Psyche
alle pijlers
Therapieresistente depressies
zondag 16 april 2017 om 19:38
Ik heb therapieresistentie depressies. Eigenlijk ben ik bipolair, maar manie speelt al jaren niet echt meer een rol. In de afgelopen 17 jaar ben ik een keer 6 maanden en een keer 8 maanden niet depressief geweest. Verder gaat het af en toe een paar weken of een maand of 2 goed. Alles bij elkaar ben ik ¾ van de tijd depressief en ¾ daar weer van ernstig (denk: suïcidaal).
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
Ik heb 18 of 19 verschillende medicijnen geslikt (de incidentele pammetjes niet meegerekend), uit verschillende klassen (antidepressiva, antipsychotica en stemmingsstabilisatoren) en in veel verschillende doseringen en combinaties. Ook een paar dingen die nog tamelijk experimenteel zijn. En natuurlijk heb ik ook de nodige therapie gehad en veranderingen in mijn leven aangebracht. Ik ben ook 2 keer opgenomen geweest.
En het helpt dus allemaal niet!
Zo ongeveer het enige wat ik nog niet gedaan heb is ect (elektroshock). Dat wil ik niet vanwege de kans op geheugenverlies. Ik kan me voorstellen dat er een moment komt waarop ik dat wel wil, maar zover is het nu nog niet.
En ik kan gewoon niet meer. Ik voel me altijd en eeuwig zo ellendig. Ik weet niet meer waar ik het zoeken moet van ellende. Ik ben gewoon op. Zoveel pijn, zoveel lijden, zonder uitzicht op significante verbetering. Ik ben vast niet de enige, al wens ik mijn ergste vijand zo'n hel niet toe. Wie heeft ook ervaring met zulke moeilijk behandelbare depressies?
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 29 april 2017 om 18:52
quote:Flowers-and-roses schreef op 29 april 2017 @ 03:55:
Het is wel zo, er zijn stoornissen waarbij mensen zeggen het erg moeilijk te hebben met connectie te vinden met anderen. Hechtingstoornissen en autisme bv en sommige persoonlijkheidsstoornissen. Je weet heel erg zeker dat je niet aan zo'n stoornis kan lijden?
Ik zeg het omdat een vrouw die ik ken op 35 jarige leeftijd waarschijnlijk de diagnose ASS krijgt. Autisme uit zich anders bij vrouwen, blijkt, en ze herkent er zoveel in dat ze zich is gaan laten testen. De resultaten zijn er nog niet maar ik denk dat ze gelijk heeft.
Ik ben ook niet zo van de diagnoses, weet je waarom? Je kunt ook bv een paar kenmerken van een persoonlijkheidsstoornis hebben en een paar van bv autisme, beide niet de volle stoornis hebben maar wel erg last hebben van de symptomen die het geeft.
Maar tegenwoordig doet me zo spastisch over diagnoses, dat dat in niemand op lijkt te komen. De verzekering wil al voor de behandelin weten wat de waarschijnlijke diagnose gaat zijn. Nou dat is veel te vroeg. En een gemengde diagnose, dat lijkt onmogelijk en niet bestaand. Maar da's toch onzin eigenlijk.
Onze hersenen weten niet wat diagnoses zijn, dat bedoel ik, mensen gedragen zich niet perfect naar hun diagnoses omdat we die zelf bedacht hebben. We bedenken er namen bij maar het is eigenlijk een berekende gok. Misschien een gedachte ter inspiratie.Hechtingsstoornis en cptss net niet voldoende kenmerken voor een officiële diagnose (maar zoals je zegt: wat is een diagnose waard en waarom geen meervoudige diagnose), ik herken van een heleboel persoonlijkheidsstoornis wel een stuk of 3 kenmerken en ik heb mogelijk een persoonlijkheidsstoornis noa, wat ik een eigenlijk een manier vind om te zeggen dat ik wel gek ben, maar niet in een hokje pas. What;s new. Autisme of bordeline beslist niet.
Het is wel zo, er zijn stoornissen waarbij mensen zeggen het erg moeilijk te hebben met connectie te vinden met anderen. Hechtingstoornissen en autisme bv en sommige persoonlijkheidsstoornissen. Je weet heel erg zeker dat je niet aan zo'n stoornis kan lijden?
Ik zeg het omdat een vrouw die ik ken op 35 jarige leeftijd waarschijnlijk de diagnose ASS krijgt. Autisme uit zich anders bij vrouwen, blijkt, en ze herkent er zoveel in dat ze zich is gaan laten testen. De resultaten zijn er nog niet maar ik denk dat ze gelijk heeft.
Ik ben ook niet zo van de diagnoses, weet je waarom? Je kunt ook bv een paar kenmerken van een persoonlijkheidsstoornis hebben en een paar van bv autisme, beide niet de volle stoornis hebben maar wel erg last hebben van de symptomen die het geeft.
Maar tegenwoordig doet me zo spastisch over diagnoses, dat dat in niemand op lijkt te komen. De verzekering wil al voor de behandelin weten wat de waarschijnlijke diagnose gaat zijn. Nou dat is veel te vroeg. En een gemengde diagnose, dat lijkt onmogelijk en niet bestaand. Maar da's toch onzin eigenlijk.
Onze hersenen weten niet wat diagnoses zijn, dat bedoel ik, mensen gedragen zich niet perfect naar hun diagnoses omdat we die zelf bedacht hebben. We bedenken er namen bij maar het is eigenlijk een berekende gok. Misschien een gedachte ter inspiratie.Hechtingsstoornis en cptss net niet voldoende kenmerken voor een officiële diagnose (maar zoals je zegt: wat is een diagnose waard en waarom geen meervoudige diagnose), ik herken van een heleboel persoonlijkheidsstoornis wel een stuk of 3 kenmerken en ik heb mogelijk een persoonlijkheidsstoornis noa, wat ik een eigenlijk een manier vind om te zeggen dat ik wel gek ben, maar niet in een hokje pas. What;s new. Autisme of bordeline beslist niet.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 29 april 2017 om 19:03
quote:Flowers-and-roses schreef op 29 april 2017 @ 06:11:
Want wat je zegt, is eigenlijk de essentie van depressie. En dat blijf je maar herhalen. Wat ook zo gaat bij depressie, in kringetjes denken.
Je kunt ook depressief-psychotisch aan het raken zijn. Ik kan je prima volgen en je lijkt ook niet verward in de zin dat je de realiteit uit het oog verloren bent. Maar je houdt erg stug vast aan je eigen ideeen en dat kan gevaarlijk worden, omdat psychotisch worden te maken heeft met te ver afdrijven van de realiteit.
Ik weet dat je antipsychotica ook hebt geprobeerd maar altijd in een lagere dosis? Misschien helpt het je om uit het kringetje te komen als je wat hogere doses antipsychotica krijgt.
De essentie van depressie is imo trouwens, de connectie met je gevoel, anderen en de wereld kwijtraken, heel erg gaan twijfelen over alles, niet goed meer positief kunnen denken, in kringetjes denken en verward raken over of je leven wel de moeite waard is of niet. En dat is precies waar je het steeds over hebt.
Snap je waarom ik zeg, wat ik zeg? Ik heb het goed met je voor he. Been there, done that, ik ben ook wel eens te ver afgedreven. Heb je de laatste maanden nog een medicatieverandering gehad? Zou je je huidige stemming kunnen omschrijven als verward, als in, teveel in je eigen gedachtes opgesloten?
Denk er eens over na. Ik vraag me echt af of er niks te doen is aan hoe je je nu voelt. Je bent namelijk wel best eigenwijs en alles uitsluiten, kom op, je bent toch nog niet zo oud? Resultaten uit het verleden, geven geen garantie voor de toekomst, ook negatieve resultaten niet. Ik zou toch nog eens nadenken over medicatie.
Ik weiger toch ergens te geloven wat je zegt, ik denk dat ik nu vooral praat met je depressie namelijk. Die het roer over heeft genomen. Ben net zo eigenwijs als jij.
Tja, de essentie van depressie, daar gaat dit topic voor een groot deel over. Als ik dar een beetje van af zou kunnen komen, zou ik me niet 24/7 ellendig voelen. En ondanks ik weet niet hoeveel pillen en therapie lukt dat dus niet. Als ik er psychotisch bij ben, dan ben ik dat al een jaar of 10 en het lijkt me sterk dat geen van de 6 behandelaren die ik in die tijd gehad heb daar niks van gezien heeft.
Ik slik al minstens 7-8 jaar een hoge dosis seroquel en heb er sinds afgelopen maandag een tweede antipsychoticum bij.
Ik ben ook absoluut niet verward. In tegendeel. Maar het schijnt dat psychotische mensen dat altijd zeggen. Het schijnt ook dat als je bang bent om psychotisch te worden, je het niet aan het worden bent; zie begin van deze alinea. Psychotisch worden is een van mijn grootste angsten.
Ja, ik ben eigenwijs. En redelijk overtuigd van mijn gelijk. EN die denkbeelden zijn niet zomaar eens op een achternamiddag bij me opgekomen en sindsdien niet meer geëvalueerd. Daar denk ik vaak over na en bekijk dan of het nog steeds klopt en tot nu toe klopt het iedere keer weer en er zijn nog veel meer ideeën en denkbeelden geweest die na een tijd(-je) onjuist bleken en waar ik afscheid van genomen heb. En ik zal mijn huidige ideeën blijven evalueren.
Jammer dat je me niet gelooft.
Want wat je zegt, is eigenlijk de essentie van depressie. En dat blijf je maar herhalen. Wat ook zo gaat bij depressie, in kringetjes denken.
Je kunt ook depressief-psychotisch aan het raken zijn. Ik kan je prima volgen en je lijkt ook niet verward in de zin dat je de realiteit uit het oog verloren bent. Maar je houdt erg stug vast aan je eigen ideeen en dat kan gevaarlijk worden, omdat psychotisch worden te maken heeft met te ver afdrijven van de realiteit.
Ik weet dat je antipsychotica ook hebt geprobeerd maar altijd in een lagere dosis? Misschien helpt het je om uit het kringetje te komen als je wat hogere doses antipsychotica krijgt.
De essentie van depressie is imo trouwens, de connectie met je gevoel, anderen en de wereld kwijtraken, heel erg gaan twijfelen over alles, niet goed meer positief kunnen denken, in kringetjes denken en verward raken over of je leven wel de moeite waard is of niet. En dat is precies waar je het steeds over hebt.
Snap je waarom ik zeg, wat ik zeg? Ik heb het goed met je voor he. Been there, done that, ik ben ook wel eens te ver afgedreven. Heb je de laatste maanden nog een medicatieverandering gehad? Zou je je huidige stemming kunnen omschrijven als verward, als in, teveel in je eigen gedachtes opgesloten?
Denk er eens over na. Ik vraag me echt af of er niks te doen is aan hoe je je nu voelt. Je bent namelijk wel best eigenwijs en alles uitsluiten, kom op, je bent toch nog niet zo oud? Resultaten uit het verleden, geven geen garantie voor de toekomst, ook negatieve resultaten niet. Ik zou toch nog eens nadenken over medicatie.
Ik weiger toch ergens te geloven wat je zegt, ik denk dat ik nu vooral praat met je depressie namelijk. Die het roer over heeft genomen. Ben net zo eigenwijs als jij.
Tja, de essentie van depressie, daar gaat dit topic voor een groot deel over. Als ik dar een beetje van af zou kunnen komen, zou ik me niet 24/7 ellendig voelen. En ondanks ik weet niet hoeveel pillen en therapie lukt dat dus niet. Als ik er psychotisch bij ben, dan ben ik dat al een jaar of 10 en het lijkt me sterk dat geen van de 6 behandelaren die ik in die tijd gehad heb daar niks van gezien heeft.
Ik slik al minstens 7-8 jaar een hoge dosis seroquel en heb er sinds afgelopen maandag een tweede antipsychoticum bij.
Ik ben ook absoluut niet verward. In tegendeel. Maar het schijnt dat psychotische mensen dat altijd zeggen. Het schijnt ook dat als je bang bent om psychotisch te worden, je het niet aan het worden bent; zie begin van deze alinea. Psychotisch worden is een van mijn grootste angsten.
Ja, ik ben eigenwijs. En redelijk overtuigd van mijn gelijk. EN die denkbeelden zijn niet zomaar eens op een achternamiddag bij me opgekomen en sindsdien niet meer geëvalueerd. Daar denk ik vaak over na en bekijk dan of het nog steeds klopt en tot nu toe klopt het iedere keer weer en er zijn nog veel meer ideeën en denkbeelden geweest die na een tijd(-je) onjuist bleken en waar ik afscheid van genomen heb. En ik zal mijn huidige ideeën blijven evalueren.
Jammer dat je me niet gelooft.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 29 april 2017 om 19:07
quote:Flowers-and-roses schreef op 29 april 2017 @ 06:14:
O ja en het past niet bij depressie, om niet meer te twijfelen. Misschien is dat toch psychotisch worden, of onderdeel daarvan. Dat is wat ik denk, maar ik ben geen behandelaar natuurlijk. Ik voel me alleen een beetje in de maling genomen door jou, als ik er goed over nadenk. Hoop dat je het snapt. Ik heb het idee dat je ziekte er met je vandoor gaat.
Het past bij uitstek bij depressie om niet te twijfelen. En psychotisch ben ik echt niet. Ik heb inmiddels wel de moed verloren en de hoop dat het ooit significant beter gaat worden. En mijn leven staat voor een zeer groot deel in het teken van mijn ziekte. ALs dat niet zo was, was ik niet zo wanhopig, moedeloos etc.
Ik snap niet dat je je in de maling genomen voelt, en vindt dat eerlijk gezegd een erg beledigende opmerking. Ik ben dit hele topic volkomen eerlijk geweest! Kan je eens uitleggen wat je hiermee bedoelt??
O ja en het past niet bij depressie, om niet meer te twijfelen. Misschien is dat toch psychotisch worden, of onderdeel daarvan. Dat is wat ik denk, maar ik ben geen behandelaar natuurlijk. Ik voel me alleen een beetje in de maling genomen door jou, als ik er goed over nadenk. Hoop dat je het snapt. Ik heb het idee dat je ziekte er met je vandoor gaat.
Het past bij uitstek bij depressie om niet te twijfelen. En psychotisch ben ik echt niet. Ik heb inmiddels wel de moed verloren en de hoop dat het ooit significant beter gaat worden. En mijn leven staat voor een zeer groot deel in het teken van mijn ziekte. ALs dat niet zo was, was ik niet zo wanhopig, moedeloos etc.
Ik snap niet dat je je in de maling genomen voelt, en vindt dat eerlijk gezegd een erg beledigende opmerking. Ik ben dit hele topic volkomen eerlijk geweest! Kan je eens uitleggen wat je hiermee bedoelt??
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 29 april 2017 om 19:16
Je hoeft niet zo bang te zijn voor een psychose. het kan zelfs zo zijn dat je helemaal geen aanleg hebt om waanbeelden te krijgen of waanideeen, integendeel...je zou ook depressief kunnen worden van een overmatige nuchtere manier van denken en verwerken, zo nuchter zelfs dat het alle magie en elke vonk uit het leven haalt.
Een echte psychose wil niemand ervaren, maar een ervaring waarbij je emoties even wat omhoog komen en je leven opnieuw kleur geven zou je misschien juist goed kunnen doen.
Ik heb ook een tijdje seroquel geslikt, quetiapine...dat is het populairste middel van dit moment...maar het helpt mij niet en dus ben ik er na een half jaartje weer mee gestopt. Daarna kreeg ik weer een beetje ruimte voor mijn gevoel.
Misschien ben je bang voor je gevoelens, het kan soms ook echt een mens overmannen...maar je hebt ze wel nodig. Misschien heb je ze juist al veel te lang onderdrukt?
Een echte psychose wil niemand ervaren, maar een ervaring waarbij je emoties even wat omhoog komen en je leven opnieuw kleur geven zou je misschien juist goed kunnen doen.
Ik heb ook een tijdje seroquel geslikt, quetiapine...dat is het populairste middel van dit moment...maar het helpt mij niet en dus ben ik er na een half jaartje weer mee gestopt. Daarna kreeg ik weer een beetje ruimte voor mijn gevoel.
Misschien ben je bang voor je gevoelens, het kan soms ook echt een mens overmannen...maar je hebt ze wel nodig. Misschien heb je ze juist al veel te lang onderdrukt?
zaterdag 29 april 2017 om 21:20
quote:shisha schreef op 29 april 2017 @ 19:16:
Je hoeft niet zo bang te zijn voor een psychose. het kan zelfs zo zijn dat je helemaal geen aanleg hebt om waanbeelden te krijgen of waanideeen, integendeel...je zou ook depressief kunnen worden van een overmatige nuchtere manier van denken en verwerken, zo nuchter zelfs dat het alle magie en elke vonk uit het leven haalt.
Een echte psychose wil niemand ervaren, maar een ervaring waarbij je emoties even wat omhoog komen en je leven opnieuw kleur geven zou je misschien juist goed kunnen doen.
Ik heb ook een tijdje seroquel geslikt, quetiapine...dat is het populairste middel van dit moment...maar het helpt mij niet en dus ben ik er na een half jaartje weer mee gestopt. Daarna kreeg ik weer een beetje ruimte voor mijn gevoel.
Misschien ben je bang voor je gevoelens, het kan soms ook echt een mens overmannen...maar je hebt ze wel nodig. Misschien heb je ze juist al veel te lang onderdrukt?Ik weet niet of ik aanleg heb voor een psychose, misschien wel helemaal niet inderdaad. Maar je weet nooit wat er gebeurt, dus ben ik er bang voor. Ik onderdruk mijn gevoelens ook niet, in tegendeel. Dat is denk ik een van de redenen dat ik depressief ben, ik voel ze veel te veel. En 'verwerken' lukt dus niet, ook niet met hulp, niet voldoende. Soms zou ik mijn gevoelens wel willen kunnen onderdrukken, maar ik weet dat dat ook niet goed is.
Je hoeft niet zo bang te zijn voor een psychose. het kan zelfs zo zijn dat je helemaal geen aanleg hebt om waanbeelden te krijgen of waanideeen, integendeel...je zou ook depressief kunnen worden van een overmatige nuchtere manier van denken en verwerken, zo nuchter zelfs dat het alle magie en elke vonk uit het leven haalt.
Een echte psychose wil niemand ervaren, maar een ervaring waarbij je emoties even wat omhoog komen en je leven opnieuw kleur geven zou je misschien juist goed kunnen doen.
Ik heb ook een tijdje seroquel geslikt, quetiapine...dat is het populairste middel van dit moment...maar het helpt mij niet en dus ben ik er na een half jaartje weer mee gestopt. Daarna kreeg ik weer een beetje ruimte voor mijn gevoel.
Misschien ben je bang voor je gevoelens, het kan soms ook echt een mens overmannen...maar je hebt ze wel nodig. Misschien heb je ze juist al veel te lang onderdrukt?Ik weet niet of ik aanleg heb voor een psychose, misschien wel helemaal niet inderdaad. Maar je weet nooit wat er gebeurt, dus ben ik er bang voor. Ik onderdruk mijn gevoelens ook niet, in tegendeel. Dat is denk ik een van de redenen dat ik depressief ben, ik voel ze veel te veel. En 'verwerken' lukt dus niet, ook niet met hulp, niet voldoende. Soms zou ik mijn gevoelens wel willen kunnen onderdrukken, maar ik weet dat dat ook niet goed is.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 30 april 2017 om 02:19
Fayanna,
Zeker herkenbaar op sommige punten voor mij, jouw verhaal.
Praten "over" heeft mij niet geholpen, integendeel zelfs zou ik zeggen.
Wat mij wel hielp (nooit gedacht), verblijf op een zorgboerderij en dan vooral contact met andere deelnemers met zogenaamde "beperkingen", hun openheid, open houding en de oprechtheid.
Mogelijk een onorthodoxe manier ook voor jou om verder te kunnen komen?
Zeker herkenbaar op sommige punten voor mij, jouw verhaal.
Praten "over" heeft mij niet geholpen, integendeel zelfs zou ik zeggen.
Wat mij wel hielp (nooit gedacht), verblijf op een zorgboerderij en dan vooral contact met andere deelnemers met zogenaamde "beperkingen", hun openheid, open houding en de oprechtheid.
Mogelijk een onorthodoxe manier ook voor jou om verder te kunnen komen?
zondag 30 april 2017 om 02:21
Fayanna,
Zeker herkenbaar op sommige punten voor mij, jouw verhaal.
Praten "over" heeft mij niet geholpen, integendeel zelfs zou ik zeggen.
Wat mij wel hielp (nooit gedacht), verblijf op een zorgboerderij en dan vooral contact met andere deelnemers met zogenaamde "beperkingen", hun openheid, open houding en de oprechtheid.
Mogelijk een onorthodoxe manier om verder te kunnen komen.
Veel sterkte gewenst, het is moeilijk.
Zeker herkenbaar op sommige punten voor mij, jouw verhaal.
Praten "over" heeft mij niet geholpen, integendeel zelfs zou ik zeggen.
Wat mij wel hielp (nooit gedacht), verblijf op een zorgboerderij en dan vooral contact met andere deelnemers met zogenaamde "beperkingen", hun openheid, open houding en de oprechtheid.
Mogelijk een onorthodoxe manier om verder te kunnen komen.
Veel sterkte gewenst, het is moeilijk.
zondag 30 april 2017 om 02:32
quote:fayanna schreef op 29 april 2017 @ 19:07:
[...]
Het past bij uitstek bij depressie om niet te twijfelen. En psychotisch ben ik echt niet. Ik heb inmiddels wel de moed verloren en de hoop dat het ooit significant beter gaat worden. En mijn leven staat voor een zeer groot deel in het teken van mijn ziekte. ALs dat niet zo was, was ik niet zo wanhopig, moedeloos etc.
Ik snap niet dat je je in de maling genomen voelt, en vindt dat eerlijk gezegd een erg beledigende opmerking. Ik ben dit hele topic volkomen eerlijk geweest! Kan je eens uitleggen wat je hiermee bedoelt??
Sorry, had het wat beter uit moeten leggen, ik was verzonken in een filosofische stemming. Kijk, ik heb het gevoel dat ik met je ziekte praat. Want, niemand mag tegen je zeggen dat het leven de moeite waard is. Want dan word je boos, want jij vindt het leven niet de moeite waard. Niemand mag zeggen dat het leven je nog steeds kan verassen want dan word je boos, want dat is een dooddoener en dan kun je je hele leven wel blijven wachten.
Dan heb ik het gevoel, wacht eens even. Ik heb heel wat levenservaring. Het leven is wel de moeite waard. Maar als ik heel erg depressief ben, zul je mij dat niet horen zeggen hoor. Maar ik blijf het verstandelijk wel weten.
Bij jou lijkt het erop alsof je alle handvaten die mensen je bieden afslaat, op felle wijze, omdat die je kunnen redden van je vaststaande idee dat het leven de moeite niet waard is en zinloos is. Dan denk ik, als depressie zou kunnen praten, zou die zeggen wat jij zegt. En alle mogelijkheden afwijzen, en op zo'n manier dat niemand er meer iets over durft te zeggen.
Ik voel me in de maling genomen door je ziekte, ik denk dat het je ziekte is die alle mogelijkheden zo fel afwijst. Ik denk niet dat de persoon fayanne dat doet, je lijkt me intelligent genoeg om te snappen wat mensen zeggen als ze zeggen dat het leven de moeite waard is. Je hebt het zelf lange tijd meegemaakt dus je weet wat ik bedoel. Ik zie iig het verschil tussen jou en je ziekte. En ik wil niet verliezen van je ziekte, dan kun jij wel roepen dat je niet wilt dat ik mogelijkheden opsom, ik denk dat die ziekte het heeft overgenomen van je om alles wat je kan redden af te slaan.
Ik weet niet of ik het zo goed uitleg maar ik kreeg ineens het idee, is dit wel echt wat de persoon fayanne van het leven denkt? Of is het puur de depressie? Toen dacht ik, psychotisch is niet hetzelfde als een psychose he, dat is imo de overtreffende trap van depressie. Dan ga je die gedachtes echt geloven. Maar ze kloppen niet, als je depressief bent, weet je dat ergens nog wel. Ik weet het niet hoor maar antipsychotica worden wel in hogere doseringen voorgeschreven bij ernstige depressie omdat het over kan gaan in depressief-psychotisch, en, officieel ben je bipolair en daarbij komt die toestand vaker voor.
Snappie? Ik weet dat je heel erg eerlijk bent, sorry als het verkeerd overkwam.
[...]
Het past bij uitstek bij depressie om niet te twijfelen. En psychotisch ben ik echt niet. Ik heb inmiddels wel de moed verloren en de hoop dat het ooit significant beter gaat worden. En mijn leven staat voor een zeer groot deel in het teken van mijn ziekte. ALs dat niet zo was, was ik niet zo wanhopig, moedeloos etc.
Ik snap niet dat je je in de maling genomen voelt, en vindt dat eerlijk gezegd een erg beledigende opmerking. Ik ben dit hele topic volkomen eerlijk geweest! Kan je eens uitleggen wat je hiermee bedoelt??
Sorry, had het wat beter uit moeten leggen, ik was verzonken in een filosofische stemming. Kijk, ik heb het gevoel dat ik met je ziekte praat. Want, niemand mag tegen je zeggen dat het leven de moeite waard is. Want dan word je boos, want jij vindt het leven niet de moeite waard. Niemand mag zeggen dat het leven je nog steeds kan verassen want dan word je boos, want dat is een dooddoener en dan kun je je hele leven wel blijven wachten.
Dan heb ik het gevoel, wacht eens even. Ik heb heel wat levenservaring. Het leven is wel de moeite waard. Maar als ik heel erg depressief ben, zul je mij dat niet horen zeggen hoor. Maar ik blijf het verstandelijk wel weten.
Bij jou lijkt het erop alsof je alle handvaten die mensen je bieden afslaat, op felle wijze, omdat die je kunnen redden van je vaststaande idee dat het leven de moeite niet waard is en zinloos is. Dan denk ik, als depressie zou kunnen praten, zou die zeggen wat jij zegt. En alle mogelijkheden afwijzen, en op zo'n manier dat niemand er meer iets over durft te zeggen.
Ik voel me in de maling genomen door je ziekte, ik denk dat het je ziekte is die alle mogelijkheden zo fel afwijst. Ik denk niet dat de persoon fayanne dat doet, je lijkt me intelligent genoeg om te snappen wat mensen zeggen als ze zeggen dat het leven de moeite waard is. Je hebt het zelf lange tijd meegemaakt dus je weet wat ik bedoel. Ik zie iig het verschil tussen jou en je ziekte. En ik wil niet verliezen van je ziekte, dan kun jij wel roepen dat je niet wilt dat ik mogelijkheden opsom, ik denk dat die ziekte het heeft overgenomen van je om alles wat je kan redden af te slaan.
Ik weet niet of ik het zo goed uitleg maar ik kreeg ineens het idee, is dit wel echt wat de persoon fayanne van het leven denkt? Of is het puur de depressie? Toen dacht ik, psychotisch is niet hetzelfde als een psychose he, dat is imo de overtreffende trap van depressie. Dan ga je die gedachtes echt geloven. Maar ze kloppen niet, als je depressief bent, weet je dat ergens nog wel. Ik weet het niet hoor maar antipsychotica worden wel in hogere doseringen voorgeschreven bij ernstige depressie omdat het over kan gaan in depressief-psychotisch, en, officieel ben je bipolair en daarbij komt die toestand vaker voor.
Snappie? Ik weet dat je heel erg eerlijk bent, sorry als het verkeerd overkwam.
zondag 30 april 2017 om 02:38
Lizz-anne, ik heb ook zo'n ervaring meegemaakt, een korte tijd heb ik als schoonmaker gewerkt bij een instelling voor verstandelijk gehandicapten. En ik kwam tot de conclusie, lach maar hoor, het lijkt wel of het zo werkt, hoe minder iq, hoe gelukkiger en liever. Die mensen waren zo blij! En zo lief! Ik vond het een warm bad, echt. Elke dag was ik blij om ze te zien, nou, dat heb ik niet snel met mensen hoor.
En ik vond het heel erg makkelijk om een verbinding met ze te voelen. Had ik niet verwacht, ik heb juist meer 'last' van een hoger iq, wat heb je dan gemeen met elkaar? Nou als het iq geen rol speelt, gaat blijkbaar het hart meer een rol spelen. Dat is erg prettig, je wordt niet door ze ingeschat, beoordeeld, beledigd of gekwetst, nooit. Ik vond het heerlijk. Best een idee om dat weer te proberen in vrijwillersvorm, wie weet.
En ik vond het heel erg makkelijk om een verbinding met ze te voelen. Had ik niet verwacht, ik heb juist meer 'last' van een hoger iq, wat heb je dan gemeen met elkaar? Nou als het iq geen rol speelt, gaat blijkbaar het hart meer een rol spelen. Dat is erg prettig, je wordt niet door ze ingeschat, beoordeeld, beledigd of gekwetst, nooit. Ik vond het heerlijk. Best een idee om dat weer te proberen in vrijwillersvorm, wie weet.
zondag 30 april 2017 om 02:48
Mijn leven staat ook in het teken van mijn ziekte, fayanne, en probeer daar ook wanhopig onderuit te komen. Ik ben al zo vaak doorgegaan, ook in de toestand waarin jij je nu bevindt, als ik me tenminste goed inleef. Ik denk altijd door blijven ademen en wachten tot het beter wordt. Maar ik word het wachten ook beu. En de periodes dat ik niet ziek ben, worden steeds korter.
Als ik niet ziek ben, ga ik als een idioot alle dingen doen die ik heb laten liggen. Ik ben niet bipolair hoor maar ik overvraag mezelf dan meteen weet en tegenwoordig volgt dan steeds sneller weer de depressie. Ik ben het zo zat gewoon. Lees alles om te zien of er nieuwe ontwikkelingen zijn, nieuwe medicatie, nieuwe behandelingen, zienswijzen. Ik ben nu zo ver dat ik zelfs proefpersoon zou willen worden, zelfs voor ect. Anything.
En hormonale problematiek speelt nu ook een rol. Was ik maar een mannetje, zei ze met een glimlach als een boer met kiespijn. Ik vraag me steeds vaker af, en wat dan als ik boven de 60 kom als dat lijf het maar blijft doen? Meer kans op dementie, meer kans op lichamelijke problemen door de schade van jarenlang medicatiegebruik, meer kans op een hersenbloeding. Ik vraag me af, heb ik het beste van mijn leven al gehad?
Maar ik vermoed dat jij jonger bent dan ik. Ik kreeg wel nog een paar mooie verassingen na mijn 30e, weet niet hoe oud je bent. Ze deden me wel even opleven. Ik denk dat ik wijsheid heb vergaard in mijn leven, toch helpt het allemaal niet. Dat herken ik. Ik wil het alleen niet teveel benadrukken omdat ik nog steeds hoop heb en de jouwe niet wil verpesten. Soms is hoop het enige wat je nog hebt om te overleven namelijk.
Als ik niet ziek ben, ga ik als een idioot alle dingen doen die ik heb laten liggen. Ik ben niet bipolair hoor maar ik overvraag mezelf dan meteen weet en tegenwoordig volgt dan steeds sneller weer de depressie. Ik ben het zo zat gewoon. Lees alles om te zien of er nieuwe ontwikkelingen zijn, nieuwe medicatie, nieuwe behandelingen, zienswijzen. Ik ben nu zo ver dat ik zelfs proefpersoon zou willen worden, zelfs voor ect. Anything.
En hormonale problematiek speelt nu ook een rol. Was ik maar een mannetje, zei ze met een glimlach als een boer met kiespijn. Ik vraag me steeds vaker af, en wat dan als ik boven de 60 kom als dat lijf het maar blijft doen? Meer kans op dementie, meer kans op lichamelijke problemen door de schade van jarenlang medicatiegebruik, meer kans op een hersenbloeding. Ik vraag me af, heb ik het beste van mijn leven al gehad?
Maar ik vermoed dat jij jonger bent dan ik. Ik kreeg wel nog een paar mooie verassingen na mijn 30e, weet niet hoe oud je bent. Ze deden me wel even opleven. Ik denk dat ik wijsheid heb vergaard in mijn leven, toch helpt het allemaal niet. Dat herken ik. Ik wil het alleen niet teveel benadrukken omdat ik nog steeds hoop heb en de jouwe niet wil verpesten. Soms is hoop het enige wat je nog hebt om te overleven namelijk.
zondag 30 april 2017 om 05:50
flowersandroses
Of het leven voor iemand de moeite waard is, is aan ieder zelf om te bepalen. Als jij ondanks jouw ellende vindt dat jouw leven de moeite waard is, dan heb ik daar uiteraard geen probleem mee. Maar mijn leven is niet de moeite waard. Dat is aan mij om te bepalen. Ik zeg niet dat het leven mij niet zou kunnen verrassen (je schreef trouwens verassen; was het maar waar denk ik dan). Maar ik denk dat de kans erg klein is. Self-fulfilling prophecy? Mag je denken.
En hoezo zou ik geen levenservaring hebben? Plenty. Ik ben bijna 48 en heb een heftig beroep gehad. Heb meer dan genoeg meegemaakt. En hoezo sla ik alle handvaten af? Ik heb alle hoeken en gaten van het leven onderzocht en ik ben niet dom en ik heb er hard aan gewerkt en zoals al gezegd een hoop levenservaring. En ik heb het niet gevonden. En ja, misschien ligt het aan mij.
Jij wilt niet verliezen van -mijn- ziekte? Jij vecht met jouw ziekte en ik met de mijne. Elk op onze eigen manier. Waarschijnlijk ben je gewoon een stuk sterker dan ik. Ik heb al verloren van mijn ziekte. Ik hoop dat jij van de jouwe wint, want ik maak op uit je verhalen dat dat is wat je wilt. Na 17 jaar bipolair en als tiener 6 jaar depressief, kan ik gewoon niet meer. Ik ben op, heb de kracht niet meer om te vechten. Maar dat wil niet zeggen dat ik in het verleden niet keihard gevochten heb. Ik ben min of meer (eigenlijk meer) mijn depressie geworden na zoveel tijd. Ik heb de kracht niet meer om er uit te komen. Ik kan het vechten niet meer opbrengen. Ik kan geen hoop meer opbrengen.
Ook bij mij spelen hormonen een rol. Verder ben ik juist blij dat mijn medicijngebruik, samen met opzettelijk onbehandelde hoge bloeddruk en opzettelijk slecht gereguleerde diabetes en een in nog meer opzichten ongezonde levensstijl waarschijnlijk aardig wat jaren van mijn leven gaan afsnoepen. Als ik dan niet op een snelle manier een eind aan mijn leven kan maken, dan maar destructief leven zodat mijn lichaam harder slijt.
Of het leven voor iemand de moeite waard is, is aan ieder zelf om te bepalen. Als jij ondanks jouw ellende vindt dat jouw leven de moeite waard is, dan heb ik daar uiteraard geen probleem mee. Maar mijn leven is niet de moeite waard. Dat is aan mij om te bepalen. Ik zeg niet dat het leven mij niet zou kunnen verrassen (je schreef trouwens verassen; was het maar waar denk ik dan). Maar ik denk dat de kans erg klein is. Self-fulfilling prophecy? Mag je denken.
En hoezo zou ik geen levenservaring hebben? Plenty. Ik ben bijna 48 en heb een heftig beroep gehad. Heb meer dan genoeg meegemaakt. En hoezo sla ik alle handvaten af? Ik heb alle hoeken en gaten van het leven onderzocht en ik ben niet dom en ik heb er hard aan gewerkt en zoals al gezegd een hoop levenservaring. En ik heb het niet gevonden. En ja, misschien ligt het aan mij.
Jij wilt niet verliezen van -mijn- ziekte? Jij vecht met jouw ziekte en ik met de mijne. Elk op onze eigen manier. Waarschijnlijk ben je gewoon een stuk sterker dan ik. Ik heb al verloren van mijn ziekte. Ik hoop dat jij van de jouwe wint, want ik maak op uit je verhalen dat dat is wat je wilt. Na 17 jaar bipolair en als tiener 6 jaar depressief, kan ik gewoon niet meer. Ik ben op, heb de kracht niet meer om te vechten. Maar dat wil niet zeggen dat ik in het verleden niet keihard gevochten heb. Ik ben min of meer (eigenlijk meer) mijn depressie geworden na zoveel tijd. Ik heb de kracht niet meer om er uit te komen. Ik kan het vechten niet meer opbrengen. Ik kan geen hoop meer opbrengen.
Ook bij mij spelen hormonen een rol. Verder ben ik juist blij dat mijn medicijngebruik, samen met opzettelijk onbehandelde hoge bloeddruk en opzettelijk slecht gereguleerde diabetes en een in nog meer opzichten ongezonde levensstijl waarschijnlijk aardig wat jaren van mijn leven gaan afsnoepen. Als ik dan niet op een snelle manier een eind aan mijn leven kan maken, dan maar destructief leven zodat mijn lichaam harder slijt.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zondag 30 april 2017 om 07:15
Die methode hanteer ik zelf ook, slecht leven, alleen weet ik ook dat dat juist depressie in de hand werkt. Maar ik ga nooit stoppen met roken. Alleen, vorig jaar heb ik mijn bloed na laten kijken en er was niks mis mee, daarnaast heb ik een lage bloeddruk. Tja en in mijn familie worden mensen allemaal heel oud.
Ik weet alleen echt nog niet zeker of ik mijn leven uit wil leven of niet. Ik blijf toch altijd twijfelen. Ik denk dat ik nog iets meer wisseling heb van niet depressief en depressief dan jij. Sterker, nee hoor. Ik weet wat er voor nodig is om te leven zoals jij doet en dat kan alleen als je heel sterk bent.
Maar ik vind wel, ik ben zo sterk dat ik alles overleef en dat is eigenlijk jammer. Ik zorg meer voor anderen dan ze voor mij zorgen, nog steeds, dat verandert ook nooit. Maar goed, op een dag stort ik misschien ook lichamelijk wel in, erg toch, dat je daar eigenlijk naar uitkijkt. Maar het is wel de waarheid.
Ik vind niet dat ik het recht heb de planeet te verlaten, ook nog, daar ben jij al voorbij. Snap ik hoor, echt. Ik blijf gewoon hopen op een wonder, ook voor jou. Ook al is het niet realistisch.
Ik weet alleen echt nog niet zeker of ik mijn leven uit wil leven of niet. Ik blijf toch altijd twijfelen. Ik denk dat ik nog iets meer wisseling heb van niet depressief en depressief dan jij. Sterker, nee hoor. Ik weet wat er voor nodig is om te leven zoals jij doet en dat kan alleen als je heel sterk bent.
Maar ik vind wel, ik ben zo sterk dat ik alles overleef en dat is eigenlijk jammer. Ik zorg meer voor anderen dan ze voor mij zorgen, nog steeds, dat verandert ook nooit. Maar goed, op een dag stort ik misschien ook lichamelijk wel in, erg toch, dat je daar eigenlijk naar uitkijkt. Maar het is wel de waarheid.
Ik vind niet dat ik het recht heb de planeet te verlaten, ook nog, daar ben jij al voorbij. Snap ik hoor, echt. Ik blijf gewoon hopen op een wonder, ook voor jou. Ook al is het niet realistisch.
maandag 1 mei 2017 om 01:44
Fayanna en flowersandroses
De herkenning in jullie verhalen doet mij goed en dat geeft mij steun.
Alles wat ik doe is er eigenlijk op gericht mijzelf zo goed mogelijk gaande en staande te houden, op alle manieren die ik kan bedenken.
Oeps, ik durf het eigenlijk nauwelijks toe te geven, maar inderdaad, als ik bij een arts zou zitten en te horen zou krijgen dat ik niet lang meer te gaan zou hebben, er zou een last van me afvallen.....
Oef, dat valt niet mee, om dat zo toe te moeten geven.
Flowersandroses
Fijn te horen dat je een zelfde soort ervaring hebt gehad als ik, in het contact met mensen met een zogenaamde beperking.
Inderdaad, zonder enig oordeel en van hart tot hart en dat helpt mij. Als ik een zorg uitspreek, en iemand legt dan een hand op mijn schouder legt en zegt dan, ach lizz-anne, komt allemaal wel goed, en vervolgens gaan we dan samen de kippen voeren, hand in hand, dan is het goed en dan geloof ik ook echt dat dat zo is.
Talloze andere mensen kunnen mij hetzelfde zeggen en ik geloof er helemaal niets van, het komt niet binnen.
Graag had ik hierbij een afbeelding van een hart en een knuffel willen plaatsen voor jullie beiden, lukt helaas niet, daarom maar gewoon zo in woorden.
De herkenning in jullie verhalen doet mij goed en dat geeft mij steun.
Alles wat ik doe is er eigenlijk op gericht mijzelf zo goed mogelijk gaande en staande te houden, op alle manieren die ik kan bedenken.
Oeps, ik durf het eigenlijk nauwelijks toe te geven, maar inderdaad, als ik bij een arts zou zitten en te horen zou krijgen dat ik niet lang meer te gaan zou hebben, er zou een last van me afvallen.....
Oef, dat valt niet mee, om dat zo toe te moeten geven.
Flowersandroses
Fijn te horen dat je een zelfde soort ervaring hebt gehad als ik, in het contact met mensen met een zogenaamde beperking.
Inderdaad, zonder enig oordeel en van hart tot hart en dat helpt mij. Als ik een zorg uitspreek, en iemand legt dan een hand op mijn schouder legt en zegt dan, ach lizz-anne, komt allemaal wel goed, en vervolgens gaan we dan samen de kippen voeren, hand in hand, dan is het goed en dan geloof ik ook echt dat dat zo is.
Talloze andere mensen kunnen mij hetzelfde zeggen en ik geloof er helemaal niets van, het komt niet binnen.
Graag had ik hierbij een afbeelding van een hart en een knuffel willen plaatsen voor jullie beiden, lukt helaas niet, daarom maar gewoon zo in woorden.
maandag 1 mei 2017 om 05:54
quote:lizz-anne67 schreef op 01 mei 2017 @ 01:44:
Fayanna en flowersandroses
De herkenning in jullie verhalen doet mij goed en dat geeft mij steun.
Alles wat ik doe is er eigenlijk op gericht mijzelf zo goed mogelijk gaande en staande te houden, op alle manieren die ik kan bedenken.
Oeps, ik durf het eigenlijk nauwelijks toe te geven, maar inderdaad, als ik bij een arts zou zitten en te horen zou krijgen dat ik niet lang meer te gaan zou hebben, er zou een last van me afvallen.....
Oef, dat valt niet mee, om dat zo toe te moeten geven.
Flowersandroses
Fijn te horen dat je een zelfde soort ervaring hebt gehad als ik, in het contact met mensen met een zogenaamde beperking.
Inderdaad, zonder enig oordeel en van hart tot hart en dat helpt mij. Als ik een zorg uitspreek, en iemand legt dan een hand op mijn schouder legt en zegt dan, ach lizz-anne, komt allemaal wel goed, en vervolgens gaan we dan samen de kippen voeren, hand in hand, dan is het goed en dan geloof ik ook echt dat dat zo is.
Talloze andere mensen kunnen mij hetzelfde zeggen en ik geloof er helemaal niets van, het komt niet binnen.
Graag had ik hierbij een afbeelding van een hart en een knuffel willen plaatsen voor jullie beiden, lukt helaas niet, daarom maar gewoon zo in woorden.Dank voor je knuffel en wat jammer dat je jezelf in mijn verhaal herkent. Waarom moet alles toch zo gruwelijk moeilijk zijn, he? Ik kan me ook nog heel goed het moment herinneren in het ziekenhuis dat mijn gynaecoloog me vertelde dat de tumor die de dag ervoor verwijderd was, kwaadaardig was en ik hem vertelde dat ik geen chemo ging doen en deze kanker zou gaan gebruiken om dood te gaan. En het moment, weken later, dat ik te horen kreeg dat de tumor in zijn geheel verwijderd was en dat doodgaan niet doorging. Ik voelde me zo verschrikkelijk verraden daardoor en binnen een paar dagen was ik zo depressief (het was daarvoor relatief lang goed gegaan) dat ik bijna opgenomen moest worden.
Fayanna en flowersandroses
De herkenning in jullie verhalen doet mij goed en dat geeft mij steun.
Alles wat ik doe is er eigenlijk op gericht mijzelf zo goed mogelijk gaande en staande te houden, op alle manieren die ik kan bedenken.
Oeps, ik durf het eigenlijk nauwelijks toe te geven, maar inderdaad, als ik bij een arts zou zitten en te horen zou krijgen dat ik niet lang meer te gaan zou hebben, er zou een last van me afvallen.....
Oef, dat valt niet mee, om dat zo toe te moeten geven.
Flowersandroses
Fijn te horen dat je een zelfde soort ervaring hebt gehad als ik, in het contact met mensen met een zogenaamde beperking.
Inderdaad, zonder enig oordeel en van hart tot hart en dat helpt mij. Als ik een zorg uitspreek, en iemand legt dan een hand op mijn schouder legt en zegt dan, ach lizz-anne, komt allemaal wel goed, en vervolgens gaan we dan samen de kippen voeren, hand in hand, dan is het goed en dan geloof ik ook echt dat dat zo is.
Talloze andere mensen kunnen mij hetzelfde zeggen en ik geloof er helemaal niets van, het komt niet binnen.
Graag had ik hierbij een afbeelding van een hart en een knuffel willen plaatsen voor jullie beiden, lukt helaas niet, daarom maar gewoon zo in woorden.Dank voor je knuffel en wat jammer dat je jezelf in mijn verhaal herkent. Waarom moet alles toch zo gruwelijk moeilijk zijn, he? Ik kan me ook nog heel goed het moment herinneren in het ziekenhuis dat mijn gynaecoloog me vertelde dat de tumor die de dag ervoor verwijderd was, kwaadaardig was en ik hem vertelde dat ik geen chemo ging doen en deze kanker zou gaan gebruiken om dood te gaan. En het moment, weken later, dat ik te horen kreeg dat de tumor in zijn geheel verwijderd was en dat doodgaan niet doorging. Ik voelde me zo verschrikkelijk verraden daardoor en binnen een paar dagen was ik zo depressief (het was daarvoor relatief lang goed gegaan) dat ik bijna opgenomen moest worden.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
zaterdag 6 mei 2017 om 15:01
Ik verzamel quotes op pinterest en af en toe zie ik de term 'INFJ' voorbij komen. Misschien moet je die eens googelen. Het is dan wel weer een soort etiket en ik herken mezelf er niet zo in, misschien jij wel. Ik lees wel dat mensen met INFJ het heel erg moeilijk vinden om gelijkgestemden te vinden, dat zeg jij ook.
Het zijn gevoelige mensen die zichzelf isoleren omdat ze geen gelijkgestemden kunnen vinden. Nou dat klinkt wel een beetje als waar jij het over hebt, toch? Anyway hoop dat je een redelijk weekend hebt.
Het zijn gevoelige mensen die zichzelf isoleren omdat ze geen gelijkgestemden kunnen vinden. Nou dat klinkt wel een beetje als waar jij het over hebt, toch? Anyway hoop dat je een redelijk weekend hebt.
maandag 8 mei 2017 om 20:31
maandag 8 mei 2017 om 22:32
quote:tennis2012 schreef op 08 mei 2017 @ 20:31:
Fayanna,
Zou het kunnen dat je juist door alle medicatie teveel in je hoofd zit?
Hoe gaat het nu met je? Je hebt al heel veel therapie gehad met weinig effect, misschien heb je die therapeuten niet nodig en moet je zelf gaan puzzelen, juist de shit opzoeken en doorvoelen. Ego afbrokkelenIk zit bij tijd en wijle flink in mijn hoofd, maar ik zie niet hoe dat juist door de medicijnen zou komen. Ik zit soms ook helemaal niet in mijn hoofd En een groot deel van mij denkt dat ik het allemaal wel weet en al die therapeuten ook helemaal niet nodig heb. Ik ben al 47 jaar aan het puzzelen. Ik denk dat ik wel weet hoe het zit. Maar daar schiet ik dus niks mee op. Dus vanwege de kleine kans dat ik niet weet hoe het zit en /of de kans dat ondanks dat ik dat wel weet, er toch iemand is die mij een beetje de weg kan wijzen, houd ik nog niet op met therapie. Ik ken mijn shit, ik voel het allemaal heel diep, maar dat ego afbreken? Dat durf ik niet, tenminste niet erg veel. Want dan is de kans heel reëel dat ik instort en dat kan ik me niet permitteren. Want ik moet voor mezelf zorgen; iemand anders doet het niet. Maar misschien is het wel de beste, of zelfs enige kans dat er echt iets gebeurt.
Fayanna,
Zou het kunnen dat je juist door alle medicatie teveel in je hoofd zit?
Hoe gaat het nu met je? Je hebt al heel veel therapie gehad met weinig effect, misschien heb je die therapeuten niet nodig en moet je zelf gaan puzzelen, juist de shit opzoeken en doorvoelen. Ego afbrokkelenIk zit bij tijd en wijle flink in mijn hoofd, maar ik zie niet hoe dat juist door de medicijnen zou komen. Ik zit soms ook helemaal niet in mijn hoofd En een groot deel van mij denkt dat ik het allemaal wel weet en al die therapeuten ook helemaal niet nodig heb. Ik ben al 47 jaar aan het puzzelen. Ik denk dat ik wel weet hoe het zit. Maar daar schiet ik dus niks mee op. Dus vanwege de kleine kans dat ik niet weet hoe het zit en /of de kans dat ondanks dat ik dat wel weet, er toch iemand is die mij een beetje de weg kan wijzen, houd ik nog niet op met therapie. Ik ken mijn shit, ik voel het allemaal heel diep, maar dat ego afbreken? Dat durf ik niet, tenminste niet erg veel. Want dan is de kans heel reëel dat ik instort en dat kan ik me niet permitteren. Want ik moet voor mezelf zorgen; iemand anders doet het niet. Maar misschien is het wel de beste, of zelfs enige kans dat er echt iets gebeurt.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
dinsdag 9 mei 2017 om 07:45
dinsdag 9 mei 2017 om 11:39
quote:KeaAlpine schreef op 09 mei 2017 @ 07:45:
Ik denk dat je juist wel eerst moet 'instorten' voordat je weer verder kan. Alle andere wegen heb je gehad. En ik denk dat een weg naar een fijner leven heel lang is, want je hebt een leven lang niet anders gedaan en ik zie een metersdikke muur om jou heen, maar wel mogelijk.Ik vermoed dat ik inderdaad wel eens zou kunnen moeten instorten voordat er heel veel kan veranderen. Maar dat ga ik dus niet doen. Ik kan het me niet veroorloven en ik durf het niet.
Ik denk dat je juist wel eerst moet 'instorten' voordat je weer verder kan. Alle andere wegen heb je gehad. En ik denk dat een weg naar een fijner leven heel lang is, want je hebt een leven lang niet anders gedaan en ik zie een metersdikke muur om jou heen, maar wel mogelijk.Ik vermoed dat ik inderdaad wel eens zou kunnen moeten instorten voordat er heel veel kan veranderen. Maar dat ga ik dus niet doen. Ik kan het me niet veroorloven en ik durf het niet.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
dinsdag 9 mei 2017 om 16:28
Ego afbreken staat niet persé gelijk aan instorten.
Ik bedoel ermee, je ontdoen van al je misconcepties over jezelf, je leed, je ego die jou voor de gek houdt en vice versa.
Als je die richting opgaat zul je hopelijk ontdekken dat je helemaal niks bent.... Dat niemand iets voorstelt. Ik vind het te complex om het schrijvend neer te zetten...
Ik bedoel ermee, je ontdoen van al je misconcepties over jezelf, je leed, je ego die jou voor de gek houdt en vice versa.
Als je die richting opgaat zul je hopelijk ontdekken dat je helemaal niks bent.... Dat niemand iets voorstelt. Ik vind het te complex om het schrijvend neer te zetten...
dinsdag 9 mei 2017 om 21:13
Fayanne, wat ik heb is dat ik bang ben dat de toekomst nogal vervelend gaat worden. Ik probeer in het moment te leven maar mijn gedachtes dwalen vaak af naar, en wat nu als ik wel een oude vrouw ga worden? Dat idee beangstigt me.
Is dat niet eigenlijk ook waar jij mee zit? Dat je het nu al zo zwaar hebt en dat je je beste jaren (nou ja, je begrijpt wat ik bedoel) al achter je hebt liggen en dat het alleen nog vervelender kan gaan worden? Ze zeggen dan wel dat je in het moment moet leven maar de meeste mensen kijken ook vooruit en dan zie ik niks wat me bevalt. De ouderdom komt met gebreken, dat merk ik nu al, veel eerder dan anderen. Lichamelijk hol je gewoon meer en sneller achteruit.
Maar waar ik wel bang voor ben ook, is dat ik bv een cva krijg en verlamd raak en/of niet meer wilsbekwaam. Dat kan ik echt niet handelen hoor. En de toegenomen eenzaamheid. Ik weet dat het de depressie is die me pessismistisch maakt maar hoe kan ik dan ook optimistisch zijn, mensen zoals ik hebben meer kans op dementie, hersen/maagbloedingen, epilepsie, diabeters, hart en vaatziektes etc etc.
Heb jij dat wel eens aan een therapeut gevraagd: wat voor leuke dingen denk je dat ik nog mee ga maken? Beetje gemeen he, ik heb wel eens zoiets gevraagd en dan gaan ze het gesprek op een ander onderwerp brengen. Dan denk ik, jij weet ook totaal niet hoe ik moet leven, ik weet het ook niet, wie dan wel? Je kunt er niet in je eentje voor zorgen dat het leven leuk wordt maar ik vertrouw mensen niet erg meer en alleen zijn, voelt nog het minst vervelend. Ik wil anderen ook niet 'besmetten' met mijn somberheid en commentaar kan ik al helemaal niet meer handelen. Konden mensen maar een weekje in elkaars schoenen lopen he.
Is dat niet eigenlijk ook waar jij mee zit? Dat je het nu al zo zwaar hebt en dat je je beste jaren (nou ja, je begrijpt wat ik bedoel) al achter je hebt liggen en dat het alleen nog vervelender kan gaan worden? Ze zeggen dan wel dat je in het moment moet leven maar de meeste mensen kijken ook vooruit en dan zie ik niks wat me bevalt. De ouderdom komt met gebreken, dat merk ik nu al, veel eerder dan anderen. Lichamelijk hol je gewoon meer en sneller achteruit.
Maar waar ik wel bang voor ben ook, is dat ik bv een cva krijg en verlamd raak en/of niet meer wilsbekwaam. Dat kan ik echt niet handelen hoor. En de toegenomen eenzaamheid. Ik weet dat het de depressie is die me pessismistisch maakt maar hoe kan ik dan ook optimistisch zijn, mensen zoals ik hebben meer kans op dementie, hersen/maagbloedingen, epilepsie, diabeters, hart en vaatziektes etc etc.
Heb jij dat wel eens aan een therapeut gevraagd: wat voor leuke dingen denk je dat ik nog mee ga maken? Beetje gemeen he, ik heb wel eens zoiets gevraagd en dan gaan ze het gesprek op een ander onderwerp brengen. Dan denk ik, jij weet ook totaal niet hoe ik moet leven, ik weet het ook niet, wie dan wel? Je kunt er niet in je eentje voor zorgen dat het leven leuk wordt maar ik vertrouw mensen niet erg meer en alleen zijn, voelt nog het minst vervelend. Ik wil anderen ook niet 'besmetten' met mijn somberheid en commentaar kan ik al helemaal niet meer handelen. Konden mensen maar een weekje in elkaars schoenen lopen he.
woensdag 10 mei 2017 om 15:36
quote:tennis2012 schreef op 09 mei 2017 @ 16:28:
Ego afbreken staat niet persé gelijk aan instorten.
Ik bedoel ermee, je ontdoen van al je misconcepties over jezelf, je leed, je ego die jou voor de gek houdt en vice versa.
Als je die richting opgaat zul je hopelijk ontdekken dat je helemaal niks bent.... Dat niemand iets voorstelt. Ik vind het te complex om het schrijvend neer te zetten...
Het is niet per definitie hetzelfde als instorten maar ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat dat wel zou gebeuren. En onvoldoende moed om het risico te nemen.
En laten alle peuten je nou juist willen wijsmaken dat je van alles en nog wat bent
Zowel een waardevol persoon als iemand met weet-ik-veel wat voor stoornis(-sen).
Ego afbreken staat niet persé gelijk aan instorten.
Ik bedoel ermee, je ontdoen van al je misconcepties over jezelf, je leed, je ego die jou voor de gek houdt en vice versa.
Als je die richting opgaat zul je hopelijk ontdekken dat je helemaal niks bent.... Dat niemand iets voorstelt. Ik vind het te complex om het schrijvend neer te zetten...
Het is niet per definitie hetzelfde als instorten maar ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat dat wel zou gebeuren. En onvoldoende moed om het risico te nemen.
En laten alle peuten je nou juist willen wijsmaken dat je van alles en nog wat bent
Zowel een waardevol persoon als iemand met weet-ik-veel wat voor stoornis(-sen).
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
woensdag 10 mei 2017 om 15:46
quote:Flowers-and-roses schreef op 09 mei 2017 @ 21:13:
Fayanne, wat ik heb is dat ik bang ben dat de toekomst nogal vervelend gaat worden. Ik probeer in het moment te leven maar mijn gedachtes dwalen vaak af naar, en wat nu als ik wel een oude vrouw ga worden? Dat idee beangstigt me.
Is dat niet eigenlijk ook waar jij mee zit? Dat je het nu al zo zwaar hebt en dat je je beste jaren (nou ja, je begrijpt wat ik bedoel) al achter je hebt liggen en dat het alleen nog vervelender kan gaan worden? Ze zeggen dan wel dat je in het moment moet leven maar de meeste mensen kijken ook vooruit en dan zie ik niks wat me bevalt. De ouderdom komt met gebreken, dat merk ik nu al, veel eerder dan anderen. Lichamelijk hol je gewoon meer en sneller achteruit.
Maar waar ik wel bang voor ben ook, is dat ik bv een cva krijg en verlamd raak en/of niet meer wilsbekwaam. Dat kan ik echt niet handelen hoor. En de toegenomen eenzaamheid. Ik weet dat het de depressie is die me pessismistisch maakt maar hoe kan ik dan ook optimistisch zijn, mensen zoals ik hebben meer kans op dementie, hersen/maagbloedingen, epilepsie, diabeters, hart en vaatziektes etc etc.
Heb jij dat wel eens aan een therapeut gevraagd: wat voor leuke dingen denk je dat ik nog mee ga maken? Beetje gemeen he, ik heb wel eens zoiets gevraagd en dan gaan ze het gesprek op een ander onderwerp brengen. Dan denk ik, jij weet ook totaal niet hoe ik moet leven, ik weet het ook niet, wie dan wel? Je kunt er niet in je eentje voor zorgen dat het leven leuk wordt maar ik vertrouw mensen niet erg meer en alleen zijn, voelt nog het minst vervelend. Ik wil anderen ook niet 'besmetten' met mijn somberheid en commentaar kan ik al helemaal niet meer handelen. Konden mensen maar een weekje in elkaars schoenen lopen he.
Ik probeer niet te veel aan de toekomst te denken, want die wil ik helemaal niet meemaken. Ik heb niet voor niets een doodswens. En ik vrees dat ik mijn beste jaren al gehad heb, inderdaad. Aan een therapeut vragen wat je nog voor leuke dingen gaat meemaken is niet echt constructief denk ik. Maar ik heb het nooit gevraagd. Ik neem aan dat het weerwoord 'Wat denk je zelf?' zou zijn. Een peut is er ook niet om jou te vertellen hoe je moet leven. En ik denk dat je er juist van moet uitgaan dat je er in je eentje voor moet zorgen dat het leven zo niet leuk, dan toch wat minder on-leuk wordt. Dat moet je sowieso niet van een ander af laten hangen en als je moeite met vertrouwen hebt al helemaal niet.
Ik heb trouwens vorig jaar een poosje een heel foute peut gehad die ongevraagd zei dat als hij zo'n leven zou leiden als ik, hij spontaan ook depressief zou worden. En dat was op geen enkele manier opbouwend bedoeld. (En vanwege mijn vasthoudendheid wat mijn mening over 2 onderwerpen noemde hij mij 'jihadistisch' en narcistisch. Tja, daar werd ik ook niet beter van.)
Fayanne, wat ik heb is dat ik bang ben dat de toekomst nogal vervelend gaat worden. Ik probeer in het moment te leven maar mijn gedachtes dwalen vaak af naar, en wat nu als ik wel een oude vrouw ga worden? Dat idee beangstigt me.
Is dat niet eigenlijk ook waar jij mee zit? Dat je het nu al zo zwaar hebt en dat je je beste jaren (nou ja, je begrijpt wat ik bedoel) al achter je hebt liggen en dat het alleen nog vervelender kan gaan worden? Ze zeggen dan wel dat je in het moment moet leven maar de meeste mensen kijken ook vooruit en dan zie ik niks wat me bevalt. De ouderdom komt met gebreken, dat merk ik nu al, veel eerder dan anderen. Lichamelijk hol je gewoon meer en sneller achteruit.
Maar waar ik wel bang voor ben ook, is dat ik bv een cva krijg en verlamd raak en/of niet meer wilsbekwaam. Dat kan ik echt niet handelen hoor. En de toegenomen eenzaamheid. Ik weet dat het de depressie is die me pessismistisch maakt maar hoe kan ik dan ook optimistisch zijn, mensen zoals ik hebben meer kans op dementie, hersen/maagbloedingen, epilepsie, diabeters, hart en vaatziektes etc etc.
Heb jij dat wel eens aan een therapeut gevraagd: wat voor leuke dingen denk je dat ik nog mee ga maken? Beetje gemeen he, ik heb wel eens zoiets gevraagd en dan gaan ze het gesprek op een ander onderwerp brengen. Dan denk ik, jij weet ook totaal niet hoe ik moet leven, ik weet het ook niet, wie dan wel? Je kunt er niet in je eentje voor zorgen dat het leven leuk wordt maar ik vertrouw mensen niet erg meer en alleen zijn, voelt nog het minst vervelend. Ik wil anderen ook niet 'besmetten' met mijn somberheid en commentaar kan ik al helemaal niet meer handelen. Konden mensen maar een weekje in elkaars schoenen lopen he.
Ik probeer niet te veel aan de toekomst te denken, want die wil ik helemaal niet meemaken. Ik heb niet voor niets een doodswens. En ik vrees dat ik mijn beste jaren al gehad heb, inderdaad. Aan een therapeut vragen wat je nog voor leuke dingen gaat meemaken is niet echt constructief denk ik. Maar ik heb het nooit gevraagd. Ik neem aan dat het weerwoord 'Wat denk je zelf?' zou zijn. Een peut is er ook niet om jou te vertellen hoe je moet leven. En ik denk dat je er juist van moet uitgaan dat je er in je eentje voor moet zorgen dat het leven zo niet leuk, dan toch wat minder on-leuk wordt. Dat moet je sowieso niet van een ander af laten hangen en als je moeite met vertrouwen hebt al helemaal niet.
Ik heb trouwens vorig jaar een poosje een heel foute peut gehad die ongevraagd zei dat als hij zo'n leven zou leiden als ik, hij spontaan ook depressief zou worden. En dat was op geen enkele manier opbouwend bedoeld. (En vanwege mijn vasthoudendheid wat mijn mening over 2 onderwerpen noemde hij mij 'jihadistisch' en narcistisch. Tja, daar werd ik ook niet beter van.)
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
