Jong en burnout

Even geleden dat ik hier weer gereageerd heb. Ik zit niet zo heel vaak op het forum.

Vienna wat een leuk plaatje! Dat dagboek is een heel goed idee, die ga ik ook gebruiken. Morgenochtend is alleen de jongste thuis, dus dan maar even een mooi boekje kopen. Wij eten thuis trouwens ook bijna geen suiker. Al jaren niet. Fijn dat je merkt dat het jou helpt
En het zou best kunnen dat je door vermoeidheid of stress later bent of een keer overslaat, dat is heel normaal.

Rodelimo, ik heb weinig tijd voor mezelf. Logisch met 3 kinderen. We hebben nog steeds recht op een deel KOT gelukkig, dus de kinderen gaan wel nog naar de opvang. Maar wel minder lang. Ze willen gewoon heel graag ook thuis zijn. We proberen veel tijd aan het gezin te besteden, maar daardoor is er weinig tijd over voor mezelf. De oudste zit op zwemles, heeft vriendjes die komen spelen. Het huishouden gaat ook gewoon door. En mijn vriend moet nog regelmatig naar het ziekenhuis voor controle. Al die ballen in de lucht houden vind ik nu behoorlijk pittig. Vooral na het weekend, als ze allemaal thuis zijn, ben ik gesloopt. Het is niet dat mijn vriend de kinderen zo een dag mee kan nemen natuurlijk. En andersom ook niet. En we slapen beiden heel slecht, we zijn sowieso slechte slapers en nu liggen we vaak hele nachten wakker. Dus dat is behoorlijk pittig. Soms zou ik gewoon even helemaal niets willen, maar dat gaat niet met een gezin.
Ik wil binnenkort weer beginnen met yoga. Dat is op een ochtend dat de kinderen niet thuis zijn. Ik denk dat dat me goed zal doen. En ik zal de verhalen eens teruglezen vanavond!

Wat ontzettend balen dat het de niet goed ging zeg. Vooral als je naar je werk zou gaan. Hopelijk heb je die dag een beetje bij kunnen tanken. Wanneer ben je nu van plan om naar je werk te gaan? Heb je vaak last van die paniek en slik je daar wellicht ook medicatie voor? En ik vind dat van die sport zoals je arts het noemde wel een goede. Denk je dat het gaat lukken om tegen die tijd 4 uur te werken?

Ikibun: houdt die challenge in dat je alleen ontbijt met een smoothie of ook je lunch en avondeten? Knap dat je het volhoudt. Merk je verschil in je lichaam qua energie? En wat een heftige periode zeg. Mag ik vragen wat je hebt als ziekte of houd je dat liever voor jezelf? Pittig dat het zowel lichamelijk als psychisch niet goed ging.
Heftig die verslaving. Ik herken het, mijn broertje heeft ook een gameverslaving gehad. Dat was wel een andere situatie, maar dat was wel echt een ding. Heeft vrij lang geduurd voor hij weer 'normaal' mee kon, ook hij had alles afgesloten en zijn leven draaide om die game. In jouw geval snap ik wel dat het je ergens ook geholpen heeft. Hopelijk houdt je het vol om te minderen en kun je stap voor stap weer op jouw tempo en jouw manier mee doen met de 'gewone' wereld. Knap dat je je eigen grenzen zo aanhoudt. Mag ik vragen hoe oud je bent trouwens?

Navillera: vervelend dat je klachten opstapelen. Ik weet niet in hoeverre dat normaal is. Ze zeggen van: twee stappen vooruit, een stap terug. Maar iedereen heeft natuurlijk zijn eigen ontwikkeling en zijn eigen proces.

Mevrouwstippel ik zie dat jij ook 3 kinderen hebt. Hoe ga jij daarmee om? Ik vind dat best lastig. Mijn psycholoog heeft zelf geen kinderen en geeft mede daarom vaak adviezen waar ik niets mee kan. Ja dat mijn vriend het dan maar over moet nemen. Eh...
Hoe doen jullie dat? Ik ben stiekem best jaloers op mensen met een BO die gewoon de hele dag kunnen rusten als ze willen. Lekker wandelen, buiten zitten en verder niets. Hier is het toch wel rennen en vliegen 's ochtends en 's avonds. En het weekend is retezwaar. Heb jij wellicht advies?

Gele_Suikerspin: heftig dat je lichaam zo weinig energie heeft. Ik herken het deels, gelukkig is het bij mij nog niet zo erg. Ik heb wel al een paar keer gehad dat ik gewoon te laat was op school, omdat het zo zwaar was met de kinderen op de fiets. Ik kon niet meer en ben toen gaan lopen, nouja met het gevolg dat we te laat waren. En dan moet je daarna nog naar de opvang en weer naar huis fietsen. Normaal vind ik het niet erg dat we geen auto hebben, maar nu zou hij erg van pas komen.
Ik hoop dat je het zwemmen een beetje op kunt bouwen. Maar zwemmen is ook wel erg pittig!

Wat betreft de reacties: ik heb besloten een andere psycholoog te zoeken. Helaas is er wel een wachttijd van 3 tot 4 maanden, dus tot die tijd blijf ik bij deze.

MevrouwStippel, wil je mijn vorige bericht naar jou als niet geschreven beschouwen? Ik lees nu pas over de vruchtbaarheidsbehandelingen, het spijt me. Ik las in een eerdere reactie iets over 3 kinderen in de auto, dus was in de veronderstelling dat je er 3 had. Mijn oprechte excuses, ik kan me voorstellen dat zoiets pijn doet.

Wij hebben zelf ook 2 jaar over het zwanger worden van de eerste gedaan, dus ik snap je verdriet en twijfels daarover heel erg. Ik vond dat soms best moeilijk. Is het mogelijk om die behandeling nog een tijdje uit te stellen of wil je dat liever niet? Sterkte

JulienClerc, ik zelf heb zo'n heftige burn-out dat als ik kinderen had, ik uit mezelf jeugdzorg had gebeld voor hulp. En het wijkteam had ingeschakeld voor hulp.

Misschien voor jou ook een idee?
Het lijkt alsof je jezelf toewerkt naar een nog heftigere burn-out. Waarbij je letterlijk niet meer kunt staan.

Bedoel het helpend en goed.

Ik denk wel dat je een keuze hebt om het rustiger aan te doen ook met kinderen.
Vraag hulp van ouders, niemand die jou kids kan carpoolen als je aangeeft een burn-out te hebben?
Geen familie, vrienden waar de kids een weekenden kunnen logeren?
Vrienden en familie al gevraagd bij te springen qua huishouden?
Wijkteam al om hulp gevraagd?
Ik zou toch even wat meer ballen zelf laten vallen en meer hulp vragen en gaan accepteren.

Dat is lastig maar wel in het belang van jou en dus ook je kids.

Bedoel het lief

Al bij de huisarts geweest met je slaapprobleem?

Lijkt me erg pittig om zonder hulp op te lossen.

Gun jezelf goede hulp! Dat verdien je!

JulienClerc: heb enorm veel respect voor mensen met een BO die ook kinderen hebben. Dat lijkt mij een enorme tweestrijd tussen voor jezelf zorgen en goed voor je kinderen zorgen en misschien wel moeten beseffen dat het (eventjes) niet beide kan. Denk dat Gele Suikerspin een heel goed bedoeld advies geeft om toch proberen je netwerk zoveel mogelijk in te schakelen om je kinderen (meer) op te vangen. Nu meer hulp vragen, gaat ervoor zorgen dat je sneller geneest. Dagboek is echt een aanrader, gisteren de stukjes van de eerste maanden gelezen (toen schreef ik nog niet zoveel) en echt wat een enorme vooruitgang. Heel motiverend om te lezen. Goed zeg dat je voor een andere psycholoog gekozen hebt. Balen van die wachttijd (al kan dat ook betekenen dat ze gewoon zo goed is)

MevrouwStippel: hoe gaat het nu? Nog steeds zo prikkelgevoelig? Zijn er plekken in de stad waar je woon waar je tot rust kunt komen? Wat erg dat je nu niet met het vruchtbaarheidstraject kan starten.

GeleSuikerspin: Hoe gaat het met de stress? Goed dat je naar je lichaam luistert en doet wat je aankunt. Rekoefeningen zijn zalig, doe ze ook iedere dag. Zoals gewoon met je benen omhoog gaan liggen (op de grond liggen en je billen tegen de muur en dan je benen omhoog tegen de muur), zalige oefening! Doet echt deugd zo even rekken en strekken. En zo in kleine stapjes richting het zwemmen werken. Zie het ook niet meteen als ik moet baantjes zwemmen. Misschien is er een rustige zwemvijver in de buurt en kan je daar een plonsje gaan maken.

Rodelimo: fijn om te lezen dat het weer de goede kant opgaat. Als de middagdutjes daarbij helpen is dat toch helemaal prima? Confronterend om te ontdekken waar je problemen ontstaan zijn. Ik herken het met mijn zus. Die kan zo kwetsen (en kent zo goed mijn zwakke kanten). Heb sinds het begin van mijn BO op een paar mailtjes na geen contact met haar gehad en heel eerlijk, dat doet deugd, maar op een gegeven moment wil je toch weer een (gezond) contact. Eerlijk gezegd, adviezen kan ik je niet geven. Wel super dat je psycholoog zo'n goede begeleiding geeft.
Klinkt wel logisch wat je bedrijfsarts zegt over de opbouw, zolang je niet te lang moet recupereren, is opbouw natuurlijk heel erg welkom.

Ikibun: wat een moeilijke, maar zeker te begrijpen beslissing om het contact met je ouders tijdelijk te verbreken. Inderdaad goed om je te omringen met mensen die er gewoon voor je zijn, in welke situatie dan ook en zonder te veroordelen. Het bevalt het weekje 'vakantie' voor jezelf? Lukt het om je meer te richten op dingen die je ontspanning geven?

Hier is maandagavond de ongesteldheid eindelijk begonnen. Echt afgezien van de pijn en hierdoor ook 's nachts wakker geworden. Afgelopen nacht eindelijk terug door kunnen slapen en merk dat het meteen effect heeft om de mist in mijn hoofd en energieniveau. Echt niet normaal wat stress allemaal doet met je lichaam.
Vorige week heb ik geprobeerd om heel streng de voedingsadviezen uit het boek van bijnieruitputting te volgen. Alleen zijn ze mij toch wel heel streng. Was al zo goed als suikerloos (wel fruit en honing) en geen alcohol. Geen cafeine lukt ook nog en wil mijn dag ook nog beginnen met een glas zout water, maar geef frietjes (gefrituurd eten) dat is een stap teveel voor mij. Daar blijf ik toch een echte belg in en wil gewoon wekelijks een klein frietje van de frituur

Veel zonplezier allemaal

Oh JulienClerc dat geeft niet hoor. Ik heb wel een soort van drie kinderen, alleen heb ik er maar 1 zelf gebaard
Ik heb ook twee stiefdochters maar die hebben zelf een moeder dus ik vind het altijd wat lastig om hen ook volledig onder mijn kinderen te scharen. Ook is er geen co ouderschap maar is er een weekend om de veertien dagen regeling en natuurlijk extra in de vakanties.

Afgelopen weekend hadden we mijn dochter en stiefdochter plus vriendinnetje mee naar de camping. Vandaar drie kinderen op de achterbank. Mijn oudste stiefdochter wordt over een maand 16 en ze heeft een vriend en een baantje. Die komt dus niet meer om het weekend hierheen maar ze komt nu en dan een dagje/avondje aanwaaien.

Mijn dochter is van een andere man maar mijn man en ik voeden haar samen op sinds ze 1 jaar was. Mijn man heeft zich in zijn vorige relatie laten steriliseren. Omdat wij samen nog een kinderwens hebben, hebben wij in juni 2015 een hersteloperatie van de sterilisatie laten uitvoeren. Die is helaas mislukt, er wordt waarschijnlijk nog wel zaad aangemaakt. Maar het kan niet meer door de zaadleiders heen. Na heel veel wikken en wegen hebben wij besloten dan toch een medisch traject in te gaan waarbij ze chirurgisch zaad proberen weg te halen uit de bal. Dat vriezen ze in en vervolgens voeren ze daar ICSI behandelingen mee uit.

Die operatie bij man vindt over twee weken plaats. En ik ben zo ontzettend gespannen daarvoor. Als ze zaad vinden kunnen we verder maar ik vrees dat we de start van het traject moeten uitstellen. Want ik kan het nu door mijn burn out niet aan om dit traject in te gaan met hormonen, mogelijke teleurstellingen en de hele mik mak.
Maar daar ben ik net zo verdrietig om en ook wel boos op mezelf. Ik heb hier jaren naar toe geleefd, jaren mijn kinderwens ook aan de kant gezet uit rationele overwegingen. En nu het dan misschien binnenkort eindelijk kan, kan ik het niet aan...
Aan de andere kant bereid ik me ook voor op het ergste. Dat er geen zaad gevonden wordt en dat ik nooit voor een tweede keer meer moeder zal worden.

Deze kinderwens en het verdriet daaromheen is voor een groot deel ook oorzaak van mijn burn out. Ik heb heel lang mijn wens weg gedrukt/opzij gezet omdat dat beter was voor anderen.

Sinds maandag is het weer bagger hoe het gaat. Ik doe niets anders dan huilen en voel me enorm gespannen. Ik ben dinsdag wel naar mijn werk gegaan. Ben daar drie uur geweest, en heb anderhalf uur concreet wat gedaan volgens mij. 3 verschillende collega's kwamen afzonderlijk vragen hoe het ging. bij de eerste ging ik huilen, bij de tweede moest ik mijn tranen inhouden en bij de derde kon ik gewoon vertellen hoe het ging zonder huilen. Iedereen is erg begripvol en geïnteresseerd en zegt dat ik echt de ruimte moet nemen voor mezelf.

Vanochtend ga ik thuis aan het werk. Dan kan niemand aan me vragen hoe het gaat
Ik vind het heel lief dat collega's begaan met me zijn maar het kost ook wel energie.

En een burn out in combinatie met kinderen, sja... Ik denk dat je moet in calculeren dat je hersteltijd langer zal duren omdat je door de zorg en verantwoordelijkheid voor je kinderen nu éénmaal minder tijd alleen hebt en tijd om uit te rusten.

Het wijkteam of jeugdzorg moeten inschakelen lijkt mij alleen aan de orde als je echt een hele heftige burn out hebt waarbij je echt niet meer voor je kind(eren) kunt zorgen. Dat lijkt me echt een laatste redmiddel. Ik heb voorheen in een wijkteam gewerkt, en zij proberen ook altijd eerst eigen kracht (lees eigen netwerk) in te zetten als oplossing voor ze andere hulp/zorg inzetten.

Hulp vragen aan anderen vind ik wel een goede tip. Al is dat ook moeilijk. Volgens mij hebben de meeste mensen met burn out moeite met hulp vragen en willen ze alles zelf doen. Ik in ieder geval wel. Daarnaast bespreek ik niet met alle ouders van de vriendinnen van mijn dochter hoe ik erbij zit en wat er aan de hand is. Mijn buren en een moeder uit school weten het wel maar daar heb ik een meer vriendschappelijke band mee. Zij laten wel eens de hond voor me uit, als ik het echt even niet trek, maar de zorg voor dochter doe ik wel grotendeels zelf. Als mijn man thuis is schakel ik man in voor de zorg voor dochter, ook als hij een lange dag gewerkt heeft. Maar als hij er niet is zal ik het toch zelf moeten doen. Dan maar op mijn tandvlees.
Ik heb ook amper familie in de buurt, die wonen allemaal op verre afstand. Dus voor de dagelijkse zorg kan ik hen niet inschakelen.
Maar ik probeer me het wel zo makkelijk mogelijk te maken. Als dochter bijvoorbeeld een keer geen zin had om naar turnen of dansen te gaan en ik trok het ook amper om haar te brengen dan gingen we niet. En ze mag wel speelafspraakjes maar niet elke dag en niet elke dag hier. Of dan spreek ik af met dochter dat ze echt buiten of boven gaan spelen.

Volgens mij heb jij nog wel jongere kinderen en dat lijkt het mij lastig maken. Ik kan sinds een paar maanden tegen mijn dochter zeggen ga maar vast naar boven en ga douchen, tanden poetsen en je slaapkleding aan doen. Dat duurt vaak wat langer want mijn dochter is snel afgeleid en nogal dromerig. Maar ze doet het wel. Dus aan directe verzorging heb ik minder werk. En ik heb er maar 1 dat is ook een groot verschil. Ook wonen wij nu een paar minuten lopen van school in onze eigen wijk en dochter kan ook alleen naar school lopen. Ik vind het vaak gezellig en fijn voor haar om haar te brengen dus dat doe ik meestal. Maar als ik het niet trek loopt ze zelf.

Maar kan je man met niets bij springen? Ik heb geloof ik niet helemaal mee gekregen dat zijn medische situatie nu nog zo acuut is dat hij veel dingen niet kan. Breng jij de kinderen altijd naar school/opvang? Wie doet de ochtendspits/de avondspits?
Als je man niet kan helpen zou ik toch kijken of er manieren zijn waardoor jij meer ruimte kan creeëren voor jezelf. Dus of hulp vragen aan bekenden of een oppas of extra peuterspeelzaal of dergelijke proberen in te zetten. En het jezelf verder zo makkelijk mogelijk maken, boodschappen laten bezorgen, eventueel schoonmaakhulp.

Werkt je psycholoog niet in een praktijk waar je ook bij een ander terecht kan? Mijn psycholoog heeft ook geen kinderen/zelfs geen kinderwens maar ik vind haar wel bruikbare tips geven. Bij de eerste gesprekken heeft ze aangegeven dat als ik geen klik voel ik dat moest aangeven en ik bij een ander terecht kon.

Zit zelf er echt mee of ik misschien te hard was, wil niemand kwetsen. Ik bedoel het zo;
Had je een hernia waar bij je amper kon bewegen, of door een auto ongeluk in het ziekenhuis voor maanden, dan zou je omgeving (of instanties) toch echt wel ook hulp gaan opzetten. Waarom nu niet? Het is hard, maar je bent ziek en je omgeving moet dus in actie komen en jijzelf ook. Hulp vragen is echt moeilijk. I know.

Zelf denk ik dat burn-out mensen erg goed zijn in het verzinnen van excuses om maar niet toe te hoeven geven dat ze hulp nodig hebben en het te accepteren. Mijn werk, daar kan niemand me misschien; ach, straks komt de vakantie er aan-kan ik weer bij tanken; anderen hebben het ook druk; het huishouden gaat door-stofzuigen kun je ook gewoon een keer overslaan;ik moet wel doorgaan voor de kinderen-er zijn natuurlijk genoeg mensen die ziek zijn en de zorg voor hun kinderen tijdelijk of met hulp van omgeving tijdelijk helemaal of gedeeltelijk overdragen.

Je moet alleen zelf accepteren dat je ziek bent en als het niet meer gaat dat toe durven geven.

Ik spreek uit ervaring. Heb bijna alle burn-out excuses toegepast

Ik wil niemand kwetsen maar vind het ook juist zo fijn dat je hier alles eerlijk mag zeggen, je mening mag geven.
Hopelijk heb ik het liefdevol gedaan.

Want vond het zelf ook hard te horen steeds, je bent ziek! Vraag hulp, accepteer hulp.

Vienna fijn dat je weer iets beter kunt slapen. Ik vind het ook ongelofelijk wat een impact stress en spanning op me heeft.
Wat hebben er hier veel familie issues. Daar loop ik ook tegenaan. Niet leuk dat je zo weinig contact met je zus hebt.
Maar blijkbaar is het even goed om afstand te houden.

Ik probeer thuis tot rust te komen door rustmomenten te pakken overdag onder schooltijd wanneer er geen spelende kinderen op straat en of het plein zijn. Of soms doe ik mijn oordoppen in en ga met mijn ogen dicht op bed liggen. Of ik doe een meditatie via een app. Het is niet dat mijn woonomgeving extreem druk is, wel iets drukker misschien, maar ik ben er momenteel zo gevoelig voor.

Ikibun wat fijn dat je naar een feestje bent gegaan en dat dit goed ging. Klinkt alsof je daar deze week weer van moet bij komen. Het lijkt me aan de ene kant fijn dat het UWV je met rust laat. Maar ook wel weer spannend om onder het UWV te vallen.

Gele suikerspin wat naar dat je je weer zo voelt. Het klinkt ook wel heel erg heftig bij jou. Is er misschien niet meer aan de hand? Is uitgesloten dat er lichamelijk iets aan de hand is? Sorry als je dat al geschreven hebt, ik ken niet je hele geschiedenis. Een kennis van mij bleek tijdens/na een burn out cvs/me te hebben. Chronisch vermoeidheidssyndroom. Haar klachten en hoe ze het omschrijft lijken op hoe jij erover schrijft. Heel veel sterkte, ik hoop dat je je inmiddels ietsje beter voelt.

Rodelimo ik heb ook het concentratievermogen van een mug. En ik voel me zooo moe, ontzettend gesloopt. Het klinkt alsof je een geschikte psycholoog hebt getroffen, fijn. En wat een fijne bedrijfsarts heb je.

Ik heb vanmiddag een afspraak met de psycholoog. Ik ga even wat punten opschrijven die ik wil bespreken. Ik heb het gevoel dat ik de afgelopen weken niet aan mijn herstel heb kunnen werken. Totaal geen energie voor en ben veel te gespannen. Een dagboek bij houden lukt me niet, bijna niets wat ik doe geeft me energie, het kost alleen maar even energie. Ik zit elke avond te snaaien op de bank. Ik heb geen wijn meer in huis gehaald dus ook niets meer gedronken. Dat helpt toch niet. Ik voel me echt baggerslecht.
Wel krijg ik veel inzichten, dat ik voortdurend over mijn grenzen ga, slecht voor mezelf zorg en vooral voor anderen probeer te zorgen. Dat ik grote moeite heb met naar mezelf luisteren, mijn grenzen aanvoelen, met nee zeggen. Ook ik heb familie issues. Daar schrijf ik later misschien wel eens over. Eerst eens uitdiepen met de psycholoog en verder over na denken.

Sorry voor mijn klaagzang. Maar ik ga er vanuit dat daar hier wel ruimte voor is. Sterkte allemaal en zorg goed voor jullie zelf.

Gele_Suikerspin schreef: ↑

15-06-2017 10:43

Zit zelf er echt mee of ik misschien te hard was, wil niemand kwetsen. Ik bedoel het zo;
Had je een hernia waar bij je amper kon bewegen, of door een auto ongeluk in het ziekenhuis voor maanden, dan zou je omgeving (of instanties) toch echt wel ook hulp gaan opzetten. Waarom nu niet? Het is hard, maar je bent ziek en je omgeving moet dus in actie komen en jijzelf ook. Hulp vragen is echt moeilijk. I know.

Zelf denk ik dat burn-out mensen erg goed zijn in het verzinnen van excuses om maar niet toe te hoeven geven dat ze hulp nodig hebben en het te accepteren. Mijn werk, daar kan niemand me misschien; ach, straks komt de vakantie er aan-kan ik weer bij tanken; anderen hebben het ook druk; het huishouden gaat door-stofzuigen kun je ook gewoon een keer overslaan;ik moet wel doorgaan voor de kinderen-er zijn natuurlijk genoeg mensen die ziek zijn en de zorg voor hun kinderen tijdelijk of met hulp van omgeving tijdelijk helemaal of gedeeltelijk overdragen.

Je moet alleen zelf accepteren dat je ziek bent en als het niet meer gaat dat toe durven geven.

Ik spreek uit ervaring. Heb bijna alle burn-out excuses toegepast

Ik wil niemand kwetsen maar vind het ook juist zo fijn dat je hier alles eerlijk mag zeggen, je mening mag geven.
Hopelijk heb ik het liefdevol gedaan.

Want vond het zelf ook hard te horen steeds, je bent ziek! Vraag hulp, accepteer hulp.

Lieve suikerspin

Je hebt het heel lief en goed gezegd. Ik persoonlijk vind het helemaal niet te hard.
En je hebt helemaal gelijk wat betreft die burn out excuses. Ik betrek het ook op mezelf.
En je zet mij nu ook aan het denken. Maar zoals met zoveel dingen moet dit even inzinken.
Dank voor je eerlijkheid. En voel je vooral niet schuldig, nergens voor nodig.

Misschien had ik dat al aan moeten geven in mijn vorige bericht, maar het is niet zo dat ik alles alleen doe. Ik heb gelukkig geen moeite met hulp vragen. Dat heb ik de afgelopen tijd dan ook echt wel gedaan. Ik heb de afgelopen 2 jaar al veel hulp gekregen. De eerste maand toen de jongste geboren was, waren we veel in het ziekenhuis en hebben mijn ouders veel opgevangen. Later toen we verhuisden, hebben mijn schoonouders veel opgevangen. De maanden daarna zijn ze nog regelmatig langsgekomen en blijven slapen en ook de oppas die wij hebben (een hele lieve meid die de kinderen al van geboorte af aan kent) sprong vaker in. En ook vrienden, maar dan ging het om een uurtje hier of een uurtje daar. En dat werkt alleen voor de oudste 2, want de jongste kan daar helemaal niet mee omgaan. Die heeft structuur en heel bekende gezichten nodig. Onze vrienden ziet hij hooguit eens per maand en dat is voor hem te weinig.

Maar. Mijn ouders wonen op 1,5uur rijden. Mijn schoonouders wonen ook op 1,5uur rijden. Die komen niet zomaar voor een uurtje. De oppas is ook niet altijd beschikbaar. Toen mijn vriend ziek werd hebben ze ook heel veel meegeholpen, maar dat heeft ook zijn tol geëist. Mijn vader heeft zelf kanker gehad en daardoor maar beperkte energie. Mijn schoonmoeder werkte tot een jaar geleden gewoon nog fulltime. En voor hen was het emotioneel ook een heel zware periode. Er werd op een gegeven moment gesproken over 30% overlevingskans... Dat heeft er bij hen ook ingehakt. Het was hun (schoon)zoon waar het zo slecht mee ging. Ook hun leven stond op zijn kop, niet alleen dat van ons.

Ze helpen nog steeds, zo komt mijn moeder elke week een nachtje logeren, maar wel minder dan eerst. Het heeft ook op hen veel impact gehad, vooral mijn schoonmoeder heeft het er ontzettend moeilijk mee. Hun leven stond de afgelopen periode ook vooral in het teken van ons. Dus op een gegeven moment houdt dat wel op.

De ochtend doe ik voornamelijk. Mijn vriend heeft nog best wat pijn, weinig kracht en weinig energie. Hij slaapt met hulp van slaapmedicatie, maar is daar de volgende dag nog best lang suf van. De ochtenden lukken hem niet. 's Avonds helpt hij wel mee. Maar hij kan niet fietsen met de bakfiets, die kracht heeft hij nog niet. Dus dat moet ik doen.

Ik vind het wijkteam of jeugdzorg behoorlijk heftig. Ik heb daar wel ervaring mee, vanuit mijn positie als leerkracht. En dan gaat het om gezinnen waar het echt niet meer gaat. Ik moet zeggen dat ik zoiets echt als laatste stap zou zien en dat mijn jongste al helemaal niet aan wil doen.

MevrouwStippel heftig zeg. Ik hoop van harte voor je dat ze zaad vinden dat bruikbaar is. Wanneer is de operatie? Ik zal een kaarsje branden En mag ik vragen hoe oud jouw dochter is? Onze kinderen zijn bijna 6, 3 en 1,5. De oudste is dus al redelijk zelfstandig.

En wat een verdriet moet dat zijn. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Wij hebben zelf heel lang getwijfeld over een tweede, maar toen het zo moeilijk ging bij de eerste vond ik dat zo eng. Ik had zo'n diepe wens om moeder te worden. En ik hoor heel vaak van anderen dat die wens voor een tweede (of eventueel derde of vierde) net zo sterk kan zijn. Ik ken er meer die heel lang de mm in zijn gegaan voor een tweede. Ik hoop heel erg dat het je gegund is. En ik snap inderdaad dat dit geen goede timing is. Dat is ontzettend rot. Hormonen doen zoveel met je lijf en je psyche. Is het een idee om met iemand te praten die hier veel ervaring mee heeft? Of wellicht heb je dat allang gedaan.


Vienna, ik ben vanmorgen begonnen met het dagboek. Bedankt voor de tip.
En wat rot dat je zoveel pijn hebt gehad. Werkt pijnstilling niet bij jou tijdens je menstruatie? Ik heb als tiener heel wat ibu's versleten, terwijl ik helemaal niet van de pijnstillers ben.
Ja het is even wennen he, zo'n dieet. Wij eten al jaren suikerloos, maar ik volg verder geen dieet ofzo. Soms bakken we iets lekkers, maar ook dan let ik wel op het aantal suikers. Dat is echter mijn guilty pleasure, ik ben dol op bakken, dus soms gun ik het mezelf. Net zoals jij jezelf dat frietje ook gewoon moet gunnen. Het leven is te kort om je aan alle regels te houden

Gele_suikerspin, ik vond je niet hard hoor. Alleen de woorden wijkteam en jeugdzorg baarden me wat schrik. Maar mocht het echt niet gaan, zal ik echt nog wel op andere manieren hulp in proberen te schakelen. Een schoonmaakster hebben we gelukkig al jaren, dus de grote klussen heb ik geen omkijken aan. Boodschappen laten we tegenwoordig bezorgen. Vind ik overigens wel jammer, want dat was toch wel echt mijn favoriete klusje en ook de kinderen vonden dat altijd leuk.
Alleen de was is nog een ding, dat gaat nogal hard met zo'n gezin. Maar ik denk erover na om de hulp wekelijks een uurtje langer te laten komen, zodat ze een deel was weg kan werken Gelukkig kunnen we ons dat financieel permitteren. Echt: ik ben zo zo zo blij dat mijn vriend als ZZP'er wel een goede aov heeft afgesloten. Ik heb zoveel horrorverhalen van anderen gehoord. Scheelt zoveel stress nu ik ook thuis zit.

Gele_Suikerspin schreef: ↑

14-06-2017 18:24

Al bij de huisarts geweest met je slaapprobleem?

Lijkt me erg pittig om zonder hulp op te lossen.

Gun jezelf goede hulp! Dat verdien je!

Ja, helaas werkt slaapmedicatie niet bij mij. Ik heb zo'n beetje alles al geprobeerd. Toen ik 21 was ben ik door slaapproblemen zelfs in een depressie geraakt. Toen sliep ik gewoon niet, weken achter elkaar. Gelukkig slaap ik nu wel wat, maar gewoon veel minder dan ik nodig heb.

Ik probeer daarom tussendoor gewoon vaker te liggen, rust is ook goed.

Hoe gaat slapen bij jullie? Slapen jullie meer of juist slechter? Doen jullie middagdutjes bijvoorbeeld?

Nou, nog maar een extra berichtje dan.

MevrouwStippel, dat laatste wat je schrijft klinkt niet goed. Wat maakt dat je het moeilijk vindt om je grenzen aan te geven? Wat zijn dingen die nu extra energie kosten die je eigenlijk zou kunnen laten liggen? Het ging hier over hulp vragen, maar ook voor jou geldt dat natuurlijk. Kan je vriend je ontlasten?

En ik zou even geen alcohol drinken. Daar gaat niemand zich beter van voelen en dat put je lichamelijk alleen maar uit.

Snap ik. Zelf heb ik wel hulp via het wijkteam. Ik kan mij financieel geen schoonmaakster veroorloven en ook mijn type therapie werd niet vergoed.
Zelf zie ik het wijkteam als zeer laag drempelig. Ook jeugdzorg zie ik als laagdrempelig, omdat ze ook gewoon advies geven. Alleen in de volksmond zien veel mensen het als heel heftig.

Fijn dat je hulp financieel kunt veroorloven. Je hebt al veel hulp lijntjes ingeschakeld!

Ik heb bij het wijkteam aangeven dat mijn omgeving de hulp naast hun fulltime banen en eigen leven niet meer aankomen. Dit was ook echt zo. Ik zelf vind ze erg laagdrempelig. Maar misschien verschilt dat ook per gemeente.

Voor mensen die echt knel lopen wel een tip vind ik.

Het klopt dat door artsen het woord cvs is genoemd. Het was en is bij mij behoorlijk pittig. Gelukkig lukken wel steeds meer dingen. Maar in het begin was letterlijk staan al een hele klus.
Uit onderzoek is ook gebleken dat inspanning mij meer energie kost en mijn herstel duur extreem lang is.

Vandaar mag ik van de sportarts eigenlijk ook echt maar heel rustig aan bewegen.

Maar ik vind jullie verhalen ook pittig hoor. Sterkte maar weer, het is hier trouwens behoorlijk benauwd!

@Vienna; ik heb dat ook veel, erg veel huilen steeds en vreselijk moe. Blijkbaar kan ik "het" niet ergens anders goed kwijt, waardoor ik erg veel huil. Misschien heb jij dit ook? Laat je weten hoe dat boek is? Ik ben er wel benieuwd naar namelijk! En over je menstruatie, ik menstrueer al heel lang niet, dit komt door heel veel verschillende dingen (voor BO te weinig gegeten, ondergewicht, veel sporten en nu door BO veel stress, is gewoon niet mogelijk). Ik kan je hier dus niet echt mee helpen, sorry.

@MevrouwStippel: Je zegt het inderdaad precies goed, het is zo eenzaam. Mijn familie steunt me HEEL erg goed, meer dan ik ooit van ze heb kunnen vragen en ze doen enorm hun best om mij te begrijpen en rekening met me te houden en daar ben ik dankbaar voor, maar echt ervaring hebben ze (gelukkig!) niet. Het is vooral zwaar als er gewoon geen beweging meer in zit. Mag ik vragen hoe oud je bent? Is het mogelijk nog even te wachten met het traject? Mijn nicht heeft dit gedaan en ze vond het HEEL zwaar, zij heeft geen BO gehad maar wel veel geestelijke problemen gehad. Het heeft haar wel een pracht zoon opgeleverd, maar het is wel heel heel zwaar geweest. Of eens met je arts overleggen?

@GeleSuikerspin; Ik had die hoorzitting omdat het UWV mij voor 100% goed keurde bij de eerste jaarsbeoordeling en zeiden dat ik wel gewoon weer 40 uur kon gaan werken. Zowel ik zelf als ieder om mij heen (hulpverleners etc.) vond dit belachelijk, vandaar de hoorzitting. Ben wel erg benieuwd, hangt wel veel van af voor mij. Werk jij op dit moment? Of (nog) niet?

@Julienclerc; Klopt, ik heb naar BO ook wat andere diagnoses gekregen, het heeft daar vooral mee te maken waarom ik zo achteruit ga. Bij mij is het bijna 1 stap vooruit, 2 achteruit. Elke dag weer vechten. Had je geen goed gevoel bij je huidige psych?


Een andere vraag die ik jullie wil stellen; ik ben onder behandeling bij een chronisch pijn team. Hiervoor krijg ik thuis opdrachten "huiswerk", van de psycholoog binnen dit traject. Heeft puur alleen met geestelijke activiteiten te maken, dus zelfcompassie, mijzelf een brief schrijven, als ik negativiteit voel iets positiefs er tegen over stellen en een hele reeks met andere dingen (g-schema o.a.).
Ik merk dat het mij vaak niet lukt om dit allemaal te doen, op een of andere manier voel ik het niet, of doe ik het niet, kan ik me er niet goed toe zetten of het LUKT gewoon echt niet. Ik voel me hierdoor slecht en heb het gevoel dat ik me daardoor minder goed inzet en mijn best niet zo doe. Hoe gaan jullie om met zulke gevoelens? Ik weet in mijn achterhoofd dat ik ENORM mijn best doe en elke dag weer keihard vecht, maar doordat er geen "resultaat" is (in mijn ogen), voelt het gewoon zo.

Gele_Suikerspin, nou het is misschien ook omdat ik via mijn werk vooral zie dat 'probleem'gezinnen daarmee te maken hebben. Terwijl dat natuurlijk helemaal niet zo hoeft te zijn. Fijn dat het voor jou helpend is. Knap dat je om hulp hebt weten te vragen.

En wat ontzettend rot dat het lichamelijk zo zwaar is. Heb je ook daadwerkelijk de diagnose cvs gekregen of dat niet?

Ik ging eens googlen, maar ik weet eigenlijk niet zo goed hoe zij ons zouden kunnen helpen. We hebben kinderopvang. We hebben een hulp in de huishouding. Ik weet niet goed wat ik nog meer kan vragen. Ik kan moeilijk een ander vragen mijn kind in bed te leggen. Dat wil ik ook niet.

Ik bedoelde het gewoon als tip. Niet persoonlijk in de zin van dat jij het verkeerd doet. Ik vind dat iedereen hier super goed bezig is!

Als je knel loopt is het gewoon een optie. Ze hebben misschien bijvoorbeeld een oppas adres voor je kids of een logeeradres.

Of andere opvang. Het wijkteam weet ib ieder geval alle organisaties en initiatieven in de wijk. Van vrijwilligers die je tuin komen doen, tot organisaties die je huisdier bij opname kunnen opvangen. Klusjes mannen, maatjes, dagbesteding, laagdrempelige cursussen, ze doen ook helpen je administratie te ordenen, ging een wereld voor mij open. En het gekke is dat je via googlen die initiatieven heel moeilijk vind.

Maar het verschilt denk ik ook echt per gemeente. Hier zijn ze erg van preventieve hulp. Omdat dat uiteindelijk goedkoper is, haha, ja ja alles draait om geld.

Navillera, bedoel je dat de opdrachten maken niet lukt of dat het omdraaien naar iets positiefs niet lukt? Dat je dat niet voelt zeg maar.

Ik denk dat je dit zeker met diegene die de opdrachten geeft moet bespreken, als je je er juist minder goed door gaat voelen dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ik denk dat je trots moet zijn op wat lukt!
En als je een keer lekker in de zon zit en daar van geniet, laat dan lekker zo'n opdracht! En geniet van dat wat wel lukte.
Wat heftig dat bij jou het 2 stappen achteruit gaat.

Ik weet niet meer wie de vragen stelde maar hier wat antwoorden:
Ik werk nog niet. Ik ga 1x per week een uur naar dagbesteding. Erg leuk!
De stress is wel wat minder maar zal nog wel even blijven, de wia aanvraag en uwv enzo komen eraan. Is gewoon spannend vond ik. Ook trauma therapie start, ook spannend.
Diagnose cvs, weet ik eigenlijk niet. Ik ben wel volgens om die reden doorgestuurd naar de sportarts, alleen noemen ze het daar liever langdurig vermoeienden, omdat ze chronisch negatief vinden, met kleine stapjes hopen ze conditie te verbeteren.
Uit medische sporttest is dus wel gekomen dat mijn herstelduur extreem is en dat het logisch is dat stofzuigen soms bijvoorbeeld voor mij zwaar is of dus veel banen zwemmen.

Volgende keer ga ik gewoon dobberen. Goede tip!

Wel fijn dat ze dat in een test kunnen bewijzen, want je kunt die niet faken, dan zien ze dat je dan nog kracht over hebt. Ik begon namelijk zelf soms ook wel te twijfelen of het niet psychisch was. Nu is het gewoon aangetoond.
Die testen gebruiken ze ook bij topsporters.

Soms begin je gewoon echt te denken of je gek bent

rodelimo schreef: ↑

13-06-2017 14:37

Hij adviseerde me om het opbouwen van alles te zien als opbouw van sport. Dat wanneer je normaal gesproken sport opbouwt je ook een beetje spierpijn moet hebben, anders kom je nooit verder. Dat is hiermee ook zei hij. Je mag er best wel even moe van zijn, maar het moet niet betekenen dat je daarna weer een dag moet bijkomen. Maar als je door de opbouw evt 2 uurtjes extra moet slapen, dan kan dat.
Ik ga dus iedere dag werken, en dan de ene dag gecombineerd met bewegen, en de andere dag met sociaal en tijd (aandacht) voor mijn man na zijn werk. Ik ben benieuwd hoe het gaat!

Dit is volgens mij ontzettend waar. Zo heb ik het ook aangepakt. In mijn geval wel in een andere werkomgeving dan waarin ik ziek was geworden, want daar veranderde niets en ik realiseerde me dat ik in dat systeem ziek werd dus daar sowieso niet meer naar terug moest keren. Maar toen ik daar dus weg was, en als de dood voor weer beginnen met werken en wat dat zou doen voor mijn energie, bovenstaand verhaal in mijn hoofd gehouden. Mezelf verteld: het is niet erg om moe te zijn, het is niet erg om een terugval te hebben, het hoort allemaal bij beter worden. En zo wel steeds wat gaan doen en ook steeds ietsje meer gaan doen.

Kijk, bedrijfsartsen zijn over het algemeen niet de meest empathische, meedenkende mensen. Er zitten natuurlijk uitzonderingen tussen, maar veel zijn toch vooral gericht op jou weer zo snel mogelijk aan het werk te zetten. Echter, ze hebben wel een punt met het weer opbouwen van werk. De drempel om weer te werken wordt hoger met de dag dat je thuis zit. (de maximale fysieke ziektijd staat bij burn-outs op 6 maanden, daarna zou je je met voldoende rust weer beter moeten gaan voelen). En zou je dus ook weer moeten gaan trainen met dingen doen. Dat trainen veroorzaakt spierpijn zoals de arts van Rodelimo ook zei, in dit geval in de vorm van: extreme vermoeidheid, somberheid, huilen, wanhoopsgedachten, et cetera. Maar het helpt om te realiseren dat die momenten bij het helingsproces horen, dat maakt de momenten misschien wat beter handelbaar. En dan toch de dag erna weer te proberen.

En, heel eerlijk en absoluut niet lullig bedoeld, het helpt volgens mij ook om niet al te veel mee te schrijven hier. Om twee redenen: 1) de druk die je voelt om op iedereen te reageren, geeft stress en vermoeidheid. 2) door het de hele tijd over je burn-out te hebben en wat je allemaal niet kan, blijf je ook een beetje in dat negatieve gedichtencirkeltje hangen.

Overigens ben ik helemaal voor steun aan elkaar verlenen en heb ik hier ook veel aan dit topic gehad toen het zo slecht ging. Maar ik merkte ook dat het beter gaan (zo na een maand of 4/5) werd versterkt als ik me ook ging focussen op de dingen die ik wél weer kan. Iedere dag even stil staan bij wat goed ging, ook op de slechte dagen. In een boekje schrijven wat per week lukte en die lijst wekelijks (of anders maandelijks) zien groeien. Dat geeft positieve energie, ook al gaat het om de meest minimale dingen.

Voor de nieuwelingen: ik viel september vorig jaar uit met een burn-out, nadat ik al een half jaar verschillende overspannenheidsklachten had gehad. Oorzaak was een verstoorde relatie met mijn leidinggevende. Ik heb van sept - jan (vier maanden) helemaal thuis gezeten en ben het toen weer gaan opbouwen. Nu, weer zes maanden later, zit ik op meer uren per week dan vroeger, maar met 10x meer plezier in het werk. Ik weet niet of ik mezelf al helemaal beter zou verklaren. Ik merk dat 'gewone' moeheid zich anders uit dan vroeger. Moe is niet meer gewoon moe, moe is altijd helemaal kapot. Met hoofdpijn, misselijkheid en somberheid. Ik hoop dat dat nog afzakt. Maar deze manier van moeheid helpt me tegelijkertijd ook om veel beter aan te voelen dát ik moe ben: het is wel een heel duidelijk signaal en daarom makkelijk om op de rem te trappen wanneer nodig.

Ik heb nog steeds terugvallen, nog steeds dagen dat ik het niet zie zitten of denk dat ik nóóit meer beter word. Maar die dagen zijn inmiddels veel minder vaak en veel minder heftig.

Inmiddels zie ik mijn burn-out wel als een cadeautje. Het heeft me geleerd wat wel bij me past en wat niet. Het heeft me de noodzaak gegeven om volledig voor mijzelf te gaan leven, simpelweg omdat er heel lang geen ruimte was voor de behoeften van anderen (zo blij dat ik niet met kinderen heb hoeven doen) . En daardoor in te zien wat mijn behoeften zijn en daarnaar te handelen. Ik leef nu veel meer vanuit mijn, beetje zweverig gezegd, kern. Veel meer vanuit wat ik goed vind, waar ik blij van word, wat gezond en goed is voor mij. Dat voelt heel fijn. Mijn intuïtie is weer luid en duidelijk aanwezig en ik kan er weer naar luisteren. En dat kon ik voor de burn-out al jaren niet, ik wist niet eens dat ie bestond. Ik hoop dat jullie deze periode ook gaan gebruiken om eens goed te kijken: ben ik wel op de juiste weg bezig, klopt dit nog wel. Het is natuurlijk een groot gedeelte door externe omstandigheden veroorzaakt dus het is zaak om niet in dezelfde omstandigheden terug te keren als waarin je de burn-out kreeg. Anders word je of veel te langzaam beter (if at all) of val je zo weer terug en veel heftiger.

Jullie zijn stuk voor stuk dappere, sterke, moedige en ook kwetsbare, lieve vrouwen. Ik zal niet vaak meer schrijven, maar lees nog wel mee en stuur heel veel positieve gedachtes jullie kant op. En denk maar zo: ook dit gaat voorbij.

Wat goed om te lezen Evenaar, en ook een fijne reminder voor iedereen dat er echt wel licht is aan het einde van de tunnel. Focussen op de positieve dingen en af en toe de grens een beetje proberen verder op te rekken helpt inderdaad goed, mits je naar je intuïtie leert luisteren en leert doen wat goed voor je is, niet te streng bent voor jezelf en jezelf toestaat om moe te zijn, te leren en te herstellen als je weer tegen een nieuwe grens aan loopt. Dat is natuurlijk erg lastig, anders waren we niet burn out geraakt.

Verder ben ik het niet zo eens met mensen die een standaard hersteltijd aan een burn out hangen. Dat is voor iedereen nu eenmaal anders en hangt ook erg samen met hoelang je al over je grenzen aan het gaan was.
Hoe dan ook helpt het mij ook om wat minder te schrijven/lezen hier en wat meer te focussen op "burning in" en de goede dingen in plaats van op de klachten die je kunt ervaren. Dat moment kwam vanzelf, daarvoor was het altijd erg fijn om een uitlaatklep te hebben en je ervaringen te kunnen delen met mensen die snappen wat je doormaakt. Mooi dat jouw behoefte aan dit topic minder is geworden, goed teken lijkt me!

Met mij gaat het redelijk. Ik probeer werkuren op te bouwen bij mijn vrijwilligerswerk maar merk dat niet zozeer het werk me moe maakt, maar de interactie met collega's. Ik voel me snel teveel, minder dan een ander, vat dingen snel persoonlijk op en ben nog vrij makkelijk van mijn stuk te brengen. Dat kost wel de nodige energie om daaraan te werken. Sterkte weer iedereen en blijf vooral loyaal aan jezelf.

Evenaar wat fijn om je reactie te lezen. Dat geeft echt goede moed. Vooral het stuk dat je je BO ziet als een cadeautje.
Dat is denk ik wel mijn grootste fout geweest bij mijn vorige BO. Ik was teveel bezig met wel werk past bij mij (en vragen die daarbij horen) en minder met mezelf. Las deze week nog een stukje over authentiek zijn en dat was zo confronterend, want ik weet eigenlijk niet meer helemaal wat bij mijn authentieke zelf hoort. Echt heel mooi beschreven dat je nu meer vanuit je kern en intuïtie leeft.
Begrijpelijk dat je meer gaat meeschrijven, maar als je goed nieuws hebt. Horen we dat heel graag

PussyWillow: Het is inderdaad zo dat als het beter gaat je bijna automatisch het topic minder nodig hebt, we zitten allemaal in ons eigen traject en denk dat dit topic ook zo vrijblijvend mag zijn dat je geen druk moet voelen om te blijven reageren. Ja die 6 maanden houden veel artsen aan als :'vanaf dan moet het beter gaan en kunnen we weer meer gaan vragen.' Raar want hoor bij iedereen andere momenten dat het beter gaat en ze er weer klaar voor zijn. Jammer dat de interactie met andere veel energie kost. Lukt het om het van je af te zetten? Is het werk op zich wel leuk? Goed zeg dat je aan het opbouwen bent.


Gele Suikerspin: ik kan mij voorstellen dat het een opluchting is dat de test van de sportarts aangeeft dat je inderdaad alle energie opgebruikt hebt (al is dat ook wel heel confronterend). Gebruik je ook pijnmedicatie? Tijdens mijn vorige BO heb ik een lezing gevolgd van een professor die enkel met CVS patienten werkt en hen paracetamol gaf (meerdere keren per dag een kleine hoeveelheid), daar had hij veel positieve resultaten mee geboekt. Verder was zijn boodschap heel duidelijk: geef het tijd en dan komt het goed.

Navilla: zou je huiswerkopdrachten met je psycholoog bespreken. Denk dat je misschien een stap te snel wil gaan of misschien dat je druk voelt bij deze opdrachten? Het kan niet de bedoeling zijn dat je je zo voelt over die opdrachten en voelt dat je aan het vechten bent.
Het boek over bijnieruitputting geeft de volgende adviezen (heb hem nog niet helemaal uit)
Aan de de ene kant werken aan je mentale gesteldheid (leren kennen van energiezuigers en gevers, omgaan met stressvollemomenten etc), daarnaast lichte fysieke inspanningen en dan letten op je voeding. Het is niets spectaculairs nieuws, maar ik ben wel blij met het dagschema, merk vooral dat de ingebouwde ontspanningsoefeningsmomenten mee veel goed doen. Een dagschema ziet er dan zo uit:
7:00 opstaan (als je niet moet opstaan dan graag slapen tot 9:00)
7:15 drink een glas water met een halve theelepel ongeraffineerd zeezout
7:30 Doe licht werk buiten of doe ontspannings- en ademhalingsoefeningen. Neem een douche
8:15 Ontbijt Neem eiwitten, vetten (olien) en een kleine hoeveelheid ongeraffineerde zetmeelachtige koolhydraten, met kop thee (geen zwarte thee). Kauw goed. Geen fruit bij het ontbijt
10:15 Pauze: snack (zelfde voedingsadvies als ontbijt). Rust na je snack door even te gaan liggen en eventueel ademhalings/ontspanningsoefeningen
11:45: Lunch zelfde advies + groenten
14:00 Pauze: snack, ga even liggen na de snack + eventueel ontspanningsoefeningen
17:30 Avondeten zelfde advies + liefst 3 soorten groenten
19:00 Doel ademhalings/ontspanningsoefeningen.
21:30 indien moeite met slapen , neem een kleine snack
22:00 ga naar bed

Eerlijk ik volg het niet zo strikt als hier staat, zo vaak eet ik niet op een dag. Merk vooral dat de ontspanningsoefeningen s ochtends en om 19:00 mij goed doen. Verder drink ik enkel water of kruidenthee, geen snoep (algemeen geen pakjes eten) en eet veel groenten. Ik neem een gewone multivitamine, terwijl het boek een speciaal supplement voorschrijft (met veel vitamine C). Het is zeker geen wondermiddel of iets heel vernieuwend, maar misschien dat het je op weg helpt?

JulienClerc: hier ook niet de beste slaper. Bij veel stress krijg ik nachtmerries en eventueel zelfs slaapwandelen (doe ik al heel mijn leven). Nu slaap ik vooral veel te weinig (ben gewoon veel te vroeg wakker en kan dan niet meer slapen) en doe bijna dagelijks een middagdutje van max 1 uur. Als ik dat niet doe, kan ik de rest van de dag echt niets meer.
Helemaal gelijk dat het leven te kort is om je aan alle eetregels te houden

Mevrouw Stippel: goed gesprek gehad bij de psycholoog?

Fijne dag allemaal!

Zie dat we bijna aan 3000 berichten zijn. Is het nog steeds zo dat er dan een nieuw topic geopend moet worden? Zal Inge alvast PB-en

Misschien kunnen we in de openingspost toevoegen: dat het niet erg is om niet altijd op iedereen te reageren. Dit is iets wat ik al vaker gelezen heb en denk dat we allemaal begrijpen dat op iedereen reageren niet altijd wil.

Ikibun, dat klinkt heftig van jouw familie. Dapper dat je de beslissing genomen hebt nu echt even geen contact te hebben om je op jezelf te focussen! Ik vind dat nog een erg lastige stap moet ik zeggen.

Mooi dat je toch naar het feestje hebt kunnen gaan! Zeker als het met slapen erbij is is dat een behoorlijke stap lijkt me. Goed dat je nu even een weekje hebt om wat bij te komen. Hoe gaat het tot nu toe met je vakantie? Lukt het om tot rust te komen?

Julien, het klinkt erg heftig, de situatie waar jij in zit, met kleine kinderen. Als ik nu bij mezelf na ga hoeveel rust, stilte en regelmaat ik afgelopen jaar nodig gehad heb om tot dit punt te komen kan ik me heel goed voorstellen dat het voor jou erg lastig is.
Het enige wat daarbij zou kunnen helpen is zoals Gele Suikerspin zegt, hulp inschakelen. Dat heb je echt verdiend en is niets om je voor te schamen!
Zoals ik het lees ben je nu voornamelijk nog heel erg bezig met "jezelf in dienst stellen van je man en kinderen" (waar overigens helemaal niets mee mis is hoor en juist goed is normaal gesproken!) alleen in deze situatie is het denk ik tijd dat je ook serieus rekening gaat houden met jezelf. Ook jij bent ziek en hebt ondersteuning nodig, ik denk dat er niets mis is met dat te vragen aan instanties/ evt extra oppas.

Ik ken het overigens goed hoor, tijdens onze verbouwing en heel drukke periodes focus ik me vooral op mijn man, en houd ik hem in de gaten of het allemaal nog wel goed gaat. In dit geval was ik mezelf voor het gemak maar helemaal vergeten, waardoor ik veel te ver over mijn grenzen gegaan ben zonder het door te hebben en nu thuis zit. Mijn man helpt mij nu ook echt super hoor, maar het is voor mezelf wel een goede reminder om ook eens aan mijzelf te vragen: "waar heb ik nu behoefte aan?".

Alleen al om je hart eens te luchten zou je een afspraak kunnen maken met de huisarts. Wellicht heeft hij wel een oplossing waar je zelf nooit op zou komen, of het bestaan niet van wist?

Goed dat je voor een andere psycholoog gekozen hebt!

Mevrouw Stippel, wat een lastige situatie waar je in zit met jullie kinderwens. Het lijkt me erg lastig, als zoiets eerst nooit mogelijk was, en je nu zelf even niet in staat bent daarvoor. Kan je daar wel goed over praten met je partner/ psycholoog? Zodat je niet jezelf een schuldgevoel aan gaat praten/ je schuldig voelt/ heel boos wordt/ etc?

Het is wel fantastisch dat deze mogelijkheden er zijn om ondanks alles toch kinderen te kunnen krijgen! Daar had ik geen idee van. Ik kan me wel goed voorstellen dat je nerveus bent voor je mans operatie. Dat is toch niet niks. Heb je daar ook goede support bij van familie? Voor die dag zelf ook?

Supergoed dat je ondanks (of misschien wel doordat) dat je jezelf zo belabberd voelt je toch nieuwe inzichten krijgt. Dat is zeker winst! Het is niet leuk op het moment, maar je bent wel aan het ontdekken waar de pijnpunten liggen. Knap! Heb je er met je psycholoog goed over kunnen praten?

Navillera, dat lijkt me pittig, zo'n hoorzitting. Als je toch al weinig energie hebt zit je daar al helemaal niet op te wachten... Wanneer krijg je de uitslag? (misschien heb je dat al genoemd, heb ik het gemist )

Die opdrachten lijken me behoorlijk lastig, voornamelijk omdat het maken ervan zo confronterend is. Heb je al met je psycholoog kunnen overleggen waarom het niet lukt? Zelf komt het me erg bekend voor van toen ik begon met mijn EMDR behandeling. Ik heb al het huiswerk echt zo lang mogelijk uitgesteld (terwijl ik normaal altijd erg punctueel en op tijd ben), omdat ik zo enorm bang was wat het effect ervan op mijzelf zou zijn. Dat ik evt dan echt in zou storten, dat ik tot inzichten zou komen waardoor ik heel mijn leven om moest gooien oid. Wellicht speelt er bij jou ook zoiets waardoor je blokkeert bij die opdrachten?

Gele Suikerspin, fijn dat de dagbesteding je goed bevalt! Dat is toch een leuk uitje en een goede oefening lijkt me Wat doe je daar eigenlijk precies? (ik weet niet precies hoe zoiets werkt )

Ga jij voor traumabehandeling ook EMDR sessies doen?

Fijn dat die sportarts met die testen ook kan bewijzen dat je echt heel weinig energie hebt en gewoon echt niet sneller kan. Lijkt me voor jezelf ook erg fijn, en iets wat veel rust geeft. Tenminste, ik kan me zomaar voorstellen dat je anders aan jezelf gaat twijfelen. Mooi dat dat lig weggenomen is zo Al is die uitslag opzich wel enorm balen natuurlijk.
Ben je nu ook nog bezig met dat schema wat die arts jou gegeven had om te bewegen?
Dit is wel een goede reden om gewoon in het bubbelbad te blijven hangen natuurlijk! Positieve benadering, haha.

Evenaar, bedankt voor jouw positieve verhaal! Zeer motiverend om ook de goede afloop van burnouts te horen .

Pussywillow, wat goed dat je met vrijwilligerswerk bezig bent! Ik herken wat je zegt over werk, dat het werk an sich niet het zwaarst is, maar voornamelijk de collega's. Ik heb dat ook met mijn werk. Als ik thuis werk gaat dat een stuk makkelijker dan wanneer ik op kantoor ben. Lokaal is dat wel veel gezelliger natuurlijk . Ik hoop dat het bij jou door te oefenen steeds beter gaat!

Vienna, dat boek over de bijnieruitputting klinkt wel boeiend. Merk je ook al enig effect, nu je volgens die standaard leeft? Ik kan me voorstellen dat structuur en regelmaat sowieso goed is.
Ook dat wat je zegt over "niet meer weten wat nu authentiek is van mijzelf" herken ik erg. Ik ging dat in het begin aan de dokter vragen toen ze dat vroeg, die zat me toch raar aan te kijken, haha. Maar ik wist het echt niet. Voor mij heeft de midfulness cursus hier erg mee geholpen. Voornamelijk omdat dat erg gericht is op jezelf, en lief voor jezelf zijn.
Gaat het inmiddels al wel wat beter met de PMS?

Bij mij gaat het nu eigenlijk best wel goed! Ik word er bijna bang van, omdat ik me 3 dagen geleden nog zo slecht voelde. Maargoed, ik geniet er nu maar van zolang het duurt . Ik voel me weer ontspannen, en heb eindelijk weer energie om de avond te halen zeg maar.
Gister heb ik zelfs vrij lang met mijn man kunnen kletsen en grapjes maken, dat heb ik echt gemist. Zo fijn!

Gister ben ik ook naar het werk gegaan. Dat was echt heel erg fijn, ik heb fijne gesprekken gehad met collega's, en voelde me echt enorm gesteund daardoor. Heel fijn. Volgens mij vinden zij het ook wel fijn om vooruitgang te zien, die wisten natuurlijk ook niet wat ze met me aan moesten. Geeft me een goed gevoel in ieder geval, heb nu al zin om dinsdag weer te gaan (hoezo, mijn energie slingert heen en weer )

Ook heb ik gister een intake gehad bij de specialistische GGZ instelling. Daar kreeg ik wel een erg goed gevoel bij! Een heel aardige mevrouw met oprechte belangstelling. Zo klonk het iig. Wat wel een beetje vreemd was was dat de POH blijkbaar in de verwijzing gezet had dat ik PTSS heb. Dat had ze alleen nog nooit met mij gedeeld, daar was het blijven hangen op depressie. Waar ik het niet mee eens was, maargoed. PTSS lijkt me helemaal een beetje overdreven.
Nouja, nu gaat die instelling alle info opvragen bij mijn huidige psycholoog/ psychiater en dan kom ik gewoon volledig daar. Erg fijn, dan is dat tenminste duidelijk, en alle behandeling gewoon onder een dak. Wel zo overzichtelijk denk ik. Het wordt dan ook een langdurig traject daar.
Wat jammer was is dat ze pas na de zomer plaats hebben, dus ik moet nog even wachten.

Qua beweging heb ik met de buurvrouw afgesproken om 2x per week een stukje te gaan lopen. Zij had een hekel aan sport, maar wil afvallen (wat bij mij ook geen kwaad kan), maar bij mij is het in eerste instantie voornamelijk voor het opbouwen van conditie. Erg fijn, want ik vind het zo moeilijk om mijzelf te motiveren om steeds wat te doen! Op een gegeven moment heb je alle rondjes in het dorp weleens gelopen zeg maar . Nu "moet" ik wel

Het veulentje begint ook al redelijk mak te worden. Ik ga iedere dag voor het hek zitten, en zo durft hij steeds dichterbij te komen. Eerst bleef hij op 10 cm afstand, daarna voorzichtig ruiken, toen likken aan mijn vingers. Nu vertrouwd hij me wel geloof ik, want nu durft hij al een beetje te stoeien. Hij "jaagt" op mijn hand en probeert hem te vangen. Zo schattig! Ik ben echt helemaal verliefd

Wat wel minder is dat ik nu ook al die formulieren etc voor het eerstejaarsgebeuren krijg. Ik weet wel dat ik niet zoveel kan nu, maar om dat zwart op wit op die mogelijkheden-lijst te zien vind ik toch confronterend. Binnenkort heb ik ook een gesprek met de arbeidsdeskundige. Ik hoop dat daar uit komt dat ik gewoon mag blijven zitten waar ik zit, want ik wil daar helemaal niet weg. Ben er wel nerveus voor... Ik weet ook eigenlijk niet hoe bindend zijn advies is.

Nouja goed, ik ga nu eerst maar even aan het werk.

Zin om even van me af te schrijven. Eind van de middag in een diepe slaap gevallen. Ik had de eerste eft behandeling gehad. Was daar best wat sceptisch over en gespannen voor. Het viel me mee. Wel wat raar dat geklop. Het hielp ook meteen. Was en ben minder gespannen als ik terug denk aan die gebeurtenis en hij is ook vager. Heel bijzonder. Eerst een klein trauma gedaan. Het gaat mij tijd kosten om grotere dingen te gaan verwerken, dus alles stapje bij stapje. Het is net zo iets als emdr, het is ook wetenschappelijk bewezen. Het werd eerst gebruikt bij oorlogsveteranen met trauma's. Omdat dat zo goed aansloeg gebruiken ze het nu veel meer. Het werkt eigenlijk hetzelfde als emdr, alleen doet het ook lichamelijks iets ofzo, er worden in ieder geval sommige druk punten uit de acupunctuur toegepast, in combinatie met tikken. Het werkte.
Nu wel erg moe. Heb dan ook een drukke week gehad. Straks lekker naar bed, yeahhhh.
Blij als de schoonmaakster komt volgende week

Hey GeleSuikerspin: dat je gisteren zo moe was, is heel normaal. Je hebt hard gewerkt aan jezelf. Blijf mij ook verbazen dat EFT en EMDR zo'n groot effect hebben. Super dat het helpt.
Krijg je een schoonmaakster?

Hoi Rodelimo: zalig die kleine momentjes zoals met je man grapjes maken die steeds meer terug komen. Dat doet vast veel deugd. Tof ook dat je gaat uitkijken naar werk. Ook fijn dat het klikt met de psycholoog (raar van de PTSS, maar dat is echt een diagnose die makkelijk stelt wordt, misschien moet je het gewoon bij de POH laten, ze is misschien minder betrokken als goed zou zijn) en dat je gaat sporten met je buurvrouw, goede stok achter de deur. Zo fijn om deze positieve momenten te lezen. Tijd voor een vreugdedansje:
Qua effect van het schema dat ik volg, merk dat ik mij iets stabieler voel en iets meer energie. Hierbij is de regelmaat waarop ik de ontspanningsoefeningen moet doen zeker een meerwaarde. Het geeft mij wat meer grip op het leven. En nog een voordeel: ben 6 kg afgevallen, die was ik aan het begin van de BO bijgekomen, dus fijn dat ze weer weg zijn
Met de PMS klachten gaat het wel nog steeds niet zo, gisteren weer een doorbloeding en mijn buik is dan zo opgezwollen, bah!
Nu met ons hondje naar de dierenarts, de arme schat heeft oorpijn.

Fijn weekend allemaal!