tijdens je therapie?
Meds, je hebt enorm gelijk! Maar hoe kan ik dit veranderen?
@hangmat, ook jij hebt gelijk. Mijn moeder is enorm dominant en mijn vader is gewoon...nou ja, dichterbij god kom je niet. Geen narcist maar hij heeft wel een mening en kan heel erg boos worden als ik tegen spreek. Ze dulden nog altijd geen tegenspraak van "hun kind". Zodra ik wel tegengas geef, vervalt mijn moeder in een mokkend kind ("maar dan doe ik ook helemaal niets meer") en negeert mijn vader me gerust een paar weken.Wat verstikkend. Klinkt weinig liefdevol. Heb je hier ook over gesproken tijdens je therapie?
zondag 23 april 2017 om 09:28
quote:vivamila schreef op 23 april 2017 @ 09:21:
En het is overigens heel spijtig om afstand te nemen. Maar ik herken je verhaal van een vriendin. Haar ouders behandelen haar echt als een kind. En dat komt (volgens mij) omdat ze zich ook als een kind gedraagt. Uithuilen bij ouders, overal hulp bij vragen, te nemen beslissingen eerst met hun bespreken enz. Die ouders bemoeien zich nu overal mee.
Ik denk dat dit heel belangrijk is.
TO, hoe jij je tegenover je ouders gedraagt bepaalt wat zij wel en niet kunnen maken. Je klinkt alsof je je makkelijk laat manipuleren en domineren. Als jij je anders gaat gedragen zullen je ouders dat ook gaan doen. Misschien niet van harte, maar als ze merken dat ze je niet meer kunnen domineren en manipuleren dan heeft het voor hen geen zin meer om zich zo te gedragen. Dus ik zou, met hulp van de therapeut, eens heel praktisch gaan kijken hoe jij dingen kunt veranderen in jouw handelen ten opzichte van je ouders. Daarmee neem je als het ware zeggenschap in deze situaties, ipv dat het je allemaal overkomt en je je machteloos moet voelen.
Succes
En het is overigens heel spijtig om afstand te nemen. Maar ik herken je verhaal van een vriendin. Haar ouders behandelen haar echt als een kind. En dat komt (volgens mij) omdat ze zich ook als een kind gedraagt. Uithuilen bij ouders, overal hulp bij vragen, te nemen beslissingen eerst met hun bespreken enz. Die ouders bemoeien zich nu overal mee.
Ik denk dat dit heel belangrijk is.
TO, hoe jij je tegenover je ouders gedraagt bepaalt wat zij wel en niet kunnen maken. Je klinkt alsof je je makkelijk laat manipuleren en domineren. Als jij je anders gaat gedragen zullen je ouders dat ook gaan doen. Misschien niet van harte, maar als ze merken dat ze je niet meer kunnen domineren en manipuleren dan heeft het voor hen geen zin meer om zich zo te gedragen. Dus ik zou, met hulp van de therapeut, eens heel praktisch gaan kijken hoe jij dingen kunt veranderen in jouw handelen ten opzichte van je ouders. Daarmee neem je als het ware zeggenschap in deze situaties, ipv dat het je allemaal overkomt en je je machteloos moet voelen.
Succes
zondag 23 april 2017 om 09:30
zondag 23 april 2017 om 09:37
In t verleden heb ik me inderdaad meer als kind gedragen. Maar inmiddels neem ik veel afstand. Zie ze nog maar weinig, bel 1 a 2 keer per week en neem zelf meer beslissingen.
Ik vind t heel erg als mijn vader me negeert. Dat is echt zijn ding. Vroeger al, als gingen niet gingen zoals hij wilde. Dan kreeg ik de stilte. Terwijl hij dan tijdens zo'n stille week ook weleens mijn kamer op kwam om even in forse bewoordingen te laten weten wat ie nu van me vond. Dat vond ik t ergst. Dat onvoorspelbare er aan.
En op advies van mijn moeder moest ik dan maar sorry gaan zeggen. (Na een paar dagen of een ruime week) dus t is een oude wond waarbij ik nu moet gaan leren dat ik die wond zelf kan verbinden.
Inmiddels zijn ze minder extreem maar ben ik nog wel altijd kind. Terwijl ik verwoede pogingen doe om los te komen. En dat wordt ook besproken in de therapie.
Ik vind t heel erg als mijn vader me negeert. Dat is echt zijn ding. Vroeger al, als gingen niet gingen zoals hij wilde. Dan kreeg ik de stilte. Terwijl hij dan tijdens zo'n stille week ook weleens mijn kamer op kwam om even in forse bewoordingen te laten weten wat ie nu van me vond. Dat vond ik t ergst. Dat onvoorspelbare er aan.
En op advies van mijn moeder moest ik dan maar sorry gaan zeggen. (Na een paar dagen of een ruime week) dus t is een oude wond waarbij ik nu moet gaan leren dat ik die wond zelf kan verbinden.
Inmiddels zijn ze minder extreem maar ben ik nog wel altijd kind. Terwijl ik verwoede pogingen doe om los te komen. En dat wordt ook besproken in de therapie.
zondag 23 april 2017 om 09:48
quote:Petite_max schreef op 23 april 2017 @ 09:09:
Meds, je hebt enorm gelijk! Maar hoe kan ik dit veranderen?
@hangmat, ook jij hebt gelijk. Mijn moeder is enorm dominant en mijn vader is gewoon...nou ja, dichterbij god kom je niet. Geen narcist maar hij heeft wel een mening en kan heel erg boos worden als ik tegen spreek. Ze dulden nog altijd geen tegenspraak van "hun kind". Zodra ik wel tegengas geef, vervalt mijn moeder in een mokkend kind ("maar dan doe ik ook helemaal niets meer") en negeert mijn vader me gerust een paar weken.
Wat Meds zegt, inderdaad. Vandaar ook mijn vraag hoe je het zou vinden als iemand anders het zei. Wanneer je ouders iets van je vinden of kritiek hebben, komen oude patronen vaak naar boven. De paniek die je voelt bijvoorbeeld. Wat mij goed helpt is te denken hoe ik zou reageren wanneer een willekeurig iemand dit zou zeggen. En inderdaad; laat los. Je mag de mening van je ouders gewoon naast je neerleggen.
Wat betreft het mokken en het negeren. Bekijk dit ook eens van een afstandje. Ik denk dat je dan snel zult zien dat het eigenlijk heel kinderachtig gedrag is waar je verder niet zo veel mee moet.
Meds, je hebt enorm gelijk! Maar hoe kan ik dit veranderen?
@hangmat, ook jij hebt gelijk. Mijn moeder is enorm dominant en mijn vader is gewoon...nou ja, dichterbij god kom je niet. Geen narcist maar hij heeft wel een mening en kan heel erg boos worden als ik tegen spreek. Ze dulden nog altijd geen tegenspraak van "hun kind". Zodra ik wel tegengas geef, vervalt mijn moeder in een mokkend kind ("maar dan doe ik ook helemaal niets meer") en negeert mijn vader me gerust een paar weken.
Wat Meds zegt, inderdaad. Vandaar ook mijn vraag hoe je het zou vinden als iemand anders het zei. Wanneer je ouders iets van je vinden of kritiek hebben, komen oude patronen vaak naar boven. De paniek die je voelt bijvoorbeeld. Wat mij goed helpt is te denken hoe ik zou reageren wanneer een willekeurig iemand dit zou zeggen. En inderdaad; laat los. Je mag de mening van je ouders gewoon naast je neerleggen.
Wat betreft het mokken en het negeren. Bekijk dit ook eens van een afstandje. Ik denk dat je dan snel zult zien dat het eigenlijk heel kinderachtig gedrag is waar je verder niet zo veel mee moet.
zondag 23 april 2017 om 09:50
quote:S-Meds schreef op 23 april 2017 @ 09:02:
je bent volwassen, de mening van je ouders kan en mag je gewoon naast je neerleggen
Dit.
Vervelend, want zelf vind ik het ook prettig als mijn ouders mij steunen, achter mij staan en begrip tonen. Maar dat is niet altijd het geval.
Leg het naast je neer. Dit is iets van hen.
je bent volwassen, de mening van je ouders kan en mag je gewoon naast je neerleggen
Dit.
Vervelend, want zelf vind ik het ook prettig als mijn ouders mij steunen, achter mij staan en begrip tonen. Maar dat is niet altijd het geval.
Leg het naast je neer. Dit is iets van hen.
zondag 23 april 2017 om 09:50
quote:Petite_max schreef op 23 april 2017 @ 09:44:
Ik laat me inderdaad ook heel gemakkelijk domineren en manipuleren. Vooral door mijn moeder. Ze kan dan in zo'n kind modus schieten waarop ik dan weer reageer als "de ouder"
Als je moeder in kindmodus schiet, moet jij daar weer onder gaan zitten, als nog kleiner kind. Dan heeft het niet het effect dat ze wil.
Je zou wat kunnen hebben aan Leary's Rose.
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Roos_van_Leary
Ik laat me inderdaad ook heel gemakkelijk domineren en manipuleren. Vooral door mijn moeder. Ze kan dan in zo'n kind modus schieten waarop ik dan weer reageer als "de ouder"
Als je moeder in kindmodus schiet, moet jij daar weer onder gaan zitten, als nog kleiner kind. Dan heeft het niet het effect dat ze wil.
Je zou wat kunnen hebben aan Leary's Rose.
https://nl.m.wikipedia.org/wiki/Roos_van_Leary