Jong en burnout

Welkom JulienClerc,
Iedereen komt hier zomaar binnen vallen en dat je moeite hebt met de lange teksten is niet gek. Dat heb ik, zelfs na ruim 1,5 jaar BO ook nog gewoon . Je hoeft niet op iedereen te reageren, op de gene boven je of helemaal op niemand is ook prima, iedereen snapt dat hier.

Suikerspin, goed van je juist dat je wat gezegd hebt van haar belgedrag. Mag je toch gerust aangeven dat je er last van hebt. Wees trots op jezelf. Er waren vast nog meer mensen die er last van hadden en misschien heel blij waren dat jij er wat van zei. Ik had eerder ook zo'n drukke tante in mijn therapiegroepje, die kreeg geregeld te horen of het wat rustiger mocht en dat was nooiteen probleem. Vaak zijn die mensen er ook niet bewust van dat ze een ander tot last zijn dus als niemand wat zegt verandert er niets. Niet bezwaard voelen daarover, jij zit daar tenslotte ook niet voor niets.

@alle andere dames, hou vol en stel geen eisen aan jezelf. Probeer ik ook niet . Ik schrijf weinig de laatste tijd want ik probeer mezelf te handhaven in het proces dat werk opbouwen heet Vrijwilligerswerk, dat wel, maar t valt me niet altijd mee. Gelukkig helpt goed weer altijd enorm.

Welkom JulienClerc! Fijn dat je mee komt schrijven.
We weten van elkaar dat we niet alles kunnen onthouden en lange teksten soms wat teveel zijn (maar soms is het ook heel fijn om iets van je af te kunnen schrijven, dus hou je zeker ook niet in). Zelf heb ik gemerkt dat mijn optimisme weer terugkwam, wanneer ik (kleine) stapjes vooruit ga, zoals het helemaal fantastisch vinden dat je een wandelingetje hebt kunnen maken of lekker in het gras gelegen hebt en de zon schijnt.
Krijg je ook begeleiding?

Gelesuikerspin: echt je hebt goed gehandeld, niet aan twijfelen. Goed dat je haar aangesproken hebt.

PussyWillow: het viel mij al op dat je minder aan het schrijven bent, helemaal gelijk je hebt je energie nodig voor je werk. Hoeveel uur vrijwilligerswerk doe je nu? Geeft het voldoening?

HIer een beetje stressy, vandaag kennismakingsgesprek met een nieuwe BO-coach. Hoop zo dat het klikt en ik weer begeleiding kan krijgen.

Hallo allemaal

Hier ben ik ook weer eens. Ik heb al eerder weer bij gelezen maar was de helft van wat jullie schreven alweer vergeten. En ik had eerder niet echt de energie om bij te schrijven.

Vienna wat was je vroeg wakker vanochtend. Van de spanning of ben je steeds zo vroeg wakker? Ik hoop dat je een fijn gesprek hebt met de bo-coach. Ik heb trouwens een vrij praktische psycholoog die eigenlijk helemaal niet in het verleden gaat zitten graven. We hebben het vooral over het hier en nu en mijn karaktertrekken, persoonlijkheid en hoe ik mezelf zie e.d.....

Ikibun wat naar dat je je zo eenzaam voelt en diepgaand wederkerig contact met anderen mist. Ik kan me voorstellen dat je daar heel erg verdrietig van wordt. Ik vind het ook best pittig om de juiste hulp om me heen te verzamelen. Er moet ook maar net een goede klik zijn met iemand. Kan je wel bij je huisarts terecht? Je depressieve gevoel klinkt wel heftig zou fijn zijn als je toch hulp zou kunnen krijgen waar je je fijn bij voelt.

Gele suikerspin hoe gaat het nu? Nog steeds suïcidale gedachten? Dikke knuffel en ik hoop dat het ietsje beter gaat inmiddels.

Rodelimo ik vind Grace en Frankie, Orange is the new black en The good wife leuke series. Over Girlboss heb ik ook gelezen, die ga ik ook een keer uitproberen. Mijn voet is gelukkig weer helemaal beter. De antibiotica sloeg uiteindelijk aan. En de infectie is al even helemaal weg.

RI-anne het is heel herkenbaar om een paar goede dagen te hebben en dan ineens bam weer een dikke vette terugslag en je heel naar voelen met allerlei heftige emoties. Ik vind het wel hout snijden wat je bo-coach zegt dat een bo lichamelijk is. Maar hoe krijg je dat lichaam weer terug in balans?

Ik ben er nog steeds naar op zoek en ik krijg het maar niet uitgevogeld. Ik heb het gevoel dat ik echt mijn best doe maar dat ik elke keer toch weer teveel doe en een klap krijg. Ik rust veel maar wandel ook. Geef grenzen aan, doseer mijn inspanning. Doe yoga, ga naar de psycholoog. Ik at vrij gezond en dronk zeer met mate alchohol. Maar ik heb de laatste weken veel eetbuien en ook de witte wijn kan ik dan niet altijd laten staan. Dan wil ik me gewoon even fijn voelen en niet denken en piekeren en weet ik veel. Ik drink dan 3-4 glazen wijn, dat is geen enorme hoeveelheid maar omdat ik dat met de verkeerde intentie doe vind ik het best wel zorgelijk. De laatste weken weer vrijwel dagelijks gehuild. Afgelopen donderdag was ik bij de bedrijfsarts en ik heb de helft van het gesprek gehuild. Ze was erg begripvol en gaf aan over 6 weken weer een afspraak en voorlopig niet opbouwen in uren. En vervolgens krijg ik gisteren een brief thuis waarin staat dat er per 3 weken 2 uur opgebouwd wordt. Pfff ik heb me er niet eens druk om gemaakt maar ben wel verbaasd. Ik denk dat ze een fout heeft gemaakt. Ik zit nu op 2 keer 3 uur per week met lichte administratieve taken.

Ik zit volgende week met mijn leidinggevende om het advies van de bedrijfsarts te gaan bespreken en te kijken hoe nu verder. En dan denk ik nu, fuck it, ik doe het wel gewoon. Opbouwen die handel. Als het dan weer echt slechter gaat weet ik dat het aan het opbouwen van het werk ligt. De bedrijfsarts gaf het advies om een weekplanning annex dagboek bij te gaan houden om ook te inventariseren hoe ik me voel tijdens en na een activiteit/inspanning.

En morgen ga ik gewoon thuis mijn uren maken. Ik ben administratieve dingen aan het doen die ik ook prima vanuit huis kan oppakken. Even geen prikkels en andere mensen om me heen.

Mijn dochter is trouwens zo lief. Ik heb haar vanaf het begin op kindermaat uitgelegd dat mama zich niet zo fijn voelt, dat ik verdrietig en moe ben. Verdrietig niet echt om een reden maar omdat ik zo moe ben. Dat ik de afgelopen jaren te hard gewerkt heb en daardoor nu een poos goed moet uitrusten. Ze ziet me gewoonlijk niet huilen hoor, ik hou me in of ga de kamer uit als de tranen in mijn ogen schieten. Maar als ik dan vraag of ze het geluid van de tv stiller kan zetten of op haar kamer you tube filmpjes kan gaan kijken doet ze dat zonder morren.

JulienClerc welkom hier. Ik ben ook zo komen binnen vallen een paar pagina's geleden. Ik heb wel een groot deel van dit topic gelezen maar door mijn slechte geheugen krijg ik de verhalen van een ieder niet onthouden.

Pussywillow ik begrijp het volkomen. Soms is iets schrijven in een topic gewoon al even teveel. Wat voor vrijwilligerswerk doe je. Succes daarmee.

Wat een naadje weer zeg. Het regent en waait hier superhard. Gelukkig lukt het mij om de hond net een beetje om de buien heen uit te laten. Ik besteed het huishouden dan niet uit maar laat mijn boodschappen bezorgen door appie. Maar door een of andere fout hadden ze mijn gekoelde boodschappen niet mee gisteravond. Dus nu moet ik nog even tussen de bedrijven en buien door boodschappen doen terwijl ik een ontzettende hekel heb aan de supermarkt en ik een totaal gebrek aan energie heb.

Vienna, wat vervelend dat je nu weer veel stress hebt van je werk... Komt dat door het contact met je baas vorige week? Fijn dat je je stress lig kunt "weglopen" door te wandelen met de hond. Lijkt me heerlijk, zo'n beestje!
Ik hoop voor je dat het vandaag met de BO-coach goed loopt! Wat zal die eigenlijk gaan doen? Vooral begeleiding qua opbouw van energie en je grenzen leren oid? Hopelijk beviel het goed vandaag!

Die film over de suiker lijkt me erg interessant. Misschien schrikt het me een beetje af en kom ik dan eindelijk van mijn chocoladeverslaving af . Ik ga hem opzoeken

Ja, maandag was hier ook een feestdag. Ik werd er ook een beetje nerveus van, overal rommelmarkten, festivals en hier was een triatlon in de buurt. Iedereen is wat aan het doen, dus dan voel ik me toch ook soort van "verplicht". Gelukkig was mijn man toen niet thuis, dus ik heb me maar gewoon in de tuin verstopt en het zoveel mogelijk genegeerd. Volgend jaar beter! Ben jij de maandag nog goed doorgekomen?

Welkom Julien, natuurlijk kan je hier meeschrijven! Heb je zelf ook last van BO klachten? (niet dat je hier anders niet kunt schrijven hoor, maar ik was gewoon nieuwsgierig )

Gele suikerspin, ik denk dat je goed gereageerd hebt hoor! Het lijkt me dat iedereen daar behoefte heeft aan een rustige, zoveel mogelijk prikkelvrije omgeving, dus ik denk dat je je groepsgenoten (en jezelf) alleen een plezier gedaan hebt. Daar bij vind ik een heel telefoongesprek houden in een ruimte met andere mensen sowieso onbeleefd, maargoed.
Ik hoop dat het niet nu je volledige "lol" bij de dagbesteding verpest heeft?

Pussywillow, wat fijn dat je werk kunt opbouwen dmv vrijwilligerswerk! Is het leuk werk om te doen? Ik merk zelf ook dat het erg zwaar is om dat weer op te gaan bouwen, dus ik snap je volledig. Veel succes met opbouwen!

Mevrouw stippel, erg herkenbaar dat het zo lastig is om een goede balans te vinden. Ook eetbuien komen mij heel bekend voor. Vooral als ik het een periode moeilijk heb, of echt heel moe ben merk ik dat ik daar last van krijg. Voor mij is het een teken dat ik meer rust moet nemen, als ik goed uitgerust ben (naar rato van nu dan ) merk ik dat ik minder last heb van die buien.
Misschien dat als je nog iets meer rust neemt dat het dan beter gaat?

Fijn dat je van de bedrijfsarts de ruimte krijgt om rust te nemen! Als jij met haar afgesproken hebt om voorlopig niet op te bouwen zou ik een scan van die brief naar haar mailen met de vraag hoe dat zit. Dat geeft jou ook weer rust in je hoofd voor het gesprek met je leidinggevende!
Als jouw bedrijfsarts aangeeft dat je nog even je werk niet op hoeft te bouwen zou ik dat nu ook niet gaan doen. Mocht het in die komende 6 weken toch erg goed blijken te gaan en voel je je weer relaxed kan je dat altijd nog opbouwen, zonder dat het moet! Toon je meteen goed eigen initiatief Mits je het doet als je echt genoeg energie hebt!

Wat lief van je dochter dat zij er zo goed mee om gaat. Fijn!

Ik hoop voor je dat het gelukt is met de supermarkt. Mocht het vandaag echt niet gaan qua energie kan je altijd nog gewoon pizza bestellen en morgen gaan!

Hier gaat het redelijk. Ik ben de afgelopen dagen heel erg moe, dus ik geloof dat ik toch iets teveel gedaan heb. Het weekend heb ik vooral geslapen en tussendoor wat films gekeken. Ik weet nu dan ook niet zo goed of het die EMDR sessie is die steeds in mijn hoofd blijft spoken of dat ik gewoon teveel aan het doen ben. (of juist te weinig?) Zo lastig!
Vanmorgen heb ik voor het eerst thuis gewerkt. Tot mijn grote verbazing werkte het ICT technisch gewoon allemaal, dus dat is erg fijn! Ik zat er al wat tegenaan te hikken omdat ik al dacht dat ik heel de ochtend met de helpdesk aan de telefoon zou zitten. Gelukkig niet!
Het was best relaxed eigenlijk, lekker op mijn gemakje wat doen, pauze als ik wil etc.
Ik weet alleen nog niet of 5 dagen echt haalbaar gaat zijn. Ik merk dat ik nu toch wel in het gedrang ga komen met het opbouwen van conditie en sociale activiteiten. Ik krijg nu de neiging die af te zeggen omdat ik er geen puf meer voor heb, maar dat lijkt me niet helemaal de bedoeling.
Volgende week heb ik weer een afspraak met de bedrijfsarts, dus dan ga ik dat eens aankaarten. Tot die tijd even proberen of het nu gewoon wennen is of dat het echt teveel is.

Ik vraag me af of een BO coach voor mij ook nuttig zou kunnen zijn. Wat hebben jullie aan zo'n coach, naast een psycholoog? Ik twijfel een beetje of je dan niet tegenstrijdige adviezen gaat krijgen e.d. waarom zijn jullie naast de psycholoog ook nog naar een coach gegaan?

Bedankt voor het welkomheten.

Ja, ik zit thuis met een burn-out, anders zou ik hier ook niet snel binnenvallen
In mijn geval is het niet werk-gerelateerd, zoals bij de meesten. Ik ben uitgevallen door een hele zware privésituatie. Misschien handig als ik kort mijn verhaal vertel ter introductie?

Ik ben dus 36. Heb een man (nog steeds gek om dat te zeggen) en 3 kinderen. Altijd een fijn leven gehad, met natuurlijk ook wel tegenslagen. Als begin twintiger een depressie gehad bijvoorbeeld en mijn vader is ernstig ziek geweest. Maar verder niks te klagen: goede diploma's, twee banen (2 dagen in het basisonderwijs, 2 dagen op een hogeschool, samen 32 uur), stabiele en sterke relatie, veel vrienden, hobbies etc. Maar twee jaar geleden begonnen er dingen te spelen.

Rond 2014/2015 is mijn vriend 'licht' overspannen geraakt. Hij vond de combinatie werk en gezin behoorlijk pittig.vHij was gehecht aan zijn vrije tijd en het zelf indelen daarvan en dat werd met kleine kinderen lastiger, ondanks dat ze heel makkelijk zijn. Door middel van gesprekken en afspraken maken samen is hij er vrij snel weer bovenop gekomen.

In de zomer van 2015 bleek ik onverwachts zwanger van een derde kind, al 23 weken... Uiteraard waren wij er, na van de schrik bekomen te zijn, erg blij mee. We hebben in totaal maar 11 weken de tijd gehad om te wennen aan het feit dat hij zou komen en ik zal niet ontkennen dat ik dat echt best lastig vond. Hij is 6 weken te vroeg geboren, bleek een huilbaby en zeer moeilijke drinker. De eerste periode was heel heftig en hij heeft meerdere malen in het ziekenhuis gelegen. Ondanks mijn verlof vond ik het heel zwaar. We waren een behoorlijk vrij leven gewend met 2 ontzettend makkelijke kinderen en ineens moesten we allemaal een stap terugnemen wat betreft ons sociale leven, hobbies etc. In die tijd ook nog een huis gekocht en dus verhuisd, omdat wij erg duur huurden.

Na een tijd ben ik weer gaan werken, maar dat ging helemaal niet. Zoon dronk amper en ik moest regelmatig naar de opvang om hem op te halen (niet handig als je voor de klas staat). In gesprek gegaan met mijn werkgevers, ik heb al het ouderschapsverlof dat ik nog had ingezet en ook vriend probeerde minder te werken. Desondanks bleven die maanden nog behoorlijk pittig, maar het gaat steeds beter. Sinds zoon kon kruipen is er veel veranderd, al blijft hij bewerkelijk.

Overigens zouden we in september 2016 nog 'even' trouwen. Hartstikke slim natuurlijk na zo'n drukke periode Helaas kwamen we er in de zomer achter dat vriend een melanoom had, stadium III. Veel maanden van onzekerheid, spanning en ziekenhuizen. In september zijn we alsnog snel tussendoor getrouwd, maar dat was vooral een heel verdrietige dag. Ook voor de kinderen was het een hele heftige tijd. Nouja, ik zal er verder niet over uitweiden. Inmiddels gaat het weer oké met vriend al is hij nog lang niet de oude, hij heeft weer wat werkzaamheden opgepakt, maar dit gaat moeizaam. Hij heeft weinig energie en de energie die hij heeft gaat al snel op aan de kinderen. Logisch, want die hebben hem maanden moeten missen en zijn heel verdrietig geweest. Nog steeds is er veel angst en verdriet.

Ik ben begin dit jaar weer volledig aan het werk gegaan, maar de combinatie van een zieke vriend, het huishouden, drie kinderen die heel veel van mij vroegen vanwege de ziekte van papa, het was gewoon te veel. Mijn werk is zwaar en ik functioneerde slecht. Rond maart ben ik weer minder gaan werken en sinds de meivakantie zit ik volledig thuis. En dat is moeilijk. Ik heb ADD, vriend (ondanks dat we getrouwd zijn, blijf ik hem maar vriend noemen, man klinkt zo volwassen ) heeft ADHD, beide slecht in het onthouden van dingen, in structuur aanbrengen, in een goede balans vinden tussen ontspanning en inspanning. Toen ik op een gegeven moment iets belangrijks van de oudste was vergeten liep mijn emmer over. De druk was zó hoog, ik wilde het zo graag goed doen voor de kinderen na alle ellende. Ik kon niet meer.

Onze families helpen waar nodig, maar die hebben ook een grens. Onze vrienden vinden het moeilijk. De meesten van hen leiden een zeer vrij bestaan, hebben geen koophuis, geen of hooguit een kind. Mijn beste vriendin bijvoorbeeld is sinds een half jaar weer aan het werk, nadat ze 2 jaar lang de wereld heeft rondgereisd met haar vriend en kind. Ons leven is zo anders als dat van hen en dat is lastig, want ze willen er wel zijn, maar na 2 jaar steun geven is het op een gegeven moment wel op.

Zo, zie je is het toch een heel verhaal geworden. Chapeau voor degene die het helemaal heeft weten te lezen.

Jullie vroegen naar begeleiding: ik loop sinds april bij een psycholoog, maar heb er nog niet veel aan. Hoe zit dat bij jullie, is het echt helpend??

Heel eerlijk: ik lul haar zó onder tafel. Ik weet vrij veel over psychologie, een van mijn interesses en twee goede vrienden werken als psycholoog. Daarnaast, ja sorry ik vind dit heel onaardig om te zeggen, lijkt ze zelf weinig meegemaakt te hebben en kan ik haar uitspraken daardoor niet serieus nemen. Ontzettend lullig van me, dat weet ik. Het zou niet uit moeten maken wat iemand heeft meegemaakt, maar ik kan veel dingen gewoon niet aannemen. Het is heel makkelijk om te zeggen dat je dingen moet 'loslaten'. Of dat ik 'tijd voor mezelf' moet maken. Maar ik heb 3 kinderen en die verdwijnen niet zomaar.
Ze is ook ietsje jonger dan ik ben, dus misschien moet ik maar gewoon op zoek naar iemand die wat ouder is, ook kinderen heeft en iets meer levenservaring heeft.

Zo. En nu ga ik even een film kijken met vriend. De jongste komt straks weer (had ik al verteld dat hij ook een slechte slaper is? We waren zó verwend met de oudste 2). Ga ik morgen langzaamaan jullie berichten lezen, ik ben namelijk erg benieuwd naar jullie verhalen.

Oh en dan nog een vraag: ik werk in het onderwijs en in mijn team ben ik de vierde die thuis zit, maar dat is tegenwoordig heel normaal. Blijkbaar. Zijn er bij jullie veel die overspannen of BO zijn?

JulienClerc, klinkt heel pittig allemaal. Ik vind het niet gek dat je nu thuis zit, hoe vervelend ook. Wat betreft je psychologe: zou je op zoek kunnen gaan naar iemand waar het beter mee klikt want gesprekken kunnen best helpen, maar niet als je haar ongeloofwaardig vindt? Ik ben zelf ook vrij kritisch (joh ) en vond daarom een doe-therapie naast praten wel prettig zodat je ook echt voelt wat er bedoelt wordt in plaats van verstandelijk alles wat er gezegd wordt weet om te buigen. Ik zit zelf niet in het onderwijs maar in mijn werkveld zijn ook veel mensen burn out. Het is inmiddels bedrijfsziekte nr 1, meen ik. Geniet van jullie avond.

JulienClerc: Je klinkt echt als een heel sterke vrouw die gewoon veel te veel op haar bord gekregen heeft. Geen wonder dat het op een gegeven moment teveel is. Je hebt nu echt wel tijd nodig om voor jezelf te zorgen en alles weer op een rijtje te zetten. Denk ook dat je omgeving je echt wel wil helpen (ook een vriendin met een heel andere levensinsteek), blijven communiceren met je omgeving is hierbij wel belangrijk (heb bij mijn vorige BO gemerkt dat sommige dachten dat ik helemaal geen hulp wilde). Zou op zoek gaan naar een andere psycholoog, een klik is echt wel heel belangrijk en herken de wens om een psycholoog met een beetje levenservaring te hebben. Volg je gevoel erbij en je mag kritisch zijn.
Op mijn werk waren er ook steeds meer mensen met BO, bijna ieder team heeft wel iemand die overspannen/BO thuis zit. Alleen bij de leidinggevende viel het nog mee, de preventieadviseur vond het zelfs goed dat nu ook een leidinggevende wist wat het was om een BO te hebben....

Rodelimo: Moeilijk om te bepalen of je nu moe bent door te veel of te weinig te doen of misschien nog een andere oorzaak. Lijkt mij goed om dit met de bedrijfsarts te bespreken. Misschien dat de prioriteit een beetje meer verlegd kan worden naar opbouwen conditie en sociaal leven ipv werk? Goed zeg dat het thuiswerken zo soepel ging

Mevrouw Stippel: betrapt, ben een ochtendmens en manlief zijn wekker gaat om 5:30, meestal ben ik dan al wakker om koffie voor hem te zetten. Kan het gewoon niet laten om vroeg op te staan. Tof dat je wel een psycholoog gevonden hebt die heel praktisch te werk gaat. Mijn ervaringen waren dat ze vooral gaan analyseren (heel vermoeiend), misschien verschil Belgie-NL?
DIe eetbuien zijn heel herkenbaar. De eerste maanden van mijn BO deed ik niet anders dan chocolade eten, als ik moe was, verdrietig, .... of gewoon omdat ik de hele dag door honger had. Bij mij kwam een paar weken geleden de klik om daarmee te stoppen, ging gewoon vanzelf, de behoefte was er niet meer zo.
Raar dat er in de brief een andere boodschap staat dan wat je besproken hebt met de bedrijfsarts. Zou toch het mondelinge advies volgen en jezelf de tijd en ruimte geven.
Ik hou ook een soort dagboek bij met daarin hoe het gaat en ook 1 ding wat goed ging of waar ik van genoten heb. Sinds kort zet ik er een energiecijfer op 10 bij. Las ergens dat dit goed is om je eigen vooruitgang te zien en eventueel om te kunnen achterhalen waar energieverlies vandaan komt. Er werd ook gezegd dat om weer aan werk te beginnen je een energiecijfer van ongeveer 7 gedurende enkele weken moet hebben. Dat vind ik best hoog.
Wat een lieve en begripvolle dochter heb je.

Gesprek gisteren met de BO coach liep heel goed en het klikte ook. Vanaf volgende week gaan we aan de slag
Verder hangt de stress van mijn werk echt nog op mij. De kinesist was echt verbaast over hoe pijnlijk mijn schouders en nek weer waren. Energieniveau is nu ook lager en slaap best wel slecht, maar het gaat iedere dag ietsjes beter, dus dat is al mooi.
Vandaag gaat het mooi weer worden, ga mij lekker in de tuinstoel ploffen.

Voor een glimlach op je gezicht:

Aaaah, hoe snoezig

Rodelimo ik had afgelopen maandag al diepvriespizza in de oven gemikt. Dus ik vond wel dat ik weer een gezonde maaltijd op tafel diende te zetten. Ik vind koken ook wel erg leuk en ook best ontspannend als ik geen haast heb. Maar ik heb een gruwelijke hekel aan boodschappen doen. Altijd al gehad. En het was ook zulk rotweer. Maar het is toch gelukt. Ik had een minimaal lijstje gemaakt alleen wat echt, echt nodig was gehaald.

Vienna wat een leuk plaatje! Ik denk qua psycholoog dat het ook aan de soort therapie ligt die ze toepassen. Psycho analyse bijvoorbeeld is veel meer graven dan cognitieve gedragstherapie. Wat vooral fijn is aan mijn psycholoog is dat ze een totaal ander persoon is dan ik. Ik ben een perfectionistische angstige controlfreak. Zij lijkt heel erg mild te zijn voor zichzelf en anderen. Dus ze wijst me voortdurend op mijn grenzen waar ik overheen dender en leert me om mild te zijn voor mezelf.
Fijn dat het klikt met je bo coach en volgende week starten klinkt goed.

Ik schrijf op een ander moment even verder en probeer dan ook op de anderen te reageren. Heb best een bezig dagje gehad en voel me een beetje leeg. Dus ik ga even op bed liggen.

Wow, Julien, wat een verhaal. Jij hebt echt heel veel meegemaakt! Ik kan me voorstellen dat dat heel erg zwaar (geweest) is. Heb je inmiddels wel af en toe wat rust? Of even een moment voor jezelf, om even echt te ontspannen? Ik kan me voorstellen dat je daar enorm behoefte aan hebt!

Wat vervelend dat je je het niet helemaal kan vinden met je psycholoog. Ik kan me voorstellen dat die behandeling zo helemaal geen zin heeft. Een psycholoog moet je kunnen vertrouwen, en het gevoel hebben dat hij jou goed kan helpen met meer als alleen maar de standaard dingen. Anders is het ook zonde van je tijd en energie. Kan je huisarts je niet doorverwijzen naar een andere?
Ik kan me zomaar voorstellen dat je niet al die emoties van al die dingen die gebeurd zijn goed hebt kunnen verwerken en dat je daar nog doorheen moet(of 'gewoon' doorgegaan bent omdat die emoties anders te zwaar waren om toe te laten)?
Ik hoop voor je dat je gauw een psycholoog vind waar je echt goed mee kunt praten

Bij ons op het werk is het niet echt 'normaal' om een burn-out te hebben. Wel heeft nu bijna iedereen die ik spreek op het werk ook wel een tijd thuis gezeten met spanningsklachten/ een burnout gehad in het verleden. De meeste ook zo eind 20, die zijn gewoon te enthousiast begonnen met werken en te snel teveel verantwoordelijkheid gekregen en dat niet kunnen volhouden. Wat dat betreft ben ik geen uitzondering. Maar nu ben ik de enige op onze afdeling van 50 man.

Oh, we hebben trouwens een paar pagina's terug een keer allemaal ons verhaal opgeschreven, om iedereen weer van iedereens verhaal op de hoogte te brengen. Ik zal zo even opzoeken op welke pagina dat staat. Dat scheelt je misschien een hoop lezen

Vienna, wat fijn dat het goed klikte met de BO coach! Mooi dat je zo snel aan de slag kunt.
Heb jij trouwens ook van die oefeningen voor thuis gekregen van de kinesist? Ik heb nu oefeningen met een elastiek, om mijn rugspieren sterker te maken, zodat ze ook minder snel verkrampen bij stress. Dat is de theorie in ieder geval, haha. De oefeningen die ik heb om mijn schouders te kunnen ontspannen en mijn nekspieren soepel te houden die helpen in ieder geval goed, erg fijn.
Ook kreeg ik de tip om een pittenzak te kopen (zoeen die je in de magnetron kunt stoppen) om op je schouders te leggen om de spieren warm te houden. Erg fijn.

Dat plaatje! Wat schattig!

MevrouwStippel, ik hoop dat je je vandaag weer wat beter voelt!

Ik ben de afgelopen 2 dagen een beetje ingestort.. Gisteren zou ik eigenlijk naar het werk gaan, maar ik kon 's ochtends al amper douchen en aankleden. Toen nog geprobeerd om dan lig thuis te werken, maar het liep echt helemaal vast in mijn hoofd. ik vond het echt een beetje eng! Uiteindelijk toch maar gewoon terug naar bed gegaan, ondanks dat het pas 10 uur 's ochtends was. Dat hielp gelukkig wel een beetje! 's Middags ging het wel wat beter, maar had nog steeds echt nauwelijks energie helaas. Vandaag gaat het ook niet echt super. Ben niet zo in paniek als gister, maar heb nog steeds heeeeel erg weinig energie. Een rustig dagje hier dus.
Hopelijk gaat het morgen weer wat beter.

Julienclerk, welkom, ik heb je verhaal gelezen hoor, vind de lange verhalen niet erg, geeft juist een goed beeld en betekend dat je de tijd neemt om het uit te leggen wat juist positief is. Ik vind dat je heel veel te verduren heb gehad en het is ook niet gek dat je nu in de echte burn-out fase ben gekomen. Wat betreft psycholoog, het kan zijn dat het niet klikt dan is het beter een andere te vinden. Tegelijk denk ik we stellen te veel eisen aan onszelf en ook vaak aan onze omgeving, bij mijzelf duurt het soms een tijdje voordat een tip of advies echt inzinkte en dan best goed bleek te zijn ook al leek dat op moment niet zo.

MevrouwStippel, ik denk dat we allemaal hier last hebben van een slecht geheugen. Gelukkig kan je omhoogscrollen tijdens het reageren anders zou het me ook niet lukken op iedereen persoonlijk te reageren. Ik hoop dat je iets heb aan de verhalen hier.

Vienna, veel succes bij de nieuwe coach! Ben benieuwd hoe dat in zijn werk gaat en hoop dat het je goed gaat doen. Hoop dat je heb genoten van het mooie weer. Geniet, geniet, geniet haha dat is het gebied

Rodelimo, waar woon jij dan? Verstop mezelf ook op feestdagen en hoop dat ze zo snel mogelijk voorbij zijn, veel te druk altijd. Fijn dat het goed gaat met werk en van dat moe zijn en niet weten of je te weinig of teveel heb gedaan klinkt ook bekend. Misschien is het op zo'n moment ook goed om vooral moe te mogen zijn van jezelf, accepteren dat het nu eenmaal zo is en rusten. Soms helpt een kort poosje zonder impulsen al goed. Even op bed liggen met stilte en zonder digitale apparaten om je heen.

Mijn week is heel leerzaam geweest vooral, pfff echt ik kom mijn huis amper uit en toch voelt het alsof ik enorm veel meemaak en ook psychisch groei. Ik merk dat mijn weerstand wat hoger is voor impulsen en dat ik meer kan hebben dan vroeger. Heb ook zelf laatste 2 weken structuur aangebracht in mijn leven. Ben een 21-daagse smoothie challenge gaan doen en besloten dan daarnaast voor lunch en avondeten het voor mezelf niet te moeilijk te maken en het gaat best goed. Ik probeer de recepten te volgen, wat al iets opzichzelf is, mijn laptop s ochtends openen en instructies te volgen die er staan voor die dag. Ook het boodschappen doen gaat zo makkelijker. ZIt nu in de laatste week en blijf rustig aan doen met eten. Merk wel dat mijn buik veel rustiger is en de onstekingen in mijn keel zijn grotendeels weg, ze zijn er soms nog wel, maar dan doe is het weer rustig aan (meestal dan).

Iemand vroeg of ik werk heb en het antwoord daarop is nee. Iets waar ik me echt heel erg voor geschaamd heb. Twee jaar geleden is van de baan die ik toen had het contract niet verlengt, iets wat ik heel zwaar vond, was echt bang om weer werkloos te worden en voelde me bovendien heel schuldig en bovenal niet goed genoeg. Mijn leidinggevende vond dat ik bepaalde dingen niet goed deed. De laatste 6 maanden voordat mijn contract eindigde was ik al zo vaak moe en gestrest, niet gek dat er dingen mis gingen, maar ik zat er zo middenin dat ik gewoon doorging en bleef gaan. Andere dingen de schuld geven, mijn lichaam, mijn omgeving, vrienden afzeggen om bij te slapen in het weekend voor de nieuwe werkweek, maar achteraf he was ik gewoon zo overdondert van de stress dat ik toen niet eens doorhad dat het teveel voor me was en ik hulp had moeten vragen. Na die periode heb ik mezelf een maand vakantie gegeven in de WW, maar er gebeurde prive ook van alles om me heen, het was echt een zware periode waarin ik het gevoel had alles kwijt te zijn geraakt waar ik om gaf en niemand om me op te vangen of een knuffel te geven. Na 2,5 maand ben ik weer gaan werken, het voelde al niet goed maar dacht ga het toch proberen, na 3,5 week me in een soort gevangenis te hebben gevoeld daar ben ik ingestort. Ik kon niet meer, had me ziek gemeld, maar had geen griep. Het detacheringsbureau belde me en vroeg me weer te gaan werken, dat was 2 dagen voor het einde van de proefperiode. Ik voelde me als een kat in het nauw. Had een leuke auto bij het werk gekregen en het betaalde best aardig, de mensen daar vroegen me vaak om mijn mening en het zou gewoon goed moeten zijn geweest, het lag niet aan hun, dus moest het wel aan mij liggen was mijn gedachte. Op een gegeven moment reed ik terug van werk en ik had gewoon niks meer, ik was leeg, ik dacht erover mijn mooie auto de vangrails in te rijden, maar dat leek me zonde van de auto, niet van mezelf. Op een gegeven moment ben ik geknapt, ik kon niet meer, ik kon mezelf niet meer in het gareel krijgen, ik bleef maar huilen en toen ben ik toch naar de huisarts gegaan voordat ik naar werk zou moeten, ik heb echt gehuild daar joh, die man had me nog nooit zo gezien. Hij heeft me allerlei bloedtesten gegeven en een afspraak met de GGZ begeleider bij de praktijk voor psychische ondersteuning. Daarna heb ik samen met het detacheringsbureau een afspraak gemaakt mijn contract te beëindigen, gelukkig waren ze begripvol, ze hebben een brief gemaakt waarin ik 'ontslagen werd' zodat ik wel recht op WW zou hebben weer, maar die me niet in een slecht daglicht verder zette. Na een paar dagen en na wat zaken geregeld te hebben met de lease auto en na 2 dagen slapen en van de druk van werk te zijn verlost voelde ik me al zoveel beter. Toen belde ik de huisarts voor de uitslag van mijn bloed en bleek dat ik ziek was. Had het eigenlijk zelf niet meer verwacht, maar mijn bloedwaardes waren dermate slecht dat ik echt aan de medicijnen moest. Dat werd weer een heel avontuur op zichzelf, heb maandenlang diarree gehad, maagzuur, hartkloppingen, ontstekingen, wortelkanaalbehandeling waarna het alleen maar erger werd en intussen psychisch echt in de war. Ik heb bij vrienden gelogeerd en gesproken over dingen waar we anders nooit over spraken, mijn ouders zijn in die periode hun eigen kant op gegaan, heb in die periode een aantal vriendjes aangehouden om voor me te zorgen, was zo bang om alleen te zijn. Intussen een aantal keer van medicatie veranderd met de bijbehorende klachten en wisselingen, mijn huisarts die me intussen voor gek verklaarde. Ik durfde echt niks meer. In augustus heb ik op een gegeven moment besloten alles achter me te laten, ik werd gek van de hitte, de pogingen die ik deed om met mensen in contact te blijven werkten niet en voelde me zo alleen. Ik heb een spel geïnstalleerd wat ik al een tijdje zag in reclames en besloten daar goed in te worden. Het is echt mijn leven geweest sindsdien. Heb mezelf inmiddels geleerd om alleen te zijn zonder eenzaam te zijn en ben dankzij de contacten in het spel, de afleiding, het gevoel hebben ergens bij te horen en een paar goede vrienden in 'de echte wereld' door hele zware periodes gekomen. Ik heb en een vriezer gekocht toen en ben sindsdien mijn boodschappen gaan bestellen om die druk weg te halen, eigenlijk heb ik alles wat druk gaf verwijderd in mijn leven, wat bijna alles was op 2 mensen en mijn psycholoog na. Ben zelfs niet meer naar de praktijk gegaan na een tijd, we deden alles via Skype en ze is een keer bij mij thuis geweest. Het heeft echt lang geduurd, maar ik word nu langzaam aan beter in dingen, ik houd mijn huis aardig bij, heb de financiën goed nu, heb mijn contacten behouden met bepaalde mensen. oja en ik bel de dokter voor andere medicatie dosering als ik voel dat het nodig is waarin ik zelf zeg wat ik graag wil ipv mijn verhaal vertel en hem het verder laat invullen. Geef mijn grenzen wat beter aan, en durf zo heel langzaam aan weer mezelf wat meer aan de buitenwereld te laten zien. Dit forum voelt al een beetje als buitenwereld, gezien je hier allerlei meningen over je heen kan krijgen, vind het nog steeds een beetje eng, maar zet toch door met mate. Het is best een lang verhaal zo. Mijn gameverslaving of meer de verslaving aan die 'andere' wereld waar mensen aardiger zijn en je minder direct kunnen raken wordt beetje bij beetje nu ook minder. Is wel echt een dingetje geweest hoor pfff. Heb echt zoveel leuke lieve mensen ontmoet daar dat ik verdrietig word van het idee ze te moeten verlaten voor mijn eigen goed. Een van mijn in-game vrienden is vrij abrupt gestopt nu 3 dagen geleden. Hij speelt nog wel, maar reageert niet meer op de sociale media. Hij had ook een tijd al hetzelfde, hij wou stoppen, dan niet, dan wel en vooral de behoefte inmiddels gekregen om echt naar buiten te gaan en echte mensen te ontmoeten. Maar toch steeds weer die terugval naar de veiligheid en erkenning en dat goede gevoel dat je krijgt van andere mensen in het spel en toch word het na een tijd teveel, omdat ook dat weer druk op jezelf legt, je afspraken met jezelf maakt om minder te spelen en jezelf daar dan toch weer niet aanhoud. Gelukkig konden we er onderling ook wel over praten. Maar ja hij is nu abrupt gestopt, ik en een goede vriendin zijn overstuur er van, maar ergens is het ook goed, want nu kan ik ook makkelijker afstand van de game en de contacten daar nemen. Een stap richting de goede richting. De stomme sukkel heeft me echt veel geholpen laatste maanden. Nu oefening los laten en mensen het gunnen om hun leven op te pakken en de momenten die je had te koesteren en wel (rustig aan) door te gaan, hoop echt dat het goed komt met hem. Dit was lang, maar is wel alles.

@rodelimo: wat vervelend dat je zo rot voelt? Weet je hoe het komt dat je bent 'ingestort'? Te veel gedaan? Ik hoop dat je je snel wat beter voelt.
@Vienna: fijn dat je een klik hebt met je BO coach! Ik hoop dat hij/zij je weer wat handvatten kan geven.

@JulianClerc: mag ik eerlijk zijn? Het lijkt mij verstandig om een andere hulpverlener te gaan zoeken. Iemand met meer levenservaring en een (minstens) gelijkwaardige gesprekspartner. Het klinkt of je met deze therapeut jezelf te kort doet.

@GeleSuikerspin: goed dat je die dame hebt aangesproken. Je mag voor jezelf opkomen en goed voor jezelf zorgen en dat heb je hiermee gedaan.

Nou, dan even over mijzelf. Ik had wel een beetje een rotweek. Nog boos/verontwaardigd over het gesprek met de bedrijfsarts. En zenuwachtig voor mijn 1e jaarsevaluatie. En toen werd die op het laatste moment afgezegd
Ik probeer voor nu maar even alles van mij af te zetten en dit weekend te genieten van het weer en verder vooral proberen niet te veel na te denken (lees: piekeren).

Dames, ik heb hier heel erg lang niet gereageerd en heb ook niet bij kunnen lezen daardoor helaas.

Hoe gaat het met iedereen (in het kort)? Lukt het jullie allen wat?

Ik zit helaas nog steeds thuis, de klachten stapelen zich ook maar op. Hebben jullie dit ook? Dat je van het ene in het andere en ook in steeds meer problemen lijkt te raken? Ik voel me hierdoor somber en down, ik heb veel pijn en kom met pijn en moeite (letterlijk) de dag door.
Ik heb in april een hoorzitting met het UWV gehad, maar ik wacht nog op de uitslag, dat vind ik ook wel erg spannend.

Zal mijn best doen om weer wat actief te worden hier en dan ook weer wat meer met jullie te communiceren want dat heb ik wel echt gemist hoor, mensen die je wat begrijpen of hetzelfde meemaken.. Snappen jullie dat?

Snap je helemaal Navillera, ben heel blij met dit topic en alle herkenbare verhalen. Naar dat je zoveel pijn hebt. Heb zelf ook het idee dat ik soms een hele sprong in genezing maakt en dan komt er nog een moeilijkere stap, pfff niet altijd even motiverend.

Ri-anne: hoop dat je zonder piekeren van het mooie weer aan het genieten bent.

Ikibun: fijn dat je merkt dat je meer persoonlijke groei meemaakt. Je hoeft je zeker niet te schamen voor je job te hebben (moet eerlijk toegeven dat ik je verhaal op een rustig moment nog een keertje lees, nu niet helder genoeg voor). Tof dat je een smoothiechallange doet. Merk je ook meer energie?

Rodelimo: hoe gaat het nu? Terug een beetje meer energie? Zalig he, zo'n pittenzak tussen je schouderbladen leggen. Heb denk ik dezelfde oefeningen meegekregen. Ze werken wel

MevrouwStippel: hoe gaat het? Lukt het om rust te nemen?

Hier is gaat het nog steeds zozo. Veel huilen en weinig energie. Heb het boek over bijnieruitputting bij de bib geleend. Nog iemand ervaring hiermee? Merk dat minder (zo goed als geen) suiker eten, wel deugd doet.

Vraagje: hoe gaat bij jullie de tijd van de maand? Merkte de afgelopen maanden al dat ik meer last had van mijn stemming en zwaar gevoel in mijn buik, maar nu geraak ik maar niet ongesteld (5 dagen over tijd, terwijl ik normaal gezien klokvast ben). Herkennen jullie dit? (zwangerschap lijkt mij trouwens uitgesloten....)

Door stress kan dat absoluut. Ik had voordat ik uitviel met burn-out, juist veel meer bloedverlies en ergere pms klachten. Dus stress kan echt veel invloed hebben.

Als je je zorgt maakt kun je altijd even je arts vragen.

Mijn hoofd is vandaag één grote prikkelgevoelige brei. Dus het gaat niet heel best. In het weekend ging het best wel redelijk. Maar we waren bij onze stacaravan op de Veluwe. Daar is het zo rustig en in de natuur daar kom ik altijd tot rust.

Maar dan in de auto terug naar huis met drie lawaaierige kinderen. En thuis komen in de stad geeft mij altijd een overdaad aan prikkels. Ik ben niet veel waard vandaag. Ik probeer het rustig te houden. Man is vrij dus die kan eten maken en dochter uit school halen en naar dansen brengen.

Navillera ik begrijp heel goed wat je zegt. Dat er steeds meer klachten bij lijken te komen en het steeds erger lijkt te worden.
In het begin dat ik thuis kwam te zitten dacht ik dat ik er met een paar maanden rust wel weer zou zijn. Maar niets blijkt minder waar.
Een burn out hebben is maar eenzaam vind ik. Er zijn er maar weinigen die het echt begrijpen.

Ik word ook zo verdrietig omdat ik mezelf naar mijn gevoel de hele tijd in de weg zit. Ik ben niet te genieten, chagrijnig en soms een beetje moedeloos. Wat bij mij vooral een pijnpunt is is dat mijn man en ik hopelijk binnenkort met vruchtbaarheidsbehandelingen zouden kunnen beginnen. Dit na een jarenlange sluimerende kinderwens en heel veel hobbels op de weg daarnaartoe. Maar dat ik daar door die stomme burn out in feite gewoon echt niet aan toe ben. Zo'n traject is sowieso al zwaar, laat staan als je een burn out doormaakt.

JulienClerc ik heb je verhaal gelezen. Heftig wat jullie allemaal te verstouwen hebben gekregen. En nog, een gezin met drie jonge kinderen is heel erg druk. Ik hou zielsveel van mijn kind. En ik wil dolgraag nog een kind. Maar ik vind opvoeden behoorlijk pittig. En vooral ook de combinatie met werk en sociaal leven is zwaar. En dan de ziekte van je man en alles wat daarbij komt kijken. Niet raar dat je dan in een burn out terecht komt.

Ikibun klinkt alsof jij ook een hele zware tijd hebt gehad. En nog steeds, maar dat je steeds beter voor jezelf gaat zorgen.
Zit je nu in de ziektewet dan? Of heb je nog steeds ww?

Ri-Anne wat rot dat een gesprek waar je zo tegenop ziet en over zit te stressen vlak vantevoren afgezegd wordt. Staat er al een nieuwe afspraak gepland nu?

Vienna veel huilen is zo herkenbaar. Ik heb al zoveel gehuild de afgelopen tijd. Soms ben ik gewoon niet te stoppen.

Ik heb ook nog meer last van stemmingswisselingen voor ik ongesteld moet worden. Dit speelt vandaag ook mee. Ik moet morgen of woensdag ongesteld worden en ik ben super chagrijnig en emotioneel.

Het is me niet gelukt al jullie verhalen te lezen en de vragen te onthouden.

Ik had en heb even weer meer stress. En daardoor ook weer meer klachten. Lichamelijk vooral. De wia aanvraag komt eraan, dit levert mij onbewust erg veel stress op merk ik. Weer contact met het werk moeten hebben en straks uwv. Qua regelen stress maar ook psychisch. Nog steeds ziek

Waarom had jij ook maar weer een hoorzitting, Navillera?
Lijkt me pittig. Wat hoop je dat eruit komt?

Verder heb ik ondertussen alweer 10x opnieuw moemoeten beginnen met mijn 'sporttraject'. Omdat ik steeds weer mega moe was door dingen of medicatie. Nu probeer ik dus weer elke dag 5 minuten te wandelen. Zucht.

Fietsen is weer erg zwaar en traplopen ook. Heel rustig maar weer mijn lichaam 'trainen'. Ik doe trouwens ook weer rek en strek oefeningen, dat deed ik in het begin van mijn burn-out ook.
Voel ik mij meteen fitter door, als de spieren wat opgerekt worden.
Misschien een tip?

Rodelimo, gaat het weer wat beter? Ik hoop het. Leek mij ook wel erg veel in 1x. 'sport' en sociaal is ook werken aan herstel. Doe vooral wat jou lichaam aan geeft en laat je niet opjagen.

Ik hoop dat mijn meer lichamelijke vermoeidheid tijdelijk is.
Ik had dus 5 banen rustig gezwommen en daarna 3 dagen als kluizenaar op de bank moeten liggen ik kon niet meer. Zucht. Daarom mag ik dus ook echt maar heel voorzichtig bewegen. Beter elke dag paar minuten lopen, ipv 1x veel en dan dagen bij moeten komen. Wel frustrerend.

Hoop van de zomer wel te kunnen zwemmen namelijk

Veel sterkte iedereen!

Hi!

Hier gaat het inmiddels weer langzaam beter. Nog steeds ben ik supermoe en kan ik me voor geen meter concentreren en is de dag eigenlijk veel te lang voor de hoeveelheid energie die ik heb. Ik ben dus weer terug bij mijn middagdutjes en uitslapen 's ochtends.
Positieve kant is wel dat ik niet meer zo in paniek ben steeds, dus dat gaat vooruit:)

Gisteren had ik weer een afspraak bij de psycholoog. Langzaam wordt er duidelijk waar mijn problemen ontstaan zijn en op welke manier. Ik vind het mooi hoe hij in een relatief korte tijd toch de vinger goed op de juiste plek weet te leggen. Tegelijkertijd is het ook heel pijnlijk, want realiseren dat sommige dingen niet zijn zoals je altijd gedacht hebt, of personen waarop je wel altijd vertrouwd hebt toch niet betrouwbaar of zelfs in sommige opzichten slecht voor je blijken te zijn (in mijn geval mijn moeder), is toch wel heel erg confronterend.
Ook in het: "hoe nu verder daarmee in het nu?". Dat vind ik eigenlijk nog de lastigste vraag. Ik kan moeilijk geen contact meer hebben, en dat wil ik ook eigenlijk niet, maar het contact is op een bepaalde manier van zeer slechte invloed op mij (o.a. ze praat mij bepaalde ziektebeelden aan, waardoor ik enorm ga twijfelen aan mijzelf en mijn eigen normen en waarden en gedachten, dus weinig zelfvertrouwen heb, dus erg perfectionistisch ben), en een grote oorzaak waarom ik nu in deze situatie zit. Ze heeft gewoon een heel scheef wereldbeeld wat totaal niet klopt met de werkelijkheid, waarvoor ik me nu dus ga moeten leren afsluiten. Dan kan ik daarna weer normaal met haar omgaan denk ik.
Maar het is erg lastig als dat de wereld is waarin je bent opgegroeid en veel dingen dus steeds weer blijken niet zo te zijn als ik altijd aangeleerd heb gekregen. Puntje om aan te werken bij de psycholoog dus!

Net ben ik bij de bedrijfsarts geweest. Ik heb daar uitgelegd dat ik er erg mee zit hoe ik nu werk/bewegen/sociaal moet combineren in de weinige energie die ik heb. Hij was erg begripvol en we hebben nu de werkopbouw iets aangepast. Ik ga nu nog 2 weken door met 5x2 uur werken, en dan daarna elke 2 weken 10% uren erbij. Zo lig tot eind augustus, wanneer ik mijn volgende afspraak heb, en dan evalueren we dat. Ik ben erg benieuwd. Op deze manier zit ik eind augustus op ongeveer 4 uur. Dat zou mooi zijn!

Hij adviseerde me om het opbouwen van alles te zien als opbouw van sport. Dat wanneer je normaal gesproken sport opbouwt je ook een beetje spierpijn moet hebben, anders kom je nooit verder. Dat is hiermee ook zei hij. Je mag er best wel even moe van zijn, maar het moet niet betekenen dat je daarna weer een dag moet bijkomen. Maar als je door de opbouw evt 2 uurtjes extra moet slapen, dan kan dat.
Ik ga dus iedere dag werken, en dan de ene dag gecombineerd met bewegen, en de andere dag met sociaal en tijd (aandacht) voor mijn man na zijn werk. Ik ben benieuwd hoe het gaat!

Ik heb even geen energie meer over om op iedereen apart te reageren, excuus! Dat komt de volgende keer weer

Hoop dat iedereen kan genieten van het mooie weer vandaag!

Geen probleem hoor Rodelimo, geen excuus nodig hier. Je bedrijfsarts legt het wel aardig uit zo te horen en hij klinkt niet vervelend dat is mooi meegenomen.

Je verhaal van je moeder vind ik wel heel erg herkenbaar, de hoge eisen, aanpraten van ziektebeelden, zelf heb ik daardoor het contact nu verbroken met mijn ouders, totdat ik mezelf sterk genoeg vind om bij mezelf te kunnen blijven als ik contact heb met zowel mijn moeder als een aantal andere mensen in mijn omgeving die ook datzelfde gevoel veroorzaken. Mensen bij je gewoon jezelf mag zijn, zowel als het goed gaat of slecht, of je nu dik, dun of gezond of ziek ben. Wat iemand anders hier eerder schreef ook, waar je gewoon altijd 'ok' mag zijn en waarbij je dat wat makkelijker van jezelf kan denken of je nu iets fout of goed ben, dat je jezelf nog ok vind. Dat is makkelijker bij mensen die ook niet te hoge eisen aan zichzelf stellen.

Gele Suikerspin, wat jammer dat je zo snel moe word van alles. Als je moe bent gewoon lekker rustig aan doen.

Ik ben van het weekend voor het eerst in tijden weer op een feestje met vrienden geweest met slapen erbij. Was echt heel bang dat ik niet zou kunnen slapen of me heel erg gestrest zou voelen, maar dat viel heel erg mee. Heb wel nog echt moeite met het (over)eten en mijn grenzen daarin stellen en ook moeite heb met aangeven hoe ik ergens over denk en merk nu dat ik daar wel een beetje last van heb. Voel me vrij gestrest nog steeds en heb dit ook afgereageerd op iemand die ik eigenlijk heel aardig vind
Dus voel me vandaag, schuldig en slecht en heb moeite met realistisch dingen beoordelen. Zie dingen vrij snel als negatief richting mij, afgelopen dagen waren ook vrij emotioneel. Vanaf vanavond al houd ik een soort vakantie van een week, waarin ik volledig me ga richten op dingen die ik zelf wil doen en die goed voor mij zijn. Even weinig digitaal, even alle online chats ed links laten liggen, misschien een boek gaan lezen wat ik al een tijdje heb liggen. Zaterdag ga ik dan waarschijnlijk een vriend helpen wel die mij ook veel heeft geholpen, dat gaat wel vermoeiend worden, maar heb het voor hem wel over, omdat hij mij zoveel geholpen heeft.

O en ik zag het een paar keer voorbij komen, ik zit in de ziektewet en nouja ik hoef dus eigenlijk helemaal niks. Ze zijn me zogezegd 'vergeten' dat hebben ze in januari al toegegeven en sindsdien zijn ze me weer 'vergeten'. Soms ben ik daar heel blij mee, maar ben er nu eigenlijk wel bezorgd over, maar heb dan ook een erg onzekere dag.

Ik hoop dat iedereen een beetje kan genieten van het mooie weer en tot schrijfs