20 jaar en abortus?

quote:Perzina schreef op 24 april 2017 @ 19:24:

[...]





Ik zou het in zijn algemeenheid afraden, en zéker in geval van TO als er zelfs sprake is van begeleid wonen etc. Dat zei ik. Niks meer en niks minder. Vervolgens betrek jij het op jezelf. Prima hoor, maar verdraai mijn woorden niet.



Prima hoor dat dames hier zich aangevallen voelen over hun partnerkeuze als vader van hun kinderen, maar ik blijf bij mijn standpunt. En dat die ik of basis van veel ervaring met autisme.Ik voel me aangevallen op het feit dat ik zelf een vrouw met autisme ben en door jou wordt neergezet alsof ik nooit kinderen zou kunnen opvoeden met de liefde die ze nodig hebben. Ik kom ook uit een begeleid wonentraject, omdat mijn problemen toen intens waren. Die problemen zijn inmiddels verdwenen en ik werk met kinderen. Ik word bovengemiddeld beoordeeld en dan zeg jij dat ik mijn eigen kinderen tekort zou doen. Ik vind het oprecht heel naar voor je dat jij door je ouders emotioneel behoorlijk verwaarloosd bent. Maar ik hoop ook dat je snapt hoe pijnlijk het is als jij dat vervolgens generaliseert naar alle andere mensen met autisme. Autisme is zo divers.

Je bent 20, dat is echt nog heel jong. Als je graag in september weer wilt gaan studeren en op dit moment in je leven nog niet toe bent aan een kind, zou je een abortus kunnen laten doen. Niks om je voor te schamen, echt niet.



Ooit, in een ver verleden, heeft een vriendin van mij dezelfde keus moeten maken. Ze heeft na een aantal jaren nog twee kinderen gekregen, toen de tijd er wel rijp voor was.

Ik zou voor een abortus gaan,

Soms is liefde juist een moeilijke beslissing nemen. Over 5 of 10 jaar wanneer je je leven beter op de rit hebt, kun je een kind wel een stabiele jeugd bieden.

Mijn ex heeft autisme en onze dochter ook. Het zijn moeilijke mensen in de omgang, maar ex heeft nu een vrouw die zich er wel staande bij kan houden. Enkel het risico op autisme zou mij dus niet tegenhouden. Heb je niet dat dan zijn er nog wel honderd andere ziekten of stoornissen die je kind kan hebben, en is de kans nog het grootst dat het niets heeft.

Je moet alleen wel in je achterhoofd houden dat een baby een dermate schokkende gebeurtenis is dat je vriend daar waarschijnlijk flink extra door (over-) belast wordt. De meeste zorg komt dus op jouw schouders. Nou ja, er zijn dus twee ouders die het kind graag willen. Lijkt mij dat aan de belangrijkste voorwaarde is voldaan

quote:eva1404 schreef op 26 april 2017 @ 10:17:

Bedankt voor jullie reacties allemaal. Inmiddels heb ik met verschillende personen die dichtbij mij staan gepraat over onze situatie, waaronder de ouders van mijn vriend. Zij waren zelf 19 toen mijn vriend geboren werd, dus ons tegen houden om het kind te laten komen doen ze niet, maar ze raden het ons wel af met daarbij ook hele praktische en realistische voorbeelden. (...) Wat fijn dat je toch met mensen in je omgeving hebt kunnen praten. Het klinkt alsof je nu maar abortus neigt. Lijkt me terecht dat je probeert je niet teveel door je vriend te laten beïnvloeden, omdat jij waarschijnlijk de meeste zorg zal dragen, aangezien hij nu hard bezig is met aan zichzelf werken. Ik wil je veel sterkte wensen bij het verdere beslisproces.

quote:eva1404 schreef op 26 april 2017 @ 10:17:

Bedankt voor jullie reacties allemaal. Inmiddels heb ik met verschillende personen die dichtbij mij staan gepraat over onze situatie, waaronder de ouders van mijn vriend. Zij waren zelf 19 toen mijn vriend geboren werd, dus ons tegen houden om het kind te laten komen doen ze niet, maar ze raden het ons wel af met daarbij ook hele praktische en realistische voorbeelden.

Ik vind het ontzettend moeilijk, omdat dit een situatie is waar verstand en gevoel ontzettend door elkaar heen loopt. Verstandelijk weet ik dat het beter is om het kindje weg te laten halen. Ik heb geen opleiding, financieel wordt het lastig, ben bang dat ik er uiteindelijk alleen voor kom te staan en mijn toekomst zal er heel anders uit gaan zien. Toch vind ik het gevoelsmatig heel erg moeilijk en ben ik bang een gigantisch schuld gevoel te krijgen en dat ik het na een abortus emotioneel zwaar zal hebben, maar ik denk dat ik beter spijt kan hebben van een abortus dan "spijt" krijgen van een kind. Ook al zou ik er voor vechten en er alles voor geven, ik denk dat het het beste is voor het kind in deze situatie om het weg te laten halen ook al vind ik dat ontzettend moeilijk.

Het lastige vind ik wel dat mijn vriend heeft uitgesproken dat hij het graag wil houden, maar dat hij er achter zal staan als ik het weg laat halen. Maar ik merk aan hem dat als het gesprek neigt naar abortus dat hij dichtklapt en wegloopt. Ik wil me niet laten beïnvloeden door hem, maar ik vind het wel heel moeilijk om te zien.Dat lijkt me heel lastig maar ik denk dat jij de realiteit in de gaten moet houden. Hij kan wel een hoop willen en denken dat hij dat allemaal wel kan maar hij is niet eens instaat zelfstandig te wonen en te functioneren op school of werk. Als hij zichzelf niet eens kan redden hoe gaat hij dan voor een kind zorgen? Ik denk dat de realiteit is dat jij voor dit kind gaat zorgen. Hij zal misschien wel helpen maar het overgrote deel van de zorg zal bij jou komen te liggen. Jij moet je bed uit, jij moet de boodschappen betalen, jij moet opvang regelen enz enz. Misschien kunnen jullie eens samen met FIOM gaan praten. Dan kan een onafhankelijk persoon het gesprek begeleiden en meehelpen een realistisch beeld te vormen van het krijgen van een kind in jullie situatie. Wat hij nu doet kan niet, weglopen als het moeilijk wordt en jou het maar laten uitzoeken. Eerlijk gezegd vind ik dat ook geen beste houding voor iemand die vader gaat worden, kinderen hebben is lang niet altijd makkelijk en dan kun je niet weglopen als je het te lastig vindt. Nou ja sommige mannen doen dat dus wel en dan ben jij op je (een en) twintigste alleenstaande moeder. Maar zit je wel de rest van je leven aan hem vast.