Mijn man is depressief

Meid jullie zijn niet geboren voor het geluk he. Wat jij allemaal op je bordje krijgt pfff. Dikke van mij.



Je man mist de regelmaat vd R-en. Rust, Regelmaat en Reinheid. Nu hij afgekeurd is kan hij zich misschien nutteloos voelen, geen onderdeel meer vd maatschappij. Kan hij helemaal geen werk meer verrichten of zou hij bv nog wel vrijwilligerswerk doen?

quote:Polkadot28 schreef op 28 april 2017 @ 20:15:

[...]





Omdat ik hem en ons dan laat stikken... En voor mijzelf kies ipv ons en ons zoontje.Ik denk dat je dan juist voor je zoontje kiest. En niks met ook voor jezelf kiezen. Doet hij namelijk ook.

quote:Polkadot28 schreef op 28 april 2017 @ 20:18:

[...]

Ik zit er weer even helemaal doorheen. En jouw post maakt dat ik breek... Dankjewel.



Hij zou volgens mij het wel aankunnen om 1a2 uur vrijwilligerswerk te kunnen doen. Maar hij zegt het al benauwd te krijgen alleen al eraan te denken. Dus misschien heb ik het mis... Maar ergens denk ik dat dat juist is wat nodig is.O sorry lieve schat dat was niet de bedoeling, t was goed bedoeld. Wilde je niet verdrietig maken.

Oh Polkadot,

Wat heftig voor jullie dat er zo weinig verbetering in zit.. En ook dat je man zich zo verliest in het gamen. Ik heb eerder, onder een andere naam (heel gedoe geweest maar het lukte niet om mijn oude nick weer terug te krijgen, ook niet door viva) meegeschreven in een andere topic.



Ik kan me goed voorstellen dat je het langzaam beu wordt/niet meer aan kan en denkt aan een scheiding. Jij hebt ook behoefte aan rust.. Het vraagt zoveel van je als partner vind ik uit eigen ervaring.

Wat worden hier goede vragen gesteld, ik kan zelf niet echt tips geven, mijn gevoel zegt dat die game verslaving ernstig bijdraagt aan hoe hij zich voelt, zijn gedrag gaat niet meehelpen aan zijn herstel. Ik snap dat het niet makkelijk is voor hem maar ik zou wel van hem willen weten hoe hij denkt over de situatie en wat hij gaat doen om samen vooruit te kunnen. Er zal inzet getoond moeten worden van hem, jij kunt hem niet beter maken maar hij moet wel weten dat jij je zo voelt. Weet hij dat je erover denkt om te scheiden? Hoe zit het met de communicatie tussen jullie?

Zijn terugtrekkende gedrag moet echt zwaar zijn, ik kan me voorstellen dat je je machteloos voelt.

Misschien heeft hij niet de juiste behandelaar? Ik weet uit ervaring dat dat alles uitmaakt. De klik moet er zijn en niet elke psych is in staat de juiste balans tussen steunen en duwen te vinden.



En scheiden zou niet de easy way out zijn. Je man is niet voor de lol depressief, maar dat betekent niet dat jij mee getrokken moet worden.



Bij mij kwam het ook oa door niet kunnen werken.. ik wilde zo graag.

pas toen ik een hobby oppakte bij een vereniging en na een jaar tegenzin ineens een superleuk weekend met die groep had, realiseerde ik me dat ik moest gaan doen, niet op de bank zitten. Dat weekend voelde ik ineens weer, ipv dat matte nikszeggende zwarte gat..

Dat in combinatie met medicatie zorgt ervoor dat het nu bergopwaarts gaat..

Medicatie is het enige wat echt helpt bij een depressie. Het is een medisch probleem.

Ach Polka, wat een rotsituatie. Ik 'ken' je nog uit eerdere topics en vind het daarom des te schrijnender om te lezen dat jullie nog steeds zo moeten ploeteren om goed invulling te geven aan jullie (gezins) leven.

Maar wel goed on te horen dat je voor jezelf weer een stijgende lijn te pakken hebt gekregen. Daar mag je gerust trots op zijn!



Heeft je man daarin gefaald? Nee, dat is te rigoureus om zo te stellen. Maar zijn ziekte ontslaat hem niet van iedere verplichting die hij heeft naar jou, jullie zoon en zichzelf.



Wat hier al werd geopperd: trek aan de bel bij zijn behandelaars. Met (andere) therapie en eventueel opnieuw medicatie is wellicht nog veel winst te behalen. Desalniettemin blijf ik van mening dat hij ook zelf in actie moet komen.



Letterlijk welteverstaan. Waarom verplicht hij zichzelf niet om iedere dag een uurtje te gaan wandelen? Zoontje mee naar de speeltuin aan het einde van de straat en dan daar desnoods een halfuur op een bankje gaan zitten (telefoon niet mee!)



Zou het wat zijn om dit soort kleine doelen te stellen? Op een dagelijkse basis? Om de negatieve spiraal van het 16 uur gamen op een dag te doorbreken?



En ja, dat zal hij vast niet leuk vinden. Maar er moet toch echt iets van hemzelf uitgaan komen. Passief reageren en alles afkappen is geen optie. Desnoods maak je de doelen kleiner. Maar hij moet iets gaan doen. Ik wil een depressie niet bagatelliseren en ik ken jullie situatie natuurlijk niet tot in detail maar ik kan me niet aan het gevoel onttrekken dat je man moedwillig lijkt te kiezen voor de weg van de minste weerstand.



En tot slot: Nee, je bent geen slechte partner wanneer je op een gegeven moment besluit dat het genoeg is geweest. Vergeet niet dat je zoontje volledig afhankelijk is van zijn ouders en wanneer vader niet in staat is om die verantwoordelijkheid te dragen dan komt het dus op jou neer.



Aan jou dan dus de taak om er voor te zorgen dat je de kernvoorwaarden voor een stabiele jeugd voor je zoon op orde houdt. Dat is je prioriteit. En wanneer jij er aan onderdoor dreigt te gaan omdat je meegezogen wordt in de depressie van je man, dan heb je weinig keus vrees ik. Al hoe hard en meedogenloos het misschien ook lijkt.



Sterkte meid, het is niet makkelijk. Maar vergeet niet dat je al van ver bent gekomen.

Ow wat naar voor jullie Polka



Heeft je man naast praattherapie ook dingen als PMT, beeldende therapie en mindfullness? Dat kan heel goed werken bij een depressie zeker als er veel achter de depressie zit.

Ook het signaleringsplan wat al benoemd werd is van groot belang, juist ook voor jou als partner.

Heb jij ook wel eens gesprekken met je man en zijn behandelaar?



Ik lees dat je man gestopt is met zijn medicatie waarom is dat zo? Heb je gemerkt dat zijn depressieve klachten na het stoppen erger zijn geworden?

Ik vind dat je sterker overkomt nu. Je bent erg ver gekomen en dat mag niet afgepakt worden door gedrag van man. Hoe erg het voor hem ook is. Je moet niet over je eigen grenzen heen gaan.



Maak een plan met man, als hij niet beter wil worden en geen inzet toont moet je misschien wel (denk aan time out) voor jezelf gaan kiezen (en wat beste is voor zoontje). Dit mag jou iig niet gaan opbreken.



Slaaplekker TO

Zolang jij niet bij hem aan de bel trekt...verandert er ook niks.

Praat erover...

Depressief zijn is niet leuk en harstikke moeilijk als je het hebt.

Maar dit gedrag hoef je zeker niet te tolereren.

Ook voor jullie zoon is dit zeker niet leuk.

Die mist zo ook een hoop.

Heeft je man ook medicatie hiervoor en eventueel gesprekken met een psycholoog?

Probeer als jullie gaan praten rustig te blijven...en praat vanuit de ik_vorm i.p.v bijvoorbeeld in de aanval te gaan.

Succes

Los van dat je dit gedrag van je man niet hoeft te tolereren, TO.. Bedenk je ook dat het iemand soms zelf niet meer goed lukt om uit de neerwaartse spiraal van een depressie te komen. En dat het dan juist goed is dat diegene door een ander uit die spiraal wordt 'gehaald', doordat hij bewust wordt gemaakt van zijn gedrag en daarop wordt aangesproken. Zal hij misschien op het moment zelf niet fijn vinden en ervaren alsof er aan hem wordt getrokken. Maar ik heb meerdere malen gezien dat mensen dat toch echt nodig hadden en er achteraf ook blij om waren.



Niet dat ik hiermee de verantwoordelijkheid bij jou wil neerleggen hoor! Jij hebt het zelf ook zwaar genoeg en moet nu vooral ook goed voor jezelf blijven zorgen. Maar ik zeg dit vooral om je te laten weten dat het ook juist gewoon goed kan zijn en dat je je niet schuldig hoeft te voelen, als je je man wél op zijn gedrag aanspreekt.



Sterkte... Het is een rot situatie waar je in zit.