Therapieresistente depressies

Ik heb therapieresistentie depressies. Eigenlijk ben ik bipolair, maar manie speelt al jaren niet echt meer een rol. In de afgelopen 17 jaar ben ik een keer 6 maanden en een keer 8 maanden niet depressief geweest. Verder gaat het af en toe een paar weken of een maand of 2 goed. Alles bij elkaar ben ik ¾ van de tijd depressief en ¾ daar weer van ernstig (denk: suïcidaal).



Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.



En het helpt dus allemaal niet!



Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.



En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?

quote:SpringDing schreef op 23 april 2017 @ 12:14:

[...]





Je kunt ook iets gaan doen niet omdat jij daar beter van wordt, maar een ander.

De focus van jezelf af halen.Dat heb ik dus 20 jaar gedaan voor mijn werk. Daar zijn anderen een heleboel mee opgeschoten, maar ik niet. En nu heb ik er de energie en de motivatie niet meer voor om het op te kunnen brengen.

quote:Gorjuss schreef op 23 april 2017 @ 12:02:

Ik heb korte tijd schematherapie gehad.

Punt is dat ik veel dingen wel weet en de inzichten wel heb, wel zie 'Dit is die modus of oud zeer', maar dat is iets anders dan het voelen. Voelen dat het niet meer van nu is of dat je gedachte misschien niet helemaal klopt. Of misschien kloppen mijn gedachten juist wel. Ik ben nog altijd boos om de jarenlange mishandeling. Het voelt wederom alsof iemand oude wonden open haalt en dat is in een fractie van een seconde gebeurd. Waarna je weer drie dagen kunt gaan relativeren.Ik weet en zie en voel het allemaal prima, en schiet er vervolgens niks mee op.

quote:strikjemetstippels schreef op 23 april 2017 @ 12:14:

[...]



Ik heb een vrij gevestigde nu. Is ook mijn eerste poging hoor, maar heb eigenlijk geen zin om weer iemand te zoeken, die trial & error vind ik zo'n gedoe. Heb ook medicatie, merk er niet echt iets van.



Ik denk dat gewoon heel veel mensen, waar onder ook zeker therapeuten (want laten we eerlijk zijn het is geen gebied waar nu bepaald een diep begrip nodig is en het is grotendeels gebakken lucht, het is geen echte wetenschap) oorzaak>gevolg>actie>resultaat zien, waar mensen zo als jij en ik ook gewoon even de dagelijkse existentiële gedachten kwijt willen. Ik ontplof er van en heb het idee dat het niet gewaardeerd wordt. Mijn therapeut zegt 'ik kan niet blijven aan dragen, op een gegeven moment heb ik alles aan gedragen' en dan denk ik 'godver, ik zit daar ook niet voor.' Ik heb het idee dat ik allerlei zaken moet, en daar wil therapeut dan over praten, over zaken die ik dan moet dóen en welk resultaat er uit volgt. Het gaat dus niet écht over mij.



Ik denk er ook over om gewoon maar te kappen, het kost geld en ik laat me nog in een hoek drukken die ik niet wil. Ik wijs bepaalde zaken ook af, en ik heb het idee dat therapeut me dat kwalijk neemt. Maar sorry, sommige dingen gaan me gewoon te ver, tijd en geld steken in zaken die geen enkel wetenschappelijke onderbouwing hebben.Het schijnt bewezen te zijn dat therapie beter werkt tegen depressie dan een placebo... Maar ik heb zoveel verhalen gehoord van mensen die slechte ervaringen hebben met therapeuten, dat ik er ook niet heel veel vertrouwen in heb. Van sommige therapeuten en vooral sommige opmerkingen ben ik beslist alleen maar slechter geworden. Daarom had ik ook al jaren geleden besloten dat ik het niet meer zou doen. Ik wilde alleen nog maar dood. Toen gebeurde er iets dat heel erg heftig was en waardoor ik me realiseerde dat dat doodgaan er helaas voorlopig niet inzat, en toen vond ik dat ik het aan mezelf verschuldigd was om nog een keer alles uit de last te trekken om te proberen me beter te gaan voelen, en daar hoorde dus ook bij dat ik nog een keer therapie ging proberen. Weer eerst een hele foute peut getroffen, en weer bijna opgegeven. En toen mijn huidige therapeut gevonden. Zoals ik al eerder zei, ik denk niet dat het veel gaat opleveren. Maar als het met haar niet lukt, dan lukt het met niemand.

quote:strikjemetstippels schreef op 24 april 2017 @ 14:03:

[...]



Ja dat schijnt bewezen te zijn, al kan dat nooit echt worden bewezen natuurlijk. Ik had het overigens specifiek over EDMR. Hoe wel er mensen zeggen baat bij te hebben, kan dat ook gewoon zijn om dat ze dan bezig zijn met verwerking. Stap zetten naar herstel is ook al deels herstel, lijkt me zo. Ik wil me niet laten pushen naar iets dat geen enkel wetenschappelijke onderbouwing heeft.



Ik wil gewoon praten over mij zelf en mijn belevingswereld zo dat het misschien kan vervliegen. Maar kennelijk is dat niet zo normaal in therapeuten land, puur over gedachten spreken. En is men enkel geïnteresseerd in hoe je het doet in concrete situaties en contact met anderen.



Ik heb me ook verdiept in emdr en besloten om het niet te doen. Niet eens zozeer vanwege de gebrekkige onderbouwing, want wat helpt, helpt, of het nou een placebo-effect is of iets anders, maar vooral omdat het toch het meest geschikt is voor enkelvoudige traumata.



Ik heb ook de ervaring dat de meeste therapeuten alleen geïnteresseerd zijn in wat je denkt en wat je doet, niet in wat je voelt. En je moet je vooral zoveel mogelijk net zo gedragen als de gemiddelde Nederlander. Dan komt het zogenaamd allemaal goed. Bij mijn huidige therapeut is dat gelukkig anders. Ik ben ook helemaal allergisch voor het idee in de CGT dat je gedachten bepalen hoe je je voelt. Het speelt wel mee, maar het is verre van zaligmakend. Ik denk voor minstens 95% hetzelfde, of ik nou depressief ben of niet. En ik denk niet dat die resterende 5% al het verschil uitmaakt tussen wel of niet depressief zijn. Als ik depressief ben, gaan die gedachten gepaard met de meest vreselijke gevoelens. En als ik eens een keertje niet depressief ben, heb ik die gevoelens niet, terwijl ik dus hetzelfde denk. Dus het is ook voor een heel groot deel omgekeerd: hoe je je voelt, bepaalt voor een aanzienlijk deel wat je denkt. En mijn huidige psychologe is de eerste die het daar mee eens is.



CGT vind ik niet veel meer dan een gedachtentrucje, en in mijn geval werkt die niet. Ja, ik voel me wel eens een waardeloos en slecht mens. En nee, ik heb goedbeschouwd niet zoveel bewijs dat dat echt waar is. Dus kan ik prima tegen mezelf zeggen dat ik niet waardeloos en slecht ben, en ik geloof het nog ook, op een rationeel niveau. Maar daar gaat het gevoel niet van weg. Kortom, de theorie werkt -voor mij- niet in de praktijk.

quote:Flowers-and-roses schreef op 24 april 2017 @ 14:19:

Fayanne, je wil graag gehoord worden, dat lees ik in de posts over wat voor hulpverlening je graag wilt, klopt dat? En wil je dan dat de therapeut als klankbord fungeert of wil je dat hij/zij meedenkt? Heb je ooit gestalt geprobeerd? Sorry als ik nu iets doms zeg hoor, of vraag, want ik probeer nog steeds iets te bedenken wat zou kunnen werken. Terwijl je nu waarschijnlijk hulpverlenermoe bent. Alles beu en moe bent misschien wel.



Maar als je de therapeut alleen als klankbord wil gebruiken, zou het iets zijn om jezelf te filmen terwijl je vertelt over je gedachtes en dat bv op you tube zet. Alleen voor jezelf, en als je durft, misschien ook voor anderen. Schrijf je? Het lijkt mij toe iig alsof je wanhopig graag van alles wilt vertellen, en dat kan, op allerlei manieren, misschien is therapie niet de manier voor jou maar moet je een andere manier vinden. Een boek schrijven misschien.



Ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig geworden naar waar jij over nadenkt namelijk. Hebben die therapeuten van je dat nooit, dat ze nieuwsgierig ernaar zijn? Sorry als je dat vervelend vindt trouwens, ik bedoel het niet slecht.



Hoi Flowersandroses,

Ondanks dat we het niet altijd eens zijn, vind ik het oprecht fijn dat je nog steeds meedenkt. Ja, ik vind het heel belangrijk en fijn om gehoord te worden. Deels omdat iedereen dat natuurlijk vind maar ook voor een heel groot deel omdat niet gehoord en gezien worden in heel onveilige situaties een van mijn jeugdtrauma's is.



Ik snap dat voor sommige mensen het volgen van een specifieke therapie zoals cognitieve of schematherapie goed werkt, maar ik pas niet precies in zo'n hokje. Ik heb me verdiept in verschillende therapietechnieken en in de meeste zitten zeker goede en zinvolle aspecten die mij aanspreken, maar ook veel aspecten die mij niet aanspreken. Er is er geen een waarvan ik denk dat die helemaal, of voor het overgrote deel, bij mij past. Mijn huidige psychologe heeft jarenlange ervaring met mensen met vooral zwaardere problematiek en ook met persoonlijkheidsstoornissen, waarvan ik nog steeds niet overtuigd ben dat ik daaraan lijd. Ze heeft zich in meerdere technieken verdiept en zoekt bij elke patiënt en bij elk probleem naar stukjes uit al die technieken die in die situatie geschikt lijken.



Ik denk dat dit in theorie voor mij de beste aanpak is. Of het in de praktijk gaat helpen, moet ik nog afwachten. Ik pen pas 3,5 maand bezig. We zijn, op mijn verzoek, begonnen met bespreken hoe ik naar allerlei dingen uit heden en verleden kijk; of dit realistisch/correct is en of er nog andere manieren van kijken zijn waar ik nog niet aan gedahct heb (en ik heb al op heel veel manieren naar de dingen gekeken). Ik denk nog steeds dat dit de beste manier is/was om te beginnen, en wat daarna volgt, zien we dan wel. Het is op dit moment een combinatie van klankbord en meedenken. Tot nog toe heb ik geleerd dat ik de dingen die we besproken hebben, inderdaad realistisch zie en ze heeft me nog geen alternatieven aan de hand kunnen doen waar ik zelf nog niet aan gedacht had. Aan de ene kant is het fijn om te ontdekken dat ik de dingen al die jaren correct gezien heb en dat ik geen voor de hand liggende opties gemist heb, maar aan de andere kant ben ik er tot nog toe dus ook niet mee geholpen. Tot nog toe is er niks gebeurd in deze therapie waarvan ik denk dat ik daar ook maar een pietsje minder depressief van zal worden. Maar wat niet is, kan nog komen.



Youtube?? Ben je gek?? (Sorry ) Maar je zou kunnen zeggen dat ik schrijf. Ik heb al bijna 30 jaar (ben bijna 48) een 'penvriendin' in het buitenland waar ik eerst snail-mail brieven mee schreef en nu natuurlijk al jarenlang e-mails. Elke dag. En niet maar een paar zinnen en ook niet over koetjes en kalfjes. Zij heeft ook een aantal ernstige depressies achter de rug en is ernstig fysiek mishandeld als kind (bij mij was het meer emotionele verwaarlozing). Zij is mijn soulmate en de enige die tenminste een heel groot deel van mijn problemen en gevoelens begrijpt. We filosoferen wel eens over een soort boek op basis van onze correspondentie .



In mijn reactie op de laatste post van strikjemetstippels zei ik al dat de meeste peuten meer geïnteresseerd zijn in wat je denkt en doet dan wat je voelt. Het lijkt wel alsof het in therapie, net als in de rest van de maatschappij, toch liefst niet al te diepgravend moet zijn, terwijl ik daar nou juist zit voor de nodige diepgang. Maar bij mijn huidige psychologe is dat gelukkig anders. Als het haar niet lukt iets bij mij te veranderen, dan lukt het niemand.



En wat ik allemaal denk? In elk geval te veel . Hoe vaak ik dat al niet gehoord heb... Maar de dingen waar ik depressief van word, hebben vooral te maken met de thema's eenzaamheid en zinloosheid. Eenzaamheid in een vorm die niets te maken heeft met de aanwezigheid van andere mensen. Het gaat er om dat je uiteindelijk niemand echt kan kennen en dat niemand je echt helemaal begrijpt. Zoals de schrijver John Irving zegt in 'De wereld volgens Garp': 'Volwassen worden bestaat gedeeltelijk uit het besef dat er niemand is die genoeg op je lijkt om je te kunnen begrijpen.' Ik ben ook totaal niet geïnteresseerd in de dingen waar de meeste mensen in geïnteresseerd zijn (lees: de onderwerpen waar het op kantoor bij de koffieautomaat over gaat). Dat maakt ook oppervlakkige contacten lastiger. Onvoldoende begrip, geen echte verbinding voelen, nauwelijks herkenning ervaren, daar word ik heel verdrietig en depressief van (dat zijn trouwens twee heel verschillende dingen).



En in de basis is heel het leven volkomen zinloos. Zowel het leven op zich, in metafysische, hogere zin, als mijn persoonlijk leven. Veel mensen zeggen dat het misschien wel waar is dat 'het leven' zinloos is, maar dat dat nog niet hoeft te betekenen dat iemands persoonlijke leven zinloos is, want... en dan volgt een hele riedel van dingen die voor veel mensen hun eigen leven zinvol maken, zoals familie, werk, allerlei vormen van zorg voor de wereld en de medemens etc etc. En er zit dus niks bij dat ik echt, echt zinvol vind. Ik heb bijna 20 jaar in de zorg gewerkt, en dat vond ik leuk, maar niet zinvol. En van die zinloosheid wordt ik ook erg depressief.

quote:tennis2012 schreef op 24 april 2017 @ 19:07:

Heb je mijn vorige post gezien Fayanna?



Ohja, is non dualisme misschien iets voor jou?

www.hanslaurentius.nl

Eckart Tolle- De nieuwe aardeBedoel je over de hsp therapeut? Die staat geloof ik niet zo heel duidelijk te lezen in mijn browser. Bedoel je hoog sensitief? Dat ben ik in elk geval niet. Misschien hier en daar wat overgevoelig en snel op mijn tenen getrapt, hihi. Ik heb wel eens naar de testjes gekeken om te zien of ik hoog sensitief ben, maar dan ik ben eerder laag sensitief. Maar ook weer beslist niet autistisch. En ik heb ook zeker geen borderline. Of bedoel je iets anders? Overigens is om financiële redenen alles wat niet door de verzekering vergoed wordt, geen optie. Helaas, want anders zou ik het zeker (ook) zoeken in allerlei andere (oa filosofische) stromingen. Nu lees ik af en toe wat over dergelijke dingen. Ik ben vooral in het boeddhisme geïnteresseerd en heb daar het een en ander over gelezen en probeer een aantal inzichten toe te passen. Die lijken overigens soms verdacht veel op CBT! Jouw Hans ken ik nog niet, zal eens wat gaan lezen.

quote:tennis2012 schreef op 24 april 2017 @ 19:29:

Je lijkt me niet laagsensitief, juist niet want je wilt juist diepgang en verbinding.

En niet elke hsp-er is hetzelfde.

Met hb bedoel ik Hoogbegaafd, misschien ben je dat wel zonder dat te weten.

Ik heb zoveel meegemaakt en heb zo diep gezeten, maar een doodswens had ik nooit gehad.

Ik heb een lieve familie en vrienden etc. En er kwam altijd iets moois op mijn pad na een grote dip.

Hopelijk kun je iets zinvols vinden in je leven.... Het lijkt me heel moeilijk om al zo lang te struggelen met het leven



Laat ik zeggen dat ik volgens de testjes op internet zeker niet hoog sensitief ben. Of ik hoogbegaafd ben, hangt van de definitie af. Er zijn er meer in omloop.



Na jaren van zoveel depressie en zoveel pijn, en zo weinig effect van medicijnen en therapie wordt het leven gewoon ondraaglijk. En dan komt vanzelf een keer de dag dat je echt niet meer wilt. Er wordt vaak gezegd dat mensen met een doodswens of die een zelfmoordpoging doen eigenlijk niet echt dood willen, maar een ander leven willen. En een tijd lang was dat voor mij ook wel zo. Maar op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik echt dood wilde.



In sept 2015 heb ik eierstokkanker gehad en ik was vast van plan om dat te gebruiken om dood te gaan. En toen dat niet doorging, was ik zo verschrikkelijk kwaad en teleurgesteld! Ik heb maandenlang lopen janken daarom. Voordat ik geopereerd werd was het niet duidelijk of mijn tumor nou wel of niet kwaadaardig was. Dus mijn idee was: als hij goedaardig is, wil ik hem eruit, want ik heb erg veel klachten. En als hij kwaadaardig is, dan ga ik er zeker dood aan, want eierstokkanker is een van de meer kwaadaardige vormen van kanker. Tijdens de operatie bleek dat het inderdaad een kwaadaardige tumor was. En weken later, toen de definitieve PA-uitslag kwam, bleek dat mijn tumor, in tegenstelling tot de 'gemiddelde' eierstoktumor, heel weinig kwaadaardig was in in zijn geheel verwijderd was en dat er geen uitzaaiingen waren. Daar ging mijn kans om dood te gaan! Zo oneerlijk!

quote:tennis2012 schreef op 24 april 2017 @ 19:53:

Is het niet echt dood willen maar een ander leven/geen pijn waar jij ook naar verlangt?

Of heb je nooit ervaren hoe het voelt om gelukkig te zijn?

Kennelijk was het not meant to be om dood te gaan door kanker.



Wat betreft testjes: dat vind ik zo'n onzin. Iedereen heeft bepaalde karaktertrekken. En te snel krijg je een etiket. Wel weet ik van mezelf dat hsp en hb ben. Ik herken gelijkgestemden meteenOoit was het inderdaad zo dat ik een ander leven wilde ipv doodgaan. Maar nu niet maar. Het is allemaal nogal een gepasseerd station. Tussen mijn 19e - 30e was ik behoorlijk gelukkig, ik weet zeker heel goed wat dat is. En dat de kanker niet doorging, voelde als het grootste verraad wat ik ooit heb meegemaakt. Ik zie het echt niet als een soort tweede kans.

quote:strikjemetstippels schreef op 24 april 2017 @ 19:57:

[...]



Misschien een botte vraag, maar waar om heb je er zelf geen einde aan gemaakt? Is geen oordeel verder hoor, vroeg het me af na het lezen van je verhaal mbt de kanker en je teleurstelling. Is het een verlangen naar een 'waardig' einde?



Hele goeie vraag. Er mag op dit forum maar beperkt over zelfmoord gesproken worden, dus ik hoop dat deze post niet verwijderd wordt. Ik heb een handjevol mislukte pogingen achter de rug. Het is namelijk minder eenvoudig dan veel mensen denken. Alle serieuze methoden zijn eng en/of pijnlijk en/of hebben een kans te mislukken waarna je er soms heel slecht uitkomt. Denk: hersenletsel, rolstoel, missende ledematen. Probeer je maar eens in groot detail voor te stellen hoe het is om op het spoor of op een flatgebouw te staan, en dan die stap te zetten, letterlijk en figuurlijk. En probeer je voor te stellen hoe het voelt als je te pletter valt. Of hoe het voelt als je lichaam uiteengereten wordt door een trein. Of de vreselijke benauwdheid door een touw om je nek. Of 100 pillen slikken en wakker worden met nog maar anderhalve hersencel. En ja, met de meest gewelddadige methoden duurt alles, als je het goed doet, maar heel even. Maar toch is het de angst, en de angst voor pijn, die me tegen houdt. Met de kanker hoefde ik tenminste niet zelf iets actiefs te doen. En doodgaan aan kanker is veel pijnlijker en duurt heel erg veel langer dan een van de bovengenoemde methoden. Ja, allemaal heel irrationeel, ik weet het.



Het is dus niet een kwestie van een waardig einde willen, want kanker is meestal niet zo'n waardige dood. Het punt is dat ik het lef niet heb om actief zoiets engs en pijnlijks te doen. De beslissing om geen chemo te doen is dan iets passiefs, en op een gegeven moment kan je ook niet meer terug. Dan is het behandelmoment voorbij en ga je dood, of je wilt of niet. Had ik een pilletje waarvan ik wist dat het een zekere en pijnloze dood zou veroorzaken, ik nam het vanavond nog in. (Nee, de pillen die ik slik zijn niet dodelijk.) Daarom overweeg ik ook vaak een euthanasietraject te starten.