Overig
alle pijlers
Huisvrouw
maandag 24 juli 2017 om 10:46
Wat vinden jullie van een huisvrouw en als je daar bewust voor kiest?
Not done, afhankelijk van cultuur of achtergrond, ouderwets?
Ben zelf nu inmiddels voor een groot deel huisvrouw maar niet altijd geweest.
Zelf vind ik het fijn maar merk natuurlijk wel dat dit soms eigenlijk moeilijk wordt begrepen.
Not done, afhankelijk van cultuur of achtergrond, ouderwets?
Ben zelf nu inmiddels voor een groot deel huisvrouw maar niet altijd geweest.
Zelf vind ik het fijn maar merk natuurlijk wel dat dit soms eigenlijk moeilijk wordt begrepen.
vrijdag 11 augustus 2017 om 10:48
Ik vind mijn werk heel erg leuk en ik hoef er zeker niet van bevrijd te worden. Toch geeft het een hoop rust om te weten dat het geen verplichting is, om te weten dat niet een heel gezin er de dupe van is als ik om wat voor reden zou stoppen met werken of mijn baan zou verliezen. Of als ik in een heel ander vakgebied zou willen starten, zoals ik een aantal jaar geleden heb gedaan. Datzelfde geldt voor mijn man; hij hóeft niet te werken en kan vandaag besluiten om in een ander vakgebied opnieuw te beginnen als hij dat zou willen. In tegenstelling tot de mannen in een kostwinnermodel: die moeten wel verplicht werken, omdat er een heel gezin afhankelijk is van hun salaris. Zij hebben niet die vrijheid om minder te gaan werken, zij nemen net iets minder makkelijk het risico om van baan te veranderen, of om zelfs iets heel anders te gaan doen. Die druk lijkt me vreselijk.
vrijdag 11 augustus 2017 om 10:51
simbalabimba schreef: ↑11-08-2017 09:50Als ik deze reactie van @Tr0tter lees : Tr0tter 10-08-2017 08:38
[...]
Gaat je beredenering niet op.
@Tr0tter, meer geld uitgeven!
Ik ben nog steeds een uitzondering hoor, de meeste mensen willen altijd groter, beter, duurder, meer, meer, meer. Dus die theorie is gewoon heel plausibel.
vrijdag 11 augustus 2017 om 10:52
.
Ik ook niet, ik ging van contact naar contact met soms ook even geen werk er tussen dus ik hoopte alleen maar op meer. Toch was heel heel fijn om zomaar een keer mijn contract niet af te hoeven maken omdat ik die baan na twee weken echt niet zag zitten. Dat er binnen ons gezin die mogelijkheid bestaat om zo maar even te stoppen, met de kans om dit schooljaar niet meer aan de bak te komen. Vanaf april dus alleen maar invalklusjes gedaan gemiddeld uiteindelijk slechts 12 uur per week.
1 september begin ik weer aan iets nieuws voor in ieder geval één heel schooljaar. Daarna zien we wel weer verder.
vrijdag 11 augustus 2017 om 10:56
Tr0tter schreef: ↑11-08-2017 10:48Ik vind mijn werk heel erg leuk en ik hoef er zeker niet van bevrijd te worden. Toch geeft het een hoop rust om te weten dat het geen verplichting is, om te weten dat niet een heel gezin er de dupe van is als ik om wat voor reden zou stoppen met werken of mijn baan zou verliezen. Of als ik in een heel ander vakgebied zou willen starten, zoals ik een aantal jaar geleden heb gedaan. Datzelfde geldt voor mijn man; hij hóeft niet te werken en kan vandaag besluiten om in een ander vakgebied opnieuw te beginnen als hij dat zou willen. In tegenstelling tot de mannen in een kostwinnermodel: die moeten wel verplicht werken, omdat er een heel gezin afhankelijk is van hun salaris. Zij hebben niet die vrijheid om minder te gaan werken, zij nemen net iets minder makkelijk het risico om van baan te veranderen, of om zelfs iets heel anders te gaan doen. Die druk lijkt me vreselijk.
Lijkt me ook drie keer niks inderdaad.
vrijdag 11 augustus 2017 om 11:00
Voor mij persoonlijk is dat niet eerste keus nee, toch kan ik me wel voorstellen dat mensen daar om wat voor redenen dan ook voor kiezen. Of ik die redenen nou onzin vind of niet.Tr0tter schreef: ↑11-08-2017 10:48Ik vind mijn werk heel erg leuk en ik hoef er zeker niet van bevrijd te worden. Toch geeft het een hoop rust om te weten dat het geen verplichting is, om te weten dat niet een heel gezin er de dupe van is als ik om wat voor reden zou stoppen met werken of mijn baan zou verliezen. Of als ik in een heel ander vakgebied zou willen starten, zoals ik een aantal jaar geleden heb gedaan. Datzelfde geldt voor mijn man; hij hóeft niet te werken en kan vandaag besluiten om in een ander vakgebied opnieuw te beginnen als hij dat zou willen. In tegenstelling tot de mannen in een kostwinnermodel: die moeten wel verplicht werken, omdat er een heel gezin afhankelijk is van hun salaris. Zij hebben niet die vrijheid om minder te gaan werken, zij nemen net iets minder makkelijk het risico om van baan te veranderen, of om zelfs iets heel anders te gaan doen. Die druk lijkt me vreselijk.
vrijdag 11 augustus 2017 om 11:26
En de generaties ervoor. Mijn moeder werkte eind jaren 60 al fulltime, mijn oudste broer was toen al geboren. Het kan dus al minimaal 50 jaar.
vrijdag 11 augustus 2017 om 11:27
Dat is ongeveer mijn situatie maar ik lijd daar niet onder. Scheelt wel dat ik leuk werk heb. In een dead end job lijkt dit me wel beklemmend.Tr0tter schreef: ↑11-08-2017 10:48Ik vind mijn werk heel erg leuk en ik hoef er zeker niet van bevrijd te worden. Toch geeft het een hoop rust om te weten dat het geen verplichting is, om te weten dat niet een heel gezin er de dupe van is als ik om wat voor reden zou stoppen met werken of mijn baan zou verliezen. Of als ik in een heel ander vakgebied zou willen starten, zoals ik een aantal jaar geleden heb gedaan. Datzelfde geldt voor mijn man; hij hóeft niet te werken en kan vandaag besluiten om in een ander vakgebied opnieuw te beginnen als hij dat zou willen. In tegenstelling tot de mannen in een kostwinnermodel: die moeten wel verplicht werken, omdat er een heel gezin afhankelijk is van hun salaris. Zij hebben niet die vrijheid om minder te gaan werken, zij nemen net iets minder makkelijk het risico om van baan te veranderen, of om zelfs iets heel anders te gaan doen. Die druk lijkt me vreselijk.
vrijdag 11 augustus 2017 om 11:35
Ik heb een luxebaan hè, met 6 weken zomervakantie.herfstappeltaart schreef: ↑11-08-2017 11:32Wat hebben jullie werkenden toch allemaal veel tijd om uren te forummen zo overdag.
vrijdag 11 augustus 2017 om 11:39
Nou, dat is dan toch mooi dat jullie daar tevreden mee zijn en zo allebei een mooie balans werk/vrije tijd hebben? Dit is jullie situatie met jullie wensen.Dreamer schreef: ↑11-08-2017 10:12In mijn privéleven ken ik ook bijna alleen vrouwen die werken. Maar dat zijn vaak ook vrouwen, die met mij opgegroeid zijn. Vrouwen, die met mij een opleiding deden. En wanneer ik wel vrouwen tegenkom, die niet werken, dan ga ik deze discussie niet aan.
En ik kan inderdaad niet zeggen dat ik niet hoef te werken, ook al heb ik een man die goed verdient. Want als ik dat wil zeggen, moet hij het ook kunnen zeggen. En we kunnen niet allebei ineens zeggen 'ik hoef niet te werken', want dan zitten we zonder inkomen. Dus werken we allebei parttime. (Leuke) baan, leuk inkomen én vrije tijd.
Onze situatie is weer anders. Mijn man heeft nog een paar ambities voor hij zal afbouwen.. Zijn wens qua werk/vrije tijd is anders. En een tijd terug heeft hij ook een switch gemaakt.. Bijna een jaar niet gewerkt. Hij zou het weer kunnen doen in onze situatie, mijn niet-werken staat hem daarbij niet in de weg. Maar ook al zou het wel zo zijn: ik denk dat als een gezin besluit dat 1 van de 2 niet gaat werken, of het nu tijdelijk is of niet, dat de gene die werkt daar ook voor kiest. En dat mag. Net hoe jullie gelukkig zijn met twee part time banen.
vrijdag 11 augustus 2017 om 11:51
-jolijn- schreef: ↑10-08-2017 19:45Een ander ding is dat werkende mensen in de maatschappij het collectieve systeem op hun schouders hebben, waarvan de volledige maatschappij (inclusief mensen die niet kunnen werken of die daar de leeftijd niet voor hebben) wordt gefinancierd.
Je plicht om te werken gaat daarmee verder dan je gezin. Dus misschien dat je het binnen je gezin niet nodig meent te hebben omdat je partner vast altijd inkomsten zal hebben, maar je neemt daarmee niet het stukje van de maatschappij op je schouders wat daar wel thuishoort. Zo zijn de lasten hoger voor de mensen die dat wel doen.
Als het niet rondkomt met werk/thuis/kids/opleiding en dat leidt tot een tijdelijke keuze om niet te werken dan heb ik daar alle begrip voor. Maar als je kiest om niet te werken "omdat dat niet hoeft", zodat je meergangendiners kunt koken en drie keer per week kunt sporten, vaker kunt kleien met je kinderen, relaxter bent en wat meer tijd hebt voor een bloemschikcursus - dan mis ik een stukje maatschappelijke verantwoordelijkheid.
dit is wel heel erg kort door de bocht...
Man hier verdient genoeg en betaald dan ook veel belasting en daarmee betaald hij dus ook mijn deel.
vrijdag 11 augustus 2017 om 12:16
Mijn oma uit 1928 bleef gewoon doorwerken na haar trouwen, pas toen ze in verwachting raakte van het eerste kind is ze gestopt. Mijn opa had een goede baan als ambtenaar en zij en de vier kinderen hadden het erg goed. Oma deed alles in het huishouden, en met de kinderen.
Mijn moeder is gestopt met werken toen haar zwangerschapsverlof in ging maar daarna direct weer begonnen want mijn vader was zonder werk komen te zitten. Hij werd toen huisman en zorgde voor mij toen ik nog een kleine baby was. Ik heb natuurlijk geen herinneringen aan die tijd maar ik weet zeker dat hij fantastisch en naar zijn beste kunnen voor mij heeft gezorgd. Mijn moeder werkte dus en mijn vader zocht werk, zorgde voor mij, deed het huishouden en het consultatiebureau enzo. Zijn ontspanning was wandelen met mij in de kinderwagen.
Toen hij weer een baan vond is mijn moeder gestopt en is thuisblijfmoeder geworden. Ze deed twee ochtenden in de week vrijwilligerswerk en zorgde voor het huishouden en voor ons. Als mijn vader thuis kwam was alles spic en span en stond het eten klaar, en als zij daarna de afwas deed ging mijn vader iets met ons doen. Naar het naburige speeltuintje of een eindje fietsen. Hij is van nature een vroege vogel dus in het weekend stond hij ook vroeg op en ging leuke dingen met ons doen zoals naar het bos of vissen.
Toen ik naar de middelbare school ging is mijn moeder weer gaan werken en toen ik uit huis ging vond ze de baan waarvoor ze is opgeleid en die ze deed toen ze jong was. Terugkijkend op de tijd zouden ze het zo over willen doen. Ik kijk dan ook niet neer op huisman/huisvrouw zijn. Terwijl de een werkte zorgde de ander dat het thuis op rolletjes liep vroeger bij ons.
Mijn moeder is gestopt met werken toen haar zwangerschapsverlof in ging maar daarna direct weer begonnen want mijn vader was zonder werk komen te zitten. Hij werd toen huisman en zorgde voor mij toen ik nog een kleine baby was. Ik heb natuurlijk geen herinneringen aan die tijd maar ik weet zeker dat hij fantastisch en naar zijn beste kunnen voor mij heeft gezorgd. Mijn moeder werkte dus en mijn vader zocht werk, zorgde voor mij, deed het huishouden en het consultatiebureau enzo. Zijn ontspanning was wandelen met mij in de kinderwagen.
Toen hij weer een baan vond is mijn moeder gestopt en is thuisblijfmoeder geworden. Ze deed twee ochtenden in de week vrijwilligerswerk en zorgde voor het huishouden en voor ons. Als mijn vader thuis kwam was alles spic en span en stond het eten klaar, en als zij daarna de afwas deed ging mijn vader iets met ons doen. Naar het naburige speeltuintje of een eindje fietsen. Hij is van nature een vroege vogel dus in het weekend stond hij ook vroeg op en ging leuke dingen met ons doen zoals naar het bos of vissen.
Toen ik naar de middelbare school ging is mijn moeder weer gaan werken en toen ik uit huis ging vond ze de baan waarvoor ze is opgeleid en die ze deed toen ze jong was. Terugkijkend op de tijd zouden ze het zo over willen doen. Ik kijk dan ook niet neer op huisman/huisvrouw zijn. Terwijl de een werkte zorgde de ander dat het thuis op rolletjes liep vroeger bij ons.
vrijdag 11 augustus 2017 om 12:18
Lijkt me een perfecte thuissituatieblue_lagoon schreef: ↑11-08-2017 12:16Mijn oma uit 1928 bleef gewoon doorwerken na haar trouwen, pas toen ze in verwachting raakte van het eerste kind is ze gestopt. Mijn opa had een goede baan als ambtenaar en zij en de vier kinderen hadden het erg goed. Oma deed alles in het huishouden, en met de kinderen.
Mijn moeder is gestopt met werken toen haar zwangerschapsverlof in ging maar daarna direct weer begonnen want mijn vader was zonder werk komen te zitten. Hij werd toen huisman en zorgde voor mij toen ik nog een kleine baby was. Ik heb natuurlijk geen herinneringen aan die tijd maar ik weet zeker dat hij fantastisch en naar zijn beste kunnen voor mij heeft gezorgd. Mijn moeder werkte dus en mijn vader zocht werk, zorgde voor mij, deed het huishouden en het consultatiebureau enzo. Zijn ontspanning was wandelen met mij in de kinderwagen.
Toen hij weer een baan vond is mijn moeder gestopt en is thuisblijfmoeder geworden. Ze deed twee ochtenden in de week vrijwilligerswerk en zorgde voor het huishouden en voor ons. Als mijn vader thuis kwam was alles spic en span en stond het eten klaar, en als zij daarna de afwas deed ging mijn vader iets met ons doen. Naar het naburige speeltuintje of een eindje fietsen. Hij is van nature een vroege vogel dus in het weekend stond hij ook vroeg op en ging leuke dingen met ons doen zoals naar het bos of vissen.
Toen ik naar de middelbare school ging is mijn moeder weer gaan werken en toen ik uit huis ging vond ze de baan waarvoor ze is opgeleid en die ze deed toen ze jong was. Terugkijkend op de tijd zouden ze het zo over willen doen. Ik kijk dan ook niet neer op huisman/huisvrouw zijn. Terwijl de een werkte zorgde de ander dat het thuis op rolletjes liep vroeger bij ons.
vrijdag 11 augustus 2017 om 12:26
Was het ook. Mijn moeder vond het fijn toen ze weer ging werken, trots dat ze haar eigen geld weer verdiende maar zegt eerlijk genoten te hebben van de jaren thuis met ons. Naar haar eigen zeggen is die tijd veel te snel voorbij gegaan en ze vond het oprecht jammer toen wij kinderen de leeftijd hadden bereikt dat we naar school moesten. Op onze eerste dagen zat ze huilend op de fiets naar huis, met name ook omdat mijn broertje zo gilde om haar de eerste dagen op de kleuterschool.
Ik heb een warme jeugd en thuissituatie gehad en daar ben ik dankbaar voor.
vrijdag 11 augustus 2017 om 12:30
Het is een beetje een impertinente vraag, maar aangezien ik het me al heeeeeeel lang afvraag stel ik hem toch maar.
In andere topics op dit forum wordt best vaak op mij gereageerd alsof ik echt totaal van een andere planeet kom als ik weleens iets zeg over welke levensstijl ik als normaal of redelijk gangbaar zie. Terwijl in discussies over dit onderwerp ik altijd heel veel vrouwen dingen zie schrijven als "mijn man verdient meer dan genoeg".
Aan wat voor soort inkomens moet ik dan denken? Wat is "meer dan genoeg zodat ik niet hoef te werken"?
In andere topics op dit forum wordt best vaak op mij gereageerd alsof ik echt totaal van een andere planeet kom als ik weleens iets zeg over welke levensstijl ik als normaal of redelijk gangbaar zie. Terwijl in discussies over dit onderwerp ik altijd heel veel vrouwen dingen zie schrijven als "mijn man verdient meer dan genoeg".
Aan wat voor soort inkomens moet ik dan denken? Wat is "meer dan genoeg zodat ik niet hoef te werken"?
Am Yisrael Chai!
vrijdag 11 augustus 2017 om 12:43
Dat is natuurlijk per situatie verschillend. Wij hebben een fors huis, een leaseauto en een kleine privé auto en komen met 65.000 prima rond. Meer dan genoeg zou dus in mijn ogen boven de 75.000 liggen. Maar ik ken ook mensen die het daarmee maar net redden. Enerzijds omdat ze hoge vaste lasten hebben maar anderzijds ook omdat ze grote wensen hebben.fashionvictim schreef: ↑11-08-2017 12:30Het is een beetje een impertinente vraag, maar aangezien ik het me al heeeeeeel lang afvraag stel ik hem toch maar.
In andere topics op dit forum wordt best vaak op mij gereageerd alsof ik echt totaal van een andere planeet kom als ik weleens iets zeg over welke levensstijl ik als normaal of redelijk gangbaar zie. Terwijl in discussies over dit onderwerp ik altijd heel veel vrouwen dingen zie schrijven als "mijn man verdient meer dan genoeg".
Aan wat voor soort inkomens moet ik dan denken? Wat is "meer dan genoeg zodat ik niet hoef te werken"?
Ik ken ook mensen die het met minder redden.
65.000 is dan het bedrag op onze definitieve aanslag van de Belastingdienst. Kinderbijslag nog niet meegerekend.
anoniem_65b93a10517d3 wijzigde dit bericht op 11-08-2017 12:48
7.58% gewijzigd
vrijdag 11 augustus 2017 om 12:44
Van mijn modaal inkomen zouden we best rond kunnen komen. Nu zouden we zuinig aan moeten doen omdat we een vrij duur huis hebben gekocht net, maar met gewoon een rijtjeshuis hier zou dat inderdaad meer dan genoeg zijn.fashionvictim schreef: ↑11-08-2017 12:30Het is een beetje een impertinente vraag, maar aangezien ik het me al heeeeeeel lang afvraag stel ik hem toch maar.
In andere topics op dit forum wordt best vaak op mij gereageerd alsof ik echt totaal van een andere planeet kom als ik weleens iets zeg over welke levensstijl ik als normaal of redelijk gangbaar zie. Terwijl in discussies over dit onderwerp ik altijd heel veel vrouwen dingen zie schrijven als "mijn man verdient meer dan genoeg".
Aan wat voor soort inkomens moet ik dan denken? Wat is "meer dan genoeg zodat ik niet hoef te werken"?
vrijdag 11 augustus 2017 om 13:14
Het ligt aan je tevredenheidsgraad of je al dan niet kan rondkomen van één salaris.
Ik ben er intussen wel achter dat maar weinig mensen mijn levensstijl zouden ambiëren. Een sinaasappelkistje gaat me wel te ver, maar ik heb weinig nodig om tevreden te zijn, altijd al gehad.
Dus ja, dan hoeft er maandelijks maar weinig te worden binnen geharkt.
Als ik maar rustig aan kan doen, geen gehaast, niet een hele dag volgepropt met activiteiten.
Ik heb snel het gevoel dat ik achter de feiten aanloop, als ik probeer een goede vrouw, moeder, collega, dochter, zus en vriendin te zijn. Ik kan het tempo vaak niet bijhouden. Ik functioneer het best als ik niet voortdurend vele ballen in de lucht hoef te houden. Een ander krijgt daar juist energie van.
Ik heb moeite met het prestatiegerichte in onze maatschappij, mijn ambitie is zoeken naar rust.
Succesvol zijn lijkt vaak gepaard te gaan met het hebben van een volle agenda en het moeiteloos kunnen combineren van een baan met het opvoeden van kinderen, verantwoorde maaltijden, afspraken met vrienden en familie, sporten, mantelzorger, helpen op school etc.
Ik ben niet zo'n übermensch die dat allemaal moeiteloos doet en combineert.
Dan maar niet succesvol, maar wel tevreden wat een nogal positieve weerslag heeft op mijn naasten, niet meer zo'n gestresst mens. Is het ideaal? Nee, ik doe mijn best op mijn manier.
Ik ben er intussen wel achter dat maar weinig mensen mijn levensstijl zouden ambiëren. Een sinaasappelkistje gaat me wel te ver, maar ik heb weinig nodig om tevreden te zijn, altijd al gehad.
Dus ja, dan hoeft er maandelijks maar weinig te worden binnen geharkt.
Als ik maar rustig aan kan doen, geen gehaast, niet een hele dag volgepropt met activiteiten.
Ik heb snel het gevoel dat ik achter de feiten aanloop, als ik probeer een goede vrouw, moeder, collega, dochter, zus en vriendin te zijn. Ik kan het tempo vaak niet bijhouden. Ik functioneer het best als ik niet voortdurend vele ballen in de lucht hoef te houden. Een ander krijgt daar juist energie van.
Ik heb moeite met het prestatiegerichte in onze maatschappij, mijn ambitie is zoeken naar rust.
Succesvol zijn lijkt vaak gepaard te gaan met het hebben van een volle agenda en het moeiteloos kunnen combineren van een baan met het opvoeden van kinderen, verantwoorde maaltijden, afspraken met vrienden en familie, sporten, mantelzorger, helpen op school etc.
Ik ben niet zo'n übermensch die dat allemaal moeiteloos doet en combineert.
Dan maar niet succesvol, maar wel tevreden wat een nogal positieve weerslag heeft op mijn naasten, niet meer zo'n gestresst mens. Is het ideaal? Nee, ik doe mijn best op mijn manier.
vrijdag 11 augustus 2017 om 13:19
En dit vind ik gewoon een integer antwoord.lisaviva schreef: ↑11-08-2017 13:14Het ligt aan je tevredenheidsgraad of je al dan niet kan rondkomen van één salaris.
Ik ben er intussen wel achter dat maar weinig mensen mijn levensstijl zouden ambiëren. Een sinaasappelkistje gaat me wel te ver, maar ik heb weinig nodig om tevreden te zijn, altijd al gehad.
Dus ja, dan hoeft er maandelijks maar weinig te worden binnen geharkt.
Als ik maar rustig aan kan doen, geen gehaast, niet een hele dag volgepropt met activiteiten.
Ik heb snel het gevoel dat ik achter de feiten aanloop, als ik probeer een goede vrouw, moeder, collega, dochter, zus en vriendin te zijn. Ik kan het tempo vaak niet bijhouden. Ik functioneer het best als ik niet voortdurend vele ballen in de lucht hoef te houden. Een ander krijgt daar juist energie van.
Ik heb moeite met het prestatiegerichte in onze maatschappij, mijn ambitie is zoeken naar rust.
Succesvol zijn lijkt vaak gepaard te gaan met het hebben van een volle agenda en het moeiteloos kunnen combineren van een baan met het opvoeden van kinderen, verantwoorde maaltijden, afspraken met vrienden en familie, sporten, mantelzorger, helpen op school etc.
Ik ben niet zo'n übermensch die dat allemaal moeiteloos doet en combineert.
Dan maar niet succesvol, maar wel tevreden wat een nogal positieve weerslag heeft op mijn naasten, niet meer zo'n gestresst mens. Is het ideaal? Nee, ik doe mijn best op mijn manier.
vrijdag 11 augustus 2017 om 13:20
Oh, maar dat is inderdaad een stuk minder dan ik me er op basis van oa de klaagzangen van Pejeka bij had voorgesteld. Ik dacht dat we het dan minstens over 100k en meer hadden.
Maar als 65000 ruim genoeg is om niet te hoeven werken, dan valt het toch wel mee met hoe onmogelijk het is om een kostwinnersmodel te hebben?
Maar als 65000 ruim genoeg is om niet te hoeven werken, dan valt het toch wel mee met hoe onmogelijk het is om een kostwinnersmodel te hebben?
Am Yisrael Chai!