Overig
alle pijlers
Huisvrouw
maandag 24 juli 2017 om 10:46
Wat vinden jullie van een huisvrouw en als je daar bewust voor kiest?
Not done, afhankelijk van cultuur of achtergrond, ouderwets?
Ben zelf nu inmiddels voor een groot deel huisvrouw maar niet altijd geweest.
Zelf vind ik het fijn maar merk natuurlijk wel dat dit soms eigenlijk moeilijk wordt begrepen.
Not done, afhankelijk van cultuur of achtergrond, ouderwets?
Ben zelf nu inmiddels voor een groot deel huisvrouw maar niet altijd geweest.
Zelf vind ik het fijn maar merk natuurlijk wel dat dit soms eigenlijk moeilijk wordt begrepen.
donderdag 10 augustus 2017 om 11:57
LaFleurNoire schreef: ↑10-08-2017 11:55En dat is dus weer zo'n aanname. Hoe kom je er bij dat ik werkende moeders arrogant vind en zich beter voelen dan thuisblijfmoeders? Dat vind ik namelijk ongelofelijke bullshit en zul je mij nooit en te nimmer horen of zien verkondigen. Aan de andere kant wordt je als huisvrouw/thuisblijfmoeder/whatever, automatisch een uitzuiger genoemd, profiteur, dom, onontwikkeld, lui en gooi er nog maar wat superlatieven achteraan. De werkende moeders die hier reageren zijn ver, ver in de meerderheid en tot op heden heb ik voornamelijk uit die hoek de beledigingen horen komen.
Is het zoiets van, ik begin maar alvast met schelden voor het geval er straks een doorgedraaide huisvrouw hier de les komt lezen?
Waar lees je dat ik denk dat JIJ dat vindt? Ik heb het over het algemeen en ervaringen uit eerdere topics hier.
donderdag 10 augustus 2017 om 11:59
Ik ben trouwens niet een beter mens omdat ik werk en mijn werk is ook zeker niet heel erg goed voor mijn ontwikkeling. Heb zéker geen carrière, maar wel met de paplepel ingegeven gekregen dat het normaal is om te werken. Voor iedereen. En dat er altijd wat kan gebeuren, waardoor één van de partners (even) niet kan werken en het dan fijn is dat de ander nog voor inkomen zorgt. Of dat je er alleen voor kunt komen te staan.
Later is nu
donderdag 10 augustus 2017 om 12:00
Je reageert op MIJ. Je zou je in je bewoordingen ook wat algemener kunnen uitdrukken, dat maakt het wellicht duidelijker dat je niet mij persoonlijk aanspreekt.
donderdag 10 augustus 2017 om 12:01
TrOtter was de discussie aan het vervuilen door met die koffie aan te komen. Dat bedoel ik met er een karikatuur van maken.
Ik neem bij deze afscheid van deze discussie want ik vond het commentaar van LaFleurNoir eigenlijk een hele terechte.
Ik ben al dom geweest me er zo ver in te laten meetrekken. het is me wel duidelijk dat er een paar mensen zijn die niet open staan voor welke andere gedachte dan die van hunzelf ook.
Zinloos dus.
Fijne dag!
Ik neem bij deze afscheid van deze discussie want ik vond het commentaar van LaFleurNoir eigenlijk een hele terechte.
Ik ben al dom geweest me er zo ver in te laten meetrekken. het is me wel duidelijk dat er een paar mensen zijn die niet open staan voor welke andere gedachte dan die van hunzelf ook.
Zinloos dus.
Fijne dag!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:06
Ik ben het met jullie allemaal eens, en daar wil ik aan toevoegen dat ook met cijfers is te onderbouwen dat het bullshit is. Er is al eerder in dit topic een link gepost dat werkende mensen meer en vaker naast hun baan aan vrijwilligerswerk doen dan mensen die niet werken, bijvoorbeeld. En ik denk dat alle werkende ouders in deze discussie wel herkennen dat je bijvoorbeeld op school veel vaker de werkende ouders op hun ene mama- of papadag ziet helpen op school dan al die zogenaamd nuttige huisvrouwen die wel uren op het schoolplein met elkaar staan te beppen, maar nooit kunnen rijden, opruimen, voorlezen, lezen, luizen controleren, etcetera.nessemeisje schreef: ↑10-08-2017 11:33Dat dus. Dat je van belang bent voor de maatschappij omdat ál die werkende ouders hun kinders naar werkloze thuisblijfmoeders brengen. Het is gewoonweg bullshit wat er beweerd wordt.
En ook bij activiteiten als babygymmen, babyzwemmen, peuterdansen, peuterlezen in de bieb etcetera zie ik persoonlijk veel vaker werkende ouders dan huisvrouwen of huismannen. Dus dat "tijd om echte aandacht aan je kinderen te besteden en ze te stimuleren in hun ontwikkeling" valt, zo is mijn persoonlijke observatie, ook reuze mee.
Am Yisrael Chai!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:11
Hier zit bij mij ook het verschil. Ik mis het 'ons' in het verhaal vaak.amarna schreef: ↑10-08-2017 08:45Jij bent in de veronderstelling dat iedereen die de mening toegedaan is dat emancipatie de vrijheid om te kiezen inhoudt, zelf huisvrouw is?
Niet dus!
Ik geef eerlijk toe dat ik wél werk voor de extraatjes. O.a. voor ons mooie appartement met dakterras, verre reizen af en toe. Maar op zo'n manier dat ik morgen kan stoppen als ik geen plezier meer heb in mn werk. Manlief gaat binnenkort minder werken. Dat is ónze keuze. We hebben beiden absoluut niet het idee dat we "ons hand ophouden" bij elkaar of de maatschappij als we stoppen of minder gaan werken.
Het voor elkaar willen zorgen op welk gebied dan ook en elkaar aanvullen. En dingen in perspectief zien, als het goed is blijf je misschien wel veertig jaar bij elkaar, maar alles wordt als korte termijn gezien.
Soms zit ik met open mond topics te lezen van jongere meiden die voor het eerst samenwonen en vriend gaat tig keer lekker op vakantie en alle spullen zijn van hem.
Want zij verdient minder.
Ik vind dat zo ver van me afstaan.
Wij hebben eerst samen zijn laatste hypotheek afbetaald toen we gingen samenwonen, en op zijn verzoek hier een gezamenlijke pot.
En ik had het echt wel.overleefd als ik die paar duizend euro het schip in was gegaan (dat is me in relaties wel vaker gebeurd), woon in nederland, heb een aantal goede studies afgerond en nooit zonder werk gezeten. Dus dat geld verdien ik wel weer desnoods.
En ik red me ook op een flat met tweedehands spullen. Het is geen leven of dood en leven is risico's nemen. Liefst samen.
Dat mis ik.
Er wordt hier door iedereen gedaan alsof ze op minimaal hbo niveau verdienen maar de wereld vergaat als je een tv van 1000 euro moet achterlaten.
Dat je hart is gebroken is bijzaak.
donderdag 10 augustus 2017 om 12:12
herfstappeltaart schreef: ↑10-08-2017 12:01TrOtter was de discussie aan het vervuilen door met die koffie aan te komen. Dat bedoel ik met er een karikatuur van maken.
Ik neem bij deze afscheid van deze discussie want ik vond het commentaar van LaFleurNoir eigenlijk een hele terechte.
Ik ben al dom geweest me er zo ver in te laten meetrekken. het is me wel duidelijk dat er een paar mensen zijn die niet open staan voor welke andere gedachte dan die van hunzelf ook.
Zinloos dus.
Fijne dag!
Nee, die koffie is door een huisvrouw in dit topic genoemd, volgens mij BriannaF maar dat weet ik niet zeker.
Ik herken trouwens uit eigen ervaring wel dat veel huisvrouwen een soort gekke trots lijken te hebben over het feit dat hun mannen kennelijk massaal polio hebben en te dom zijn om te poepen. Het-groepje schreef daar nog een hilarische post over, dat ze tegen elkaar zitten op te bieden hoe geestelijk en lichamelijk gehandicapt hun partner dan kennelijk is.
Am Yisrael Chai!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:14
Ik ook! Bij dit soort topics, die van tijd tot tijd terugkomen, krijg ik soms het gevoel dat ik moreel verplicht ben om te werken omdat ik zonder werk een parasiet der samenleving ben.
(overigens werk ik wel, maar dat is ONZE keuze/levensstijl, daar heeft niemand iets mee te maken)
donderdag 10 augustus 2017 om 12:19
Het-groepje schreef: ↑10-08-2017 12:11Hier zit bij mij ook het verschil. Ik mis het 'ons' in het verhaal vaak.
Het voor elkaar willen zorgen op welk gebied dan ook en elkaar aanvullen. En dingen in perspectief zien, als het goed is blijf je misschien wel veertig jaar bij elkaar, maar alles wordt als korte termijn gezien.
Soms zit ik met open mond topics te lezen van jongere meiden die voor het eerst samenwonen en vriend gaat tig keer lekker op vakantie en alle spullen zijn van hem.
Want zij verdient minder.
Ik vind dat zo ver van me afstaan.
Wij hebben eerst samen zijn laatste hypotheek afbetaald toen we gingen samenwonen, en op zijn verzoek hier een gezamenlijke pot.
En ik had het echt wel.overleefd als ik die paar duizend euro het schip in was gegaan (dat is me in relaties wel vaker gebeurd), woon in nederland, heb een aantal goede studies afgerond en nooit zonder werk gezeten. Dus dat geld verdien ik wel weer desnoods.
En ik red me ook op een flat met tweedehands spullen. Het is geen leven of dood en leven is risico's nemen. Liefst samen.
Dat mis ik.
Er wordt hier door iedereen gedaan alsof ze op minimaal hbo niveau verdienen maar de wereld vergaat als je een tv van 1000 euro moet achterlaten.
Dat je hart is gebroken is bijzaak.
Wat mij dan weer stoort is dat er door voorstanders van het huisvrouwschap wordt gedaan alsof iedereen die werkt een egoïstische bitch die niet aan het gezamenlijke belang denkt is.
Ik ben namelijk van mening dat juist allebei werken een teken van liefde voor elkaar is, en een manier is om goed voor elkaar te zorgen. Een van de redenen waarom ik juist tijdens mijn relatie zelfs een tijd meer en later niet meer maar wel beter betaald bleef werken is omdat ik mijn partner als gelijkwaardig zie en vind dat partners binnen een relatie dezelfde rechten en plichten hebben. Waarom zou alleen ik de luxe moeten hebben om bijvoorbeeld een totaal andere richting op te gaan als mijn huidige niet meer bevalt? En waarom zou alleen ik de luxe mogen hebben om depressief of burn out of ziek te worden? En waarom zou alleen ik de luxe mogen hebben om meer tijd met mijn kinderen door te brengen? Of om mijn dromen na te jagen?
Ik ben van mening dat in een gelukkige relatie je allebei die mogelijkheden en die vrijheid moet hebben, je doet het immers samen. En juist daarom werk ik, omdat ik genoeg van mijn partner hou/hield om hem alles te gunnen wat ik mezelf ook gun.
Am Yisrael Chai!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:20
Het-groepje schreef: ↑10-08-2017 12:11Hier zit bij mij ook het verschil. Ik mis het 'ons' in het verhaal vaak.
Het voor elkaar willen zorgen op welk gebied dan ook en elkaar aanvullen. En dingen in perspectief zien, als het goed is blijf je misschien wel veertig jaar bij elkaar, maar alles wordt als korte termijn gezien.
Soms zit ik met open mond topics te lezen van jongere meiden die voor het eerst samenwonen en vriend gaat tig keer lekker op vakantie en alle spullen zijn van hem.
Want zij verdient minder.
Ik vind dat zo ver van me afstaan.
Wij hebben eerst samen zijn laatste hypotheek afbetaald toen we gingen samenwonen, en op zijn verzoek hier een gezamenlijke pot.
En ik had het echt wel.overleefd als ik die paar duizend euro het schip in was gegaan (dat is me in relaties wel vaker gebeurd), woon in nederland, heb een aantal goede studies afgerond en nooit zonder werk gezeten. Dus dat geld verdien ik wel weer desnoods.
En ik red me ook op een flat met tweedehands spullen. Het is geen leven of dood en leven is risico's nemen. Liefst samen.
Dat mis ik.
Er wordt hier door iedereen gedaan alsof ze op minimaal hbo niveau verdienen maar de wereld vergaat als je een tv van 1000 euro moet achterlaten.
Dat je hart is gebroken is bijzaak.
(Onee, ik zou niet meer meedoen)
donderdag 10 augustus 2017 om 12:23
Er is 1 iemand die de opmerking maakte over de werkende ouders die hun kinderen naar een werkloze thuisblijfmoeder brengen(en die heeft dat later ook nog genuanceerd) en hup, daar wordt van gemaakt dat alle werkloze thuisblijfmoeders die mening zijn toegedaan en dat ook algemeen verkondigen en daarom is het valide om daar weer van alles aan op te hangen.
Maar niets nieuws onder de zon hier, fijne dag.
Maar niets nieuws onder de zon hier, fijne dag.
donderdag 10 augustus 2017 om 12:25
En om een concreet voorbeeld te geven: toen ik een paar jaar geleden een andere baan kon krijgen die weliswaar minder leuk was, maar echt enorm veel meer geld opleverde, heb ik die baan aangenomen met als belangrijkste motivatie dat mijn partner die regelmatig aangaf niet blij te zijn met zijn baan, dan minder kon gaan werken of zelfs helemaal kon stoppen met werken om eens uit te gaan zoeken wat hij dan wel wilde doen. Ik wist toen niet dat zijn zogenaamde onvrede met zijn baan hele andere oorzaken had, maar in een eventuele nieuwe relatie zou ik diezelfde keuze zo weer maken.
Am Yisrael Chai!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:25
Samen, tja. Ik lees hier genoeg topics over vrouwen waarvan de man er toch na tig jaar met een ander vandoor gaat. Vrouwen die dat ook vast niet zagen aankomen en dachten dat hun huwelijk voor altijd was. Hoeveel huwelijken lopen eigenlijk mis, 50% ofzoiets toch? Heel eerlijk, ik ben al een aantal jaren single en dus ook totaal van mijzelf afhankelijk, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat ik mijn levensonderhoud totaal van een ander afhankelijk maak. Van de liefde die diegene voor mij voelt. Dan vertrouw ik toch net wat meer op de liefde die ik voor mijzelf voel als het op belangrijke dingen als levensonderhoud aankomt. Het klinkt misschien ongezellig en pessimistisch, maar het geeft mij enorm veel rust. Het idee dat ik altijd op mijzelf terug kan vallen en het zelf ook red. Dat ik niet maanden langer bij iemand zou moeten blijven dan ik eigenlijk zou willen, bijvoorbeeld omdat ik nog geen baan kan vinden in de tussentijd.
timetraveler wijzigde dit bericht op 10-08-2017 12:34
9.79% gewijzigd
donderdag 10 augustus 2017 om 12:28
Dat verbaast mij ook vaak. Vrouwen, die zich thuis ontwikkelen. Die allerlei cursussen gaan doen. Zich ontplooien. En dat allemaal kunnen doen, omdat de man werkt. Zich verder minder goed in allerlei richtingen (als schildercursussen en leesclubs) kan ontwikkelen, want er moet wel brood op de plank.fashionvictim schreef: ↑10-08-2017 12:19Wat mij dan weer stoort is dat er door voorstanders van het huisvrouwschap wordt gedaan alsof iedereen die werkt een egoïstische bitch die niet aan het gezamenlijke belang denkt is.
Ik ben namelijk van mening dat juist allebei werken een teken van liefde voor elkaar is, en een manier is om goed voor elkaar te zorgen. Een van de redenen waarom ik juist tijdens mijn relatie zelfs een tijd meer en later niet meer maar wel beter betaald bleef werken is omdat ik mijn partner als gelijkwaardig zie en vind dat partners binnen een relatie dezelfde rechten en plichten hebben. Waarom zou alleen ik de luxe moeten hebben om bijvoorbeeld een totaal andere richting op te gaan als mijn huidige niet meer bevalt? En waarom zou alleen ik de luxe mogen hebben om depressief of burn out of ziek te worden? En waarom zou alleen ik de luxe mogen hebben om meer tijd met mijn kinderen door te brengen? Of om mijn dromen na te jagen?
Ik ben van mening dat in een gelukkige relatie je allebei die mogelijkheden en die vrijheid moet hebben, je doet het immers samen. En juist daarom werk ik, omdat ik genoeg van mijn partner hou/hield om hem alles te gunnen wat ik mezelf ook gun.
Dat heb ik echt gehoord irl en gelezen hier op het forum. "Ik mag mij ontwikkelen van mijn man" en "Ik hoef niet te werken, want mijn man verdient genoeg".. Dat staat allemaal zo ver van mijn bed en in deze gevallen vind ik het echt sneu voor de man, die 40 uur per week werkt, om z'n vrouw te laten hobbyen. Maar goed, dat doet hij dan zelf (vermoedelijk in de overtuiging dat het zo hoort.. man werk, vrouw thuis)
Later is nu
donderdag 10 augustus 2017 om 12:34
fashionvictim schreef: ↑10-08-2017 12:19Wat mij dan weer stoort is dat er door voorstanders van het huisvrouwschap wordt gedaan alsof iedereen die werkt een egoïstische bitch die niet aan het gezamenlijke belang denkt is.
Ik ben namelijk van mening dat juist allebei werken een teken van liefde voor elkaar is, en een manier is om goed voor elkaar te zorgen. Een van de redenen waarom ik juist tijdens mijn relatie zelfs een tijd meer en later niet meer maar wel beter betaald bleef werken is omdat ik mijn partner als gelijkwaardig zie en vind dat partners binnen een relatie dezelfde rechten en plichten hebben. Waarom zou alleen ik de luxe moeten hebben om bijvoorbeeld een totaal andere richting op te gaan als mijn huidige niet meer bevalt? En waarom zou alleen ik de luxe mogen hebben om depressief of burn out of ziek te worden? En waarom zou alleen ik de luxe mogen hebben om meer tijd met mijn kinderen door te brengen? Of om mijn dromen na te jagen?
Ik ben van mening dat in een gelukkige relatie je allebei die mogelijkheden en die vrijheid moet hebben, je doet het immers samen. En juist daarom werk ik, omdat ik genoeg van mijn partner hou/hield om hem alles te gunnen wat ik mezelf ook gun.
Zo sta ik er ook in.
Mijn partner heeft een heel andere standaard dan dat ik heb. En hij wordt bijvoorbeeld echt ongelukkig zonder auto, ik ben zo'n hippie zonder rijbewijs.
Dus ik wil dat hij gelukkig is en voel me daar verantwoordelijk voor, en voel dat andersom ook.
no way dat ik dat soort kosten niet zou meetellen of bij hem zou leggen.
En wij hebben regelmatig een gesprek over hoe de verdeling is. En wij kennen elkaar al lang en de situatie is niet statisch , ook hij heeft een tijd veel minder gewerkt en verdiend.
Ik mis in sommige verhalen de blik op de toekomst.
De meeste vrouwen die ik ken maken rond hun vijftigste, nog een sprong. Want dan gevoelsmatig meer ruimte en soms man geen zin meer.
anoniem_636a100800946 wijzigde dit bericht op 10-08-2017 12:38
10.34% gewijzigd
donderdag 10 augustus 2017 om 12:34
Ja, precies. Ik vind dat ook sneu voor veel mannen. Misschien komt het doordat ik een aantal grote dromen heb / had, waarvan ik weet dat ik die eigenlijk alleen kan verwezenlijken als er tijdelijk iemand anders dan ikzelf voor mijn levensonderhoud opdraait. Ik weet hoe dat voelt, dat je iets heel erg graag wil maar steeds tegen de beperking aanloopt dat er nu eenmaal ook brood op de plank moet. En misschien ben ik wel een enorme romanticus maar voor mij is de kern van een gelukkige relatie dat je samen dusdanig sterk staat dat je het elkaar gunt om dergelijke dromen en ambities te verwezenlijken. Dat is voor mij juist zo'n beetje de belangrijkste toegevoegde waarde van een relatie hebben.Dreamer schreef: ↑10-08-2017 12:28Dat verbaast mij ook vaak. Vrouwen, die zich thuis ontwikkelen. Die allerlei cursussen gaan doen. Zich ontplooien. En dat allemaal kunnen doen, omdat de man werkt. Zich verder minder goed in allerlei richtingen (als schildercursussen en leesclubs) kan ontwikkelen, want er moet wel brood op de plank.
Dat heb ik echt gehoord irl en gelezen hier op het forum. "Ik mag mij ontwikkelen van mijn man" en "Ik hoef niet te werken, want mijn man verdient genoeg".. Dat staat allemaal zo ver van mijn bed en in deze gevallen vind ik het echt sneu voor de man, die 40 uur per week werkt, om z'n vrouw te laten hobbyen. Maar goed, dat doet hij dan zelf (vermoedelijk in de overtuiging dat het zo hoort.. man werk, vrouw thuis)
Am Yisrael Chai!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:40
En daar op voortbordurend: het valt mij in dit soort discussies altijd op dat de huisvrouwen altijd snel zijn met hun oordeel over werkende vrouwen, en ook snel zijn met hun geweeklaag dat werkende vrouwen op hen neerkijken, maar dat ze eigenlijk stelselmatig dit argument in elke discussie weer negeren.
Hoe vaak je hen ook vraagt: "en je man dan? Gun je hem dan niet dat hij zélf zijn kinderen kan opvoeden?" of "zou je man het niet heerlijk vinden om lekker op een terrasje te zitten met zijn maten?", op die vragen krijg je nooit antwoord. Of dan is dat ineens heeeeeeeeel anders.
Alsof mannen niet diep in hun hart weleens dromen van gewoon een jaartje niksdoen, of van een boek schrijven of zelf met hun blote handen een huis bouwen of van een studie filosofie doen gewoon omdat dat leuk is. Of veel simpeler: van gewoon eens geen wekker hebben en rustig aan opstaan en een beetje met hun peuter keutelen de hele dag.
Hoe vaak je hen ook vraagt: "en je man dan? Gun je hem dan niet dat hij zélf zijn kinderen kan opvoeden?" of "zou je man het niet heerlijk vinden om lekker op een terrasje te zitten met zijn maten?", op die vragen krijg je nooit antwoord. Of dan is dat ineens heeeeeeeeel anders.
Alsof mannen niet diep in hun hart weleens dromen van gewoon een jaartje niksdoen, of van een boek schrijven of zelf met hun blote handen een huis bouwen of van een studie filosofie doen gewoon omdat dat leuk is. Of veel simpeler: van gewoon eens geen wekker hebben en rustig aan opstaan en een beetje met hun peuter keutelen de hele dag.
Am Yisrael Chai!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:41
Dat hele je eigen man afvallen vind ik altijd zo raar. Ik heb 2 directe collega's die dat doen. Toen wij met z'n drieen een kamer deelden op een buitenland trip werd ik daar helemaal gek van. Ook werkende vrouwen kunnen daar een handje van hebben heb ik dus gemerkt.fashionvictim schreef: ↑10-08-2017 12:12Nee, die koffie is door een huisvrouw in dit topic genoemd, volgens mij BriannaF maar dat weet ik niet zeker.
Ik herken trouwens uit eigen ervaring wel dat veel huisvrouwen een soort gekke trots lijken te hebben over het feit dat hun mannen kennelijk massaal polio hebben en te dom zijn om te poepen. Het-groepje schreef daar nog een hilarische post over, dat ze tegen elkaar zitten op te bieden hoe geestelijk en lichamelijk gehandicapt hun partner dan kennelijk is.
donderdag 10 augustus 2017 om 12:44
En mijn laatste overpeinzing: en alleen om hetgeen wat ik net schreef kan de keuze voor het huisvrouw bestaan dus al nooit een geëmancipeerde zijn. Want emancipatie gaat niet over keuzevrijheid, die gaat over gelijke rechten. Als huisvrouw ontneem je je partner die gelijke rechten, waaruit automatisch voortvloeit dat die keuze in de kern dus nooit geëmancipeerd kan zijn.
Am Yisrael Chai!
donderdag 10 augustus 2017 om 12:44
Juistem.fashionvictim schreef: ↑10-08-2017 12:19Wat mij dan weer stoort is dat er door voorstanders van het huisvrouwschap wordt gedaan alsof iedereen die werkt een egoïstische bitch die niet aan het gezamenlijke belang denkt is.
Ik ben namelijk van mening dat juist allebei werken een teken van liefde voor elkaar is, en een manier is om goed voor elkaar te zorgen. Een van de redenen waarom ik juist tijdens mijn relatie zelfs een tijd meer en later niet meer maar wel beter betaald bleef werken is omdat ik mijn partner als gelijkwaardig zie en vind dat partners binnen een relatie dezelfde rechten en plichten hebben. Waarom zou alleen ik de luxe moeten hebben om bijvoorbeeld een totaal andere richting op te gaan als mijn huidige niet meer bevalt? En waarom zou alleen ik de luxe mogen hebben om depressief of burn out of ziek te worden? En waarom zou alleen ik de luxe mogen hebben om meer tijd met mijn kinderen door te brengen? Of om mijn dromen na te jagen?
Ik ben van mening dat in een gelukkige relatie je allebei die mogelijkheden en die vrijheid moet hebben, je doet het immers samen. En juist daarom werk ik, omdat ik genoeg van mijn partner hou/hield om hem alles te gunnen wat ik mezelf ook gun.
Ook het argument dat tweeverdieners werken 'voor de luxe'. Echt please. Ik heb geen baantje. Ik heb een baan, eentje waar ik mijn denkvermogen voor nodig heb, waar ik voor geleerd heb, waar ik voor uitgedaagd wordt, waar ik jaren mee vooruit kan en waar ik een pensioen voor opbouw. Zodat we samen een huishouden en gezin runnen: financieel, emotioneel en fysiek.
Kijk, dat iemand in deze generatie vrijwillig thuis gaat zitten is één. Maar het dan ook nog doen voorkomen alsof het een ontzettend slimme keuze is en dat je door thuis te blijven juist een bijdrage levert aan de maatschappij, dat wil er bij mij niet in.
donderdag 10 augustus 2017 om 12:46
herfstappeltaart schreef: ↑10-08-2017 12:01TrOtter was de discussie aan het vervuilen door met die koffie aan te komen. Dat bedoel ik met er een karikatuur van maken.
Zoals Fashion Victim ook al schreef: daar kwam ik niet mee aan, ik herhaalde slechts wat ik eerder in dit topic heb gelezen. Blijkbaar zijn er dus vrouwen die het normaal vinden (en er zelfs blij mee of trots op zijn) dat hun man nooit iets in het huishouden doet en dus zelfs nog niets eens koffie kan zetten.
En verder ben ik het (uiteraard) helemaal eens met alles wat FV schrijft. Het stuit me inderdaad tegen de borst dat vrouwen zichzelf allerlei zelfbedachte 'rechten' toe-eigenen, die ze alleen maar kunnen hebben bij gratie van een werkende partner. Er spreekt zoveel minder liefde uit dan wanneer twee partners als team aan de slag gaan en ook echt samen verantwoordelijk zijn voor zowel het huishouden als het inkomen (als de kinderen, als die er zijn - zie het voorbeeld dat Dreamer aanhaalde).
donderdag 10 augustus 2017 om 12:48
Ik werk nu niet meer..
Altijd gewerkt totdat de kinderen kwamen.
Daarna als freelancer gewerkt
Daarna met een nul-uren contract bij een drukkerij gewerkt.
Beide banen puur onder school tijd.. zo had ik van beide werelden het beste..
Op school heb ik geregeld meegedaan als lees-moeder ect.
Ik totaal heb ik zo 23 jaar volgemaakt.
Louter en alleen voor de kersen op de slagroom taart.
Want naast mij staat een man met een fulltime baan, van de hoogste belasting categorie. Maar die wel te pas en onpas weg is voor zijn werk.
De kinderen de deur uit, toen ben ik oppas moeder geworden dat heb ik zo’n 4 jaar gedaan. Toen gingen die (oppas) kinderen naar school en de BSO.
Ondertussen hebben we een hond in huis gehaald, die bleek erg ziek. Was dus een echte handenbinder maar wel lief.
Een tweede hond erbij genomen en toe kreeg ik te maken met epilepsie nu 2 jaar terug.. Heb ook niet mogen auto rijden ect.. Dat was nog het minste maar wat het in je hoofd doet.
Oudste hond is overleden afgelopen februari, en nu denk ik tja wat nu?
Nu staat er een nieuwe caravan voor de deur en gaan we van de week met vakantie. Daarna zou ik heel graag weer wat willen doen, maar ja als je 57 bent is er niet zoveel..
Ik ga opzoek naar vrijwilligerswerk met oudere..
Dus ik snap beide kanten van de discussie..
Het is echt anders dan toen mijn kinderen klein waren,
je kocht veel makkelijker een huis
de huren waren veel lager
de sociale druk was veel minder materialistisch gezien.
er waren veel meer vaste contracten
veel familie woonde vaker dichtbij (voor oppas)
de prijzen van van alles en nog wat waren lager
je had het ziekenfonds (echt veel goedkoper toen
Ik doe nu dus vanzelf sprekend het huishouden en vind dat niet zo leuk nooit leuk gevonden ook..
Een veel gehoorde kreet is hier “hij verdient het geld, en ik geef het uit!” en dat lukt heel erg goed.. en zo gaat dat al 34 jaar… onze keuze onze vrijheid..
Laat elkaar vrij in de keuzes die men maakt. Daar wordt iedereen gelukkiger van.
Als ik het over moest doen deed ik het weer zo..
Altijd gewerkt totdat de kinderen kwamen.
Daarna als freelancer gewerkt
Daarna met een nul-uren contract bij een drukkerij gewerkt.
Beide banen puur onder school tijd.. zo had ik van beide werelden het beste..
Op school heb ik geregeld meegedaan als lees-moeder ect.
Ik totaal heb ik zo 23 jaar volgemaakt.
Louter en alleen voor de kersen op de slagroom taart.
Want naast mij staat een man met een fulltime baan, van de hoogste belasting categorie. Maar die wel te pas en onpas weg is voor zijn werk.
De kinderen de deur uit, toen ben ik oppas moeder geworden dat heb ik zo’n 4 jaar gedaan. Toen gingen die (oppas) kinderen naar school en de BSO.
Ondertussen hebben we een hond in huis gehaald, die bleek erg ziek. Was dus een echte handenbinder maar wel lief.
Een tweede hond erbij genomen en toe kreeg ik te maken met epilepsie nu 2 jaar terug.. Heb ook niet mogen auto rijden ect.. Dat was nog het minste maar wat het in je hoofd doet.
Oudste hond is overleden afgelopen februari, en nu denk ik tja wat nu?
Nu staat er een nieuwe caravan voor de deur en gaan we van de week met vakantie. Daarna zou ik heel graag weer wat willen doen, maar ja als je 57 bent is er niet zoveel..
Ik ga opzoek naar vrijwilligerswerk met oudere..
Dus ik snap beide kanten van de discussie..
Het is echt anders dan toen mijn kinderen klein waren,
je kocht veel makkelijker een huis
de huren waren veel lager
de sociale druk was veel minder materialistisch gezien.
er waren veel meer vaste contracten
veel familie woonde vaker dichtbij (voor oppas)
de prijzen van van alles en nog wat waren lager
je had het ziekenfonds (echt veel goedkoper toen
Ik doe nu dus vanzelf sprekend het huishouden en vind dat niet zo leuk nooit leuk gevonden ook..
Een veel gehoorde kreet is hier “hij verdient het geld, en ik geef het uit!” en dat lukt heel erg goed.. en zo gaat dat al 34 jaar… onze keuze onze vrijheid..
Laat elkaar vrij in de keuzes die men maakt. Daar wordt iedereen gelukkiger van.
Als ik het over moest doen deed ik het weer zo..
donderdag 10 augustus 2017 om 12:59
Waar ik nu zo benieuwd naar ben: hoe is het idee überhaupt ooit bij je opgekomen dat je niet hoeft te werken?Athen1 schreef: ↑10-08-2017 12:45Hier bijvoorbeeld, onze levens liggen mijlenver uit elkaar. Ik vind het prachtig dat je een baan hebt dat je zoveel meer biedt dan een salaris, dat kan ik alleen maar benijden. Ikzelf heb dat nooit gehad met mijn werk, wist vroeger ook totaal niet wat voor studierichting ik moest kiezen. Heb zomaar wat gekozen wat praktisch leek.
Misschien is dat voor mij wel het alleronbegrijpelijkst. Ik zie jou schrijven "Ik vind het prachtig dat je een baan hebt dat je zoveel meer biedt dan een salaris, dat kan ik alleen maar benijden" en dan denk ik: wat een gekke gedachte. Hoe denk je dat mensen aan zo'n baan komen? Nou gewoon, door te werken.
Ik snap gewoon niet dat je volwassen wordt en dat er dan ergens in je hoofd ineens het idee ontstaat dat je ook gewoon een beetje op je gat kan gaan zitten navelstaren en dat er dan na 12 jaren navelstaren ineens bij toverslag een leuke baan of een zak geld naar beneden valt ofzo.
Als ik naar mezelf kijk: ik heb al mijn hele volwassen leven geweldig werk. Maar ik heb alleen een middelbare schooldiploma want heb nog nooit een studie afgemaakt. En hoe ik die baan gekregen heb is gewoon doordat ik op mijn vijftiende ben gaan werken naast mijn school, en toen ben gaan studeren en daar ook naast werkte, en studeren niet leuk vond maar werken in flierefluiter baantjes wel, en dus stopte met studeren en een beetje ging feesten en reizen wat ik bekostigde met werken, en toen weer thuiskwam en wederom ging werken want ik wilde immers een huis en nog steeds feesten en flierefluiten en dat kost geld, en op een dag heb je geen zin meer in flierefluiten en feesten maar wil je wel een mooier huis, en kinderen, en dus moet je meer gaan werken want dat kost nog meer geld, en op een dag word je dan wakker en werk je al bijna 30 jaar. En omdat je al bijna 30 jaar werkt is je werk steeds leuker geworden, en ben je meer gaan verdienen.
Het is niet zo dat alle mensen met leuke banen daar iets heel mysterieus en bijzonders voor hebben gedaan, hoor. Het enige wat ze hebben gedaan is gewoon gaan werken.
fashionvictim wijzigde dit bericht op 10-08-2017 13:06
0.36% gewijzigd
Am Yisrael Chai!
donderdag 10 augustus 2017 om 13:02
Jij schrijft een algemene post, waar ik algemeen op reageer. Algemener kan haast nietLaFleurNoire schreef: ↑10-08-2017 12:00Je reageert op MIJ. Je zou je in je bewoordingen ook wat algemener kunnen uitdrukken, dat maakt het wellicht duidelijker dat je niet mij persoonlijk aanspreekt.
