Kinderen
alle pijlers
Ex heeft kind geslagen
woensdag 5 juli 2017 om 18:29
Het is eigenlijk precies zoals de topic titel zegt, maar ik zal even wat meer informatie geven.
Kind is 9, over het algemeen een lief en gevoelig mannetje wat af en toe ontploft als hij boos is. Ik weet ondertussen hoe ik daar het beste mee om kan gaan en eigenlijk gaat dat heel goed. (Kan het ook vaak voor zijn).
Ik hoorde de laatste tijd al dat hij veel ruzie had met zijn vader. Ik heb een aantal keer geprobeerd om daar over te praten, maar ex is heel snel van de schuld afschuiven, in dit geval ligt het dan dus aan kind.
In deze situatie is het dus helemaal uit de hand gelopen. Kind dacht een leuk, maar misplaatst, grapje te maken. Vader werd boos, waarop kind ook boos werd. Vader stuurde hem naar zijn kamer en heeft hem daar met geweld in geduwd. Vervolgens gaat kind helemaal over de rooie. Vader pakt kind op en gooit hem op bed, waardoor hij met zijn hoofd tegen de lamp komt. Kind maait met zijn armen in het rond en raakt hierbij vader in zijn gezicht. Vader reageert daarop door kind behoorlijk hard een stomp te geven in zijn ribben (er is nu een blauwe plek te zien).
Ik weet nu even niet zo goed wat ik hiermee moet. Ik heb ex heel duidelijk laten weten dat dit echt niet kan. Ex heeft wel meteen zijn excuses aangeboden en zegt zich echt rot te voelen. Maar hij heeft ook een agressief verleden (huiselijk geweld tegen mij) en kind haalt blijkbaar echt het bloed onder zijn nagels vandaan en dan kan hij zich niet inhouden. Ik moet het sowieso even laten bezinken. Maar ik weet nu gewoon niet goed wat het beste is.
Kind is 9, over het algemeen een lief en gevoelig mannetje wat af en toe ontploft als hij boos is. Ik weet ondertussen hoe ik daar het beste mee om kan gaan en eigenlijk gaat dat heel goed. (Kan het ook vaak voor zijn).
Ik hoorde de laatste tijd al dat hij veel ruzie had met zijn vader. Ik heb een aantal keer geprobeerd om daar over te praten, maar ex is heel snel van de schuld afschuiven, in dit geval ligt het dan dus aan kind.
In deze situatie is het dus helemaal uit de hand gelopen. Kind dacht een leuk, maar misplaatst, grapje te maken. Vader werd boos, waarop kind ook boos werd. Vader stuurde hem naar zijn kamer en heeft hem daar met geweld in geduwd. Vervolgens gaat kind helemaal over de rooie. Vader pakt kind op en gooit hem op bed, waardoor hij met zijn hoofd tegen de lamp komt. Kind maait met zijn armen in het rond en raakt hierbij vader in zijn gezicht. Vader reageert daarop door kind behoorlijk hard een stomp te geven in zijn ribben (er is nu een blauwe plek te zien).
Ik weet nu even niet zo goed wat ik hiermee moet. Ik heb ex heel duidelijk laten weten dat dit echt niet kan. Ex heeft wel meteen zijn excuses aangeboden en zegt zich echt rot te voelen. Maar hij heeft ook een agressief verleden (huiselijk geweld tegen mij) en kind haalt blijkbaar echt het bloed onder zijn nagels vandaan en dan kan hij zich niet inhouden. Ik moet het sowieso even laten bezinken. Maar ik weet nu gewoon niet goed wat het beste is.
donderdag 20 juli 2017 om 12:54
Heb je nu al psychische hulp gezocht voor zoon?
Ten eerste omdat hij het nodig lijkt te hebben.
Ten tweede omdat je natuurlijk veel sterker staat bij het wijzigen van de omgangsregeling.
Als jij zegt dat hij problemen heft door wat vader heeft gedaan wordt dat meteen door advocaat van vader terzijde geschoven als verzin verhaaltje van rancuneuze ex.
Als een deskundige heeft vastgesteld dat zoon hierdoor psychische schade heeft opgelopen sta je veel sterker.
Ten eerste omdat hij het nodig lijkt te hebben.
Ten tweede omdat je natuurlijk veel sterker staat bij het wijzigen van de omgangsregeling.
Als jij zegt dat hij problemen heft door wat vader heeft gedaan wordt dat meteen door advocaat van vader terzijde geschoven als verzin verhaaltje van rancuneuze ex.
Als een deskundige heeft vastgesteld dat zoon hierdoor psychische schade heeft opgelopen sta je veel sterker.
donderdag 20 juli 2017 om 13:23
Hulp heb ik al gezocht, maar nog niks van gehoord. Daarom er nog maar een keer achteraan gebeld. Ze gaan vandaag een hulpverlener zoeken en die neemt vandaag ook nog contact met mij op.
Verder is het balletje al wel gaan rollen. Ik heb van de politie gehoord dat zij een melding hebben gemaakt bij VT. Het CJG is daar ook van op de hoogte, maar van die instanties heb ik nog niks gehoord.
Verder is het balletje al wel gaan rollen. Ik heb van de politie gehoord dat zij een melding hebben gemaakt bij VT. Het CJG is daar ook van op de hoogte, maar van die instanties heb ik nog niks gehoord.
donderdag 20 juli 2017 om 20:15
Kort geleden was er van alles in het nieuws over hoe hulpverlening verzuimt kinderen hulp te bieden na trauma. Ik weet dat je zoon al eerder therapie heeft gehad, als ik jou was zou ik gewoon alvast contact opnemen met zijn behandelaar van destijds. Of met de huisarts bespreken. Vaak gaan wijkteams of CJG's eerst een of meerdere intakes doen, overleggen, vergaderen, bespreken. En dan zijn er weer weken voorbij. Dus mijn advies is: kijk wat je alvast kan doen.
•
donderdag 20 juli 2017 om 21:11
Dankje! Ik heb echt heel veel aan jouw posts, dankjewel daarvoor.
Voor nu probeer ik nog een manier te vinden hoe ik zoon ietsjes minder aanhankelijk kan maken. Zoon gaat niet slapen zolang ik ook niet naar bed ga. Ligt dan (stilletjes) te huilen of komt steeds naar beneden. En hoewel dat heel begrijpelijk is, is het ook heel vermoeiend voor mij.
Verder kan ik ook wel wat advies gebruiken over hoe ik zijn slaapkamer weer 'veilig' krijg. (Daar is het allemaal gebeurd, ex was, door omstandigheden, in mijn huis om vanuit hier zoon naar school te brengen). Dat is ook de reden waarom zoon al weken in mijn bed slaapt. Komt alleen voor het hoognodige op zijn kamer.
Dus als iemand daarin tips heeft: graag. Rigoureus zijn kamer veranderen? Of hem in zijn eigen bed leggen en er bij gaan liggen? Of juist niets forceren en het gewoon maar even laten?
donderdag 20 juli 2017 om 22:23
Vind ik een moeilijke vraag. Ik zou denk ik met hem in gesprek gaan over hoe hij het verder voor zich ziet. En dan vragen stellen als: 'Wil je altijd bij mamma blijven slapen?'. Natuurlijk wil hij dat niet, dus heb je een opening voor een gesprek. Ik zou voor nu zoon wel leidend laten zijn. Hij moet langzaam bij beetje weer veiligheid gaan ervaren. Ik ben geen specialist op het gebied van trauma, maar ik denk dat je zoon z'n tempo moet volgen.
Ik vind het wel echt heel verdrietig klinken zeg. Hoop dat hij gauw met een therapeut in gesprek kan. Hebben ze op school ook nog wat extra aandacht voor hem? Hoe gaat het daar nu?
Ik vind het wel echt heel verdrietig klinken zeg. Hoop dat hij gauw met een therapeut in gesprek kan. Hebben ze op school ook nog wat extra aandacht voor hem? Hoe gaat het daar nu?
•
vrijdag 21 juli 2017 om 09:42
vrijdag 21 juli 2017 om 11:35
Zoon heeft op dit moment vakantie. En dat is wel heel prettig. Hij slaapt niet voor 22:30 en nu kan hij tenminste blijven liggen.
Heb het vorige week al terloops over zijn kamer gehad, maar daar ging hij niet op in. Denk dat het nog te vroeg was/is. Ik heb nogmaals het CJG gebeld en die hebben er nu spoed achter gezet. Ik hoop dat vandaag een hulpverlener belt en dat we dan snel geholpen kunnen worden. Ik zou evt zijn oude behandelaar kunnen bellen, maar daar had ik toen niet heel veel vertrouwen in. Ex was ook bij die gesprekken aanwezig en zij slikte zijn verhalen voor zoete koek. Ook hebben ze bij toen 4-jarige zoon een iq-test afgenomen. Dat was ook een lachertje. Zoon was de boel aan het manipuleren en er kwam uiteindelijk een iq van iets beneden gemiddeld uit. Niks mis mee zou je zeggen. Ware het niet dat zoon zichzelf op 3 jarige leeftijd heeft leren rekenen, en iets later heeft leren lezen.
Een lamp doet zoon idd al aan. Maar dan die op mijn kamer. Ook heeft hij een knuffel en een 'tutlap'. Muziek kan ik nog wel proberen. Ik probeer nu iedere keer met hem af te spreken dat ik over een kwartiertje kom kijken, maar in de tussentijd is zoon dan al weer naar beneden komen rennen. Ben er bij gaan liggen, maar dan kan ik niet meer weg. En hoezeer ik zoon hier tegemoet in wil komen, ik heb nog andere dingen te doen 's avonds en wil zelf ook wat tot rust komen.
Heb het vorige week al terloops over zijn kamer gehad, maar daar ging hij niet op in. Denk dat het nog te vroeg was/is. Ik heb nogmaals het CJG gebeld en die hebben er nu spoed achter gezet. Ik hoop dat vandaag een hulpverlener belt en dat we dan snel geholpen kunnen worden. Ik zou evt zijn oude behandelaar kunnen bellen, maar daar had ik toen niet heel veel vertrouwen in. Ex was ook bij die gesprekken aanwezig en zij slikte zijn verhalen voor zoete koek. Ook hebben ze bij toen 4-jarige zoon een iq-test afgenomen. Dat was ook een lachertje. Zoon was de boel aan het manipuleren en er kwam uiteindelijk een iq van iets beneden gemiddeld uit. Niks mis mee zou je zeggen. Ware het niet dat zoon zichzelf op 3 jarige leeftijd heeft leren rekenen, en iets later heeft leren lezen.
Een lamp doet zoon idd al aan. Maar dan die op mijn kamer. Ook heeft hij een knuffel en een 'tutlap'. Muziek kan ik nog wel proberen. Ik probeer nu iedere keer met hem af te spreken dat ik over een kwartiertje kom kijken, maar in de tussentijd is zoon dan al weer naar beneden komen rennen. Ben er bij gaan liggen, maar dan kan ik niet meer weg. En hoezeer ik zoon hier tegemoet in wil komen, ik heb nog andere dingen te doen 's avonds en wil zelf ook wat tot rust komen.
vrijdag 21 juli 2017 om 19:59
Misschien voor jullie beide nu fijn als hij in de avond met een dekentje op de bank komt liggen? Hij is dan bij jou in de buurt en jij hebt je handen vrij. Kun je evt nog afspreken dat hij wel zijn mond houdt.
Als je zacht muziek aanzet hebben jullie beide afleiding maar hoort hij jou nog wel rommelen.
Een middenweg waarin aan zijn behoeftes tegemoet wordt gekomen maar ook aan die van jou lijkt mij het beste.
Als je zacht muziek aanzet hebben jullie beide afleiding maar hoort hij jou nog wel rommelen.
Een middenweg waarin aan zijn behoeftes tegemoet wordt gekomen maar ook aan die van jou lijkt mij het beste.
Het is zoals het is
zaterdag 22 juli 2017 om 23:50
Ik hoop dat je snel hulp hebt voor je zoon, en ook een gesprekje over wat jij het beste kunt doen voor hem. Je hebt overigens voor veel hulpverlening toestemming nodig van beide ouders, als ze beiden gezag hebben. Als dat problemen oplevert zou ik iig zelf een orthopedagoog proberen te spreken. Hij reageert erg heftig, vast een combi van eerder trauma, nu geschokt en jouw (begrijpelijke) vermoeidheid. Wacht niet te lang af met zelf hulp zoeken, hopelijk is die praktijkondersteuner genoeg maar zet anders gauw stappen.
Go green, fuck a vegetarian
zondag 23 juli 2017 om 14:23
Zou bij hem samen op zijn kamertje gaan liggen en dan telkens verder opschuiven:
- over een half uurtje komt mama bij je liggen
- over een uurtje komt mama bij je liggen
etc.
Of idd wat Youk79 zegt, met een dekentje op de bank.
Denk dat je hier meer hulp bij nodig gaat hebben, hij komt flink getraumatiseerd over. Arme knul.
Ik vind dat je het goed doet!
- over een half uurtje komt mama bij je liggen
- over een uurtje komt mama bij je liggen
etc.
Of idd wat Youk79 zegt, met een dekentje op de bank.
Denk dat je hier meer hulp bij nodig gaat hebben, hij komt flink getraumatiseerd over. Arme knul.
Ik vind dat je het goed doet!
zondag 23 juli 2017 om 16:40
De afgelopen avonden gaat het wisselend. Gister hier op de bank gelegen, terwijl hij eergisteren vrijwel meteen in mijn bed in slaap viel. Eerst er bij gaan liggen en daarna afgesproken dat ik na een half uur kwam kijken. Toen sliep hij al. Misschien was de speeltuin/zwembad 's middags vermoeiend genoeg geweest.
Gisteravond weer precies hetzelfde geprobeerd. Maar kwam meteen uit bed, dus dan maar hier op de bank. Ik waai nu een beetje met zoon mee. Normaal ben ik echt wel standvastig, maar dat voelt nu niet goed.
Ik weet dat ex toestemming moet geven voor hulpverlening. Ben benieuwd hoe dat gaat lopen. Heb nu al een week niks meer van hem gehoord. Aan de ene kant fijn, even wat rust. Maar aan de andere kant word ik er ook onrustig van. Ik weet niet of hij al bij de politie is moeten komen, of hij bv een advocaat in heeft geschakeld. Voelt als stilte voor de storm. En dat vind ik geen fijne stilte.
Gisteravond weer precies hetzelfde geprobeerd. Maar kwam meteen uit bed, dus dan maar hier op de bank. Ik waai nu een beetje met zoon mee. Normaal ben ik echt wel standvastig, maar dat voelt nu niet goed.
Ik weet dat ex toestemming moet geven voor hulpverlening. Ben benieuwd hoe dat gaat lopen. Heb nu al een week niks meer van hem gehoord. Aan de ene kant fijn, even wat rust. Maar aan de andere kant word ik er ook onrustig van. Ik weet niet of hij al bij de politie is moeten komen, of hij bv een advocaat in heeft geschakeld. Voelt als stilte voor de storm. En dat vind ik geen fijne stilte.
dinsdag 25 juli 2017 om 00:01
dinsdag 25 juli 2017 om 23:09
Gisteren de politie gebeld. Ik kon met het dossiernummer vragen hoe de stand van zaken was. Krijg ik een vrouw aan de telefoon die eigenlijk niks mag zeggen, want ja iedereen kan zomaar bellen natuurlijk. Ze kon me alleen zeggen dat er 'volop' aan gewerkt wordt.
En vandaag dan toch eindelijk teruggebeld door het CJG. Ik stond op het punt om weer terug te gaan naar de huisarts. Zoon is ontzettend bang als hij moet gaan slapen. Moet veel huilen en vraagt heel veel nabijheid. Ik hoopte dat dan de huisarts wat vaart achter de hele boel kon zetten. Helaas heeft het CJG pas komende maandag tijd, dus misschien toch langs de huisarts.
En vandaag toch ook wat bezig geweest met het veranderen van kamer van zoon. Hij had zelf al bijna alle posters van de muur gehaald. Dus wat leuke plankjes gehaald waar hij zijn spullen van het sporten op kan zetten. Een andere lamp opgehangen. Er hing zo'n ouderwetse glazen bol, die zal inderdaad wel hard zijn aan gekomen. Zijn halfhoogslaper hebben we een stuk van de poten onderuit gehaald zodat het een normaal bed is. Nu nog een ander kleurtje op de muur en nog een leuke poster oid.
Hij is vanavond iig in zijn eigen bed begonnen. Na 2 minuten was hij weer beneden, vond hij toch echt nog te eng. Nu maar weer in mijn bed.
En vandaag dan toch eindelijk teruggebeld door het CJG. Ik stond op het punt om weer terug te gaan naar de huisarts. Zoon is ontzettend bang als hij moet gaan slapen. Moet veel huilen en vraagt heel veel nabijheid. Ik hoopte dat dan de huisarts wat vaart achter de hele boel kon zetten. Helaas heeft het CJG pas komende maandag tijd, dus misschien toch langs de huisarts.
En vandaag toch ook wat bezig geweest met het veranderen van kamer van zoon. Hij had zelf al bijna alle posters van de muur gehaald. Dus wat leuke plankjes gehaald waar hij zijn spullen van het sporten op kan zetten. Een andere lamp opgehangen. Er hing zo'n ouderwetse glazen bol, die zal inderdaad wel hard zijn aan gekomen. Zijn halfhoogslaper hebben we een stuk van de poten onderuit gehaald zodat het een normaal bed is. Nu nog een ander kleurtje op de muur en nog een leuke poster oid.
Hij is vanavond iig in zijn eigen bed begonnen. Na 2 minuten was hij weer beneden, vond hij toch echt nog te eng. Nu maar weer in mijn bed.
woensdag 26 juli 2017 om 00:08
Wijkagent heeft zijn nummer aan mij gegeven, dus die kan ik morgen wel even bellen. Ik hoop dat hij de zaak heeft, want dat kon die vrouw me gisteren ook niet vertellen.
Ik wil inderdaad naar de huisarts voor een verwijzing. We zijn nu al 3 weken verder en er is nog steeds geen hulp voor zoon. We roeien nu gewoon met de riemen die we hebben. Zelf heb ik volgende week een 2de afspraak bij de praktijkondersteuner en dan wordt er gekeken waar ik het beste terecht zou kunnen.
Ik ga nu maar proberen te slapen. Vannacht heb ik het licht zien worden voordat ik eindelijk in slaap viel
woensdag 26 juli 2017 om 00:39
Dat hoop ik niet. Ik denk ook niet zozeer dat hij slapen eng vindt, maar meer dat ik/ mijn nabijheid er niet is.
Ik snap dat zijn kamer nu niet veilig is en dat hij daarom in mijn bed wil liggen. Maar ook overdag komt hij vaak voor een knuffel, even op schoot, pakt mijn hand als we ergens lopen. Dus ik denk dat hij zijn veiligheid kwijt is en die bij mij zoekt nu. Maar mbt slapen kan ik echt wel wat hulp bij gebruiken. Dus als je andere inzichten hebt, een andere visie dan hoor ik die graag. Wie weet werkt dat. Nu doe ik zomaar wat eigenlijk. Wat zoon net die avond prettig vindt. Maar de eerste insteek is wel elke avond dat hij naar bed gaat (mijn bed). En soms helpt het om af te spreken dat ik ieder kwartier kom kijken en de andere keer komt hij huilend naar beneden en laat ik hem maar op de bank liggen.
woensdag 26 juli 2017 om 00:50
Sorry ik dacht eigenlijk dat het bij je ex thuis is gebeurd en niet bij jou.
Maar persoonlijk zou ik na 3 weken denk ik wel een keer zeggen schat je bent hier veilig, papa is hier niet en mama lost alles op maar je moet nu toch echt proberen om gewoon op je kamer te gaan slapen en als er echt iets is dan roep je mij en dan kom ik naar je toe en hier kan je niks gebeuren ipv heel erg meegaan in het bang zijn en veiligheid zoeken. En begrijp me niet verkeerd want ik vind echt dat je het goed doet en het is vreselijk wat er is gebeurd maar hij moet natuurlijk niet zijn leven in angst gaan leiden. Ik weet niet of hij een telefoon heeft maar anders afspreken dat wanneer hij in bed ligt en echt bang is of nachtmerries heeft dat hij je dan appt?
En nogmaals ik heb hier echt geen ervaring mee maar ik kreeg vroeger flink klappen van mijn vader en echt veel erger dan er met je zoon is gebeurd en ik ben altijd bang gebleven maar niet als mijn vader niet in de buurt was. Dus persoonlijk zou ik meer focussen op dat er nu echt niets kan gebeuren en veilig bij je is ipv constant zijn angst bevestigen ( want imo doe je dat wel een beetje maar ik snap dat het moeilijk is als je zoon huilend uit bed komt).
Maar persoonlijk zou ik na 3 weken denk ik wel een keer zeggen schat je bent hier veilig, papa is hier niet en mama lost alles op maar je moet nu toch echt proberen om gewoon op je kamer te gaan slapen en als er echt iets is dan roep je mij en dan kom ik naar je toe en hier kan je niks gebeuren ipv heel erg meegaan in het bang zijn en veiligheid zoeken. En begrijp me niet verkeerd want ik vind echt dat je het goed doet en het is vreselijk wat er is gebeurd maar hij moet natuurlijk niet zijn leven in angst gaan leiden. Ik weet niet of hij een telefoon heeft maar anders afspreken dat wanneer hij in bed ligt en echt bang is of nachtmerries heeft dat hij je dan appt?
En nogmaals ik heb hier echt geen ervaring mee maar ik kreeg vroeger flink klappen van mijn vader en echt veel erger dan er met je zoon is gebeurd en ik ben altijd bang gebleven maar niet als mijn vader niet in de buurt was. Dus persoonlijk zou ik meer focussen op dat er nu echt niets kan gebeuren en veilig bij je is ipv constant zijn angst bevestigen ( want imo doe je dat wel een beetje maar ik snap dat het moeilijk is als je zoon huilend uit bed komt).
woensdag 26 juli 2017 om 08:48
Hee Kromo, zwaar zeg. Zeker langs de HA gaan hoor, blijf om hulp vragen.
ik begrijp het voortdurende veiligheid zoeken bij jou ook niet helemaal moet ik zeggen... dus tja wat pieps zegt daar ben ik het mee eens.
"het is heel naar en verkeerd wat er is gebeurd en mama zorgt voortaan dat het niet meer kan gebeuren maar daarvoor hoef je niet altijd naast me te staan of te liggen"
Er is me echt heel wat overkomen als kind maar dit constante gehang herken ik ook echt totaal niet (ik bleef ook gewoon vooral op afstand van de daders)
Kan me wel helemaal voorstellen dat het super lastig is om harder te moeten zijn tegen hem nu, maar het lijkt me wel tijd dat er weer wat gezonde afstand tussen jullie komt. Je hebt het laten begaan een tijdje, erna afspraken gemaakt en compromissen gesloten, zijn kamer veranderd, nu word het langzaam aan handhaven. Je kind weet niet wat normaal is voor een jongen van 9 dus wel logisch dat hij zich wentelt in je aandacht, alleen jij weet wel dat dit veel te ver gaat. Dit is een moment waarop je hem kan leren met angsten om te gaan op een andere manier, met 1 been in de volwassen reëel beredenerende aanpak. Papa is niet hier, mama is dichtbij je op mama's kamer, dromen zijn niet echt en apart slapen is ook hard nodig voor jullie allebei. Boos worden mag mijn inziens wel want als jij boos word heeft hij waarschijnlijk pas door dat er echt geen reden meer is voor zijn gedrag. Ik vind ook dat je door het toe te laten bevestigd dat er nog steeds iets mis kan zijn. Indirect en onbewust hou je zijn onveilige gevoel in stand.
Probeer ook echt je angst los te laten dat als je niets hoort het gevaar langzaam toesluipt. Misschien staat hij straks aan de deur, dat kan, gaat hij vervelend zijn... vast wel. Maar je hebt alles geregeld, iedereen ingeschakeld en meer kun je niet doen dan alert zijn.
Ik ben ook onder de indruk van hoe je hiermee omgaat hoor, hoop dat ik door mijn post niet lelijk overkom. Bewaak je gezondheid, je slaap is zo belangrijk omdat het zorgt dat je hersens optimaal werken en dat draagt bij aan korte en lange termijn oplossingen. Je kunt pas een goede moeder zijn als je ook goed voor jezelf zorgt. Je hoeft je hierin dus niet jezelf weg te cijferen of iets aan zijn zorg te compenseren. Je doet het goed.
ik begrijp het voortdurende veiligheid zoeken bij jou ook niet helemaal moet ik zeggen... dus tja wat pieps zegt daar ben ik het mee eens.
"het is heel naar en verkeerd wat er is gebeurd en mama zorgt voortaan dat het niet meer kan gebeuren maar daarvoor hoef je niet altijd naast me te staan of te liggen"
Er is me echt heel wat overkomen als kind maar dit constante gehang herken ik ook echt totaal niet (ik bleef ook gewoon vooral op afstand van de daders)
Kan me wel helemaal voorstellen dat het super lastig is om harder te moeten zijn tegen hem nu, maar het lijkt me wel tijd dat er weer wat gezonde afstand tussen jullie komt. Je hebt het laten begaan een tijdje, erna afspraken gemaakt en compromissen gesloten, zijn kamer veranderd, nu word het langzaam aan handhaven. Je kind weet niet wat normaal is voor een jongen van 9 dus wel logisch dat hij zich wentelt in je aandacht, alleen jij weet wel dat dit veel te ver gaat. Dit is een moment waarop je hem kan leren met angsten om te gaan op een andere manier, met 1 been in de volwassen reëel beredenerende aanpak. Papa is niet hier, mama is dichtbij je op mama's kamer, dromen zijn niet echt en apart slapen is ook hard nodig voor jullie allebei. Boos worden mag mijn inziens wel want als jij boos word heeft hij waarschijnlijk pas door dat er echt geen reden meer is voor zijn gedrag. Ik vind ook dat je door het toe te laten bevestigd dat er nog steeds iets mis kan zijn. Indirect en onbewust hou je zijn onveilige gevoel in stand.
Probeer ook echt je angst los te laten dat als je niets hoort het gevaar langzaam toesluipt. Misschien staat hij straks aan de deur, dat kan, gaat hij vervelend zijn... vast wel. Maar je hebt alles geregeld, iedereen ingeschakeld en meer kun je niet doen dan alert zijn.
Ik ben ook onder de indruk van hoe je hiermee omgaat hoor, hoop dat ik door mijn post niet lelijk overkom. Bewaak je gezondheid, je slaap is zo belangrijk omdat het zorgt dat je hersens optimaal werken en dat draagt bij aan korte en lange termijn oplossingen. Je kunt pas een goede moeder zijn als je ook goed voor jezelf zorgt. Je hoeft je hierin dus niet jezelf weg te cijferen of iets aan zijn zorg te compenseren. Je doet het goed.
Lorem Ipsum
woensdag 26 juli 2017 om 09:22
Ik ben het niet eens met de vorige berichten en wel hierom:
Het ene kind is het andere niet. Niet iedereen of elk kind gaat op dezelfde manier met (traumatische) gebeurtenissen om. Valt dus niet te vergelijken met ervaringsverhalen.
Kind is nog niet gezien/beoordeeld door een deskundige. Als er daadwerkelijk sprake is van trauma en/of PTSS is de aanpak wellicht anders dan 'gewoon' heel erg geschrokken. En sowieso kan een deskundige hier beter over adviseren.
Dit jongetje is bovendien eerder gediagnosticeerd. Als er sprake is van PTSS is die angst er gewoon, hem dwingen het alleen aan te gaan maakt het er vast niet beter op. Hoogstens rustiger voor de ouder. Ik kan me er niet in vinden dat er door andere forummers wordt gesuggereerd dat Kromo de angst voedt of in stand houdt. Dan valt echt niet te beoordelen vanaf ons scherm.
Daarnaast... stel je partner krijgt PTSS. Is hartstikke angstig in de nachten (wat niet ondenkbaar is na trauma). Moet hij dan ook apart slapen? Waarom een kind dan wel?
Het ene kind is het andere niet. Niet iedereen of elk kind gaat op dezelfde manier met (traumatische) gebeurtenissen om. Valt dus niet te vergelijken met ervaringsverhalen.
Kind is nog niet gezien/beoordeeld door een deskundige. Als er daadwerkelijk sprake is van trauma en/of PTSS is de aanpak wellicht anders dan 'gewoon' heel erg geschrokken. En sowieso kan een deskundige hier beter over adviseren.
Dit jongetje is bovendien eerder gediagnosticeerd. Als er sprake is van PTSS is die angst er gewoon, hem dwingen het alleen aan te gaan maakt het er vast niet beter op. Hoogstens rustiger voor de ouder. Ik kan me er niet in vinden dat er door andere forummers wordt gesuggereerd dat Kromo de angst voedt of in stand houdt. Dan valt echt niet te beoordelen vanaf ons scherm.
Daarnaast... stel je partner krijgt PTSS. Is hartstikke angstig in de nachten (wat niet ondenkbaar is na trauma). Moet hij dan ook apart slapen? Waarom een kind dan wel?
•
woensdag 26 juli 2017 om 09:59
Een partner is niet te vergelijken... overigens; als ik uiensoep heb gegeten of een half uur hoestaanvallen heb ga ik soms ook even in de woonkamer liggen zodat partner zijn slaap krijgt. Mijn partner is geen kind alleen heeft hij nog regelmatig echt heftige nachtmerries maar veel meer dan een 'je droomt, niks aan de hand ga slapen' krijgt hij ook niet meer van mij. (Eerst gaf ik het meer aandacht, werkte verwarrend)
Natuurlijk kind kan angstiger zijn na wat er gebeurd is en mag het aandacht en bevestiging krijgen maar er is zich nu wel ongezond gedrag aan het ontwikkelen en daar moet je ook iets mee. Niemand zegt dat kind gedwongen alleen moet slapen. Er is nogal verschil tussen duidelijk zijn en dwingen zoon op zijn kamer te slapen. Nu doet To maar wat terwijl er eigenlijk best weer wat regelmaat en structuur mag komen.
Het zal opgelost moeten worden en therapie is over het algemeen een langzaam op gang komend tijdrovend proces, TO heeft nu baat bij helder denken en slaaptekort door toegeeflijkheid is dan gewoon niet handig.
Natuurlijk kind kan angstiger zijn na wat er gebeurd is en mag het aandacht en bevestiging krijgen maar er is zich nu wel ongezond gedrag aan het ontwikkelen en daar moet je ook iets mee. Niemand zegt dat kind gedwongen alleen moet slapen. Er is nogal verschil tussen duidelijk zijn en dwingen zoon op zijn kamer te slapen. Nu doet To maar wat terwijl er eigenlijk best weer wat regelmaat en structuur mag komen.
Het zal opgelost moeten worden en therapie is over het algemeen een langzaam op gang komend tijdrovend proces, TO heeft nu baat bij helder denken en slaaptekort door toegeeflijkheid is dan gewoon niet handig.
Lorem Ipsum
