Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
zondag 18 juni 2017 om 20:37
Tijd geleden dat ik hier heb meegeschreven. Ik heb in 2015 flink overhoop gelegen en dat heeft nog tot begin dit jaar geduurd voor alles weer een beetje normaal werd. Hoewel, mijn speerpunt was "beter voor mezelf zorgen". De uitwerking daarvan: de tien kilo die ik in nog time ongewenst kwijt raakte zijn er begin dit jaar weer aangevlogen (hét bewijs dat ik fysiek ook weer in orde ben), al ben ik daar uiteindelijk toch niet zo heel blij mee 
En in het kader van "zorg voor jezelf (en je kinderen)" heb ik mijn vent na 18 jaar de deur uit gezet.
Rigoureus, en we zijn de scheiding nog aan het afronden, maar het gaat me makkelijker af dan gedacht. Heb hier volgens mij weleens gezegd dat het voelde of ik overal alleen voor stock d, dat ik me er in m'n eentje uit aan het knokken was. Ik sta nu vol verbazing te kijken naar de kinderachtige acties van mijn ex, hij kan gewoon niet voor zichzelf zorgen. En dat ga ik dus ook niet meer doen, ik heb genoeg aan mezelf.
En in het kader van "zorg voor jezelf (en je kinderen)" heb ik mijn vent na 18 jaar de deur uit gezet.Rigoureus, en we zijn de scheiding nog aan het afronden, maar het gaat me makkelijker af dan gedacht. Heb hier volgens mij weleens gezegd dat het voelde of ik overal alleen voor stock d, dat ik me er in m'n eentje uit aan het knokken was. Ik sta nu vol verbazing te kijken naar de kinderachtige acties van mijn ex, hij kan gewoon niet voor zichzelf zorgen. En dat ga ik dus ook niet meer doen, ik heb genoeg aan mezelf.
zondag 18 juni 2017 om 21:18
Eens kijken of we bericht 3002 er nog bij krijgen.
Goed bezig Femke, hopelijk is dit voor jou wat je nodig hebt zodat het weer beter met je gaat.
Er is weer veel geschreven en het overweldigt me allemaal nogal. Momenteel weer even totaal van de kaart, nadat ik me realiseer dat alleen opbouwen van vrijwilligerswerk het ook niet is. Natuurlijk geeft het weer een gevoel dat je je nuttig maakt, maar het verandert niets aan de eenzaamheid. Collega's zijn geen vrienden, dat is althans meestal niet zo. Ik weet het even niet meer allemaal.
Ik hoop dat jullie wel van het mooie weer hebben genoten vandaag.
Goed bezig Femke, hopelijk is dit voor jou wat je nodig hebt zodat het weer beter met je gaat.
Er is weer veel geschreven en het overweldigt me allemaal nogal. Momenteel weer even totaal van de kaart, nadat ik me realiseer dat alleen opbouwen van vrijwilligerswerk het ook niet is. Natuurlijk geeft het weer een gevoel dat je je nuttig maakt, maar het verandert niets aan de eenzaamheid. Collega's zijn geen vrienden, dat is althans meestal niet zo. Ik weet het even niet meer allemaal.
Ik hoop dat jullie wel van het mooie weer hebben genoten vandaag.
maandag 19 juni 2017 om 08:18
Femke: je klinkt echt heel sterk! Knap dat je een moeilijke knoop hebt doorgehakt en je nu ziet dat je altijd alles in je eentje hebt moeten doen. Hoop dat je ex zijn kinderachtige acties snel stopt, al is het misschien ook wel een bevestiging dat je een goede keuze gemaakt hebt?
Pussywillow: wat naar dat je je eenzaam voelt. Ik begrijp dat je collega's niet ziet als vrienden (dat zijn ze inderdaad ook niet), maar er zitten tussen de medevrijwilligers misschien wel mensen waar je het mee kan vinden? Waar je fijne gesprekken mee hebt? Waar misschien wel vriendschap in zit? dikke knuffel en vergeet niet, je bent niet alleen
Vandaag gaat weer een zalig warme dag worden.
-------------------------------
Over de 3000+ berichten. Vrijdag heb ik Inge een bericht gestuurd en gevraagd of ze een nieuw topic wil starten of liever iemand anders dit laat doen, maar nog geen antwoord gehad.
Misschien moeten we overwegen om zelf een nieuw topic te starten?
Pussywillow: wat naar dat je je eenzaam voelt. Ik begrijp dat je collega's niet ziet als vrienden (dat zijn ze inderdaad ook niet), maar er zitten tussen de medevrijwilligers misschien wel mensen waar je het mee kan vinden? Waar je fijne gesprekken mee hebt? Waar misschien wel vriendschap in zit? dikke knuffel en vergeet niet, je bent niet alleen
Vandaag gaat weer een zalig warme dag worden.
-------------------------------
Over de 3000+ berichten. Vrijdag heb ik Inge een bericht gestuurd en gevraagd of ze een nieuw topic wil starten of liever iemand anders dit laat doen, maar nog geen antwoord gehad.
Misschien moeten we overwegen om zelf een nieuw topic te starten?
Always believe that something wonderful is about to happen.
maandag 19 juni 2017 om 12:31
Femke, dat klinkt alsof je wederom een erg lastige periode doormaakt. Maar deze keer voor een (hopelijk) goed resultaat 
Het klinkt alsof je nu echt voor jezelf gekozen hebt en voor jezelf en je kinderen aan het zorgen bent!
Pussywillow, wat een lastige situatie. Ik kan me je gedachten voorstellen, maar ondanks dat collega's geen vrienden zijn is de sociale interactie denk ik wel heel belangrijk, dus dat doe je juist heel goed! Ik haal in ieder geval altijd veel positiviteit uit interactie met collega's (ondanks dat het niet mijn vrienden zijn).
Mij word aangeraden om wel inderdaad de 3 "grote" vlakken van het leven (sociaal, werk, bewegen/conditie) gelijkmatig op te bouwen. Waardoor alles langzaam gaat, maar wel gelijkmatig, omdat je alle 3 "nodig" hebt.
Vrijwilligerswerk lijkt me een top begin! Lukt het daarnaast ook om af en toe ook met vrienden/ familie af te spreken? Dan ben je al supergoed bezig denk ik.
Hier is vandaag de schilder bezig voor de kozijnen aan de buitenkant. Ik voel me nu toch een beetje ongemakkelijk, het voelt soort van "verkeerd" om dan in de tuin te gaan liggen ofzo als iemand anders aan het werk is aan het huis. Ik weet ook nooit of je dan samen gaat lunchen, of koffie drinken ofzo? Eigenlijk doen we altijd alle klussen zelf, dus ik weet niet zo goed hoe dit werkt
Dit weekend was er een verjaardag bij mijn ouders thuis. Ik was van tevoren al behoorlijk zenuwachtig, omdat ik het nu ik midden in de EMDR behandeling zit erg lastig vind om daar te zijn. Het bleek ook heel erg moeilijk te zijn. Gelukkig heeft mijn man me voor het eten mee naar huis genomen, ik had niet door dat ik alweer zo ver over mijn grens zat.
Gisteravond dan ook helemaal in de war, over hoe dat nu verder moest en dat ik dit zo toch nog geen jaren vol kan houden enzo... nouja paniek.
Gelukkig gaat het vandaag weer een stuk beter. Ik voel me fitter en wakkerder als ik had gedacht gister moet ik zeggen! Net tijdens het werk heb ik zo'n soundtrack compilatie van Pirates of the caribbean geluisterd, daar krijg ik altijd zoveel energie van! Heerlijk.
Nu maar wel even uitrusten, want anders stort ik alsnog in denk ik
Ik denk dat we zelf wel een nieuw topic kunnen maken toch? Al weet ik niet of daar een speciale forum-etiquette voor bestaat
Het klinkt alsof je nu echt voor jezelf gekozen hebt en voor jezelf en je kinderen aan het zorgen bent!Pussywillow, wat een lastige situatie. Ik kan me je gedachten voorstellen, maar ondanks dat collega's geen vrienden zijn is de sociale interactie denk ik wel heel belangrijk, dus dat doe je juist heel goed! Ik haal in ieder geval altijd veel positiviteit uit interactie met collega's (ondanks dat het niet mijn vrienden zijn).
Mij word aangeraden om wel inderdaad de 3 "grote" vlakken van het leven (sociaal, werk, bewegen/conditie) gelijkmatig op te bouwen. Waardoor alles langzaam gaat, maar wel gelijkmatig, omdat je alle 3 "nodig" hebt.
Vrijwilligerswerk lijkt me een top begin! Lukt het daarnaast ook om af en toe ook met vrienden/ familie af te spreken? Dan ben je al supergoed bezig denk ik
.Hier is vandaag de schilder bezig voor de kozijnen aan de buitenkant. Ik voel me nu toch een beetje ongemakkelijk, het voelt soort van "verkeerd" om dan in de tuin te gaan liggen ofzo als iemand anders aan het werk is aan het huis. Ik weet ook nooit of je dan samen gaat lunchen, of koffie drinken ofzo? Eigenlijk doen we altijd alle klussen zelf, dus ik weet niet zo goed hoe dit werkt
Dit weekend was er een verjaardag bij mijn ouders thuis. Ik was van tevoren al behoorlijk zenuwachtig, omdat ik het nu ik midden in de EMDR behandeling zit erg lastig vind om daar te zijn. Het bleek ook heel erg moeilijk te zijn. Gelukkig heeft mijn man me voor het eten mee naar huis genomen, ik had niet door dat ik alweer zo ver over mijn grens zat.
Gisteravond dan ook helemaal in de war, over hoe dat nu verder moest en dat ik dit zo toch nog geen jaren vol kan houden enzo... nouja paniek.
Gelukkig gaat het vandaag weer een stuk beter. Ik voel me fitter en wakkerder als ik had gedacht gister moet ik zeggen! Net tijdens het werk heb ik zo'n soundtrack compilatie van Pirates of the caribbean geluisterd, daar krijg ik altijd zoveel energie van! Heerlijk.
Nu maar wel even uitrusten, want anders stort ik alsnog in denk ik
Ik denk dat we zelf wel een nieuw topic kunnen maken toch? Al weet ik niet of daar een speciale forum-etiquette voor bestaat
maandag 19 juni 2017 om 16:02
Hey allemaal,
Ik ben zo vrij geweest om een nieuw topic te starten. Als iemand anders dit had willen doen, gewoon melden, dan haal ik het topic weer weg. Was gewoon een beetje bang dat dit topic eerder een slotje zou krijgen dan dat er een nieuw topic gestart zou worden.
Net als Rodelimo ken ik niets van de forum-etiquette. Ook als de openingspost nog moet aangepast worden, mag je dit altijd melden.
Bij deze het topic:
gezondheid/jong-en-burn-out-deel-2/list_messages/384695
Ik ben zo vrij geweest om een nieuw topic te starten. Als iemand anders dit had willen doen, gewoon melden, dan haal ik het topic weer weg. Was gewoon een beetje bang dat dit topic eerder een slotje zou krijgen dan dat er een nieuw topic gestart zou worden.
Net als Rodelimo ken ik niets van de forum-etiquette. Ook als de openingspost nog moet aangepast worden, mag je dit altijd melden.
Bij deze het topic:
gezondheid/jong-en-burn-out-deel-2/list_messages/384695
Always believe that something wonderful is about to happen.
