Werk & Studie
alle pijlers
Radeloos
vrijdag 18 augustus 2017 om 19:10
Dag iedereen
Ik zit met het volgende, ik ben nu reeds 3 jaar verpleegkundige en heb al vanaf ik begonnen ben met werken pijn aan m'n rug (tussen m'n schouderbladen in). Tijdens m'n stages heb ik hier nooit last van gehad. Ik heb destijds serieus moeten zwoegen om dit diploma te kunnen halen en was zo trots, nu ben ik echter wat radeloos. Ik ben al enkele keren veranderd van afdeling binnen het ziekenhuis omwille van die rugpijn. Aanvankelijk werkte ik in de ouderenzorg, nu werk ik op revalidatie. Het werk begint bij ons fysiek zwaarder en zwaarder te worden met een steeds ouder wordende populatie. De pijn in m'n rug lijkt toe te nemen en tegenwoordig heb ik ook last van tintelingen in m'n hand. Ik ben voor mijn rug al verschillende malen naar de dokter geweest en heb toen ook foto's laten maken. Ook voor de tintelingen van m'n hand ben ik al verschillende malen naar de dokter geweest. Voor beide problemen werd geen oorzaak gevonden en was rusten de oplossing. Voor m'n rug heb ik ook kinesitherapie gevolgd, hetgeen ook niet hielp. Ik heb wel nog steeds dagelijks veel pijn, het wordt steeds moeilijker om ermee om te gaan en ik ben ook bang voor de toekomst. Ik vind het moeilijk om m'n werk met passie te doen door deze pijn. Deze pijn en een vroegere relatiebreuk zorgen ervoor dat ik soms niet te genieten ben voor m'n omgeving en ik wil eigenlijk helemaal niet zo'n zuurpruim zijn. Ik voel me slecht in m'n vel gewoon omdat ik niet weet wat te doen. Ik werk eigenlijk normaal heel graag, maar die pijn wordt steeds harder te verdragen. Ik weet nu helemaal niet meer wat ik moet doen, moet ik werk gaan zoeken in een kledingwinkel, kan ik werk vinden binnen m'n sector dat lichamelijk niet belastend is (zeldzaam), kan ik nog iets nieuws studeren zoals lager onderwijs...
Bedankt voor alle advies
Ik zit met het volgende, ik ben nu reeds 3 jaar verpleegkundige en heb al vanaf ik begonnen ben met werken pijn aan m'n rug (tussen m'n schouderbladen in). Tijdens m'n stages heb ik hier nooit last van gehad. Ik heb destijds serieus moeten zwoegen om dit diploma te kunnen halen en was zo trots, nu ben ik echter wat radeloos. Ik ben al enkele keren veranderd van afdeling binnen het ziekenhuis omwille van die rugpijn. Aanvankelijk werkte ik in de ouderenzorg, nu werk ik op revalidatie. Het werk begint bij ons fysiek zwaarder en zwaarder te worden met een steeds ouder wordende populatie. De pijn in m'n rug lijkt toe te nemen en tegenwoordig heb ik ook last van tintelingen in m'n hand. Ik ben voor mijn rug al verschillende malen naar de dokter geweest en heb toen ook foto's laten maken. Ook voor de tintelingen van m'n hand ben ik al verschillende malen naar de dokter geweest. Voor beide problemen werd geen oorzaak gevonden en was rusten de oplossing. Voor m'n rug heb ik ook kinesitherapie gevolgd, hetgeen ook niet hielp. Ik heb wel nog steeds dagelijks veel pijn, het wordt steeds moeilijker om ermee om te gaan en ik ben ook bang voor de toekomst. Ik vind het moeilijk om m'n werk met passie te doen door deze pijn. Deze pijn en een vroegere relatiebreuk zorgen ervoor dat ik soms niet te genieten ben voor m'n omgeving en ik wil eigenlijk helemaal niet zo'n zuurpruim zijn. Ik voel me slecht in m'n vel gewoon omdat ik niet weet wat te doen. Ik werk eigenlijk normaal heel graag, maar die pijn wordt steeds harder te verdragen. Ik weet nu helemaal niet meer wat ik moet doen, moet ik werk gaan zoeken in een kledingwinkel, kan ik werk vinden binnen m'n sector dat lichamelijk niet belastend is (zeldzaam), kan ik nog iets nieuws studeren zoals lager onderwijs...
Bedankt voor alle advies
zaterdag 19 augustus 2017 om 03:49
Het klinkt of je spierknopen hebt door overbelasting die soms uitstraalt naar de arm. Zoek contact met een fysiotherapeut voor behandeling en oefeningen om je rug sterker te maken. Triggerpoint therapie kan ook wat voor je zijn.
Er zijn ook handboeken over geschreven om jezelf thuis te masseren met een tennisbal tegen de muur of met hulp van een theracane.
BV handboek triggerpoit therapie van Amber en Clair Davies
Ook zijn er talloze clipjes op you tube te bekijken met oefeningen. Maar het zou handig voor je zijn als je eerst even op weg geholpen wordt door een fysiotherapeut/masseur/osteopaat etc.
Er zijn ook handboeken over geschreven om jezelf thuis te masseren met een tennisbal tegen de muur of met hulp van een theracane.
BV handboek triggerpoit therapie van Amber en Clair Davies
Ook zijn er talloze clipjes op you tube te bekijken met oefeningen. Maar het zou handig voor je zijn als je eerst even op weg geholpen wordt door een fysiotherapeut/masseur/osteopaat etc.
zaterdag 19 augustus 2017 om 09:10
Ik heb al fysiotherapie gevolgd en dit soort klachten wordt vaak bij ons in het ziekenhuis niet serieus genomen. Ik heb het al een aantal keer laten vallen en ben ook 2 weken geleden nog naar een arts geweest bij ons in het ziekenhuis. Overbelasting, rusten. Dat is het enige wat hij zei aan de hand van de scan... Ben ik niet bepaald veel mee...
zaterdag 19 augustus 2017 om 09:14
Ik neem aan dat 2 x gaan ook niet helpt.
Ik heb serieus dezelfde klachten en heb nu goede hulp van een manueel therapeut.
Je vertelt hier enkel waarom je het niet doet, ik zou mijn advies gewoon serieus nemen en gaan. Je hebt niets te verliezen
If you can dream it, you can do it.
zaterdag 19 augustus 2017 om 09:38
Mijn ervaring met fysiotherapie is dat het alleen helpt als ik ook trouw mijn oefeningen doe.
Ik ken een hoop mensen die roepen dat het niet helpt en die bij navraag toch nogal laks zijn in het oefenen.
Hoeft bij TO niet zo te zijn natuurlijk, maar het klinkt alsof ze therapie maar erg weinig kans geeft.
Ik denk ook dat extra instructie over hoe je moet tillen enzo belangrijk is.
Ik ken een hoop mensen die roepen dat het niet helpt en die bij navraag toch nogal laks zijn in het oefenen.
Hoeft bij TO niet zo te zijn natuurlijk, maar het klinkt alsof ze therapie maar erg weinig kans geeft.
Ik denk ook dat extra instructie over hoe je moet tillen enzo belangrijk is.
zaterdag 19 augustus 2017 om 10:17
Ben ik niet met je eens, dan kun je minstens de helft van de mensen in de zorg van ander werk gaan voorzien.redbulletje schreef: ↑19-08-2017 10:10TO moet haar prioriteiten goed stellen. Dus eerst zorgen dat ze geen werk meer hoeft te doen met fysieke belasting en dan zullen therapieen baat hebben. Als je blijft werken in deze sector blijf je in dezelfde vicieuze cirkel.
Goed je oefeningen doen, goed op je houding letten en op tijd naar de fysio gaan.
If you can dream it, you can do it.
zaterdag 19 augustus 2017 om 11:33
Eens. Als door fysiotherapie de pijn niet minder wordt dan is de oplossing ander (soort) werk zoeken. Eventueel na/met een opleiding.
Deze pijn en een vroegere relatiebreuk zorgen ervoor dat ik soms niet te genieten ben voor m'n omgeving
Als jij èn je mond niet opentrekt over het feit dat jij je werk niet naar behoren kunt uitvoeren door de pijn en tegelijkertijd niet te genieten bent door die pijn èn je humeur laat beïnvloeden door een vroegere (!) relatiebreuk (get over it!) dan is het niet zo raar dat je niet zo veel krediet opbouwt of zelfs verspeelt. Zowel bij collega's als leidinggevenden.
De oplossing ligt bij jezelf.
zaterdag 19 augustus 2017 om 11:39
Poolvosje schreef: ↑19-08-2017 09:10Ik heb al fysiotherapie gevolgd en dit soort klachten wordt vaak bij ons in het ziekenhuis niet serieus genomen. Ik heb het al een aantal keer laten vallen en ben ook 2 weken geleden nog naar een arts geweest bij ons in het ziekenhuis. Overbelasting, rusten. Dat is het enige wat hij zei aan de hand van de scan... Ben ik niet bepaald veel mee...
Ik krijg inmiddels sterk de indruk dat jouw onvrede heel ergens anders in schuilt. Alles is "nee" bij jou. De onvrede spat er van af in al je posts.
Volgens mij ben voel je je niet gezien en gehoord op je werk, heb je je relatie nog niet verwerkt en misschien nog wat andere zaken.
Ga eerst dat mentale deel oppakken, en zeer waarschijnlijk lost het fysieke probleem zich dan als vanzelf op.
Het is niet voor niets dat ze op lichamelijk gebied niks kunnen vinden bij je.
zaterdag 19 augustus 2017 om 11:47
Dus je bent 1x naar de fysio en 2x naar een osteopaat geweest en dan ben je verbaasd dat het niet meteen over is?
Denk je dat ze kunnen toveren daar?
zaterdag 19 augustus 2017 om 14:35
zaterdag 19 augustus 2017 om 21:37
Met één keer naar de fysiotherapeut wil ik zeggen dat ik één volledige sessie heb doorlopen van een aantal maanden. Ik ben echt niet heus maar één maal geweest! :p En de osteopaat had zelf gezegd dat ik maar 2 keer moest komen, dat ik een groot verschil moest voelen maar dat is uitgebleven. Misschien zit ik inderdaad met onvrede binnen mezelf maar die rugpijn verzin ik heus niet. Ik zou niet weten waarom en ik verwacht ook niet dat het magisch verdwijnt als ik me psychisch beter in me vel voel. Het is moeilijk om een beroep met enthousiasme te doen als je er veel pijn door krijgt. Ik ben van nature heel onzeker en bang om (verkeerde) stappen te zetten. Ook bang om niet serieus genomen te worden, want rugpijn valt niet te zien al is die er effectief wel. De reden dat ik er niet over praat is omdat er bij ons op dienst enorm geroddeld wordt, ook als collega's last hebben van lichamelijke kwalen. Het is bijvoorbeeld altijd erger van m'n iemand anders en ik krijg te horen dat ik jong ben en dat ze in hun tijd wel anders piepten. Dit kwetst omdat ik dit echt niet zomaar verzin omdat ik "lui" ben. Ik ga graag gaan werken en werk ook af en toe bij in de horeca. Tijdens dat werk heb ik geen rugpijn omdat ik niet beneden (zoals op een toilet) naar boven ( naar een zetel of bed) mensen moet goed trekken, ik weet precies welke beweging me zoveel pijn doet... Degeen ik voorovergebogen moet staan en de patiënt moet trekken vanuit een positie die lager is dan de mijne. Bedankt al voor de tips. Ik hoop ooit dat ik een werk vind waarbinnen ik geen pijn heb. Als die collega zegt dat ik niet te genieten ben is dat ook omdat zij enorm dominante is en ik daardoor geërgerd ben. Ik ben doorgaans wel vrolijk maar niet een bijzonder grote babbelaar of iemand die overdreven happy gaat doen. Ik ben een rustig persoon en heb geen zin in dat overdreven gedoe. Alsof ik een toneeltje moet spelen om anderen te tevreden te houden. Soms kan ik wel een rothumeur hebben omdat ik pijn heb maar ik probeer dit meestal weg te stoppen. Ik voel me misshien inderdaad niet erkent omdat ik het gevoel heb nooit goed te kunnen doen, als ik me ijverig opstel dan kan die ene collega het niet verdragen omdat zij de persoon wil zijn die alles kan en alles oplost (op vlak van administratie en technieken). Als ik me op de achtergrond hou ben ik niet happy genoeg of enthousiast maar dat komt ook alleen maar omdat ik het gevoel heb dat ik niet mag groeien...Het is precies nooit niet goed, hoe je ook doet of bent en welke positie je ook inneemt. Er valt altijd wel iets te zeggen over je. Hoe dan ook de pijn is er wel effectief.
zondag 20 augustus 2017 om 00:38
Maar wat ga je nu doen aan je slechte humeur vanwege je in het verleden verbroken relatie? Daar lees ik dan weer helemaal niets over.Poolvosje schreef: ↑19-08-2017 21:37Met één keer naar de fysiotherapeut wil ik zeggen dat ik één volledige sessie heb doorlopen van een aantal maanden. Ik ben echt niet heus maar één maal geweest! :p En de osteopaat had zelf gezegd dat ik maar 2 keer moest komen, dat ik een groot verschil moest voelen maar dat is uitgebleven. Misschien zit ik inderdaad met onvrede binnen mezelf maar die rugpijn verzin ik heus niet. Ik zou niet weten waarom en ik verwacht ook niet dat het magisch verdwijnt als ik me psychisch beter in me vel voel. Het is moeilijk om een beroep met enthousiasme te doen als je er veel pijn door krijgt. Ik ben van nature heel onzeker en bang om (verkeerde) stappen te zetten. Ook bang om niet serieus genomen te worden, want rugpijn valt niet te zien al is die er effectief wel. De reden dat ik er niet over praat is omdat er bij ons op dienst enorm geroddeld wordt, ook als collega's last hebben van lichamelijke kwalen. Het is bijvoorbeeld altijd erger van m'n iemand anders en ik krijg te horen dat ik jong ben en dat ze in hun tijd wel anders piepten. Dit kwetst omdat ik dit echt niet zomaar verzin omdat ik "lui" ben. Ik ga graag gaan werken en werk ook af en toe bij in de horeca. Tijdens dat werk heb ik geen rugpijn omdat ik niet beneden (zoals op een toilet) naar boven ( naar een zetel of bed) mensen moet goed trekken, ik weet precies welke beweging me zoveel pijn doet... Degeen ik voorovergebogen moet staan en de patiënt moet trekken vanuit een positie die lager is dan de mijne. Bedankt al voor de tips. Ik hoop ooit dat ik een werk vind waarbinnen ik geen pijn heb. Als die collega zegt dat ik niet te genieten ben is dat ook omdat zij enorm dominante is en ik daardoor geërgerd ben. Ik ben doorgaans wel vrolijk maar niet een bijzonder grote babbelaar of iemand die overdreven happy gaat doen. Ik ben een rustig persoon en heb geen zin in dat overdreven gedoe. Alsof ik een toneeltje moet spelen om anderen te tevreden te houden. Soms kan ik wel een rothumeur hebben omdat ik pijn heb maar ik probeer dit meestal weg te stoppen. Ik voel me misshien inderdaad niet erkent omdat ik het gevoel heb nooit goed te kunnen doen, als ik me ijverig opstel dan kan die ene collega het niet verdragen omdat zij de persoon wil zijn die alles kan en alles oplost (op vlak van administratie en technieken). Als ik me op de achtergrond hou ben ik niet happy genoeg of enthousiast maar dat komt ook alleen maar omdat ik het gevoel heb dat ik niet mag groeien...Het is precies nooit niet goed, hoe je ook doet of bent en welke positie je ook inneemt. Er valt altijd wel iets te zeggen over je. Hoe dan ook de pijn is er wel effectief.
zondag 20 augustus 2017 om 13:08
Ja, ik probeer aan m'n verdriet van de relatiebreuk te werken. Het enige dat voor mij helpt is druk bezig zijn en druk bezig blijven. Vooral 's morgens en 's avonds heb ik het moeilijk. De manier dat de relatie beëindigd is was voor me moeilijk omdat het plots kwam en ook plots alle contact verbroken is, hij heeft me direct geblokkeerd en verwijderd op alles. Één dag stuurde hij nog: "Gelukkige verjaardag schete xx" en dan heeft hij me 2 dagen genegeerd. Wanneer ik vroeg wat er was, antwoorde hij:" Ik zie het niet meer goed zitten." Waardoor ik enorm paniekerig werd en veel berichten ben beginnen sturen dat ik hem niet kwijt wel, weer een dag me genegeerd en dan uiteindelijk 's avonds gebeld. 's Avonds zei hij me er geen zin meer in te hebben, het ging niet meer voor hem. Verdere uitleg kreeg ik niet, de telefoon toegelegd en me onmiddellijk geblokkeerd op alles. Ik heb het gevoel te min te zijn, gewoon niet te weten wat ik verkeerd deed. Hij had wel gezegd dat ik te veel smste terwijl hij geen tijd had maar ik deed dit ook enkel maar juist uit angst op hem te verliezen. Ik hoorde hem soms een paar dagen niet maar hij las wel telkens mijn berichten. Ik had hem erop aangesproken dat ik dan liever had dat hij ze niet opende ook omdat ik dan het gevoel kreeg dat hij me bewust negeerde. Hij werkt ik het buitenland, telkens 2 maanden van huis weg, en ik vond het belangrijk toch elke dag iets van een goeiemorgen of een goeieavond te sturen naar elkaar om de band sterk te houden. We hebben 5 jaar een goeie relatie gehad, ik zag hem als mijn zielsverwant. Hoe dan ook, ik voel me beschaamd dat ik zo wanhopig geworden ben en zo aanklampend ben geweest uit angst om hem kwijt te geraken. Ik zie hem nog steeds enorm graag. Ik denk eraan om een klein briefje ik z'n brievenbus te steken om mij te excuseren voor m'n aanklampend gedrag, dat ik normaal niet zo doe en dat ik z'n keuze respecteer maar dat ik het enorm pijnlijk vind de manier waarop dit moest gebeuren. Misschien zeggen dat ik hem graag gezien heb, nog steeds, en dat ik het jammer vind dat hetgeen dat we hebben zo moest eindigen maar dat ik het aanvaard. Ik denk dat ik het misshien zo ga kunnen loslaten. Ik ben aan het overwegen om terug naar de psycholoog te gaan, het enige dat me wat tegenhoud is het prijskaartje. Ik ga op zoek naar een ander werk, misschien in een polikliniek of een dagziekenhuis waar ik meer technieken kan oefenen en de patiënten nog zelfstandig zijn. Hopelijk lukt het, het wordt alvast niet gemakkelijk.
zondag 20 augustus 2017 om 13:15
Waarom wil je blijven werken in 'n branche waarbij je fysiek belast wordt en dus rugklachten alleen maar erger zullen worden naarmate je ouder wordt? Nu ben je nog jong en kun je nog een andere richting op.
zondag 20 augustus 2017 om 13:16
Ik vind het heel sneu voor je, maar het is wel jouw probleem en het is niet eerlijk om je af te reageren op je collega's en patiënten. Op de een of andere manier krijg ik niet het idee dat je iemand bent die zijn schouders eronder zet.Poolvosje schreef: ↑20-08-2017 13:08Ja, ik probeer aan m'n verdriet van de relatiebreuk te werken. Het enige dat voor mij helpt is druk bezig zijn en druk bezig blijven. Vooral 's morgens en 's avonds heb ik het moeilijk. De manier dat de relatie beëindigd is was voor me moeilijk omdat het plots kwam en ook plots alle contact verbroken is, hij heeft me direct geblokkeerd en verwijderd op alles. Één dag stuurde hij nog: "Gelukkige verjaardag schete xx" en dan heeft hij me 2 dagen genegeerd. Wanneer ik vroeg wat er was, antwoorde hij:" Ik zie het niet meer goed zitten." Waardoor ik enorm paniekerig werd en veel berichten ben beginnen sturen dat ik hem niet kwijt wel, weer een dag me genegeerd en dan uiteindelijk 's avonds gebeld. 's Avonds zei hij me er geen zin meer in te hebben, het ging niet meer voor hem. Verdere uitleg kreeg ik niet, de telefoon toegelegd en me onmiddellijk geblokkeerd op alles. Ik heb het gevoel te min te zijn, gewoon niet te weten wat ik verkeerd deed. Hij had wel gezegd dat ik te veel smste terwijl hij geen tijd had maar ik deed dit ook enkel maar juist uit angst op hem te verliezen. Ik hoorde hem soms een paar dagen niet maar hij las wel telkens mijn berichten. Ik had hem erop aangesproken dat ik dan liever had dat hij ze niet opende ook omdat ik dan het gevoel kreeg dat hij me bewust negeerde. Hij werkt ik het buitenland, telkens 2 maanden van huis weg, en ik vond het belangrijk toch elke dag iets van een goeiemorgen of een goeieavond te sturen naar elkaar om de band sterk te houden. We hebben 5 jaar een goeie relatie gehad, ik zag hem als mijn zielsverwant. Hoe dan ook, ik voel me beschaamd dat ik zo wanhopig geworden ben en zo aanklampend ben geweest uit angst om hem kwijt te geraken. Ik zie hem nog steeds enorm graag. Ik denk eraan om een klein briefje ik z'n brievenbus te steken om mij te excuseren voor m'n aanklampend gedrag, dat ik normaal niet zo doe en dat ik z'n keuze respecteer maar dat ik het enorm pijnlijk vind de manier waarop dit moest gebeuren. Misschien zeggen dat ik hem graag gezien heb, nog steeds, en dat ik het jammer vind dat hetgeen dat we hebben zo moest eindigen maar dat ik het aanvaard. Ik denk dat ik het misshien zo ga kunnen loslaten. Ik ben aan het overwegen om terug naar de psycholoog te gaan, het enige dat me wat tegenhoud is het prijskaartje. Ik ga op zoek naar een ander werk, misschien in een polikliniek of een dagziekenhuis waar ik meer technieken kan oefenen en de patiënten nog zelfstandig zijn. Hopelijk lukt het, het wordt alvast niet gemakkelijk.
zondag 20 augustus 2017 om 13:30
Ik reageer me niet echt af maar ik ben gewoon stiller, ik doe heus niet boos ofzo en de patiënten merken er niet veel van. Die collega die vond dat ik boos deed of weeral slechtgezind was dat was omdat ze constant me zit neer te halen en bazig te doen en ik kon het gewoon niet meer hebben. Ik had bijvoorbeeld opdracht gekregen van m'n hoofd om bloed te gaan trekken en een infuus te plaatsen. Eerst moest iedereen wel naar z'n bed, dus het was wat drukker en ik moest dan eigenlijk in pauze. Ik wou gerust (heel graag) een kwartier later pauzeren zodat ik die opdracht dat ik gekregen had uit te voeren. Die collage kwam toe (te vroeg) en zei dat dat zij het wel ging doen. Ik zei dat ik het liever zelf zou doen en dan wel zou gaan eten. Ze bleef aandringen en zei dat ik moest gaan zitten. Ik vertelde haar dat ik al enige tijd de kans niet had gehad om nog te mogen prikken en dat ik het echt graag zelf zou doen. Uiteindelijk heeft zij het gedaan omdat het van haar ook allang geleden was. Er was ik de middag blijkbaar nog een infuus om te prikken die mocht ik dan doen van haar. Het kwam voor mij enorm bazig over en ik had het er moeilijk mee. Ik heb haar een beetje links laten liggen, heb het moeilijk om gezellig te gaan doen ( niet oprecht) terwijl ik eigenlijk beu ben hoe ze me behandeld. Misschien moet ik dan wat "faken" voor de goede vrede? Ik praat er ook niet over omdat ik niemand met m'n verdriet wil belasten maar er is wel wat gebroken vanbinnen. Ik ben gewoon onzeker geworden door alles wat gebeurd is en bang om nog stappen te zetten. Ik mis wat positieve bevestiging voornamelijk op werkvlak dan. Het is inderdaad zo dat ik tegenwoordig minder sterk sta, vroeger was ik sterker.
zondag 20 augustus 2017 om 13:34
Als je van baan gaat veranderen dan zou ik in jouw geval niet voor het onderwijs kiezen. Als ik jouw posts lees, dan denk ik niet dat je daar echt geschikt voor bent. Als ik heel eerlijk ben kom je op mij een beetje als een "teutje" over. En zeer waarschijnlijk kom je op je collega ook zo over.Poolvosje schreef: ↑20-08-2017 13:30Ik reageer me niet echt af maar ik ben gewoon stiller, ik doe heus niet boos ofzo en de patiënten merken er niet veel van. Die collega die vond dat ik boos deed of weeral slechtgezind was dat was omdat ze constant me zit neer te halen en bazig te doen en ik kon het gewoon niet meer hebben. Ik had bijvoorbeeld opdracht gekregen van m'n hoofd om bloed te gaan trekken en een infuus te plaatsen. Eerst moest iedereen wel naar z'n bed, dus het was wat drukker en ik moest dan eigenlijk in pauze. Ik wou gerust (heel graag) een kwartier later pauzeren zodat ik die opdracht dat ik gekregen had uit te voeren. Die collage kwam toe (te vroeg) en zei dat dat zij het wel ging doen. Ik zei dat ik het liever zelf zou doen en dan wel zou gaan eten. Ze bleef aandringen en zei dat ik moest gaan zitten. Ik vertelde haar dat ik al enige tijd de kans niet had gehad om nog te mogen prikken en dat ik het echt graag zelf zou doen. Uiteindelijk heeft zij het gedaan omdat het van haar ook allang geleden was. Er was ik de middag blijkbaar nog een infuus om te prikken die mocht ik dan doen van haar. Het kwam voor mij enorm bazig over en ik had het er moeilijk mee. Ik heb haar een beetje links laten liggen, heb het moeilijk om gezellig te gaan doen ( niet oprecht) terwijl ik eigenlijk beu ben hoe ze me behandeld. Misschien moet ik dan wat "faken" voor de goede vrede? Ik praat er ook niet over omdat ik niemand met m'n verdriet wil belasten maar er is wel wat gebroken vanbinnen. Ik ben gewoon onzeker geworden door alles wat gebeurd is en bang om nog stappen te zetten. Ik mis wat positieve bevestiging voornamelijk op werkvlak dan. Het is inderdaad zo dat ik tegenwoordig minder sterk sta, vroeger was ik sterker.
