Over en uit

Nooit gedacht dat ik ooit iets op een forum zou zetten maar nu is het toch zo ver. Want na bijna 7 jaar is mijn relatie over en uit, althans dat denk ik. Hij weet niet meer wat ie voelt voor mij en heeft sinds kort gevoelens voor een ander. Waar ik dacht nog samen te kunnen vechten voor onze relatie weet hij niet wat ie wilt. Ondertussen ligt ik te janken in bed en weet gewoon even niet meer wat te doen. Eigenlijk moet ik slapen maar vanwege alle tranen en gedachtes ben ik klaar wakker.

claire1111 schreef: ↑

05-08-2017 18:16

Ja Facebook maakt het nog 10 keer erger, ik zou hem verwijderen van Facebook (maar misschien zie je alsnog via via berichten van hem). Kan je zelf er niet even op uit vanavond? Nogmaals sterkte, dit soort dingen zijn het ergst - dat het lijkt (lijkt!! want je weet natuurlijk niet hoe hij zich nu voelt) alsof hij er totaal niet mee zit en niet aan je denkt terwijl jij zit te janken

Verwijderen van Facebook voelt nu nog niet goed. Sowieso moeten we contact hebben oa vanwege het huis wat we samen hebben. En daarnaast ga ik dan alsnog van alles via gezamenlijke vrienden zien. Er op uit vanavond gaat hem niet worden of ik moet er in mijn eentje op uit. De vrienden die ik had zijn de mensen die ik via hem ken, eigen vrienden heb ik al jaren niet meer.

Jeetjemina schreef: ↑

05-08-2017 18:20

Wat naar allemaal TO!
Hebben jullie een koopwoning die verkocht moet worden? Als dat zo is, zou ik proberen het contact daarover (en andere dingen die geregeld moeten worden) zo zakelijk mogelijk te houden.

Ja, we hebben een koopwoning waar ik voorlopig kan blijven. Ik wil proberen het huis op mijn naam te krijgen dus dat contact moet inderdaad goed blijven. Ik moet zeggen tot nu toe gaat dat goed weliswaar via app maar dat maakt het makkeljjker om zakelijk te blijven.

Even mijn eigen topic omhoog halen omdat ik met zo ongelofelijk k*t voel. Waar ik de laatste keer nog schreef dat we nog wel contact hadden hoor ik nu helemaal niks meer. Niet dat we dagelijks contact hoeven te hebben maar zelfs als ik over praktische zaken contact zoek krijg ik nul reactie. Ex is een paar keer in het huis geweest om wat spullen op te halen terwijl ik aan het werk was en verder lijkt het alsof ie letterlijk alles achter zich heeft gelaten. Ook kom ik er beetje bij beetje achter dat hij vrijwel niemand op de hoogte heeft gebracht van onze breuk. Waardoor het dus gebeurd dat ik in de stad loop, zijn vrienden tegen kom waar ik tegen kan gaan vertellen wat er aan de hand is. Niet dat ik kan uitleggen wat de reden is dat de relatie is verbroken want dat heb ik zelf ook nog altijd niet gehoord. Het enige wat ik weet zijn de tegenstrijdige berichten die ex mij (voordat hij helemaal niks meer van zich liet horen) heeft gestuurd. Ik probeer mij sterk te houden, door te gaan en ik weet dat hij niet meer terugkomt maar toch knaagt er ergens het gevoel dat er iets niet goed gaat. Als ik bekenden van ons spreek komt er steeds een ding naar voren: iedereen denkt dat er psychisch iets niet helemaal goed gaat in het hoofd van mijn ex. Een gedachte die ik vanaf het eerste moment ook heb gehad maar wat ik tot nu toe (behalve met mijn ouders) met niemand heb gedeeld. Ik weet dat dat 'gevaarlijke' uitspraken zijn om te doen maar toch laat deze gedachte mij ook niet los. Hoe dan ook, ik moet door hoe moeilijk ik het ook vind en hoe eenzaam ik mij ook voel elke avond opnieuw. Het besef dat je elke dag thuis komt in een leeg huis, niemand die er voor je is om de leuke dingen en de verdrietige dingen mee te delen het doet zeer. Ik probeer elke dag iets te ondernemen maar nu komt steeds meer het besef dat ik niet alleen mijn partner, mijn maatje en de man waarvan ik dacht oud mee te worden kwijt ben maar ook het besef dat er van mijn sociale leven niks meer over is. Ik heb het nooit als een gemis ervaren dat ik geen vriendinnen heb maar nu komt het besef keihard binnen dat ik er, op familie na, helemaal alleen voor sta. En dat maakt het allemaal extra pijnlijk.

Followthesun90 schreef: ↑

14-08-2017 23:35

Ach arme meid, wat een verdriet en begrijpelijk ook woede en onrust. Heel veel sterkte, het leven voelt nu echt even als een hel. Ook dat mag er even zijn, het hoort erbij.

Ik las in een eerder bericht dat je steun krijgt van familie en collega's, dat is in ieder geval fijn. Daarnaast lees ik in al je Posts dat je je eigen vriendenkring zo mist, dat je die niet hebt. Heb je iets wat je leuk lijkt? Al ga he maar iedere week naar de plaatselijke bridgeclub, het zorgt voor nieuwe contacten en voor structuur/je gedachten verzetten.

Sterkte en blijf vooral van je afschrijven op het forum!

Eerlijk gezegd weet ik gewoon echt niet wat ik leuk vind. Ik ga graag naar concerten en festivals maar dat is niet echt iets wat ik mij zelf nu zie doen. Daarnaast merk ik wel dat mijn onzekerheid mij gigantisch belemmerd. Ik voel me al snel te veel, heb heel sterk het gevoel dat niemand op mij zit te wachten. Ik heb op een ander of andere manier niet echt geleerd hoe je vrienden maakt maar vooral behoudt. Dit heb ik al heel lang, het komt voort uit mijn pestverleden en speelt nu extra sterk. Ik heb al besloten dat ik hierbij hulp ga zoeken maar daar heb ik nu even niks aan natuurlijk. Sterker nog de eerste stappen voor hulp had ik al gezet terwijl ik nog een relatie had. Ergens doet het daardoor extra zeer dat mijn partner is weggegaan. Mijn partner is de eerste 'buitenstaander' geweest die ik 100% vertrouwde, die ik toeliet waar ik mijn verleden voor een groot deel los kon laten. Hij was op de hoogte van mijn verleden en nu mag dat nooit een excuus zijn of een reden dat iemand bij je blijft maar het doet heel veel pijn dat ik eindelijk de confrontatie aan durfde te gaan met mijn verleden (hij is hier ook van op de hoogte) en juist op dat moment weggaat. Rationeel weet ik dat ik zelf stappen moet ondernemen want anders gebeurd er niks maar mijn gevoel en angst houdt mij zo sterk tegen. Wel ben ik blij met de steun van mijn familie en collega's al probeer ik het onderwerp bij mijn collega's wel te vermijden. Ook dit komt weer voort uit angst: ik wil niet over mijzelf of mijn problemen praten want daar jaag ik (voor mijn gevoel) mensen mee weg.

claire1111 schreef: ↑

15-08-2017 16:36

Daarnaast merk ik wel dat mijn onzekerheid mij gigantisch belemmerd. Ik voel me al snel te veel, heb heel sterk het gevoel dat niemand op mij zit te wachten.

Dit is echt een verschrikkelijk gevoel, ik herken dat sterk. Ik kan hier geen adviezen over geven, ik kan alleen zeggen dat dit absoluut niet waar is. Heel goed dat je hiermee aan de slag gaat, goede therapie zal je echt helpen.

Verder zit je echt in een rotsituatie, ik vind het verschrikkelijk voor je! Over die psychische gesteldheid van je ex, als er echt iets mis zou zijn kan dat misschien een schrale troost zijn... Het lijkt wel alsof de stoppen ineens zijn doorgeslagen in zijn hoofd. Heel vreemd ook dat hij niks aan zijn vrienden heeft verteld en dat jij dit nu moet doen!

Nogmaals veel sterkte, en soms moet je echt heel diep gaan voor je weer naar boven komt (een vreselijk cliché maar helaas wel waar...)

Beetje een late reactie maar het is af en toe chaos in mijn hoofd. De afgelopen tijd heel veel verschillende mensen gesproken die ons beide kennen. En inderdaad steeds meer mensen denken dat zijn stoppen zijn doorgeslagen. Ook heb is er vanuit verschillende hoeken ook al een depressie geopperd. En niet dat ik er iets mee opschiet het klinkt heel logisch. Als ik terugkijk op de laatste weken weet ik dat hij vertelde dat hij al een tijd geen plezier haalde uit zijn sport, iets simpels als scheren gebeurde alleen als er noodzaak voor was (bijvoorbeeld bezoek op zijn werk) ook heeft hij het steeds over chaos in zijn hoofd en niet weten wat hij voelde. Ik weet dat ik of iemand hier geen diagnose kan stellen. Maar toch, stel dat hij inderdaad in een depressie is beland, dan maak ik mij zorgen. Hij heeft geen netwerk om zich heen die dit zal opmerken sterker nog hij stort zich op zijn werk hij draait momenteel het dubbele aantal uren per dag dan normaal is en daar zal het ook niemand opvallen. Ik weet dat ik het los moet laten maar dit is lastig. Zoals gezegd ik maak mij zorgen en weet niet wat ik daarmee moet doen. En ergens zit er nu ook een stemmetje in mijn hoofd dat zegt dat het allemaal goed komt met de tijd als hij maar hulp krijgt. En ik wil dat stemmetje helemaal niet.