Driehoeksverhouding?

Hoi allemaal,

Ik heb even wat perspectief nodig en in mijn directe omgeving heb ik eigenlijk alleen mensen die het/hem afdoen als "die hufter die van alle walletjes wil eten" en van mij vinden "dat ik t blijkbaar pik en dus niet moet zeiken". Dat laatsts is wellicht waar, maar ik heb even iets meer nodig dan dat.

Sinds enkele maanden heb ik een FWB-relatie met een ontzettend lieve man. Ik ben nu een tijdje gescheiden en hij is iets langer dan een jaar geleden bij zijn ex weg gegaan. Ze wonen apart, maar hebben nog een ontzettend diepe, goede band en gaan nog regelmatig met elkaar naar bed. Hier was ik vanaf het begin van op de hoogte en als FWB was dat ook prima. Op de momenten dat hij met mij is voelt het goed en gaat de aandacht naar mij.

Nu is het zo dat wij inmiddels verliefd zijn geworden op elkaar, elkaar heel goed hebben leren kennen, veel bij elkaar zijn en praten, etc etc. Het stevent af op een relatie. Een open relatie als het aan hem ligt, omdat hij haar niet (seksueel) los wil laten. Zij is nog vrij afhankelijk van hem en hij voelt zich verantwoordelijk voor haar. Hij wil nog niet overgaan op puur alleen vriendschap.

Nu is het voor mij zo dat ik, als we samen een stapje verder willen, ik toch echt die exclusiviteit zoek. Een ONS, parenclub of trio hier en daar voor de leuk is prima. Ik ben puur seksueel gezien geen voorstander van monogamie. Emotioneel daarentegen... Ik trek het denk ik niet dat hij met een ander dezelfde soort band heeft als met mij. Of misschien niet omdat het in dit geval zijn ex is waar hij jaren mee samen is geweest.

Het lijkt me duidelijk dat het éigenlijk simpel is: als ik het aankan dan lekker doen en zo niet dan afkappen. Maar de andere optie is natuurlijk dat hij haar op een gegeven moment wèl los kan laten. Hij heeft de andere FWBs, scharrels, tinderdates etc die hij naast mij had inmiddels wel afgesloten, namelijk.
Ook geeft hij aan dat hij hoopt dat zij iemand anders tegen zal komen die die grote rol die hij in haar leven speelt kan overnemen. Maar ik zie hem de knoop niet zelf doorhakken zolang zij hem nodig heeft, denk ik.

Wat denken jullie? Ik wil niet gaan eisen, want dat vind ik niet fair en werkt mogelijk averechts, maar ik wil ook geen relatie aangaan met iemand die nog voor 40% van iemand anders is (op dezelfde manier als hij voor 60% van mij zou zijn, zeg maar). Uiteraard zou een gewone vriendschap tussen die twee geen probleem zijn en heb ik daar niks over te vinden/zeggen.

Zijn ex en ik hebben elkaar ontmoet en kunnen goed met elkaar overweg. Ze zijn in zoverre ook echt uit elkaar. Ze woonden samen en nu niet meer.

Het is overduidelijk wel zo dat er nog een flinke commitment zit, maar het is geen relatie meer. Wat dat betreft hebben jullie dus ook echt wel gelijk dat het meer is dan alleen een "plichtsbesef". Als ik dat volledig zou geloven dan zou ik mezelf naïef noemen. Vanuit een verantwoordelijkheidsgevoel zou hij prima alleen vrienden kunnen zijn, natuurlijk.

Ik twijfel of het echt een keus is tussen "mij en haar" of dat hij degene die hem dwingt te kiezen dus níet kiest. En in zoverre heeft hij ook wel toegegeven dat hij op dit punt nog niet wíl kiezen.

Maar goed. Ga ik wachten tot hij dat mogelijk wèl wil? Rationeel gezien zou ik er natuurlijk voor bedanken, maar gevoelsmatig hoop ik dat het het wachten waard zal zijn. Ook omdat er tov hoe het begon hier en daar ook echt wel het eea veranderd is.

Ik "mag" er uiteraard net zo goed mensen naast hebben als ik dat zou willen. In zoverre is het eerlijk. Alleen wil ik dat simpelweg niet. Ik heb geen behoefte aan een tweede relatie. Hier en daar een ONS buiten de deur, samen swingen etc, helemaal prima. Dát wil ik, maar ik zoek geen andere emotionele connecties. En hij had die nou eenmaal al voor hij mij leerde kennen en wil deze niet opgeven.

Ik snap de vraag over wat hem lief maakt niet zo goed. Wat is het verschil met lief *doen? Hij staat voor me klaar als ik dat nodig heb, is hier in no time als ik dat vraag, luistert naar me, we kunnen goed praten... etc.